บทที่ 81 เพลงวอลต์ซบลูดานูบ

หยางอวี่เวยทอดไข่ดาว ปิ้งขนมปัง และอุ่นนมสองแก้ว

เพราะกลัวว่าฉินลี่จะกินไม่อิ่ม เธอจึงเตรียมส่วนของเขาไว้ให้เป็นสองเท่า

เมื่อเห็นอาหารตรงหน้า ฉินลี่ก็เริ่มนึกเสียใจขึ้นมาทันทีที่ดันปากไวบอกว่ายังไม่ได้กิน

เขาก็แค่อยากหาเรื่องอยู่กับอาจารย์คนสวยต่อเท่านั้น ถึงได้โกหกว่ายังไม่กินมื้อเช้า

ไม่ได้อยากมากินอะไรจริงๆ สักหน่อย

แต่พอเห็นสายตาเปี่ยมด้วยความคาดหวังของอาจารย์สาวสวย ฉินลี่ก็ได้แต่กล้ำกลืนฝืนยัดอาหารเข้าปากไป

แถมตอนเคี้ยวไข่ดาวตุ้ยๆ ยังต้องคอยเอ่ยปากชมเปาะไปด้วย

พอกินเสร็จมื้อนี้ ฉินลี่แทบจะอิ่มจนลอยขึ้นสวรรค์

หนึ่งชั่วโมงเล่นซัดไปสองมื้อเต็มๆ

ต้องยอมรับเลยว่า การจีบสาวนี่มันไม่ง่ายจริงๆ

ฉินลี่นั่งหมดสภาพพิงพนักเก้าอี้พลางเอ่ยถาม “อาจารย์หยาง วันนี้มีแผนจะไปไหนไหมครับ”

หยางอวี่เวยส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะถามกลับ “มีอะไรเหรอ”

“ช่วยสอนพิเศษให้ผมหน่อยสิครับ” ฉินลี่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม

หยางอวี่เวยพูดขึ้น “วิชาที่ฉันสอนคือแนะแนวอาชีพสำหรับนักศึกษานะ นักศึกษาฉินคงไม่ต้องมากังวลเรื่องหางานหรอกมั้ง”

ฉินลี่รีบปฏิเสธ “ไม่ใช่ๆ ผมหมายถึงเปียโนต่างหาก ช่วงนี้ผมสนใจเปียโนเป็นพิเศษ เลยอยากให้อาจารย์หยางช่วยสอนน่ะครับ”

ได้ยินดังนั้น หยางอวี่เวยก็ประหลาดใจทันที “เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันเล่นเปียโนเป็น”

ฉินลี่ชี้ไปที่นิ้วของเธอแล้วอธิบาย “ผมดูจากนิ้วของอาจารย์หยางน่ะครับ ถึงแม้มือของอาจารย์จะเรียวยาวสวยมาก แต่นิ้วมือแต่ละนิ้วจะค่อนข้างกว้างและแบนเล็กน้อย มีเฉพาะคนที่เล่นเปียโนต่อเนื่องมานานเท่านั้นที่นิ้วจะเปลี่ยนรูปทรงแบบนี้”

หยางอวี่เวยยกมือตัวเองขึ้นมาดู

พบว่าเป็นอย่างที่ฉินลี่พูดจริงๆ

เพียงแต่มันเปลี่ยนไปน้อยมาก ไม่นึกเลยว่าฉินลี่จะตาไวและสังเกตได้ละเอียดขนาดนี้

“ก็ได้ ฉันเล่นเปียโนเป็นจริงๆ นั่นแหละ”

หยางอวี่เวยยอมรับ “ต้องยอมรับเลยนะว่า สายตาเธอเฉียบคมมาก”

ฉินลี่เอ่ยด้วยท่าทางคาดหวัง “งั้นผมขอจ้างอาจารย์หยางเป็นครูสอนเปียโนอย่างเป็นทางการได้ไหมครับ ช่วงนี้อยากเรียนดนตรีเป็นพิเศษจริงๆ”

หยางอวี่เวยชอบเล่นเปียโนมาก แต่ตั้งแต่ย้ายมาเมืองจินเจียง เธอก็แทบไม่ได้แตะเปียโนอีกเลย

คราวนี้พอได้ยินฉินลี่พูดเรื่องเปียโนขึ้นมา

บอกตามตรง เธอก็คันไม้คันมืออยากเล่นอยู่เหมือนกัน

ทว่าเธอยังแอบสงสัยอยู่ลึกๆ ว่าฉินลี่อยากเรียนเปียโนจริงๆ หรือเปล่า

เธอจึงถามตรงๆ “แค่อยากเรียนเปียโนจริงๆ เหรอ”

“แน่นอนครับ” ฉินลี่ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง

เมื่อเห็นว่าฉินลี่ดูไม่เหมือนกำลังโกหก หยางอวี่เวยจึงพยักหน้า “ก็ได้ ฉันตกลง”

ฉินลี่ยิ้มกว้าง “งั้นวันนี้เราไปซื้อเปียโนกันก่อนเลย ที่สุ่ยอวี่ฮวาเฉิงยังไม่มีเปียโนสักหลัง ให้อาจารย์หยางช่วยผมเลือกพอดีเลยครับ”

ได้ยินแบบนั้น หยางอวี่เวยก็ลุกขึ้นแล้วพูดว่า “ถ้างั้นเธอรอฉันแป๊บหนึ่งนะ ขอไปแต่งหน้าก่อน”

ฉินลี่พยักหน้ารับ

แม้ว่าหน้าสดของหยางอวี่เวยจะสวยหมดจดอยู่แล้ว แต่การแต่งหน้าก่อนออกจากบ้านก็เหมือนเป็นไฟลต์บังคับของผู้หญิงทุกคน

เมื่อเห็นหยางอวี่เวยเดินเข้าห้องนอนไป ฉินลี่ก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

พูดตามตรง การจะจีบหยางอวี่เวยนั้นยากจริงๆ

ยากยิ่งกว่าถังซูหานเสียอีก

อย่างแรกคือทั้งสองคนไม่เคยมีเรื่องเกี่ยวข้องกันมาก่อน นี่เพิ่งจะเป็นการเจอกันครั้งที่สามเท่านั้น

อย่างที่สองคือสถานะของทั้งคู่ค่อนข้างละเอียดอ่อน อีกทั้งหยางอวี่เวยยังเป็นคนมีหลักการสูงมาก

ศึกนี้จึงต้องเป็นสงครามยืดเยื้ออย่างไม่ต้องสงสัย

ยังดีที่ฉินลี่ไม่รีบร้อน

วิธีเดียวที่เขาคิดออกก็คือเอาอกเอาใจในสิ่งที่เธอชอบ

อีกอย่าง ตอนนี้เขาก็หาช่องทางเข้าหาได้แล้วไม่ใช่หรือไง

การเรียนเปียโนคือข้ออ้างที่ดีที่สุดในการเข้าใกล้หยางอวี่เวย

คิดถึงตรงนี้

ฉินลี่ก็เหลือบมองไปทางข้างโทรทัศน์ในห้องนั่งเล่น

เขาเห็นตั้งแต่ตอนที่เพิ่งมาถึงแล้ว

ข้างโทรทัศน์มีรูปถ่ายตอนหยางอวี่เวยกำลังเล่นเปียโนตั้งอยู่หนึ่งใบ

แถมยังเป็นรูปถ่ายเพียงใบเดียวในห้องนั่งเล่นทั้งห้องอีกด้วย

เขาถึงเดาได้ว่าหยางอวี่เวยเล่นเปียโนเป็น และคงชอบเล่นเปียโนมาก

ส่วนเรื่องนิ้วผิดรูปอะไรนั่น ล้วนเป็นเรื่องที่เขากุขึ้นมาทั้งนั้น

ตีเนียนเก๊กหล่อได้อย่างไร้รอยต่อ

ผู้หญิงนี่ใช้เวลาแต่งหน้านานจริงๆ

ฉินลี่นั่งรอตั้งแต่แปดโมงสิบนาที รอไปจนถึงเก้าโมงกว่าหยางอวี่เวยถึงเดินออกมา

ขนาดว่านี่คือแต่งหน้าอ่อนๆ แล้วนะ

แต่หยางอวี่เวยก็เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ด้วย

เสื้อยืดตัวโคร่งเมื่อครู่ถูกเปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำสำหรับผู้หญิง

ท่อนล่างสวมกางเกงยีนส์กับรองเท้าส้นสูง

สไตล์มิกซ์แอนด์แมตช์ที่คนทั่วไปเอาไม่อยู่ พอมาอยู่บนตัวของหยางอวี่เวยกลับดูเซ็กซี่ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“ไปกันเถอะ” หยางอวี่เวยหยิบกระเป๋าตรงหน้าประตูห้องนั่งเล่นแล้วเอ่ยขึ้น

ฉินลี่พยักหน้า ทั้งสองคนลงบันไดมา ฉินลี่พาเธอเดินตรงไปที่ช่องจอดรถของเบนท์ลีย์ มูซานน์ทันที

พอหยางอวี่เวยเห็นรถเบนท์ลีย์ มูซานน์สีขาวเงินคันนี้ ก็ถามด้วยความสงสัยอยู่บ้าง “นักศึกษาฉิน เธอเปลี่ยนรถเหรอ”

ครั้งก่อนที่หยางอวี่เวยเจอเขาที่สุ่ยอวี่ฮวาเฉิง ฉินลี่ขับแมคลาเรนสีดำคันนั้น

ฉินลี่ช่วยเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้เธอ พลางตอบว่า “ของคนอื่นน่ะครับ ยืมมาขับเฉยๆ”

หยางอวี่เวยพยักหน้า ไม่ได้ซักไซ้ต่อ

ฉินลี่ขับรถออกจากสุ่ยหวาหลี่แล้วถามว่า “อาจารย์หยาง พวกเราจะไปซื้อเปียโนที่ไหนดีครับ”

หยางอวี่เวยครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “ฉันได้ยินมาว่าที่จินเจียงมีร้านเครื่องดนตรีไห่อินร้านหนึ่งค่อนข้างดี พวกเราลองไปดูที่นั่นกันเถอะ”

ฉินลี่เปิดระบบนำทาง มุ่งหน้าตรงไปยังร้านเครื่องดนตรีไห่อินทันที

ขับไปครึ่งชั่วโมงกว่า ในที่สุดก็มาถึงร้านเครื่องดนตรีไห่อินสาขาจินเจียงตามที่ระบบนำทางบอกไว้

ฉินลี่จอดรถเรียบร้อย

ทั้งสองคนลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในร้าน

ร้านเครื่องดนตรีไห่อินมีขนาดใหญ่มาก ด้านในวางเรียงรายไปด้วยเปียโนหลากหลายแบรนด์

เมื่อหยางอวี่เวยมาถึงร้านเครื่องดนตรีแล้วเห็นเปียโนเรียงรายอยู่เต็มไปหมด ในที่สุดเธอก็เผยรอยยิ้มออกมา

พอเห็นฉินลี่กับหยางอวี่เวยเดินเข้ามา พนักงานในชุดยูนิฟอร์มสีดำก็รีบก้าวเข้ามาต้อนรับทันที

“ยินดีต้อนรับครับคุณผู้ชาย คุณผู้หญิง มาดูเปียโนใช่ไหมครับ?”

หยางอวี่เวยพยักหน้าถาม “ที่นี่มีเปียโนของสไตน์เวย์ไหมคะ?”

พอได้ยินว่าเธอต้องการดูสไตน์เวย์ พนักงานก็ยิ่งกระตือรือร้นขึ้นมาทันตา “มีแน่นอนครับ เชิญทางนี้เลยครับ”

สไตน์เวย์คือแบรนด์ระดับแถวหน้าในวงการเปียโนอย่างไม่ต้องสงสัย

บริษัทสไตน์เวย์ทุ่มเทให้กับการสร้างสรรค์เปียโนที่ดีที่สุดในโลกมาโดยตลอด

ความมุ่งมั่นอย่างไม่หยุดยั้งนี้เองที่ทำให้เกิดเครื่องดนตรีคุณภาพอันยอดเยี่ยม

เปียโนสไตน์เวย์มีน้ำเสียงที่จับใจผู้ฟังและสัมผัสลิ่มนิ้วที่ตอบสนองได้ว่องไวเป็นเลิศ

แม้แต่นักเปียโนที่ช่างเลือกที่สุดก็ยังต้องหลงใหลไปกับมัน

ทว่า… ราคาก็ย่อมไม่ธรรมดาเช่นกัน

ระหว่างเดินตามพนักงานไปดูเปียโน หยางอวี่เวยจึงกระซิบบอกฉินลี่เรื่องราคาของสไตน์เวย์

แน่นอนว่าฉินลี่ย่อมไม่ขัดกับการเลือกของเธออยู่แล้ว

เขาไม่ได้ขาดเงินสักหน่อย

ทำไมต้องซื้อของไม่ดีด้วยล่ะ?

หยางอวี่เวยเองก็รู้ว่าเขาเงินหนา ถึงได้กล้าแนะนำแบรนด์สไตน์เวย์

เปียโนไม่เหมือนกับของอย่างอื่น

ยิ่งแพงก็ยิ่งดีอย่างไม่ต้องสงสัย

สำหรับคนรวยแล้ว ถ้าคิดจะซื้อเปียโน ก็ต้องจัดตัวที่แพงที่สุดอยู่แล้ว

“คุณผู้ชาย คุณผู้หญิงครับ นี่คือแกรนด์เปียโนสไตน์เวย์ โมเดล ดี หลังใหม่เอี่ยม ท่วงทำนอง พลังเสียง และอารมณ์ความรู้สึกลึกซึ้งยามบรรเลงเรียกได้ว่าทรงพลังและมีชีวิตชีวาอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะตั้งไว้เล่นที่บ้านหรือใช้แสดงจริงบนเวที เปียโนหลังนี้ก็เอาอยู่ทั้งหมดครับ” พนักงานผายมือแนะนำเปียโนหลังหนึ่ง

หยางอวี่เวยมองดูแกรนด์เปียโนสไตน์เวย์ โมเดล ดี หลังนี้ด้วยสายตาเป็นประกายเปี่ยมด้วยความปรารถนา

“ฉันขอลองเล่นดูหน่อยได้ไหมคะ?”

พนักงานตอบโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย “ได้แน่นอนครับ”

ว่าแล้วพนักงานก็ช่วยเปิดฝาครอบคีย์เปียโนขึ้น

หยางอวี่เวยส่งกระเป๋าให้ฉินลี่ช่วยถือ ก่อนจะนั่งลงหน้าเปียโน

เธอทำความคุ้นเคยกับเปียโนหลังนี้อยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นจึงเริ่มจรดนิ้วบรรเลง

เสียงเปียโนอันไพเราะค่อยๆ ดังก้องกังวานขึ้น

นี่คือ… เพลงบลูดานูบวอลต์ซ

--