บทที่ 80 อยากได้สักแผ่นไหม?

ชีหรูอวี้ขับรถเบนท์ลีย์มูลซาน โดยมีฉินลี่นั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ

ทั้งสองมุ่งหน้าตรงไปยังที่พักของหยางอวี่เวยในจินเจียง

ระหว่างทาง ฉินลี่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับพลางเล่นเกมจับคู่สามเรียงแก้เบื่อ

ชีหรูอวี้เหลือบมองแวบหนึ่งแล้วแค่นเสียงฮึในใจอย่างดูแคลน

เด็กชะมัด!

ผ่านไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนฉินลี่จะเล่นไม่ผ่านด่านสักที จึงเริ่มหงุดหงิดขึ้นมา

เขาตัดใจปิดโทรศัพท์ พิงเบาะแล้วหันไปจ้องชีหรูอวี้ที่กำลังขับรถตาไม่กะพริบ

ชีหรูอวี้เห็นจากหางตา ในใจก็เริ่มรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาทันที

ทว่าฉินลี่ก็ไม่พูดไม่จา เอาแต่จ้องมองเธอตาค้างอยู่อย่างนั้น

ชีหรูอวี้ทนไม่ไหวจริงๆ จึงเอ่ยถาม “บอส เป็นอะไรไปคะ”

ฉินลี่เอ่ยลอยๆ “ผมแค่จู่ๆ ก็รู้สึกว่าคุณหน้าตาไม่เลวเลยนะ”

หัวใจของชีหรูอวี้เต้นระรัว รีบพูดขึ้นทันที “ฉัน ฉันไม่ได้ดูดีหรอกค่ะ บอส คุณคิดไปเองทั้งนั้น”

“ฉันมีเงินสู้ถังซูหานไม่ได้ ไม่ว่าง่ายเหมือนหยางซิงอวิ้น ไม่เซ็กซี่เหมือนหยางอวี่เวย แล้วก็ไม่อ่อนหวานเท่าซูหย่วนอิน แถมหน้าอกยังไม่ใหญ่เท่าเจียงอ้ายหลินเลยด้วยซ้ำ… ฉัน ฉันไม่ไหวจริงๆ ค่ะ”

ฉินลี่ขำกับท่าทางของเธอ ก่อนจะเอ่ยว่า “คุณนี่ก็รู้ตัวเองดีเหมือนกันนะ”

ชีหรูอวี้: “…”

โดนเหน็บแนมก็ช่างเถอะ

ยังดีกว่าโดนเจ้านายกินตับก็แล้วกัน

จู่ๆ ฉินลี่ก็เรียกขึ้นมาอีก “หรูอวี้…”

ชีหรูอวี้แทบอยากจะร้องไห้ เรียกกันแบบนี้มันจะมีเรื่องดีได้ยังไง

วันนี้บอสเฮงซวยคนนี้คงไม่ได้เกิดอาการคึกขึ้นมาหรอกนะ?!

เธอตอบรับด้วยน้ำเสียงแห้งแล้ง “มีอะไรคะ”

ฉินลี่ถามอย่างนึกสนุก “ในสายตาคุณ ผมเป็นผู้ชายเฮงซวยไหม”

คำว่า ‘ใช่’ เกือบจะหลุดออกจากปากชีหรูอวี้อยู่รอมร่อ

แต่เธอระวังตัวไว้ก่อนแล้ว

บอสเฮงซวยคนนี้ถนัดการล่อซื้อเป็นที่สุด

เธอจึงรีบส่ายหน้าเป็นพัลวัน

เมื่อเห็นเธอทำหน้าเหมือนหมดอาลัยตายอยาก ฉินลี่ก็เอามือประสานไว้หลังศีรษะแล้วเอ่ยว่า “จริงๆ แล้วผมไม่ใช่ผู้ชายเฮงซวยหรอกนะ”

ชีหรูอวี้แอบคิดในใจ ไม่ใช่ก็บ้าแล้ว

ฉินลี่พูดต่อ “หัวใจผมก็แค่แตกสลายเป็นหลายชิ้น แล้วแต่ละชิ้นก็ดันไปรักคนที่ไม่ซ้ำกันก็แค่นั้นเอง”

ชีหรูอวี้: “…”

ฉินลี่มองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์แล้วถามว่า “ชีหรูอวี้ คุณอยากได้สักชิ้นไหมล่ะ”

ฉันอยากได้สักชิ้น

แล้วจะโยนลงกระทะทอดให้กลายเป็นมันฝรั่งทอดกรอบไปเลย!!!

ชีหรูอวี้เหยียบคันเร่งจมมิดทันที

เธอทนไม่ไหวแล้ว

เจ้าหมอนี่มันคึกขึ้นมาจริงๆ ด้วย

หลังจากหยอกล้อลูกน้องตัวเองมาตลอดทาง พอถึงที่หมาย ฉินลี่ก็ลงจากรถด้วยความกระปรี้กระเปร่าเต็มเปี่ยม

ชีหรูอวี้เองก็ลอบถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก

ทรมานเหลือเกิน

สุ่ยหวาหลี่ นี่คือชื่อหมู่บ้านที่หยางอวี่เวยพักอาศัยอยู่

ฉินลี่เดินมาถึงตึก 7 ห้อง 201 ตามที่อยู่ที่ชีหรูอวี้ให้ไว้

เขายกมือขึ้นเคาะประตู

ครู่ใหญ่ ประตูถึงเปิดออกจากด้านใน

หยางอวี่เวยเห็นได้ชัดว่ายังไม่ตื่นดี

ผมเผ้าฟูฟ่อง ดวงตายังงัวเงีย

บนร่างยังคงสวมชุดนอนอยู่

ทว่าชุดนอนตัวนั้นไม่ได้โป๊เปลือยเลยแม้แต่น้อย

ทันทีที่หยางอวี่เวยเปิดประตูเห็นฉินลี่ยืนอยู่หน้าห้อง ความง่วงก็หายเป็นปลิดทิ้ง

“ฉินลี่ เธอมาได้ยังไง”

ฉินลี่ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “อาจารย์หยาง นักศึกษาแวะมาเยี่ยมอาจารย์มันก็เรื่องปกติไม่ใช่เหรอครับ”

หยางอวี่เวยค้อนใส่เขาหนึ่งวงพลางเอ่ย “ถ้าเธอถือผลไม้ติดไม้ติดมือมาสักนิด ฉันคงเชื่อไปแล้ว”

ฉินลี่หัวเราะร่า

หยางอวี่เวยนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังสวมชุดนอนอยู่ หน้าตาก็ยังไม่ได้ล้าง จึงหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย “เข้ามานั่งก่อนสิ ฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”

ฉินลี่พยักหน้าแล้วนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น ส่วนหยางอวี่เวยก็กลับเข้าห้องนอนไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

ฉินลี่นั่งอยู่บนโซฟากวาดสายตาสำรวจห้อง

ห้องมีขนาดกะทัดรัด หนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องนั่งเล่น หนึ่งห้องครัว หนึ่งห้องน้ำ แต่จัดเก็บได้เป็นระเบียบเรียบร้อยสะอาดตา

แถมตรงระเบียงห้องนั่งเล่นยังปลูกต้นไม้ดอกไม้ไว้อีกเล็กน้อย

ขณะที่ฉินลี่กำลังมองไปรอบๆ จู่ๆ ก็มีแมวตัวหนึ่งมุดออกมาจากไหนไม่รู้

แล้วกระโดดพรวดขึ้นมาบนตักเขา

อาจารย์ของตัวเองเลี้ยงแมวด้วยเหรอเนี่ย?

ฉินลี่อุ้มแมวตัวนั้นขึ้นมาดู

มันคือแมวพันธุ์บริติชชอร์ตแฮร์ลายขาวสลับดำ

รูปร่างอ้วนกลม ขาทั้งสี่สั้นป้อมแข็งแรง ขนสั้นหนานุ่ม หัวโตหน้ากลมแป้น

ดูน่ารักน่าเอ็นดูไม่เบา

ฉินลี่กอดแมวไว้ จ้องหน้ามันแล้วถามขึ้นมาอย่างจริงจัง “แกชื่ออะไรเนี่ย”

แมว: “…”

ฉินลี่เอ่ยต่อ “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แกชื่อสุดหล่อฉินลี่ เข้าใจไหม”

พรืด!

หยางอวี่เวยที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จพอเดินออกมาจากห้องนอน ก็ได้เห็นฉากหลงตัวเองของฉินลี่เข้าพอดี

เธอกลอกตามองบนพลางเอ่ย “มันชื่อยายหนูย่ะ”

“ยายหนูเหรอ”

ฉินลี่ชูมันขึ้นสูงอีกนิดแล้วมองสำรวจ

เป็นแมวตัวเมียจริงๆ ด้วย

หยางอวี่เวยเดินไปล้างหน้าแปรงฟันง่ายๆ ในห้องน้ำ

พอกลับออกมาก็รินน้ำให้ฉินลี่หนึ่งแก้วแล้วถามว่า “นักศึกษาฉิน วันนี้มาหาอาจารย์มีธุระอะไรหรือเปล่า”

“ไม่มีธุระอะไรครับ” ฉินลี่ตีหน้ามึนตอบ “ก็แค่ตื่นนอนมาแล้วคิดถึงอาจารย์เป็นพิเศษ ก็เลยแวะมาดู”

หยางอวี่เวยเชื่อเขาก็ผีหลอกแล้ว

“เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันพักอยู่ที่นี่”

“บอดี้การ์ดผมบอกมาครับ” ฉินลี่ตอบตามตรง “พวกนั้นพักอยู่แถวๆ นี้ตลอดแหละ”

“บอดี้การ์ดของเธอเหรอ” หยางอวี่เวยเริ่มมีน้ำโห “นักศึกษาฉิน นี่เธอแอบสอดแนมฉันเหรอ”

ฉินลี่ส่ายหน้าพลางเอ่ย “ผมส่งมาคุ้มกันคุณต่างหากล่ะ คิดว่าว่าที่แม่สามีคนนั้นของคุณจะยอมจบง่ายๆ หรือไง เธอจ้างคนมาหาเรื่องที่นี่ตั้งหลายระลอกแล้ว โดนบอดี้การ์ดผมสกัดไว้หมดนั่นแหละ”

หยางอวี่เวย: “…”

นับตั้งแต่วันนั้นที่กลับมาจากสำนักงานขายบ้าน หยางอวี่เวยก็บอกเลิกกับอาฮุยแฟนเก่าของเธอไป

ตัวอาฮุยเองเดิมทีก็เป็นคนขี้ขลาด ประกอบกับความน่าเกรงขามของฉินลี่ เขาจึงไม่ได้มาตอแยอะไรอีก

แต่กลับเป็นแม่ของอาฮุยที่บุกมาอาละวาดโวยวายอยู่หลายรอบ ทั้งยังฝากคำขู่ไว้สารพัด

ทว่าสุดท้ายก็ดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ดังนั้นแม้หยางอวี่เวยจะเหนื่อยล้าทั้งกายทั้งใจกับการโดนรังควาน

แต่เธอก็ไม่ได้กังวลเรื่องความปลอดภัยของตัวเองมากนัก

คำพูดของฉินลี่ในวันนี้ถึงทำให้เธอเข้าใจ ว่าแท้จริงแล้วไม่ใช่แม่ของอาฮุยไม่ได้หาคนมา แต่เป็นเพราะโดนฉินลี่สกัดไว้ให้ต่างหาก

หยางอวี่เวยถอนหายใจ เอ่ยขึ้นว่า “ขอโทษนะนักศึกษาฉิน เมื่อกี้ฉันมีอารมณ์รุนแรงไปหน่อย”

ฉินลี่ลูบยายหนูในอ้อมอก หืม พูดแบบนี้ฟังดูแปลกๆ แฮะ

ฉินลี่ลูบขนแมวพลางเอ่ย “อาจารย์หยาง ผมไม่ได้มาเพื่อฟังคำขอโทษ แล้วก็ไม่ได้มาฟังคำขอบคุณด้วย ผมแค่ได้ยินมาว่าคุณคิดจะกลับเยี่ยนจิงแล้วเหรอครับ”

หยางอวี่เวยมองเขาแวบหนึ่งแล้วเอ่ย “ไม่มีอะไรปิดบังเธอได้จริงๆ สินะ ที่ตอนแรกฉันย้ายมาจินเจียงก็เพื่อเตรียมตัวแต่งงาน ในเมื่อตอนนี้เลิกกันแล้ว จะอยู่ที่นี่ต่อไปก็ไม่มีความหมายอะไร สู้กลับเยี่ยนจิงไปอยู่เป็นเพื่อนพ่อแม่ยังจะดีกว่า”

“จินเจียงไม่ได้มีผู้ชายคนเดียวนี่ครับ”

ฉินลี่เอ่ย “เปลี่ยนพระเอกคนใหม่ เรื่องราวอาจจะน่าตื่นเต้นกว่าเดิมก็ได้นะ”

หยางอวี่เวยมองเขาอย่างจนใจ

นักศึกษาคนนี้ของเธอนี่ช่างใจกล้าแล้วก็ตรงไปตรงมาเสียจริง

“แล้วนักศึกษาฉิน พระเอกที่เธอพูดถึงคือใครล่ะ”

ฉินลี่มองเธอแล้วยิ้ม จู่ๆ ก็ถามขึ้นว่า “อาจารย์หยาง คุณชอบอ่านนิยายออนไลน์ไหมครับ”

หยางอวี่เวยไม่รู้ว่าจู่ๆ เขาถามเรื่องนี้ขึ้นมาทำไม แต่ก็พยักหน้าแล้วตอบว่า “เคยอ่านตอนเรียนมหาวิทยาลัยน่ะ”

“งั้นก็เข้าล็อก”

ฉินลี่ยิ้มบางๆ พลางเอ่ย “ถ้าอย่างนั้นคุณคิดว่า หากมีนิยายเรื่องหนึ่งเขียนถึงผมกับแฟนเก่าของคุณอยู่ในเรื่อง คุณคิดว่าใครจะได้เป็นพระเอกล่ะ”

หยางอวี่เวยหลุดขำกับตรรกะประหลาดและวิธีสื่อสารสุดพิลึกของเขา

นักศึกษาตัวร้ายคนนี้ ความคิดดูเหมือนจะแปลกประหลาดอยู่ตลอดเวลา

แต่กลับทำให้รู้สึกเพลิดเพลินดีไม่น้อย

หยางอวี่เวยจิบน้ำ แล้วเอ่ยปฏิเสธกลายๆ “นักศึกษาฉิน ฉันเข้าใจความรู้สึกของเธอนะ แต่ตอนนี้ฉันค่อนข้างเหนื่อยใจ ไม่อยากคิดถึงเรื่องพวกนั้นหรอก”

ฉินลี่พยักหน้า เอ่ยว่า “นอกจากคุณจะเหนื่อยใจแล้ว ยังอาจจะหายใจลำบากอีกด้วยนะ”

หยางอวี่เวยมองเขาด้วยความสงสัย

ฉินลี่ชี้ไปที่เสื้อยืดตัวโคร่งของเธอ แล้วเอ่ยว่า “หลังจากการสังเกตอย่างยาวนานของผม คุณใส่เสื้อกลับหน้ากลับหลังอยู่นะครับ”

ได้ยินดังนั้น หยางอวี่เวยก็รีบก้มลงมองทันที

จริงด้วย เมื่อกี้เธอรีบร้อนเกินไป แถมเสื้อยืดตัวนี้ก็ตัวใหญ่มาก เผลอแวบเดียวก็ใส่กลับด้านเสียแล้ว

ต้องมาขายหน้าต่อหน้านักศึกษาของตัวเอง เธอจึงรู้สึกกระอักกระอ่วนใจยิ่งนัก

ใบหน้าแดงระเรื่อตวัดค้อนใส่ฉินลี่หนึ่งที ก่อนจะรีบวิ่งกลับเข้าห้องนอนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทันควัน

ไม่นานหยางอวี่เวยก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย

เพียงแต่ตอนเดินออกมา หน้าตาก็ยังคงแดงเรื่ออยู่เล็กน้อย

“นักศึกษาฉิน เธอกินมื้อเช้ามาหรือยัง ฉันจะไปทำอาหารเช้าให้”

ฉินลี่นึกถึงปาท่องโก๋ น้ำเต้าหู้ และเต้าฮวยที่ตนเพิ่งฟาดไปกับชีหรูอวี้

พลันเรอเอิ๊กออกมาคำใหญ่

จากนั้นก็เปิดปากพูด

“ยังครับ”