บทที่ 79 ชีหรูอวี้ผู้น่าสงสาร

สุ่ยอวี่ฮวาเฉิง

เช้าตรู่วันอาทิตย์ ฉินลี่สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงโทรศัพท์มือถือที่แผดลั่น

เขางัวเงียกดรับสายแล้วกรอกเสียงลงไป “ฮัลโหล ใครครับ?”

“พ่อแกไง”

ได้ยินแบบนั้นฉินลี่แทบจะด่าสวนกลับไปทันที

ใครวะมาป่วนแต่เช้าตรู่

แต่พอลืมตาขึ้นมามองหน้าจอโทรศัพท์ ความหงุดหงิดก็สลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง

พ่อสายอินดี้ของเขานี่เอง

ฉินลี่ถามอย่างหมดแรง “พ่อ โทรมาแต่เช้าขนาดนี้มีเรื่องอะไรเหรอครับ?”

พ่อพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “กี่โมงกี่ยามแล้วยังว่าเช้าอีก? ทำไมแกยิ่งโตยิ่งขี้เกียจขึ้นเรื่อยๆ หืม?”

ฉินลี่เหลือบมองเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์ ตีห้าห้าสิบห้านาที

เชี่ย!

เวลานี้ยังไม่เช้าอีกเหรอ?

จะให้ตื่นมาจับผีหรือไง?

แต่เขาก็รู้ดีว่าพ่อของตัวเองเป็นพวกชินกับการเข้านอนแต่หัวค่ำแล้วตื่นแต่เช้ามืด

ฉินลี่พูดอย่างจนใจ “พ่อ ผมยังโตได้อีกนะ ต้องนอนให้พอดิ มีเรื่องอะไรก็รีบๆ พูดมาเถอะครับ”

“โตกับผีอะไรล่ะ” พ่อบ่นเขาก่อนหนึ่งประโยค จากนั้นถึงค่อยพูดว่า “ฉันแค่จะถามว่าวันแรงงานแกจะกลับบ้านไหม”

วันแรงงาน?

พอพ่อทักขึ้นมา ฉินลี่ถึงเพิ่งนึกออกว่าอีกไม่กี่วันก็จะเป็นช่วงหยุดยาววันแรงงานแล้ว

ฉินลี่ตอบอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก “ก็น่าจะกลับนะครับ”

ยังไงตอนนั้นทางมหาวิทยาลัยก็ต้องหยุด เซียงเฉิงกรุ๊ปก็ต้องหยุดงานอยู่แล้ว

โอกาสที่เขาจะได้กลับบ้านก็มีสูง

“กลับมาก็ดี งั้นฉันจะรอแกกลับมาแล้วค่อยไปวิดน้ำเข้านา ไม่มีคนช่วยสลับกะฉันทำคนเดียวไม่ไหว แม่แกนับวันยิ่งเรื่องมาก ทำงานแค่นิดหน่อยก็บ่นเหนื่อยแล้ว” พ่อพูด

ฉินลี่: “…”

เยี่ยมไปเลย!

ที่แท้ก็แค่อยากให้เขากลับไปช่วยทำงานนี่เอง

ที่นาที่บ้านของฉินลี่มีค่อนข้างเยอะ ยี่สิบกว่าหมู่ ปลูกข้าวสาลีไว้ทั้งหมด

ถ้าจะวิดน้ำเข้านา อย่างน้อยๆ ก็ต้องใช้เวลาหนึ่งวันสองคืน

พึ่งพ่อคนเดียวคงทำไม่ไหวแน่ๆ

ฉินลี่เอ่ยเสียงอ่อย “พ่อ ผมก็เป็นคนเรื่องมากเหมือนกันนะ”

“แกเลือกเอาเองแล้วกัน”

พ่อพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “จะโดนซ้อมหรือจะทำงาน?”

ฉินลี่รีบตอบอย่างหนักแน่นทันที “ทำงานครับ!”

“ดีมาก”

พ่อพูดต่อ “เอาล่ะ ฉันจะไปทำกับข้าวแล้ว แม่แกนี่นับวันยิ่งขี้เกียจ ตอนนี้ข้าวเช้าก็ไม่ยอมทำ ยังนอนอุตุอยู่เลย…”

พ่อบ่นพึมพำไปเรื่อยๆ ก่อนจะวางสายไป

ฉินลี่แอบแซวในใจ ใครจะเหมือนพ่อล่ะที่ทำตัวเหมือนวัวแก่วันๆ ไม่รู้เรื่องอะไรเลยนอกจากก้มหน้าก้มตาทำงาน

แม่ที่ฉลาดขนาดนั้นจะยอมปล่อยให้พ่อเหนื่อยจนหมดสภาพได้ยังไง?

แต่พอนึกถึงตัวเอง ฉินลี่ก็ถอนหายใจยาวออกมาอีกเฮือก

ถึงอย่างน้อยๆ ตัวเองก็เป็นมหาเศรษฐีระดับหมื่นล้านแล้วแท้ๆ

สุดท้ายก็ยังต้องมาทนรับความรุนแรงในครอบครัวอยู่ดี

ทำไมชีวิตฉันมันถึงรันทดขนาดนี้นะ

โดนกวนแบบนี้ ฉินลี่ก็หมดอารมณ์จะนอนต่อแล้ว

ในเมื่อฉันไม่ได้นอน ฉันก็ต้องหาเรื่องแกล้งคนอื่นบ้าง

เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรหาชีหรูอวี้

รออยู่ครู่หนึ่ง เสียงอันอ่อนระโหยโรยแรงของชีหรูอวี้ก็ดังขึ้นมาตามสาย

“ฮัลโหล… บอส มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

เสียงนี้ฟังดูก็รู้ชัดเจนเลยว่ายังไม่ตื่น

ฉินลี่แกล้งกระแอมสองที แล้วพูดด้วยน้ำเสียงขึงขังจริงจัง “ชีหรูอวี้! คุณดูสิว่านี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ทำไมยังนอนอยู่อีก เป็นแค่ลูกจ้างแต่นอนกินบ้านกินเมืองยิ่งกว่าเจ้านายเสียอีก ต่อไปชีวิตจะไปเจริญก้าวหน้าได้ยังไง”

ชีหรูอวี้สะดุ้งโหยง

นึกว่าตัวเองเผลอนอนตื่นสายเข้าจริงๆ

เธอรีบเด้งตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที

จากนั้นก็หันไปมองนาฬิกาบนฝาผนัง

หกโมงสามนาที

เวรเอ๊ย!

เช้าขนาดนี้ ปวดเยี่ยวจนตื่นขึ้นมาเองหรือไงยะ

ในใจของชีหรูอวี้ราวกับมีฝูงม้าศึกนับหมื่นตัวกำลังวิ่งเตลิดเปิดเปิง

“ทำไมไม่พูด แอบหลับไปอีกแล้วใช่ไหม เสี่ยวชี ผมไม่ได้จะว่าคุณหรอกนะ แต่เป็นลูกจ้างก็ต้องทำตัวให้สมกับเป็นลูกจ้างหน่อย…”

ชีหรูอวี้ขดตัวนั่งอยู่บนเตียง ฟังเสียงบ่นกระปอดกระแปดจากปลายสายจนอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

“บอส คุณมีอะไรจะสั่งก็ว่ามาเถอะค่ะ” ชีหรูอวี้จำใจพูดแทรกขึ้นมาอย่างจนปัญญา

ฉินลี่พูดว่า “แต่งตัวแล้วลงไปกินมื้อเช้าเป็นเพื่อนผม ให้เวลาสิบนาที ช้าไปแค่นาทีเดียวผมจะทำโทษให้เล่าเรื่องตลกให้ฟังหนึ่งเรื่อง”

ไปกินกับผีสิยะ!

ชีหรูอวี้แทบจะสบถด่าออกไปตรงๆ

แต่สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะยอมจำนน

การปฏิบัติตามคำสั่งคือหน้าที่ของเธอ

หลังจากวางสาย เธอก็ลุกขึ้นมาแต่งตัวและแปรงฟันล้างหน้า

ชีหรูอวี้ล้างหน้าไปพลางรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจไป

เกิดเป็นหมูยังจะดีกว่ามาเป็นลูกน้องของฉินลี่เสียอีก

เป็นหมูอยากจะนอนตื่นกี่โมงก็ได้

หลังจากป่วนชีหรูอวี้เสร็จแล้ว ฉินลี่ถึงค่อยเริ่มแต่งตัวอย่างไม่รีบร้อน

เขายังแปรงฟันไม่ทันเสร็จ เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น

เฮ้ย ไวเหมือนกันนี่!

ฉินลี่คาบแปรงสีฟันไว้ในปากแล้วเดินไปเปิดประตู

คนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือชีหรูอวี้ที่อยู่ในสภาพไร้เรี่ยวแรงสุดๆ

พอเห็นท่าทางของเธอแบบนั้น เขาก็ถือแปรงสีฟันแล้วยิ้มล้อเลียน “เร็วขนาดนี้เลยเหรอ อ้าปากซิ ให้บอสตรวจดูหน่อยว่าแปรงฟันมารึยัง”

ชีหรูอวี้: “…”

ฉินลี่ไม่กลัวเธอเถียง แต่กลัวเธอเมินใส่มากกว่า

แบบนี้ไม่สนุกเอาเสียเลย

เขาจึงเดินกลับไปที่ห้องน้ำเพื่อแปรงฟันต่อ

พอแปรงฟันเสร็จเดินออกมา ฉินลี่ก็ต้องชะงัก

ชีหรูอวี้ดันนอนฟุบหลับอยู่บนโซฟาไปแล้ว

ง่วงขนาดนั้นเลยเหรอ

เมื่อคืนแอบไปมีชู้มาหรือไง

ฉินลี่เดินเข้าไปแล้วฟาดเผียะลงบนก้นของเธอทีหนึ่ง

ชีหรูอวี้สะดุ้งโหยง ลุกพรวดขึ้นมายืนตรงทันที

ฉินลี่ถามขึ้นด้วยท่าทางมีเหตุผลอย่างยิ่ง “เมื่อคืนคุณไปทำอะไรมา ถึงได้ดูหมดสภาพขนาดนี้”

ชีหรูอวี้รีบตอบด้วยน้ำเสียงน่าสงสารทันที “เมื่อคืนหลังจากคุณออกจากบ้านคุณเซี่ยจิ้น มีคนสะกดรอยตามค่ะ พอฉันไปส่งคุณเสร็จ ก็เลยต้องกลับไปจัดการเรื่องนี้ต่อ”

มีคนสะกดรอยตามเหรอ

“ใครกัน” ฉินลี่ถาม

ชีหรูอวี้ตอบตามความจริง “พวกนักเลงปลายแถวสองคนค่ะ พอเค้นถามดูแล้ว คนสั่งชื่อหมี่ชง”

ไอ้หมาขี้ข้าหมี่ชงนั่น ยังกล้าส่งคนมาดักตีหัวเขาอีกเหรอเนี่ย

“แล้วคุณจัดการยังไง” ฉินลี่ถาม

ชีหรูอวี้ตอบ “บุกไปซ้อมมันถึงบ้านค่ะ ตอนนี้หมี่ชงคงนอนหยอดน้ำข้าวต้มอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว”

ฉินลี่ถึงเพิ่งเข้าใจว่าตัวเองคิดผิดไป

ที่แท้เธอก็วุ่นจนดึกดื่นเพราะเรื่องนี้จริงๆ

ฉินลี่พยักหน้า “เอาเถอะๆ เดี๋ยวผมโอนให้คุณหนึ่งล้านหยวน ปลอบขวัญดวงใจน้อยๆ ที่บอบช้ำของคุณแล้วกัน”

วิธีขอโทษของฉินลี่เรียบง่ายและตรงไปตรงมาแบบนี้แหละ

พอได้ยินคำว่าหนึ่งล้านหยวน ชีหรูอวี้ก็ตาสว่าง มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตาเห็น

แต่พอคิดดูอีกที เธอก็ยังพูดขึ้นว่า “บอสคะ จริงๆ แล้วตั้งแต่เรื่องที่ตลาดสดคราวนั้น รอบตัวคุณก็มีคนของบริษัทรักษาความปลอดภัยฉินถังแฝงตัวอยู่เต็มไปหมดนะคะ ไม่อย่างนั้นฉันให้เบอร์ติดต่อของพวกเขาไว้ด้วยดีไหมคะ?”

ฉินลี่เหลือบมองแวบเดียวก็มองทะลุความคิดเล็กๆ ของเธอทันที

เขาพูดเสียงเรียบ “ไม่ล่ะ ผมชินมือกับการใช้งานคุณมากกว่า”

ชีหรูอวี้: “…”

หลังจากจัดการธุระเสร็จเรียบร้อย ฉินลี่ก็โอนเงินให้ชีหรูอวี้หนึ่งล้านหยวนจริงๆ

ชีหรูอวี้ก้มมองยอดเงินคงเหลือในบัญชี ในที่สุดก็คลี่ยิ้มออกมาได้

ข้อดีเพียงอย่างเดียวของบอสตัวร้ายคนนี้ก็คือความใจป้ำนี่แหละ

จากนั้นฉินลี่ก็พาชีหรูอวี้ลงไปหาอาหารเช้ากินข้างล่าง

พอก้าวพ้นตัวตึกออกมา ฉินลี่ถึงได้รู้ว่ามันยังเช้าตรู่มากจริงๆ

ฟ้าเพิ่งจะเริ่มสางรางๆ เท่านั้น

ด้านนอกหมู่บ้านสุ่ยอวี่ฮวาเฉิงมีร้านอาหารเช้าเปิดอยู่หลายร้าน

ฉินลี่เลือกร้านที่พร้อมต้อนรับลูกค้ามาหนึ่งร้าน พอกินเสร็จก็เพิ่งจะเจ็ดโมงเช้าเท่านั้น

ทว่าท้องฟ้าก็สว่างโร่เต็มที่แล้ว

ชีหรูอวี้เอ่ยถาม “บอส วันนี้มีแผนจะไปไหนต่อคะ?”

ฉินลี่พาเธอเดินตรงไปที่ลานจอดรถ “แวะไปหาหยางอวี่เวยที่บ้านหน่อย”

หยางอวี่เวย…

ตั้งแต่ตอนอยู่หมิงจูก็พอรู้แล้วว่าความเป็นอยู่ของเธอน่าจะไม่ค่อยสู้ดีเท่าไร

พอดีวันนี้ว่าง ไปดูเธอสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน

ชีหรูอวี้เอ่ยถามเสียงเบา “บอสคะ ฉันขอถามอะไรสักข้อได้ไหมคะ?”

ฉินลี่เหลือบมองเธอแล้วพยักหน้า “ได้สิ ผมเป็นคนรักประชาธิปไตยที่สุดอยู่แล้ว”

เมื่อได้รับอนุญาต ชีหรูอวี้จึงถามสิ่งที่ค้างคาใจออกมา

“บอสคะ คุณออกเดตทุกวันยังกับวิ่งรอกรับงาน ไม่เหนื่อยบ้างเหรอคะ?”

ฉินลี่วิ่งรอกจริงๆ นั่นแหละ

เมื่อวานซืนเพิ่งกลับมาจินเจียงกับถังซูหาน

เมื่อวานก็ไปส่งหยางซิงอวิ้นกลับบ้าน

วันนี้ยังจะไปหาหยางอวี่เวยที่บ้านอีก

ขนาดชีหรูอวี้ยังรู้สึกเหนื่อยแทนเขาเลย

ฉินลี่เปลี่ยนสีหน้าทันควันก่อนจะสวนขึ้นมา “นี่มันเรื่องที่คุณควรถามเหรอ?”

ชีหรูอวี้: “…”

ไหนบอกว่ารักประชาธิปไตยไง?

เมื่อกี้ฉันหูฝาดไปเองใช่ไหม?

ชีวิตฉันมันช่างน่าสงสารเหลือเกิน

ชาติหน้ายอมเกิดเป็นหมูยังจะดีกว่าอีก

--