บทที่ 78 โชคชะตาเล่นตลก

ถังซูหานได้ยินสิ่งที่เขาพูดก็ถึงกับหลุดขำออกมา

ฉินลี่: “…”

“นายยังมีวันที่โดนคนอื่นรังแกด้วยเหรอ” ถังซูหานพูดไปพลางหัวเราะไปด้วยความสนใจ “เล่ามาซิ ฟังดูหน่อย”

“มีคนที่ชื่อหมี่ชง คุณรู้จักไหม” ฉินลี่ถาม

ถังซูหานคิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “ไม่รู้จักนะ ทำไมเหรอ”

ฉินลี่พูดว่า “เขาบอกว่าเป็นผอ.ฝ่ายของเซียงเฉิงกรุ๊ป พรุ่งนี้จะทำให้ผมตกงาน ผมน่าสงสารมากเลย พรุ่งนี้จะไม่มีงานทำแล้ว”

“พรุ่งนี้วันอาทิตย์ นายก็ไม่ได้ทำงานอยู่แล้วนี่” ถังซูหานพูด

ฉินลี่: “…”

“เอาละๆ” ถังซูหานแกล้งหยอกเขาแล้วพูดว่า “แค่ผอ.ฝ่ายตัวเล็กๆ คนเดียวยังมารังแกนายได้อีก รอฉันเดี๋ยวนะ…ฉันหาเจอละ เดี๋ยวพี่สาวคนนี้จะทำให้เขาตกงานเอง”

“สุดยอดไปเลย อ้อจริงด้วย ยังมีรองผู้จัดการธนาคารไปรษณีย์สาขาถนนเหมยซานอีกคน ชื่อชวีเจิ้งไท่ คุณรู้จักไหม”

ในเมื่อเกาะผู้หญิงกินมันสบายขนาดนี้ ฉินลี่ก็กะจะกวาดล้างให้เรียบในคราวเดียว

“ยังคงไม่รู้จัก แต่ฉันรู้จักผู้จัดการใหญ่ธนาคารไปรษณีย์สำนักงานใหญ่ประจำเมืองจินเจียง”

ถังซูหานเอ่ยถาม “จะให้เขาตกงานด้วยไหมล่ะ”

“ใช่” ฉินลี่บอก “ถือโอกาสดูหน่อยว่าขุดคุ้ยประวัติดำมืดของไอ้เวรนี่ได้ไหม เอาให้มันหมดอนาคตไปเลย มันน่ารังเกียจเกินไป ทำเอาผมสะอิดสะเอียนแทบแย่”

ถังซูหานหลุดขำออกมาอีกรอบ

“ได้ๆ มีเรื่องอะไรอีกไหม ถ้าไม่มีฉันจะโทรศัพท์ละ ขอร้องล่ะ คราวหน้าช่วยไปมีเรื่องกับพวกคนใหญ่คนโตหน่อยได้ไหม สองคนนี้น่ะฉันไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลย”

ฉินลี่: “…”

ฉินลี่วางสาย หันไปมองหมี่ชงที มองชวีเจิ้งไท่ที

แล้วพูดขึ้นว่า “พวกนายสองคนยังไม่ไปอีกเหรอ ยังอยากดื่มเหมาไถ่อยู่อีกหรือไง”

“เหอะ!” หมี่ชงแค่นเสียงเย็นชา

แน่นอนว่าเขาไม่เชื่อว่าฉินลี่จะมีปัญญาทำให้เขาตกงาน ไม่อย่างนั้นเซี่ยจิ้นยังจะต้องมาขอให้เขาช่วยอยู่อีกหรือ

ทว่าหมี่ชงกับชวีเจิ้งไท่ก็ทนอยู่ต่อไม่ไหวแล้ว

ทั้งสองคนต่างเดินออกไปด้วยความโมโห

พอเดินมาถึงหน้าประตู หมี่ชงกำลังจะเปิดประตู

เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นมา

“ฮัลโหล ผู้บริหารหลี่”

“หมี่ชง” ปลายสายเป็นเสียงของผู้ชาย

“ผมเองครับผู้บริหารหลี่ มีอะไรจะสั่งการเหรอครับ”

“ไม่มีอะไรจะสั่ง พรุ่งนี้กลับมาเก็บของที่บริษัทซะ”

หมี่ชงชะงักงัน ตนเองโดนไล่ออกจริงๆ หรือนี่

พอมองดูอีกทีก็พบว่าสายถูกตัดไปแล้ว

ชวีเจิ้งไท่เพิ่งจะอ้าปากถามว่าเกิดอะไรขึ้น โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมาเช่นกัน

“ฮัลโหล ท่านผู้จัดการ”

“ชวีเจิ้งไท่ นายมีส่วนพัวพันกับการรับสินบน และแอบอนุมัติเอกสารเงินกู้โครงการโดยพลการ”

“ท่านผู้จัดการครับ นี่ไม่ใช่ว่าตอนนั้นท่านให้ผม…”

“คนที่เซ็นชื่อคือนาย ตอนนี้ฉันจะให้นายไปกินขี้ซะ เตรียมตัวรอการตรวจสอบได้เลย”

สายถูกตัดไป ชวีเจิ้งไท่เองก็ยืนอึ้งค้าง

จังหวะนั้นฉินลี่ก็เดินมาหยุดอยู่ด้านหลังของทั้งสองคน

พูดด้วยสีหน้าลำพองใจอย่างผู้ชนะว่า “เป็นไงล่ะ อึ้งแดกไปเลยสิ ซี้ด… ทีหลังถ้าวันเสาร์ไม่มีอะไรทำก็อย่าเสนอหน้าออกมาดื่มเหล้า อยู่บ้านศึกษาเรื่องงานให้มันดีๆ ไม่ดีกว่าเหรอ”

จากนั้นเขาก็ยกขาขึ้น ถีบส่งทั้งสองคนกระเด็นออกไปข้างนอก แล้วปิดประตูลงอย่างรวดเร็ว

ฉินลี่ถอนหายใจยาวออกมา

คนพรรค์นี้น่าสะอิดสะเอียนจริงๆ

แต่การได้เหยียบคนพวกนี้ให้จมดินนี่มันสะใจชะมัด

เซี่ยจิ้นที่ยืนอยู่ข้างหลังมองดูภาพเหตุการณ์นี้แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ

ฉินลี่หันกลับไปกอดคอเขา พลางเดินไปที่โต๊ะอาหารแล้วพูดกลั้วหัวเราะว่า “พี่เซี่ย เพื่อนเก่าแบบนี้ไม่มีซะยังจะดีกว่า เกือบทำเอาเราสองคนอ้วกแตกแหนะ”

เซี่ยจิ้นพูดอย่างจนปัญญาว่า “ก็นี่ไม่ใช่ว่าอยากจะหาลู่ทางให้นายหรอกเหรอ ถ้ารู้ว่านายได้ดีขนาดนี้ ฉันจะไปชวนพวกมันมาทำไมกัน”

ฉินลี่พูดว่า “ความหวังดีของพี่เซี่ยผมเข้าใจหมดน่า อย่าให้พวกมันสองคนมาทำเสียอารมณ์เลย เรามาดื่มของเราต่อเถอะ”

ทั้งสองคนกลับมานั่งประจำที่

เซี่ยจิ้นกระดกเหล้าเข้าปากอึกใหญ่แล้วพูดว่า “เมื่อก่อนสองคนนี้ไม่ได้เป็นแบบนี้นะ ตอนนี้ช่าง…”

หลายคนพอเรียนจบไปแล้วก็เปลี่ยนไปจริงๆ

มิตรภาพอันบริสุทธิ์ของเพื่อนร่วมชั้นในรั้วโรงเรียนนั้น น้อยคนนักที่จะทนทานต่อมรสุมแห่งสังคมภายนอกได้

เพื่อนที่เคยหัวเราะเล่นหัวกันในวันวาน สักวันหนึ่งอาจจะหันมาดูถูกเหยียดหยามกันเอง

เพื่อนสาวร่วมโต๊ะที่เคยไร้เดียงสาน่ารักในวันวาน สักวันหนึ่งก็อาจจะกลายเป็นคนเหยียดคนจนบูชาคนรวย

ฉินลี่เองก็หุบยิ้มลง ยกเหล้าขึ้นดื่มหนึ่งอึก

เขากำลังคิดว่าในอนาคตตนเองกับพวกจางลี่ฟานและหลี่เจียงจะกลายเป็นแบบนี้ไปด้วยหรือเปล่า

เซี่ยจิ้นกับฉินลี่ชนแก้วสังสรรค์กันต่อ

ฉินลี่พยายามชวนคุยแต่เรื่องที่ทำให้สบายใจ

แม้คนจะน้อยลง แต่บรรยากาศกลับกลมเกลียวอบอุ่นขึ้น

ฉินลี่ดื่มกับเซี่ยจิ้นไปจนถึงสามทุ่มกว่า

พอดื่มเหมาไถ่สองขวดจนเกลี้ยง เซี่ยจิ้นก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

หลังจากช่วยพยุงเซี่ยจิ้นเข้าไปนอนในห้อง ฉินลี่จึงเอ่ยลาแล้วเดินออกมา

สายลมค่ำคืนนี้ค่อนข้างเย็น

แม้ฉินลี่จะไม่ได้เมามาย แต่เขาก็ยังเลือกที่จะให้ชีหรูอวี้เป็นคนขับรถ

จากนั้นให้เธอขับตรงไปยังห้องชุดสุดหรูของเขาที่สุ่ยอวี่ฮวาเฉิงทันที

วันนี้เขาไม่คิดจะกลับไปที่มหาวิทยาลัยแล้ว

-----------

หมู่บ้านจิ่นซิ่วหัวถิง

เจิงโหรวกับหยางซิงอวิ้นกินข้าวเสร็จเรียบร้อย เจิงโหรวเพิ่งจะเก็บล้างถ้วยชามเสร็จ

โทรศัพท์มือถือที่วางไว้ข้างๆ ก็ดังขึ้น

เจิงโหรวมองดูก็เห็นว่าเป็นคุณหมอหญิงในแผนกเดียวกัน

เธอเช็ดมือแล้วกดรับสาย

“ฮัลโหล หมอหลิว”

“นี่ หัวหน้าเจิง เธอดูข่าวหรือยัง”

เจิงโหรวถามด้วยความสงสัย “ข่าวอะไรเหรอ ฉันยังไม่ได้ดูเลย”

“แหม หลิวเซี่ยงเหว่ยประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อช่วงบ่ายวันนี้น่ะสิ เธอรีบดูเร็วเข้า”

เจิงโหรวได้ยินว่าหลิวเซี่ยงเหว่ยประสบอุบัติเหตุ หัวใจก็พลันกระตุกวูบ

จากนั้นเธอก็รีบวางสายแล้วเปิดแอปพลิเคชันข่าวขึ้นมา

พิมพ์ค้นหาคำว่า ‘โรงพยาบาลประชาชนแห่งที่สอง หลิวเซี่ยงเหว่ย’

และข่าวแรกที่เธอเห็นก็คือข่าวที่แฉพฤติกรรมดำมืดของหลิวเซี่ยงเหว่ย

ทั้งเรื่องรับสินบน มีความสัมพันธ์ชู้สาวมั่วซั่วกับฟู่ถิง และยังบังคับขู่เข็ญให้ญาติคนไข้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วย

หลังจากอ่านจบ เจิงโหรวก็สูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ

เธอคาดไม่ถึงเลยว่าหลิวเซี่ยงเหว่ยจะเลวทรามจนถึงขั้นนี้

จากนั้นเธอก็กดปิดข่าวนั้นไป

ด้านล่างยังมีข่าวต่อเนื่องตามมาอีกข่าวหนึ่ง

หลิวเซี่ยงเหว่ยที่กำลังเผชิญหน้ากับการตรวจสอบที่กำลังจะมาถึง ได้ตัดสินใจหลบหนีความผิด

ระหว่างที่ขับรถมุ่งหน้าไปยังสนามบิน ได้เกิดอุบัติเหตุพุ่งชนเข้ากับรถบรรทุกของโรงงานแห่งหนึ่ง

คนขับรถบรรทุกได้รับบาดเจ็บสาหัส ขณะนี้ยังอยู่ระหว่างการยื้อชีวิต และมีความเสี่ยงที่จะกลายเป็นเจ้าชายนิทรา

ส่วนหลิวเซี่ยงเหว่ยเสียชีวิตคาที่

พออ่านข่าวจบ เจิงโหรวก็รู้สึกมือเท้าเย็นเฉียบไปหมด

หลิวเซี่ยงเหว่ยตายแล้วจริงๆ หรือนี่!

ทันใดนั้น ในสมองของเธอก็ผุดความคิดหนึ่งขึ้นมา

เรื่องนี้…จะเกี่ยวข้องกับฉินลี่หรือเปล่านะ

ทว่าต่อมาเธอก็ส่ายหน้าปฏิเสธความคิดนั้น

ฉินลี่มีเงินทองล้นเหลือ อนาคตก็สดใสไร้ขอบเขต

เขาไม่มีความจำเป็นต้องเอาตัวเองมาเสี่ยงกับเรื่องแบบนี้

อีกอย่าง ในข่าวก็ระบุชัดเจนว่าเป็นเพียงอุบัติเหตุ

เพียงแต่เจิงโหรวไม่รู้เลยว่า คนขับรถบรรทุกคนนั้นมีชื่อว่าหลูเย่าเสียง

เจิงโหรวเปิดแอปพลิเคชันของทางโรงพยาบาลขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่ามีประกาศเพิ่มขึ้นมาหนึ่งฉบับ

เธอเปิดอ่านดูประกาศฉบับนั้น ซึ่งเป็นเอกสารบทลงโทษต่อหลิวเซี่ยงเหว่ยและฟู่ถิง

หลิวเซี่ยงเหว่ยต้องถูกดำเนินคดีตรวจสอบ ส่วนฟู่ถิงถูกไล่ออกทันที

เพียงแต่ในท้ายที่สุด หลิวเซี่ยงเหว่ยกลับเลือกที่จะหลบหนีความผิด

จนต้องมาจบชีวิตลง

หลังจากเจิงโหรวอ่านเรื่องราวทั้งหมดนี้จบ เธอก็ถอนหายใจออกมา

เธอไม่ได้รู้สึกเวทนาสงสารหลิวเซี่ยงเหว่ยเลยแม้แต่น้อย

สิ่งที่หลิวเซี่ยงเหว่ยทำลงไปล้วนน่าสะพรึงกลัวและชั่วร้ายเกินทน

ไม่คู่ควรแก่ความสงสารแม้แต่นิดเดียว

เธอเพียงแค่รู้สึกว่าชะตาชีวิตช่างเล่นตลกเหลือเกิน

เมื่อช่วงเช้าวันนี้ เธอยังถูกหลิวเซี่ยงเหว่ยแกล้งทำตัวเป็นผีหลอกหลอนจนคิดอยากจะลาออก

ไม่นึกเลยว่าพอตกดึก เรื่องราวกลับพลิกผันกลายเป็นแบบนี้ไปได้

เธอหันไปมองบ้านที่แสนสะดวกสบายและอบอุ่นหลังนี้อีกครั้ง

ความเปลี่ยนแปลงทั้งหมดของเธอในวันนี้

ล้วนเป็นสิ่งที่ฉินลี่มอบให้ทั้งสิ้น