บทที่ 77 สามีเธอโดนรังแกแล้วนะ

ตอนที่ฉินลี่กลับมาถึงใจกลางเมือง ท้องฟ้าก็เริ่มโพล้เพล้แล้ว

เขาโทรหาเซี่ยจิ้น พอรู้ว่าอีกฝ่ายอยู่บ้าน ก็ขับรถตรงไปยังคอนโดของเซี่ยจิ้นทันที

ระหว่างทาง ฉินลี่แวะซื้อเหล้าเหมาไถมาสองขวด และซื้อตุ๊กตาตัวใหญ่ให้หนูเหมิงเหมิงอีกหนึ่งตัว

ยังไงเสียก็มาดื่มเหล้าที่บ้านอาจารย์ที่ปรึกษา จะไม่ถืออะไรติดไม้ติดมือมาเลยได้อย่างไร

เมื่อไปถึงก็กดกริ่งหน้าประตู

คนที่มาเปิดประตูคือหลี่หว่านจวิน ภรรยาของเซี่ยจิ้น

ฉินลี่ยิ้มทักทาย “สวัสดีครับพี่สะใภ้”

“อ้าว สวัสดีจ้ะ ฉินลี่ใช่ไหม รีบเข้ามาข้างในเร็ว” หลี่หว่านจวินรีบเบี่ยงตัวหลีกทางให้

ฉินลี่ส่งตุ๊กตาตัวใหญ่ให้หลี่หว่านจวินแล้วพูดว่า “พี่สะใภ้ครับ นี่ของหนูเหมิงเหมิงครับ”

หลี่หว่านจวินรับตุ๊กตาพลางเอ่ยว่า “มาก็มาสิ ยังจะซื้อของติดไม้ติดมือมาอีก”

หนูเหมิงเหมิงที่กำลังเล่นอยู่ พอเห็นตุ๊กตาตัวใหญ่ก็โผเข้ามาหาทันที

ฉินลี่เย้าเธอว่า “ยายหนู เรียกพี่ชายก่อนสิ”

หนูเหมิงเหมิงเขินอายเล็กน้อย มุดหน้าซ่อนอยู่หลังตุ๊กตาไม่ยอมโผล่ออกมา

ฉินลี่หัวเราะ หลี่หว่านจวินชี้ไปทางห้องหนังสือแล้วพูดว่า “รีบเข้าไปเถอะ พี่จิ้นกับพวกเขารออยู่ในห้องหนังสือน่ะ”

พวกเขาเหรอ

มีคนอื่นด้วยหรือนี่

เซี่ยจิ้นบอกแค่ว่ามาดื่มเหล้า ไม่ได้บอกว่ามีคนอื่นด้วย

ฉินลี่ไม่ได้ซักไซ้ พยักหน้าแล้วเดินตรงไปที่ห้องหนังสือ

อย่างไรเสีย เดี๋ยวเปิดประตูก็รู้เอง

เขาวางเหล้าเหมาไถไว้บนโต๊ะน้ำชาในห้องนั่งเล่นอย่างไม่ใส่ใจ

ฉินลี่เดินมาหน้าห้องหนังสือแล้วเคาะประตู

“เข้ามา” เสียงของเซี่ยจิ้นดังออกมา

ฉินลี่ผลักประตูเข้าไป ก็เห็นเซี่ยจิ้นนั่งอยู่บนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงาน ส่วนเก้าอี้สองตัวฝั่งตรงข้ามมีผู้ชายสองคนนั่งอยู่

ดูแล้วอายุราว 30 กว่าๆ พอๆ กับเซี่ยจิ้น

คนหนึ่งสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว อีกคนสวมชุดลำลอง

“ฉินลี่มาแล้วเหรอ มาๆ ฉันจะแนะนำให้รู้จัก”

เซี่ยจิ้นยิ้มแย้มลุกขึ้นยืนพลางชี้ไปทางฉินลี่ เอ่ยว่า “นี่คือลูกศิษย์ที่ฉันเล่าให้พวกนายฟัง ฉินลี่ พ่อหนุ่มนี่หัวไวมากนะ”

ชายทั้งสองคนแค่พยักหน้าให้ฉินลี่ แต่ก้นยังคงติดแน่นอยู่กับเก้าอี้

จากนั้นเซี่ยจิ้นก็แนะนำให้ฉินลี่ฟัง “ฉินลี่ นี่เพื่อนเก่าสมัยเรียนสองคนของฉัน”

เขาชี้ไปที่คนสวมเสื้อเชิ้ตขาว “นี่คือชวีเจิ้งไท่ ตอนนี้เป็นรองผู้จัดการธนาคารไปรษณีย์สาขาถนนเหมยซาน”

ฉินลี่ยิ้มพยักหน้าให้ จากนั้นเดินเข้าไปยื่นมือออกไป

ชวีเจิ้งไท่เหลือบมองเขา จับมือด้วยทีหนึ่ง แต่ก้นก็ยังไม่ยอมขยับลุกจากเก้าอี้

ฉินลี่ไม่ได้โกรธ

ทว่าสีหน้าของเซี่ยจิ้นกลับดูไม่ค่อยดีนัก

การไม่ให้เกียรติลูกศิษย์ของเขา ก็เท่ากับไม่ไว้หน้าเพื่อนเก่าอย่างเขาด้วย

แต่ตอนนี้ยังไม่เหมาะที่จะระเบิดอารมณ์

เขาชี้ไปที่อีกคนที่สวมชุดลำลอง “นี่คือหมี่ชง ตอนนี้เป็นผอ.ฝ่ายปฏิบัติการของเซียงเฉิงกรุ๊ป”

เซียงเฉิงกรุ๊ปงั้นหรือ

ฉินลี่ไม่เคยเจอหมี่ชงคนนี้ จึงไม่รู้ว่าเขาเป็นผอ.ฝ่ายที่ดูแลงานส่วนไหน

ทว่าฉินลี่ก็ยังคงยิ้มและยื่นมือออกไป ชวีเจิ้งไท่กับหมี่ชงอาจไม่ไว้หน้าเซี่ยจิ้น แต่ฉินลี่จำเป็นต้องให้เกียรติ

ข้อแรก เซี่ยจิ้นช่วยเขาไว้ไม่น้อย ดังนั้นเรื่องมารยาท ฉินลี่จึงทำได้อย่างรอบคอบไร้ที่ติ

ข้อสอง การที่เซี่ยจิ้นแนะนำสองคนนี้ให้รู้จัก ฉินลี่ก็พอจะเดาจุดประสงค์ของเซี่ยจิ้นในวันนี้ได้เลาๆ

เซี่ยจิ้นก็แค่อยากช่วยปูทางให้เขา คนหนึ่งอยู่ในสถาบันการเงิน อีกคนอยู่ในเซียงเฉิงกรุ๊ป

ล้วนเป็นคนที่เซี่ยจิ้นคิดว่าในอนาคตจะสามารถช่วยเหลือฉินลี่ได้

จุดนี้ แม้ฉินลี่จะไม่จำเป็นต้องพึ่งพา แต่ก็อดซาบซึ้งใจไม่ได้

ทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับมือที่ฉินลี่ยื่นออกไป หมี่ชงกลับนั่งนิ่งมั่นคงราวกับเขาไท่ซาน

ฉินลี่นึกในใจ สองคนนี้ช่างเป็นพวกพันธุ์เดียวกันจริงๆ

สีหน้าของเซี่ยจิ้นย่ำแย่ลงไปอีก แต่ก็ข่มอารมณ์ไว้ไม่ให้ระเบิดออกมา

ฉินลี่ยิ้มทำลายความอึดอัด “พี่เซี่ย พอได้ยินว่าพี่ชวนดื่มเหล้า ผมก็รีบแจ้นมาเลยนะเนี่ย”

เซี่ยจิ้นมองฉินลี่แล้วก็หลุดยิ้มออกมา ลูกศิษย์คนนี้ เขาชื่นชอบมาโดยตลอด

“ก็วันนี้วันเสาร์นี่นา ไม่มีธุระอะไร คืนนี้ให้พี่สะใภ้นายทำกับข้าวสักสองสามอย่าง แล้วพวกเรามาดื่มด้วยกันหน่อย”

จู่ๆ ชวีเจิ้งไท่ก็เอ่ยปากขึ้นมา “ฉันก็ว่าอยู่ว่าไอ้เซี่ยมันรอใคร ที่แท้คนก็ครบแล้วใช่ไหมล่ะ”

ฉินลี่ฟังน้ำเสียงแฝงความหมายออก นี่คงรอนานจนหมดความอดทนแล้วสินะ

ฉินลี่ยิ้มพลางกล่าวว่า “พี่ชวี ขอโทษด้วยครับ พอดีไม่ได้อยู่ที่มอ ออกไปเที่ยวข้างนอกมา เพิ่งจะบึ่งกลับมาถึงนี่เอง”

หมี่ชงยิ้มแย้มเอ่ยขึ้นว่า “วันหลังก็เพลาๆ เรื่องเที่ยวลงหน่อย ใกล้จะเรียนจบอยู่รอมร่อแล้ว ฉันได้ยินไอ้เซี่ยบอกว่านายก็ทำงานที่เซียงเฉิงกรุ๊ปด้วยเหรอ”

ฉินลี่ยังเป็นนักศึกษา เรื่องการเซ็นสัญญาจ้างงานล่วงหน้ากับเซียงเฉิงกรุ๊ป เซี่ยจิ้นย่อมรู้อยู่แล้ว

ฉินลี่พยักหน้าตอบ “ผมอยู่ฝั่งเฟยอินไลฟ์ครับ”

“เฟยอินไลฟ์อาจจะเล็กไปหน่อย แต่ก็ถือเป็นส่วนงานที่มีแววนะ”

หมี่ชงกล่าวต่อ “วันหน้าต้องใส่ใจให้มากกว่านี้ ต่อให้วันเสาร์จะไม่ต้องทำงาน ก็น่าจะหาเวลาศึกษาเรื่องงานให้ลึกซึ้งหน่อย”

ศึกษาเรื่องงานพ่องสิ

จะเก๊กท่าไม่เลิกเลยใช่ไหมเนี่ย

ฉินลี่เข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว

คนหลายคนมักจะมีภาพลวงตา พอคุณพูดจาดีด้วย เขาก็คิดว่าคุณเป็นพวกยอมคนง่าย

สองคนนี้จัดอยู่ในพวกที่ให้หน้าแล้วไม่เอาหน้า

ดังนั้นเขาจึงคร้านจะสนใจอีกต่อไป

ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าเซี่ยจิ้น เขาคงฟาดฝ่ามือใส่หน้าไปแล้ว

สีหน้าของเซี่ยจิ้นเองก็ดูไม่ได้เช่นกัน

เขาเองก็แทบจะสบถด่าออกมาแล้วเหมือนกัน

ที่เขาชวนเพื่อนสองคนนี้มา ก็แค่อยากหาลู่ทางให้ฉินลี่

คิดไม่ถึงว่าแต่ละคนจะสั่งสอนกันอย่างออกรสออกชาติ แต่ไม่มีเจตนาจะยื่นมือช่วยแม้แต่น้อย

เซี่ยจิ้นทำหน้าขรึมแล้วเอ่ยชวน “ไปเถอะ ออกไปกินข้าวกันก่อน”

คราวนี้สองคนนั้นถึงยอมลุกขึ้นยืน

ทุกคนเดินมาที่โต๊ะอาหาร ฉินลี่ก็เดินไปหยิบเหล้าเหมาไถสองขวดนั้นมาจากโต๊ะน้ำชาในห้องนั่งเล่น

ฉินลี่เคาะที่ขวดเหมาไถเบาๆ แล้วพูดว่า “พี่เซี่ย ผมรู้ว่าพี่ชอบดื่มเหล้าขาว เนี่ย ระหว่างทางมาเลยซื้อติดมือมาสองขวด”

เซี่ยจิ้นยิ้มแล้วกล่าวว่า “ไอ้เด็กคนนี้… จะเปลืองเงินไปทำไมกันนะ ให้ตายสิ”

ฉินลี่ยิ้มตอบ “มาๆ เดี๋ยวผมรินให้ครับ”

ชวีเจิ้งไท่เลื่อนแก้วของตัวเองมาวางตรงหน้าฉินลี่เช่นกัน พลางกล่าวว่า “ไอ้เซี่ยพูดถูกแล้ว เธอยังเป็นแค่นักศึกษา มีเงินก็หัดประหยัดไว้บ้าง”

บอกให้ประหยัด แล้วมึงจะเลื่อนแก้วมาทำหอกอะไรวะ

ฉินลี่รู้สึกขยะแขยงไอ้เวรนี่จนทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

จะอดทนกับอะไรก็พอทนได้ แต่ทนไอ้สวะนี่ไม่ไหวจริงๆ

ฉินลี่ถามออกไปตรงๆ ทันที “แกหน้าด้านไปหน่อยไหม”

ชวีเจิ้งไท่ชะงักไป เหมือนจะยังตามสถานการณ์ไม่ทัน

“กะ…แก พูดว่าอะไรนะ”

ฉินลี่อ้าปากด่าใส่หน้าทันที “ฉันถามว่าแกหน้าด้านไปหน่อยไหม ได้ยินชัดรึยัง ไอ้เวรเอ๊ย ยังหนุ่มยังแน่นแท้ๆ หูหนวกซะแล้ว”

คราวนี้ชวีเจิ้งไท่ได้ยินชัดเต็มสองหู ใบหน้าโกรธจนเขียวคล้ำ เขาลุกพรวดขึ้นชี้หน้าแล้วหันไปพูดกับเซี่ยจิ้น “แก…แก ไอ้เซี่ย ลูกศิษย์แกมีมารยาทแบบนี้ได้ยังไง แกจะไม่สั่งสอนหน่อยเหรอ”

ฉินลี่สูงตั้ง 180 เซนติเมตร เขารู้ตัวดีว่าใช้กำลังคงสู้ไม่ได้ แต่ไม่ใช่ว่ายังมีเซี่ยจิ้นอยู่หรอกหรือ

เซี่ยจิ้นมองฉินลี่แล้วถอนหายใจออกมา แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ

มาถึงขั้นนี้แล้วเขาจะพูดอะไรได้อีก

จะไปว่าฉินลี่เหรอ

กระทั่งตัวเขาเองยังรู้สึกสะอิดสะเอียนเพื่อนเก่าคนนี้เลย

หมี่ชงเองก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน ชี้นิ้วใส่ฉินลี่แล้วตวาดว่า “มารยาททรามแบบนี้เข้ามาทำงานในเซียงเฉิงกรุ๊ปได้ยังไง รีบขอโทษเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้ฉันจะทำให้นายตกงาน”

วันนี้พวกเขาตั้งใจมาแค่กินเหล้าฟรีแท้ๆ คิดไม่ถึงว่าจะต้องมานั่งโมโหจนอกแทบแตก

หลายปีมานี้เซี่ยจิ้นไม่ได้ก้าวหน้าไปถึงไหนเลย เรื่องนี้พวกเขาเห็นกันอยู่เต็มสองตา

เพราะฉะนั้นตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในประตูบ้านนี้ พวกเขาก็ไม่เคยคิดจะไว้หน้าเซี่ยจิ้นอยู่แล้ว

ฉินลี่โมโหไอ้สวะสองตัวนี้จนถึงขีดสุดจริงๆ

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาทันทีแล้วพูดว่า “ชื่อหมี่ชงใช่ไหม แกอย่ามาสะเออะเลย ฉันจะทำให้แกตกงานตอนนี้เลย ไม่ต้องรอถึงวันพรุ่งนี้หรอก”

จากนั้นเขาก็กดโทรออกหาถังซูหานทันที

เวลานี้ถังซูหานก็กำลังกินมื้อเย็นอยู่ พอเห็นฉินลี่โทรมาจึงกดรับสาย “ฮัลโหล มีอะไรเหรอ”

ฉินลี่พูดใส่สายทันทีว่า “ถังซูหาน ผัวเธอโดนคนรังแกแล้ว”