บทที่ 76 กระสุนเคลือบน้ำตาลสั่งทำพิเศษ

เจิงโหรวผลักประตูเดินนำเข้าไป

ฉินลี่กับหยางซิงอวิ้นเดินตามหลังมา

ห้องนี้คือห้องหนังสือ แถมยังเป็นห้องหนังสือที่กว้างขวางมาก

ฉินลี่ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก แม้เจิงโหรวจะชอบอ่านหนังสือ แต่ห้องหนังสือก็เป็นอะไรที่พบเห็นได้ทั่วไป

ไม่ได้ดูเจาะจงอะไรขนาดนั้น

ทว่าพอเห็นหนังสือบนชั้น เขาก็ไม่ได้คิดแบบนั้นอีกต่อไป

ที่นี่มีตู้หนังสือทั้งหมดสามตู้

ตู้หนึ่งว่างเปล่า ส่วนอีกสองตู้วางหนังสือไว้เต็มแน่น

ฉินลี่เดินตามเจิงโหรวเข้าไปเปิดดูหนังสือพวกนั้น

ตู้หนังสือตู้หนึ่งเต็มไปด้วยตำราวิชาการและวารสารทางการแพทย์ แถมส่วนใหญ่ยังเกี่ยวข้องกับเนื้องอกและมะเร็ง

เห็นแบบนี้ ในใจฉินลี่ก็เริ่มร้องเชี่ยแล้ว

จากนั้นเขาก็หันไปมองตู้หนังสืออีกตู้

บนชั้นเต็มไปด้วยนิตยสารท่องเที่ยว และคู่มือแนะนำการท่องเที่ยวทั่วโลก

ฉินลี่: “…”

ชอบเต้น ชอบออกกำลังกาย ชอบอ่านหนังสือ ชอบท่องเที่ยว

ตรงเผงหมดทุกข้อเลยนี่หว่า!

เจิงโหรวกวาดสายตามองหนังสือพวกนี้คร่าวๆ

กระทั่งเธอยังอดทึ่งในตัวฉินลี่ไม่ได้

ต่อให้การตกแต่งห้องนี้จะทำเสร็จในเวลาอันสั้น

แต่การจะรวบรวมตำราการแพทย์และคู่มือท่องเที่ยวทั่วโลกมากมายขนาดนี้ คงต้องใช้ความพยายามไม่น้อยเลย

แล้วที่เขาทำทั้งหมดนี้ เป็นเพราะหยางซิงอวิ้นจริงๆ หรือ

เจิงโหรวหวนนึกถึงสายตาที่เขามองเธอตอนที่เธอห่มผ้าห่มให้เมื่อช่วงบ่ายขึ้นมาอีกครั้ง

สายตาที่ดูสุขุม แต่กลับแฝงความคุกคามเอาไว้จางๆ

หลังจากทั้งสามคนดูการตกแต่งโดยรวมเรียบร้อย ก็กลับมานั่งที่โซฟาห้องนั่งเล่น

หยางซิงอวิ้นมองเจิงโหรวแล้วเอ่ยว่า “แม่คะ ห้องนี้เหมาะกับแม่มากเลย หนูว่าดีออกค่ะ”

เจิงโหรวขมวดคิ้ว

ก็เพราะมันเหมาะเกินไปนี่แหละถึงมีปัญหา

ฉินลี่ก็พูดขึ้นเช่นกัน “ใช่ครับคุณน้า ไหนๆ ก็ซื้อมาแล้ว ไม่มาอยู่ก็เสียดายแย่ สู้มาอยู่ที่สบายๆ ดีกว่า แถมที่หมู่บ้านจิ่นซิ่วหัวถิงก็ปลอดภัยกว่าด้วย ผมกับซิงอวิ้นจะได้สบายใจครับ”

ในใจเจิงโหรวนั้นชอบบ้านหลังนี้จริงๆ

อย่างที่หยางซิงอวิ้นบอก ไม่มีใครเหมาะกับบ้านหลังนี้ไปมากกว่าเธออีกแล้ว

แต่พอมองทั้งสองคน เธอก็ยังคงเอ่ยว่า “ขอน้าคิดดูก่อนแล้วกันนะ อยู่ที่หมู่บ้านฝูอันมาตั้งนาน ผูกพันไปแล้วด้วยสิ”

แม้หยางซิงอวิ้นจะรู้สึกว่าแม่ของตัวเองโลเลเกินไป แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

ฉินลี่เองก็ปิดปากเงียบ

เขารู้ดีว่านี่เป็นกระสุนเคลือบน้ำตาลที่ระบบยิงออกไปแทนเขา

ตื๊อมากเกินไปคงไม่เหมาะ

ตามความต้องการของเจิงโหรว ฉินลี่จึงได้แต่ขับรถพาทั้งสองคนกลับไปที่หมู่บ้านฝูอันก่อน

พอถึงหมู่บ้านฝูอัน ฉินลี่ไม่ได้ขึ้นไปข้างบน

เขาหันไปมองเจิงโหรวแล้วเอ่ยว่า “คุณน้าครับ ผมคงไม่ขึ้นไปแล้วนะ ขอตัวกลับก่อน พอดีมีธุระต้องกลับไปจัดการน่ะครับ”

พูดจบก็หันไปบอกหยางซิงอวิ้น “ซิงอวิ้น เธออยู่เป็นเพื่อนคุณน้าที่นี่ก่อนเถอะ พรุ่งนี้บ่ายผมค่อยมารับ”

หยางซิงอวิ้นเอ่ยอย่างอาลัยอาวรณ์ “สำคัญมากเลยเหรอ อยู่ค้างที่นี่กับฉันสักคืนไม่ได้เหรอคะ”

เจิงโหรวก็มองฉินลี่พลางพูดว่า “ถ้าไม่ได้รีบร้อนอะไรขนาดนั้นก็อยู่ต่อเถอะจ้ะ”

ฉินลี่: “…”

คุณน้าครับ พูดจากใจจริงหรือเปล่าเนี่ย

ฉินลี่คิดดูแล้วก็ยังคงเอ่ยว่า “ไม่ดีกว่าครับคุณน้า พรุ่งนี้ผมค่อยมาใหม่ ยังไงขับรถแป๊บเดียวก็ถึง”

จากนั้นก็ลูบหัวหยางซิงอวิ้นพลางบอก “อาจารย์ที่ปรึกษาตามผมน่ะ ต้องกลับไปหาหน่อย”

เซี่ยจิ้นตามเขาจริงๆ ระหว่างทางกลับเมื่อกี้ เซี่ยจิ้นส่งข้อความมาหาเขา

ถามว่าเขาว่างไหม ตอนเย็นไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อ

ยังไงเรื่องทางฝั่งเจิงโหรวก็จัดการเสร็จแล้ว เขาจึงตอบตกลงเซี่ยจิ้นไป

เจิงโหรวจึงเม้มริมฝีปากแล้วเอ่ยว่า “งั้นเดินทางปลอดภัยนะจ๊ะ ขับช้าๆ หน่อยล่ะ”

“ได้เลยครับ”

ฉินลี่พยักหน้า ก่อนจะหันไปมองหยางซิงอวิ้นแล้วยิ้มกวน “คนสวย เจอกันพรุ่งนี้นะ”

หยางซิงอวิ้นยู่ปาก โบกมือให้เขา

ฉินลี่โบกมือตอบ แล้วขับรถออกไป

เจิงโหรวถอนหายใจยาว ร่างกายที่เกร็งแน่นพลันผ่อนคลายลง

อาจเป็นเพราะเริ่มสัมผัสอะไรบางอย่างได้ เวลาอยู่ต่อหน้าฉินลี่ เธอจึงมักจะรู้สึกเกร็งอยู่เสมอ

เธอมองดูลูกสาวที่ยังคงมองตามรถอย่างอาลัยอาวรณ์ พลางเอ่ยว่า “ไปเถอะ หายลับตาไปแล้ว”

“โธ่ แม่คะ ทำไมชอบแซวหนูเรื่อยเลย” หยางซิงอวิ้นยิ้มร่า จูงมือเจิงโหรวเดินกลับบ้าน

ทั้งสองคนพูดคุยหยอกล้อกันตลอดทางจนถึงบ้าน

พอเปิดประตูเข้ามา เห็นห้องนั่งเล่นของบ้านตัวเอง ทั้งสองคนก็รู้สึกโหวงเหวงในใจขึ้นมาพร้อมกัน

ห้องนั่งเล่นยังคงเป็นห้องเดิม สะอาดและเป็นระเบียบ

แต่เมื่อเทียบกับห้องชุดที่หมู่บ้านจิ่นซิ่วหัวถิง ห้องนั่งเล่นนี้ช่างเล็กเหลือเกิน

หน้าต่างก็เล็ก แสงสว่างส่องเข้ามาไม่พอ

ห้องครัวก็ไม่ใช่แบบปิด บางครั้งเวลาทำอาหาร ควันก็ลอยคลุ้งไปทั่วทั้งบ้าน

เมื่อก่อนพวกเธออาจจะพอทนอยู่กันไปได้

แต่พอได้เห็นห้องที่หมู่บ้านจิ่นซิ่วหัวถิง ตอนนี้ทั้งสองคนกลับรู้สึกอึดอัดขัดตาไปหมด

หยางซิงอวิ้นกวาดตามองบ้านตัวเองแล้วยิ่งมองก็ยิ่งขัดใจ จึงเอ่ยว่า “แม่คะ พวกเราย้ายไปอยู่หมู่บ้านจิ่นซิ่วหัวถิงกันเถอะนะ อยู่ที่นั่นสบายจะตาย แถมแม่ยังซ้อมเต้นได้ทุกที่ทุกเวลาด้วย”

ได้ยินคำพูดของเธอ เจิงโหรวก็หวนนึกถึงห้องซ้อมเต้นที่กว้างขวางและสว่างไสวห้องนั้นขึ้นมาทันที

“แกนี่นะ อะไรก็กล้ารับไปหมด”

หยางซิงอวิ้นเบะปากเอ่ย “ทำไมหนูจะไม่กล้ารับล่ะคะ เขาเป็นแฟนหนู เขาดีกับหนู ทำไมหนูต้องปฏิเสธด้วย ตอนที่เขาให้ของขวัญหนูครั้งแรก หนูก็คิดตกแล้ว หนูชอบเขา หนูถึงยอมรับความหวังดีที่เขามีให้ แล้วหนูก็จะดีกับเขาเหมือนกัน”

“หนูยอมมอบทุกอย่างที่มีให้เขาได้ เพราะหนูชอบเขา การที่เขายกสิ่งที่มีให้หนู ก็แปลว่าเขาชอบหนูเหมือนกัน เพียงแต่เขามีมากเกินไป ของที่ให้มันก็เลยดูแพงมากแคั้นเอง”

“นี่เป็นวิธีแสดงความรู้สึกของเขา คนอื่นอาจจะมองเห็นแต่เงิน แต่หนูมองเห็นความจริงใจของเขาค่ะ”

“ทำไมการให้ดอกกุหลาบถึงเป็นความรัก แต่การให้บ้านให้เงินกลับไม่ใช่ความรักไปได้ล่ะคะ”

พอฟังคำพูดชุดยาวของหยางซิงอวิ้น เจิงโหรวกลับหาคำมาเถียงไม่ได้เลยแม้แต่คำเดียว

แต่เธอมั่นใจอย่างหนึ่ง ลูกสาวของเธอตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วจริงๆ

หลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง เจิงโหรวก็จำต้องเอ่ยว่า “แม่ไปทำมื้อเย็นก่อนนะ”

หยางซิงอวิ้นมองแม่ตัวเองอย่างจนใจ แม่ของเธอเนี่ย ดื้อรั้นเกินไปจริงๆ

เจิงโหรวเดินเข้าไปง่วนอยู่ในครัว

วันนี้มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย เธอไม่มีกะจิตกะใจจะผัดกับข้าวใหม่แล้ว

อีกอย่างมื้อเที่ยงก็ยังมีกับข้าวเหลืออยู่อีกตั้งเยอะ

เธอจึงแค่ใช้หม้อหุงข้าวต้มข้าวต้มง่ายๆ

ทว่าในตอนที่ข้าวต้มเพิ่งจะเดือดได้ครึ่งทาง

ไฟที่หมู่บ้านฝูอันก็ดับลงอีกครั้ง

เจิงโหรวมองไฟแสดงสถานะของหม้อหุงข้าวที่ดับมืดลง

แล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“ซิงอวิ้น” เจิงโหรวร้องเรียก

หยางซิงอวิ้นที่กำลังนั่งเล่นมือถืออยู่บนโซฟาขานรับ “มีอะไรเหรอคะแม่”

เจิงโหรวเอ่ยว่า “พวกเราไปหมู่บ้านจิ่นซิ่วหัวถิงกันเถอะ พรุ่งนี้ค่อยกลับมาขนของย้ายไป”

“ตกลงค่ะ!”

พอได้ยินว่าแม่ยอมย้ายบ้าน หยางซิงอวิ้นก็ดีใจจนเนื้อเต้น

เธออยากให้แม่ได้อยู่อย่างสุขสบายขึ้นอยู่แล้ว

เจิงโหรวจัดการเก็บกวาดห้องครัว ทั้งสองคนเก็บเสื้อผ้าไม่กี่ชุด

จากนั้นก็นั่งแท็กซี่ตรงไปยังหมู่บ้านจิ่นซิ่วหัวถิงทันที

อีกด้านหนึ่ง ฉินลี่ที่กำลังขับรถมุ่งหน้ากลับก็ได้รับข้อความวีแชตจากหยางซิงอวิ้น

ฉินลี่เปิดดู พบว่าเป็นรูปถ่ายใบหนึ่ง

เป็นรูปแผ่นหลังของเจิงโหรวกำลังผูกผ้ากันเปื้อนทำอาหารอยู่ในห้อง 1601 ของหมู่บ้านจิ่นซิ่วหัวถิง

ฉินลี่ยิ้มออกมา

ผลลัพธ์แบบนี้มันดีจะตายไม่ใช่เหรอ

ต่อให้ตัดความคิดของระบบทิ้งไป รวมถึงความคิดลึกๆ บางอย่างของตัวเขาเองด้วย

จากใจจริงแล้ว เขาก็อยากให้เจิงโหรวมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นอยู่ดี

ตอนนี้ ถือว่าได้ก้าวเท้าแรกออกไปแล้ว

สาเหตุที่เขาตัดสินใจปลีกตัวออกมาอย่างเด็ดขาด ก็เพราะเขารับรู้ได้

การมีอยู่ของเขา อาจสร้างแรงกดดันให้กับเจิงโหรวในระดับหนึ่ง

เหมือนกับแรงกดดันที่หยางอวี่เวยเคยรู้สึกที่สุ่ยอวี่ฮวาเฉิงในตอนนั้นไม่มีผิด

เมื่อแรงกดดันในใจสะสมถึงจุดหนึ่ง คนเราก็มักจะสร้างกำแพงต่อต้านและระแวดระวังต่อคนที่สร้างแรงกดดันนั้นขึ้นมา

ดังนั้น สู้เขาถอยออกมาก่อนชั่วคราวยังจะดีเสียกว่า

แน่นอนว่า พวกผู้หญิงรักเงินคงไม่มีทางรู้สึกกดดันแบบนี้หรอก เจอเงินทุ่มเข้าใส่แบบนี้พวกเธอก็มีแต่จะตื่นเต้นตาโตกันทั้งนั้น

ซึ่งฉินลี่ก็ไม่คิดจะเอาเงินไปฟาดคนพวกนั้นอยู่แล้ว

ไร้สาระสิ้นดี

--