บทที่ 75 ระบบหาเรื่องซะแล้ว

บ่ายสามโมงกว่า ทั้งสามคนก็พากันลงมาจากตึก

ฉินลี่ยังคงขับรถเบนท์ลีย์มูลซานพาพวกเธอทั้งสองคนมุ่งหน้าตรงไปยังหมู่บ้านจิ่นซิ่วหัวถิง

หมู่บ้านจิ่นซิ่วหัวถิงอยู่ห่างจากโรงพยาบาลประชาชนแห่งที่สอง เมืองจินเจียง ด้วยการเดินเท้าแค่สิบกว่านาทีเท่านั้น

สำหรับเจิงโหรวแล้ว ถือว่าสะดวกสบายต่อการเดินทางไปทำงานอย่างยิ่ง

เบนท์ลีย์มูลซานแล่นมาจอดที่หน้าสำนักงานขายของหมู่บ้านจิ่นซิ่วหัวถิง

ทั้งสามคนลงมาจากรถ เจิงโหรวมองดูอาคารที่พักของหมู่บ้านจิ่นซิ่วหัวถิงที่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านหลังสำนักงานขาย แววตามีร่องรอยความชื่นชมระคนอิจฉาอยู่เล็กน้อย

หมู่บ้านจิ่นซิ่วหัวถิงเป็นโครงการที่พักอาศัยระดับหรู ไม่ว่าจะเป็นการจัดการนิติบุคคลหรือสภาพแวดล้อมล้วนเหนือกว่าหมู่บ้านฝูอันมากโข

ถ้าหวังพึ่งลำพังแค่ตัวเธอเอง ทั้งชาตินี้ก็คงไม่มีปัญญาซื้อบ้านที่หมู่บ้านจิ่นซิ่วหัวถิงเป็นแน่

ทว่าอิจฉาก็ส่วนอิจฉา เจิงโหรวยังคงตั้งใจว่าจะปฏิเสธความหวังดีของฉินลี่

หลายปีมานี้มีคนตามจีบเธอมากมาย

และมีหลายคนที่ใช้ลูกเล่นหว่านล้อมด้วยข้าวของเงินทอง

แต่สุดท้ายทุกคนก็คว้าน้ำเหลวกันหมด

ถึงเธอจะไม่รู้แน่ชัดว่าฉินลี่คิดอะไรอยู่กันแน่

แต่ของขวัญมูลค่ามหาศาลขนาดนี้

สิ่งตอบแทนที่แฝงอยู่เบื้องหลังคงเป็นสิ่งที่เธอไม่อาจแบกรับไหว

ฉินลี่พาพวกเธอทั้งสองคนเดินเข้าไปในสำนักงานขาย

พนักงานขายคนหนึ่งรีบกุลีกุจอเข้ามาต้อนรับทันที

“คุณผู้ชายคุณผู้หญิง สนใจจะดูบ้านหรือครับ”

ฉินลี่โบกมือพลางพูดว่า “ผมมารับเอกสารครับ”

จากนั้นก็หันกลับไปมองเจิงโหรว “คุณน้า ขอบัตรประชาชนหน่อยครับ”

พนักงานขายมองเจิงโหรวสลับกับมองฉินลี่ ในหัวเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

เด็กสาวรุ่นๆ ขนาดนี้ นายเรียกว่าคุณน้าเนี่ยนะ???

แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป

นี่เป็นเรื่องระหว่างลูกค้า ไม่ใช่กงการที่เขาจะสอดรู้

เจิงโหรวพยักหน้า หยิบบัตรประชาชนออกมาจากกระเป๋าแล้วส่งให้ฉินลี่

ฉินลี่ส่งบัตรประชาชนของเจิงโหรวให้พนักงานขายแล้วกล่าวว่า “ผมสั่งจองห้องชุดไว้ห้องหนึ่ง รบกวนช่วยไปเอาเอกสารมาให้ทีครับ”

พนักงานขายพยักหน้ารับบัตรประชาชนไป

ก่อนจะหมุนตัวเดินไปเอาเอกสาร

ทว่าระหว่างทาง เขาเหลือบมองดูบัตรประชาชนของเจิงโหรว ถึงกับเกือบทำบัตรหลุดมือ

เด็กสาวคนนั้น…

เอาเถอะ

นั่นคุณน้าจริงด้วย

ฉันผิดไปแล้ว

แต่นี่มันจะหน้าเด็กเกินมนุษย์ไปแล้วไหม???

เขาข่มความอยากรู้อยากเห็นในใจไว้ แล้วรีบนำเอกสารกลับมา

ตอนส่งเอกสารให้ฉินลี่ เขายังแอบมองเจิงโหรวเพิ่มอีกหลายตา

ดูเด็กจริงๆ แถมยังสวยมากด้วย

วันนี้มัน… เจอดีเข้าให้แล้ว

เมื่อรับเอกสารมา ฉินลี่ก็เปิดดูคร่าวๆ ก่อนที่ทั้งสามคนจะขึ้นรถอีกครั้ง

เจิงโหรวกลายเป็นลูกบ้านของหมู่บ้านจิ่นซิ่วหัวถิงเรียบร้อยแล้ว ข้อมูลจึงถูกบันทึกเข้าสู่ฐานข้อมูลลูกบ้านของโครงการ

ตรงป้อมยามหน้าทางเข้า เจิงโหรวแสดงบัตรประชาชน พนักงานรักษาความปลอดภัยจึงเปิดแผงกั้นให้

เบนท์ลีย์มูลซานขับตรงเข้าไปในหมู่บ้านจิ่นซิ่วหัวถิง

ในฐานะโครงการที่พักอาศัยระดับหรู ไม่ว่าจะเป็นพื้นที่สีเขียวหรือระบบรักษาความปลอดภัยต่างทำออกมาได้ยอดเยี่ยมมาก

ก่อนที่พวกเขาจะถึงลานจอดรถ ก็เห็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเดินตรวจตราผ่านไปถึงสองผลัดแล้ว

เมื่อนำเบนท์ลีย์มูลซานเข้าจอดในลานจอดรถใต้ดิน

ฉินลี่กับพวกเธอทั้งสองคนก็ขึ้นลิฟต์จากชั้นใต้ดินชั้นหนึ่งตรงขึ้นไปบนอาคาร

ที่นี่เป็นอาคารที่พักระดับหรูแบบสองลิฟต์สองห้องต่อชั้น

ลิฟต์พาขึ้นมาจนถึงหน้าห้อง 1601 บนชั้น 16

ประตูของหมู่บ้านจิ่นซิ่วหัวถิงใช้ระบบกลอนประตูดิจิทัล ฉินลี่กดรหัสผ่านชั่วคราวแล้วเปิดประตูออก

“เข้าไปกันเถอะครับคุณน้า ลองดูว่าถูกใจห้องนี้หรือเปล่า”

ในเมื่อมาถึงแล้ว จะเข้าไปดูสักหน่อยก็ไม่เสียหาย

เจิงโหรวก้าวเท้าเข้าประตูไป โดยมีฉินลี่กับหยางซิงอวิ้นเดินตามหลังมา

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู เจิงโหรวก็สะดุดตากับห้องนั่งเล่นอันกว้างขวาง

ช่วงเวลานี้เป็นเวลาบ่าย บานหน้าต่างกระจกสูงจรดพื้นเปิดรับแสงสว่างเข้ามาอย่างเต็มที่

ทัศนียภาพนอกหน้าต่างเปิดโล่งไร้สิ่งบดบัง ถึงขั้นที่เจิงโหรวมองเห็นตึกของโรงพยาบาลประชาชนแห่งที่สองได้เลยทีเดียว

ที่นี่อยู่ใกล้กับที่ทำงานของเธอมากจริงๆ

จากนั้นเธอก็หันไปสำรวจการตกแต่งของห้องนั่งเล่น

ในฐานะรองผู้อำนวยการโรงพยาบาล เจิงโหรวพอจะมีความรู้อยู่บ้าง แค่ปรายตามองก็รู้ว่าเฟอร์นิเจอร์พวกนั้นราคาแพงระยับ

แม้กระทั่งพื้นไม้ที่เหยียบอยู่ใต้เท้า ก็ล้วนเป็นแบบที่เธอไม่มีปัญญาเอื้อมถึง

ฉินลี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ กวาดสายตามองดูเช่นกัน

ห้องชุดนี้ต่างจากห้องที่สุ่ยอวี่ฮวาเฉิงของเขา

ห้องที่สุ่ยอวี่ฮวาเฉิงตกแต่งด้วยโทนสีเย็น ภาพรวมดูหรูหราโอ่อ่า

ส่วนห้องที่หมู่บ้านจิ่นซิ่วหัวถิงจะย่อมกว่าเล็กน้อย สไตล์การตกแต่งเน้นโทนอุ่น ให้ความรู้สึกอบอุ่นแบบครอบครัวมากกว่า

เจิงโหรวกับหยางซิงอวิ้นยังคงยืนดูห้องนั่งเล่นอยู่

ฉินลี่จึงเดินสำรวจไปเรื่อยๆ ตามลำพัง

เขาเดินไปหยุดหน้าประตูห้องหนึ่งแล้วผลักเปิดออก เมื่อมองดูการจัดวางด้านใน หัวใจก็พลันกระตุกวูบ

ห้องนี้มีขนาดราว 50 ตารางเมตร ด้านในโล่งกว้าง มีเพียงโซฟาสำหรับนั่งพักผ่อนวางอยู่ที่มุมห้องชุดหนึ่ง

พื้นปูด้วยแผ่นยางปูพื้นสีขาวนวล ทำให้ห้องดูสว่างไสวแต่ยังคงความอบอุ่น

และที่สำคัญที่สุดคือ ผนังฝั่งหนึ่งติดกระจกเงาบานใหญ่ไร้รอยต่อ ไล่ตั้งแต่เพดานจรดพื้นอย่างประณีต

นี่มัน…

ห้องซ้อมเต้นชัดๆ!

ฉินลี่ยังจำงานอดิเรกของเจิงโหรวที่หยางซิงอวิ้นเคยเล่าให้ฟังได้

ชอบเต้น ชอบออกกำลังกาย ชอบท่องเที่ยว ชอบอ่านหนังสือ

ระบบกำลังหาเรื่องเข้าให้แล้วจริงๆ

ห้องซ้อมเต้นห้องนี้ มีเจตนาแอบแฝงชัดๆ

ไม่อย่างนั้นใครจะบ้าทำห้องซ้อมเต้นไว้ในบ้านตัวเองกัน

และในจังหวะนั้นเอง เจิงโหรวกับหยางซิงอวิ้นก็เดินดูห้องนั่งเล่นเสร็จแล้วเดินตามมาข้างๆ เขา

แวบแรกที่เจิงโหรวเห็นห้องซ้อมเต้นห้องนี้ เธอก็ชะงักไปทันที

ตามมาด้วยประกายตาแห่งความใฝ่ฝัน

เธอชอบเต้น เวลาว่างๆ มักจะเต้นคนเดียวอยู่ที่บ้านเสมอ

ห้องซ้อมเต้นห้องนี้…

เป็นสิ่งที่เธอใฝ่ฝันหาเหลือเกิน

แต่เรื่องพวกนี้ฉินลี่รู้ได้อย่างไร

แถมยังลงทุนลงแรงดัดแปลงห้องซ้อมเต้นขึ้นมาโดยเฉพาะอีก

เจิงโหรวส่งสายตามองฉินลี่ด้วยความรู้สึกสับสนระคนซับซ้อน

ต้องยอมรับเลยว่า

นี่คือการหว่านล้อมเอาอกเอาใจที่ยั่วตายวนใจที่สุดเท่าที่เธอเคยพบเจอมา

ส่วนหยางซิงอวิ้นก็ขยิบตาให้ฉินลี่พร้อมส่งยิ้มหวานหยดย้อย

เทพบุตรของเธอเพื่อเอาใจแม่ของเธอแล้ว ถึงกับทุ่มเทขนาดนี้เชียวหรือ

“อะแฮ่ม ไปเถอะครับ ลองไปดูห้องอื่นกันต่อ”

ฉินลี่เองก็พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ระบบมันเล่นจัดฉากโจ่งแจ้งเกินไปแล้ว

เจิงโหรวหันไปมองห้องซ้อมเต้นนั้นอีกครั้ง ก่อนจะยอมถอยหลังเดินตามหยางซิงอวิ้นออกมา

ฉินลี่ไปยืนอยู่หน้าประตูอีกบานหนึ่งแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ

ระบบ ช่วยเพลาๆ หน่อยเถอะ

หัวใจฉันจะรับไม่ไหวแล้วนะ

ว่าแล้วเขาก็ผลักประตูห้องเปิดออก

พอเห็นสภาพภายในห้อง ฉินลี่ก็แทบอยากจะร้องไห้

นี่คือห้องออกกำลังกาย

เต็มไปด้วยเครื่องออกกำลังกายนานาชนิด

และเจิงโหรว ก็ชอบออกกำลังกาย

เจิงโหรวกับหยางซิงอวิ้นเดินตามเขาเข้ามาในห้องออกกำลังกายห้องนี้เช่นกัน

หยางซิงอวิ้นเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น “ว้าว เป็นห้องออกกำลังกายจริงๆ ด้วย พี่ลี่ คุณเจ๋งเกินไปแล้ว ต่อไปฉันก็ออกกำลังกายในบ้านได้แล้วสิ”

ฉินลี่: “…”

เจิงโหรวเหลือบมองลูกสาวผู้ไร้เดียงสาของตัวเอง พลางถอนหายใจในใจเงียบๆ

จากนั้นจึงเอ่ยขึ้นว่า “ไปเถอะ ไปดูห้องอื่นกัน”

คราวนี้ฉินลี่ไม่กล้าผลีผลามเปิดประตูเองอีกต่อไป

ใครจะไปรู้ว่าระบบมันยังแอบทำบ้าอะไรไว้อีก

เจิงโหรวเป็นคนผลักประตูอีกห้องหนึ่ง คราวนี้เป็นห้องนอน

เตียงมีขนาดใหญ่ แสงสว่างส่องถึงอย่างพอเหมาะ

ที่สำคัญยิ่งกว่าคือห้องนอนนี้มีห้องน้ำและห้องแต่งตัวในตัว

เรียกได้ว่าใส่ใจในรายละเอียดอย่างยิ่ง

ทั้งสามคนเดินสำรวจดูจุดอื่นๆ ต่อ

นอกจากห้องนอนนั้นแล้ว ยังมีห้องนอนอีกห้องหนึ่งที่ขนาดเล็กลงมาหน่อย ทว่าก็มีห้องแต่งตัวและห้องน้ำในตัวเช่นเดียวกัน

น่าจะเป็นห้องนอนรอง

ห้องครัวกว้างขวาง อุปกรณ์เครื่องครัวและเครื่องใช้ไฟฟ้าครบครัน

ทั้งยังมีห้องน้ำส่วนกลางอีกด้วย

ฉินลี่ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ดูเหมือนเรื่องประหลาดของระบบจะหมดลงแล้ว

เดินดูจนทั่ว ในที่สุดก็เหลือเพียงห้องสุดท้าย

--