บทที่ 100 ฉันอยากคบหาดูใจกับเธอ ความฝันยิ่งใหญ่ของหลินหนาน

มื้อเย็นกินเนื้อกระต่ายตุ๋น พร้อมกับแปะแผ่นแป้งธัญพืชรวมไว้รอบขอบกระทะอีกเต็มกระทะ

วันนี้แม่เฒ่าหลินอารมณ์ดี หยิบไข่ไก่ออกมาสองฟอง เอามาทำน้ำแกงไข่ผักป่าเพิ่มอีกอย่าง

เดิมทีคิดจะหยิบแค่ฟองเดียว แต่คนเยอะ ไข่ฟองเดียวคงน้อยเกินไป จึงตัดใจหยิบมาสองฟอง

ซีซีช่วยคุมไฟอยู่ในครัวมาตลอด จึงได้รับอภิสิทธิ์ในการชิมว่าเนื้อตุ๋นเปื่อยได้ที่หรือยัง

หลินหนานอิจฉาจนตาละห้อย นึกเสียดายที่เมื่อกี้ไม่ยอมมาช่วยงาน

เพราะความคับแค้นใจนี้เอง หลินหนานตัวน้อยจึงตั้งปณิธานอันยิ่งใหญ่ขึ้นมา “ต่อไปผมจะเป็นพ่อครัวใหญ่ที่ร้านอาหารของรัฐ ทำกับข้าวอะไรออกมา ผมจะต้องได้ชิมก่อนคำหนึ่งเสมอว่าสุกหรือยัง”

พ่อครัวของร้านอาหารของรัฐในยุคนี้มีหน้ามีตาในสังคมไม่น้อย ต้องเป็นคนมีฝีมือจริงๆ ถึงจะทำได้ คนทั่วไปอย่าหวังเลย

การได้เป็นพ่อครัวที่ร้านอาหารของรัฐยังถือว่ามีโควตาบรรจุ ได้ถือชามข้าวเหล็ก แถมยังเป็นตำแหน่งที่มีกินมีใช้อย่างสบายปาก

อย่าว่าแต่ได้เป็นคนงานในร้านอาหารของรัฐเลย ต่อให้ที่บ้านมีญาติห่างๆ ทำงานอยู่ที่นั่น ก็เอาไปคุยโวโอ้อวดได้แล้ว

อาเล็กหัวเราะชอบใจ “หลานชายตัวน้อยของฉันช่างมีปณิธานแรงกล้าจริงๆ ไว้แกได้เป็นพ่อครัวใหญ่ที่ร้านอาหารของรัฐแล้ว อย่าลืมเลี้ยงอาเล็กให้อิ่มหนำสำราญสักมื้อล่ะ”

“เรื่องแค่นี้เอง สบายมาก อาเล็กคอยดูได้เลย” หลินหนานคุยโต

อาเล็กยิ้มพลางพูด “งั้นเสี่ยวหนานก็ต้องพยายามเข้านะ อาจะรอกิน”

คุยเล่นหัวเราะกันไปพักใหญ่ คนที่ไปทำงานในแปลงก็ใกล้จะเลิกงานแล้ว

นอกจากบ้านสามที่อยู่อีกฟากของลานบ้านซึ่งไม่ได้รับผลกระทบจากกลิ่นหอมตลบอบอวลแล้ว ทั้งบ้านใหญ่และบ้านรองไม่มีใครรอดพ้นสักคน

โดยเฉพาะหลินลี่เซี่ยกับหลินลี่ชิวที่รับหน้าที่ทำกับข้าวให้บ้านใหญ่กับบ้านรอง ยิ่งโดนดาเมจกระแทกใส่เข้าเต็มเปา

ต้องมายืนทำโจ๊กข้นผักป่าผสมธัญพืชรวมกับแผ่นแป้งธัญพืชรวมอยู่ในครัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเนื้อ มองไปทางไหนก็เจอแต่สีเขียว เทียบกับกลิ่นหอมของเนื้อที่ลอยฟุ้งเต็มห้องแล้ว กับข้าวพวกนี้แทบไม่ต่างอะไรจากข้าวหมูเลย

หลินเหล่าซื่อกับหลี่ชุนซิ่งเฝ้ารอจนถึงเวลาเลิกงาน พอหมดเวลาปุ๊บก็รีบจ้ำอ้าวกลับบ้านทันที

ระหว่างทางเจอคนเอ่ยแซว ทั้งคู่ก็แค่ยิ้มรับแล้วรีบเดินผ่านไป

ล้อเล่นน่า วันนี้ที่บ้านมีของดีขนาดนั้น ต้องรีบกลับไปกินเนื้อสิ

หลินเหล่าซื่อกับหลี่ชุนซิ่งพาลูกๆ มานั่งกินข้าวที่เรือนหลัก

โต๊ะในเรือนหลักตัวใหญ่ ตรงกลางโต๊ะวางกะละมังใส่เนื้อกระต่ายตุ๋นไว้สองใบ กระต่ายตัวเดียวเนื้อมีไม่เท่าไหร่ ส่วนใหญ่จึงเป็นผัก

แต่ผักพวกนี้พอมีรสชาติของเนื้อซึมซาบเข้าไป กินแล้วจึงหอมอร่อยเป็นพิเศษ อร่อยกว่าวันธรรมดาตั้งเยอะ

ยังมีน้ำแกงไข่ผักป่าอีกหนึ่งกะละมัง แล้วก็กระจาดใส่แผ่นแป้ง

กระจาดใส่แผ่นแป้งนี้สานมาจากส่วนยอดของต้นข้าวฟ่าง

หลินตง หลินหนาน และซีซีต่างอดทนกันอย่างยากลำบาก กลืนน้ำลายเอื๊อกๆ แต่ในเมื่อผู้ใหญ่ยังไม่ลงตะเกียบ เด็กอย่างพวกเขาก็ยังกินก่อนไม่ได้

หลินซีซีไม่ได้รู้สึกเขินอายเลยสักนิด เธอเองก็ไม่อยากเป็นแบบนี้หรอก แต่ร่างกายมันขาดไขมันมากเกินไป พอเห็นเนื้อ น้ำลายมันก็สอออกมาเองโดยไม่รู้ตัว

พ่อเฒ่าหลินเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานมาทั้งวัน พอกลับถึงบ้านก็หิวโซ แถมยังมีกับข้าวดีขนาดนี้ จะรออะไรอยู่อีก ลงมือกินสิ!

“ยายเฒ่า วันนี้มีเนื้อ มีกับข้าวดีๆ แบบนี้ ถ้าไม่ได้ดื่มกับเหล่าซื่อสักจอกคงเสียดายแย่”

แม่เฒ่าหลินว่า “งั้นวันนี้ก็ดื่มกันน้อยๆ หน่อย ฉันจะไปหยิบมาให้”

“ไม่ต้อง ฉันไปหยิบเอง ให้พวกเด็กๆ กินกันก่อนเถอะ” พ่อเฒ่าหลินไม่ยอมให้ภรรยาเดินไปหยิบ รีบลุกขึ้นไปเอาเอง พร้อมกับถือจอกเหล้าติดมือมาสองใบ

“ยายเฒ่า ทำไมเหล้าฉันถึงพร่องไปล่ะ” พ่อเฒ่าหลินนั่งลงประจำที่

ซีซีกำลังแทะเนื้ออย่างเอร็ดอร่อย พอได้ยินคำพูดของปู่ก็ชะงักไปนิด มือปู่จะกะปริมาณแม่นเกินไปแล้ว วันนี้ตอนตุ๋นกระต่ายแอบเหยาะไปหน่อยเดียวเพื่อดับคาว นี่ก็โดนปู่จับได้เสียแล้ว

แม่เฒ่าหลินยิ้มออกมา เธอรู้ดีว่าวันนี้ลูกสาวคนเล็กเอาเหล้าไปทำอะไร “มีแต่แกนั่นแหละที่เห็นเหล้าพวกนี้มีค่าราวกับสมบัติ ไม่มีใครขโมยดื่มของแกหรอก เอาไปใส่กับข้าวดับคาวต่างหาก ทุกคนก็ได้กินกันหมด ก็ถือว่าเหล้าพวกนั้นของแกไม่ได้เสียเปล่า”

พ่อเฒ่าหลินยกจอกเหล้าขึ้นมาดมใต้จมูก “นี่ไม่ได้กลัวใครขโมยดื่มหรอก กลัวจะทำหกทิ้งหกขว้างต่างหากล่ะ ฉันไม่ได้บอกว่ามีใครขโมยเสียหน่อย ใครอยากดื่มก็ดื่มไปสิ ฉันไม่ใช่คนขี้เหนียวขนาดนั้น”

หลินเหล่าซื่อรีบพูดขึ้นทันควัน “พ่อ ดื่มเลย ดื่มหมดเดี๋ยวผมไปกรอกมาให้ใหม่ รอวันหน้าลูกคนเล็กคนนี้หาเงินได้ จะซื้อเหล้าดีๆ มาให้พ่อนะ”

“ก็ยังมีลูกคนเล็กนี่แหละที่กตัญญู วันนี้มาดื่มเป็นเพื่อนพ่อหน่อยนะ ดื่มกันคนละจอกก็พอ ดื่มมากไปมันเปลือง” พ่อเฒ่าหลินว่า

แม่เฒ่าหลินอยากจะค่อนขอดเหลือเกินว่าตาเฒ่าคนนี้ไม่กล้าดื่มเยอะ พร่องไปนิดเดียวก็รู้ตัวแล้ว แบบนี้ยังไม่เรียกว่าหวงอีกเรอะ

หลินตง หลินหนาน หลินซีซี และอาเล็กต่างก้มหน้าก้มตากินจนไม่มีเวลาพูดคุย

อาเล็กไม่คิดเลยว่าวันนี้ตัวเองจะโชว์ฝีมือได้ดีขนาดนี้ ตุ๋นออกมาอร่อยมาก ดูท่าเธอจะมีพรสวรรค์ด้านการทำอาหารอยู่เหมือนกัน

ด้านนอก ป้าสะใภ้ใหญ่กับป้าสะใภ้รองได้กลิ่นหอมลอยมา ก็พร้อมใจกันหันไปมองกระต่ายตากแห้งสามตัวที่แขวนอยู่ใต้ชายคา กลิ่นเนื้อหอมฟุ้งไปทั่วลานบ้านขนาดนี้ ชัดเจนว่าเรือนหลักกับบ้านสี่ต้มเนื้อกินกันวันนี้แน่ แต่กระต่ายสามตัวนั้นก็ยังอยู่ครบ หรือว่าไม่ได้จับมาแค่สามตัวกันล่ะ

เด็กสามคนนั้นทำได้ยังไง

บนเขามีกระต่ายเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ

ป้าสะใภ้ใหญ่กับป้าสะใภ้รองจึงคิดอยากให้ลูกๆ บ้านตัวเองลองขึ้นเขาไปดูบ้าง

ไม่มีเหตุผลเลยที่เด็กบ้านสี่ตัวแค่นั้นยังจับได้ แล้วลูกบ้านพวกเธอที่โตกว่าตั้งเยอะจะจับไม่ได้

พอถึงวันรุ่งขึ้น หลินซีซีก็พบว่าพวกพี่ๆ บ้านใหญ่กับบ้านรองไม่ยอมไปลงแรง แต่พากันสะพายตะกร้าขึ้นเขากันหมด

คนไปขุดผักป่าเก็บฟืนเยอะขนาดนี้ ไม่คิดว่าใช้คนเกินความจำเป็นไปหน่อยเหรอ

วันนี้กลุ่มของสามพี่น้องหลินตง หลินหนาน และหลินซีซีมีสมาชิกเพิ่มขึ้น เพราะมีอาเล็กตามมาด้วยอีกคน

เพิ่งออกจากบ้านไปได้ไม่นาน ก็เจอกับสวีเฉิงตรงจุดที่ไม่ไกลจากบ้านนัก

“บังเอิญจัง พวกเธอจะไปไหนกันน่ะ” สวีเฉิงยิ้มยิงฟันขาวเอ่ยทักทาย

หลินซีซีเหลือบมองผักกาดขาวต้นอวบน้ำของบ้านตัวเอง อยากจะตะโกนเรียกปู่ย่ามาดูหมูตัวผู้ที่จ้องจะมาขุดผักกาดขาวบ้านตัวเองเสียจริง ยังจะมาทำเป็นเสแสร้ง ชัดเจนว่าจงใจมารออาเล็กอยู่ตรงนี้แท้ๆ ไม่เห็นหรือไงว่าตอนเขาลุกขึ้นเมื่อกี้ขาชาจนเซไปนิด ดูทรงแล้วคงมารออยู่นานพอดู

อาเล็กกลอกตาแบบพอเป็นกุลสตรี “บังเอิญจังนะ ทำไมไปไหนก็เจอเธอได้ล่ะ สวีเฉิง เธอไม่ต้องไปทำงานหรือไง”

“งานนั้นฉันจะทำหรือไม่ทำก็ได้ทั้งนั้นแหละ อีกอย่างคงทำได้อีกไม่นานหรอก ฉันสมัครไปเป็นทหารแล้ว ไม่รู้ว่าพอมีหมายเรียกมาเมื่อไหร่ก็ต้องไปเมื่อนั้น” สวีเฉิงจ้องหน้าอาเล็ก พยายามมองหาความรู้สึกอื่นจากสีหน้าของเธอ

อาเล็กชะงักไปนิด แต่ก็นั่นแหละ หัวหน้ากองผลิตย่อมต้องหาลู่ทางดีๆ ไว้ให้ลูกชายคนเล็กอยู่แล้ว “เป็นทหารเหรอ เป็นทหารก็ดีสิ นี่เป็นเรื่องดีนะ ต่อไปเธอต้องได้ดีขึ้นเรื่อยๆ แน่”

“ฉัน…”

“เธอ…”

สวีเฉิงเพิ่งจะอ้าปากก็โดนอาเล็กพูดขึ้นมาพร้อมกัน

ทั้งสองคนพูดขึ้นมาชนกัน พอโดนขัด อาเล็กก็เลยลืมไปว่าจะพูดอะไร

หลินซีซีรู้สึกกระวนกระวายแทนสวีเฉิงจริงๆ ผู้ชายตัวโตเสียเปล่าทำไมถึงได้อึกอักยืดยาดแบบนี้นะ มีอะไรพูดลำบากนักหนา คำว่า ‘ฉันอยากคบกับเธอ’ มันพูดยากขนาดนั้นเลยหรือ สำเร็จก็สำเร็จ ไม่สำเร็จจะได้ไม่ค้างคาใจ แบบนี้ไม่ดีกว่าหรือไง มีอะไรต้องเหนียมอายกัน

“เธอจะพูดอะไรล่ะ” ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ในใจของอาเล็กก็รู้สึกประหม่าขึ้นมา

หลินซีซีเองก็อดลุ้นแทนอาเล็กกับสวีเฉิงไม่ได้

เธอกับพี่ชายสองคนเป็นก้างขวางคอชิ้นใหญ่อยู่ตรงนี้มันดูเกะกะไปไหมนะ หรือว่าพวกเธอสามคนจะชิ่งหนีไปก่อนดี จะได้เปิดโอกาสให้ทั้งสองคนได้อยู่ตามลำพัง

เด็กน้อยอย่างหลินตงกับหลินหนานยังไม่เข้าใจว่าอาเล็กกับสวีเฉิงกำลังเล่นปริศนาอะไรกันอยู่

ได้แต่มองคนนั้นที หันไปมองคนนี้ที

เด็กทั้งสองงงเป็นไก่ตาแตก คิดในใจว่า อาเล็กกับพี่สวีเฉิงยังอายุน้อยกันอยู่แท้ๆ ปกติความจำก็ดี ทำไมตอนนี้ถึงได้ขี้ลืมกันนักล่ะ เดี๋ยวคนนั้นก็ลืมว่าจะพูดอะไร เดี๋ยวคนนี้ก็ลืม

“เป็นทหารคืออะไรเหรอ” เด็กชายหลินหนานถามสิ่งที่ตนสงสัยออกไป

หลินซีซีมองพี่ชายสุดซื่อของตัวเอง “พี่รอง ก็คือไปเป็นทหารไง ใส่ชุดเครื่องแบบสีเขียว ปกป้องบ้านเมือง เป็นวีรบุรุษเลยนะ”

หลินหนานนึกออกทันที เขาเคยเห็น ตอนไปมีคนมาส่งตั้งเยอะแยะ ที่หน้าอกติดดอกไม้สีแดงดอกโต เท่สุดๆ ไปเลย

“เท่จังเลย น้าสวีเฉิงรีบไปเป็นทหารเถอะ ต่อไปน้าก็จะได้เป็นวีรบุรุษแล้ว ผมโตขึ้นก็อยากเป็นเหมือนน้าสวีเฉิง” หลินหนานรู้สึกขึ้นมาทันทีว่าโตขึ้นตัวเองก็ต้องไปบ้าง

หลินซีซีกับหลินตงต่างพากันกุมขมับ

พี่ชาย/น้องชายคนนี้นึกอยากจะทำอะไรก็ทำ เมื่อวานยังบอกว่าโตขึ้นจะไปเป็นพ่อครัวใหญ่ที่ร้านอาหารของรัฐอยู่เลยแท้ๆ วันนี้เปลี่ยนใจอีกแล้ว

อาเล็กหลุดขำพรืด คำพูดของหลานชายตัวน้อยทำให้เธอหายประหม่าไปได้มาก เมื่อครู่นี้เธอรู้สึกเหมือนสวีเฉิงกำลังจะพูดอะไรบางอย่างกับเธอ จนหัวใจเต้นตึกตักไม่ยอมหยุด

อาเล็กพูดหยอกว่า “เสี่ยวหนาน ความฝันของแกนี่เปลี่ยนไวจริงนะ เมื่อวานใครกันพูดปาวๆ ว่าโตขึ้นจะเป็นพ่อครัวร้านอาหารของรัฐ แถมยังบอกจะเลี้ยงข้าวฉันอีก ผ่านไปคืนเดียวก็ลืมเสียแล้ว อุตส่าห์จำได้ขึ้นใจแท้ๆ”

หลินหนานเกาท้ายทอย หัวเราะแหะๆ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งนึกเรื่องเมื่อวานออก “อาเล็ก คิดดูสิ วีรบุรุษก็ต้องกินข้าวเหมือนกัน ต่อไปผมก็ไปเป็นคนทำอาหารให้พวกวีรบุรุษกินโดยเฉพาะไง แบบนี้ก็ยังทำกับข้าวให้อาเล็กกินได้เหมือนเดิมไม่ใช่เหรอ”

อาเล็กลากเสียง “อ๋อ” ยาวเหยียด “ที่แท้เสี่ยวหนานบ้านเราอยากเป็นทหารสูทกรรมนี่เอง ดีสิ ทำอะไรก็ดีทั้งนั้น เสี่ยวหนานบ้านเราเก่งขนาดนี้ ต้องทำได้แน่นอน”

ซีซีรู้สึกเหลือเกินว่าพี่ชายพึ่งพาไม่ได้เลย อย่าอยู่เป็นก้างขวางคอตรงนี้ต่อเลยดีกว่า จึงพูดขึ้นว่า “ถ้างั้นอาเล็กคุยกับน้าสวีเฉิงไปก่อนนะคะ หนูกับพวกพี่ขอตัวล่วงหน้าไปก่อนนะ”

หลินตงกับหลินหนานพยักหน้าตาม พวกเขาไม่เข้าใจหรอกว่าอาเล็กกับสวีเฉิงส่งสายตาอะไรกัน และไม่ได้สนใจด้วย สู้รีบไปขุดผักป่ายังจะดีเสียกว่า

อาเล็กอยากจะบอกว่าเธอกับสวีเฉิงไม่มีอะไรจะคุยกันสักหน่อย แต่ยังไม่ทันอ้าปาก ก็เห็นหลานทั้งสามคนพากันซอยเท้าวิ่งแน่บไปโน่นแล้ว

อาเล็ก: “…”

ไม่รู้ทำไม จู่ๆ เธอก็กลับมาประหม่าอีกรอบ

สวีเฉิงมองตามหลังเด็กทั้งสามคนไป ก่อนที่สายตาอันแน่วแน่จะเลื่อนกลับมาหยุดอยู่บนดวงหน้าขาวผุดผ่องน่ารักของอาเล็ก

หญิงสาวหน้าตาสะสวยขนาดนี้ แถมยังเรียนจบมัธยมต้น มีการศึกษา ชายหนุ่มที่หมายปองเธอคงเข้าแถวยาวจากตรงนี้ไปถึงปากทางเข้าหมู่บ้านแล้ว

วันนี้เป็นโอกาสอันดีที่หาได้ยาก หากตอนนี้เขาไม่ยอมเปิดปากพูด ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะโดนเรียกตัวแล้วต้องรีบไปทันที

กว่าจะได้เจอกันอีกก็ไม่รู้ว่าจะผ่านไปปีหรือสองปี ถึงเวลานั้นอะไรๆ ก็เปลี่ยนไปได้ รอจนเขากลับมา เธออาจจะหมั้นหมายหรือแต่งงานไปแล้วก็ได้

เพียงแค่คิด หัวใจเขาก็เจ็บแปลบราวกับโดนมีดกรีด นี่คือเด็กสาวที่เขาเฝ้าทะนุถนอมในใจมาตลอด

สวีเฉิงสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าอยู่ในใจ

“เสวี่ยเหมย ฉัน…”

อาเล็กไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร แต่ลึกๆ ก็พอจะเดาออกอยู่บ้าง หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก เสียงหัวใจเต้นโครมครามดังจนก้มหน้าแล้วยังรู้สึกเหมือนได้ยิน เธอใช้ปลายเท้าเตะก้อนดินบนพื้นแก้เก้ออย่างใจลอย “นาย…นายมีอะไรเล่า”

——

หลินซีซี หลินตง และหลินหนานสะพายตะกร้าไปขุดผักป่า วันนี้ทั้งสามคนไม่ได้ขึ้นเขา แต่ตรงไปยังเนินดินลับตาคน

ที่เรียกว่าเนินดินลับตา ก็เพราะนอกจากสามพี่น้องแล้ว ไม่มีคนอื่นมาที่นี่เลย

สองหนุ่มน้อยหลินตงกับหลินหนานยังพยายามเค้นสมองคิดว่า วันนี้อาสวีเฉิงอยากจะพูดอะไรกับอาเล็กกันแน่ มีคำพูดอะไรที่มันพูดยากนักหนา อาสวีเฉิงถึงได้อ้าปากจะพูดอยู่ตั้งหลายรอบแต่ก็กลืนกลับลงคอไปทุกที

ทั้งสองคนรู้สึกว่าน้องเล็กฉลาดกว่าพวกตน ต้องรู้เรื่องเยอะกว่าแน่ๆ “น้องเล็ก น้องเดาออกไหม”

หลินซีซีเหลือบมองพี่ชายทึ่มๆ ทั้งสองคน รู้ดีว่าพวกเขายังเด็ก ยังไม่ประสีประสาเรื่องรักๆ ใคร่ๆ

“ฉันบอกพวกพี่แล้ว ห้ามไปบอกใครนะ”

“ได้ ไม่บอกหรอก” หลินตงรับปาก

“ไม่บอกๆ” หลินหนานถึงกับทำท่ารูดซิปปิดปาก

หลินซีซียื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูของทั้งสองคนเบาๆ นี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับชื่อเสียงของอาเล็ก อีกอย่างก็ยังไม่รู้เลยว่าอาเล็กจะยอมรับสวีเฉิงไหม เธอจะพูดจาซี้ซั้วไม่ได้

หลินตงกับหลินหนานอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้ากระจ่างแจ้ง “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!”

“เป็นแฟนกันต้องจูบปากกันด้วยไหม อาเล็กอย่าไปจูบปากกับสวีเฉิงนะ!” หลินหนานมีปฏิกิริยาตื่นตูมไปหน่อย

หลินซีซีมองค้อนพี่รอง “วางใจเถอะ อาเล็กของพวกเรารู้จักขอบเขต ไม่ยอมให้ใครมาเอาเปรียบง่ายๆ หรอก ว่าแต่พี่รู้ได้ยังไงว่าคนเป็นแฟนกันต้องจูบปากกัน”

สายตาของหลินหนานเริ่มล่อกแล่ก “ก็เมื่อก่อนตอนไปล้วงไข่นกในป่าน่ะสิ

ผมเพิ่งปีนขึ้นไปบนต้นไม้ ก็มีคนสองคนเดินมา แล้วก็จูบปากกันอยู่ใต้ต้นไม้เลย

จูบกันตั้งนาน ดูดปากดังจ๊วบจ๊าบ มันหวานขนาดนั้นเลยเหรอ ก็ไม่ได้กินน้ำผึ้งสักหน่อย ไม่กลัวกัดปากแตกหรือไงนะ

ทำเอาผมอยู่บนต้นไม้ไม่กล้าขยับเลย กลัวพวกเขาจะมองเห็น น่าอายจะตาย อยู่บนต้นไม้นานจนขาผมชาไปหมดแล้วเนี่ย”

หลินตง: “…”

หลินซีซี: “…”

จะหวานเท่าน้ำผึ้งไหมเธอก็ไม่รู้เหมือนกัน ชาติก่อนเธอครองตัวเป็นโสดมาตั้งแต่เกิด ไม่เคยลองสักครั้ง ขนาดเพื่อนผู้ชายที่น่าสนใจยังไม่มีเลยสักคน

นึกไม่ถึงเลยว่าพี่รองของเธอแค่ปีนต้นไม้ไปล้วงรังนก จะเจอประสบการณ์พิลึกพิลั่นขนาดนี้!

ขอไว้อาลัยให้หนุ่มสาวคู่นั้นหนึ่งนาที

“พี่รองสังเกตละเอียดขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ฉันก็ไม่อยากหรอกนะ แค่พยายามเบี่ยงเบนความสนใจ ไม่รู้มีอะไรน่าจูบนักหนา ก็แค่ปากเหมือนกันไม่ใช่หรือไง

ขาฉันก็ชาดิก ประมาทนิดเดียวก็อาจจะร่วงลงมาจากต้นไม้ได้เลยนะ

ต้นไม้นั่นสูงจะตาย ถ้าฉันตกลงมาแข้งขาหักจะทำยังไง”

หลินหนานเองก็รู้สึกว่าตัวเองช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน สองคนนั้นเลือกที่ไม่ได้เรื่องเองแท้ๆ อยู่ดีไม่ว่าดีจะมุดเข้าป่ามาทำไม รบกวนคนเขาล้วงไข่นกหมด

หลินซีซีจนด้วยคำพูดแล้วจริงๆ

พี่รองของเธอช่างมีคุณธรรมสูงส่งเสียเหลือเกิน ขาชาจนแทบแย่ก็ยังไม่กล้าขัดจังหวะคนอื่นเขา

ถ้าสองคนนั้นรู้เข้า คงซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหลพรากพลางขอบอกขอบใจพี่รองของเธอแน่ๆ

ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นคู่รักผู้โชคร้ายคู่ไหน

คุยกันไปคุยกันมาก็เดินมาถึงจุดที่มีผักป่า

สามพี่น้องไม่คุยเล่นกันต่อ รีบลงมือขุดผักป่ากันอย่างจริงจัง

ที่บ้านคนเยอะ ผักป่าเอามาทำแผ่นแป้งก็ได้ กินเป็นกับข้าวก็ได้ หรือจะต้มซุปก็ได้ทั้งนั้น ถ้ากินไม่ทันจริงๆ ก็ตากแห้งเก็บไว้กินตอนหน้าหนาวที่ไม่มีผักได้อีก คิดดูแล้วความต้องการผักป่ามีเยอะมาก ขุดมาทุกวันก็ไม่มีทางเหลือทิ้งเปล่าๆ

“พี่ใหญ่ น้องเล็ก ตรงนี้มีมดเยอะมากเลย” หลินหนานขยับเข้าไปมุงดูอยู่พักหนึ่ง

หลินซีซีขุดผักป่าตามไปถึงตรงนั้นก็ก้มมองดู แล้วแหงนหน้ามองสภาพอากาศ มดขนไข่อพยพแบบนี้ ฝนคงใกล้จะตกแล้วล่ะมั้ง

พืชผลในแปลงนากำลังขาดน้ำอยู่พอดี ถ้ามีฝนตกลงมาสักห่าตอนนี้ย่อมดีต่อพืชผลมาก เรียกได้ว่าเป็นฝนทิพย์ชโลมใจเลยทีเดียว