บทที่ 99 เอาล่ะสิ นี่มันคนมีบุญวาสนาชัดๆ

หวังฮวาฮวาฟังแล้วก็คิดในใจ เอาละสิ นี่มันคนมีบุญชัดๆ เธอเทียบไม่ติดเลยจริงๆ

เธอไม่ได้โง่ พอฟังคำพูดของหลี่ชุนซิ่งก็กระจ่างแจ้งทันที

เธอรู้ดีว่าตัวเองกับหลี่ชุนซิ่งไม่เหมือนกัน

ช่างเถอะว่าหลี่ชุนซิ่งจะชอบอู้หรือทำงานเป็นอย่างไร แต่อย่างหนึ่งที่เธอต้องยอมรับคือ คนคนนี้ชะตาชีวิตดีกว่าเธอ

เธอไม่จำเป็นต้องไปอิจฉาชีวิตอันสงบสุขหลังแยกบ้านของหลี่ชุนซิ่งหรอก เพราะไม่ว่าจะก่อนหรือหลังแยกบ้าน อีกฝ่ายก็ไม่ได้ลำบากเลยสักนิด

หลังแยกบ้าน พ่อแม่สามีก็ยังลำเอียงรัก ลูกๆ ก็รู้ความ สามีก็รักครอบครัว

หวังฮวาฮวากล้าพูดเลยว่า บรรดาครอบครัวในหมู่บ้านที่เธอรู้จัก ไม่มีบ้านไหนเทียบกับหลี่ชุนซิ่งได้สักคน ชีวิตสุขสบายกว่าพวกสะใภ้รุ่นราวคราวเดียวกันในหมู่บ้านตั้งเยอะ

คนในหมู่บ้านไม่ว่าบ้านไหนที่มีลูกชายหรือลูกสาว มักจะยกหลินเหล่าซื่อมาเป็นตัวอย่างคอยเตือนเสมอ ทำนองว่าเวลาจะแต่งลูกสาวออกไปหรือหาผัว อย่าไปคว้าเอาพวกหน้าขาวที่กินจุแต่ไม่ยอมทำงานอย่างหลินเหล่าซื่อเด็ดขาด

ใครจะไปคิดล่ะว่า ในฐานะเมียของหลินเหล่าซื่อ หลี่ชุนซิ่งจะมีชีวิตที่ดีขนาดนี้

พวกผู้หญิงในหมู่บ้านตั้งกี่คนยังเคยสงสารที่หลี่ชุนซิ่งได้ผัวแบบนี้

หวังฮวาฮวาเกือบจะสบถออกมา

ถ้ายังได้ยินใครบอกว่าสงสารหลี่ชุนซิ่งที่ได้ผัวพึ่งพาไม่ได้อีกล่ะก็ เธอคงอดไม่ได้ที่จะต้องเข้าไปเถียงแทนแน่ๆ

พับผ่าสิ ยังจะไปเวทนาสงสารเขาอีก!

ไม่รู้หรือไงว่าชีวิตเขาอยู่อย่างสุขสบายกว่าพวกเธอตั้งกี่เท่า

ขนาดหวังฮวาฮวาเองได้ฟังแล้วยังอดอิจฉาไม่ได้

เมื่อก่อนเธอก็เคยคิดว่าหลินเหล่าซื่อหาแต้มแรงงานได้น้อย สู้ผัวตัวเองไม่ได้

แต่พอดูตอนนี้ อีกฝ่ายมีข้อดีตั้งเยอะแยะ หน้าตาก็หล่อเหลา แถมยังรักเมีย ต่อให้ไม่ทำงานทำการ เอามาวางไว้ในบ้านเฉยๆ มองแล้วก็ยังเจริญหูเจริญตาเลยไม่ใช่หรือไง

ที่วันนี้หวังฮวาฮวาอดถามความรู้สึกหลังแยกบ้านกับหลี่ชุนซิ่งไม่ได้ ก็เป็นเพราะเพิ่งมีปากเสียงกับพี่สะใภ้ที่บ้านมา แม่สามีก็เข้าข้างพี่สะใภ้ เธอเลยรู้สึกน้อยใจจนเกิดความคิดอยากจะแยกบ้านขึ้นมาบ้าง

เธอก็รู้ว่าเรื่องนี้ทำได้แค่นึกฝันเท่านั้นแหละ นิสัยอย่างหลินซวนจู้ผัวของเธอ ไม่มีทางเอ่ยปากเรื่องแยกบ้านกับพ่อแม่ก่อนแน่

ต่อให้แยกบ้านไปจริงๆ เธอกับหลี่ชุนซิ่งก็ไม่เหมือนกันอยู่ดี งานในบ้านคงกองมาอยู่ที่เธอคนเดียว ผัวเธอก็ไม่ได้เอาอกเอาใจเหมือนหลินเหล่าซื่อ เป็นพวกก้มหน้าก้มตาทำแต่งาน ขวดน้ำมันในบ้านล้มยังไม่คิดจะช่วยหยิบช่วยยกเลย

อย่าแยกบ้านเลยจะดีกว่า ลูกของเธอยังเล็ก ช่วยอะไรไม่ได้สักอย่าง

ทนอยู่ไปแบบตอนนี้แหละ อย่างน้อยเธอกับพี่สะใภ้ก็ยังผลัดกันทำงาน ยังพอมีวันให้ได้พักบ้าง

หลังจากหลี่ชุนซิ่งพูดจบ เห็นสีหน้าครุ่นคิดของหวังฮวาฮวาก็รู้ว่าอีกฝ่ายฟังเข้าหู จึงไม่ได้พูดอะไรต่อ

เธอไม่รู้เลยว่า ในใจของหวังฮวาฮวาได้จัดให้เธออยู่ในกลุ่มคนมีวาสนาไปเรียบร้อยแล้ว

หลี่ชุนซิ่งไม่คิดว่าตัวเองวาสนาดีอะไรนักหรอก ถ้าเธอมีวาสนาดีจริง ในฝันร้ายนั่น พวกลูกๆ ของเธอจะพบจุดจบแบบนั้นได้อย่างไร แต่ก็ยังดีที่ตอนนี้ทุกอย่างกำลังดำเนินไปในทิศทางที่ดีขึ้น

——

หลินหนานตั้งหน้าตั้งตาคัดลายมือเสร็จไปหนึ่งหน้า หลินซีซีจึงหยิบขึ้นมาตรวจดู “ใช้ได้เลย พี่รองมีพัฒนาการนะ พยายามต่อไป ถ้าตั้งใจแบบวันนี้ทุกวัน ลายมือพี่ต้องก้าวกระโดดแน่”

หลินหนานยิงฟันยิ้ม แม้จะรู้สึกว่าคัดลายมือสวยไปก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไร แต่ตอนนี้เขากลับเชื่อฟังคำพูดของน้องเล็กไปโดยปริยาย ไม่ว่าการคัดลายมือจะมีประโยชน์หรือไม่ ในเมื่อน้องเล็กบอกให้คัด เขาก็คัดไปเถอะ

อาเล็กเอาหญ้าไปให้หมูกินเสร็จ เดินออกมาเห็นสามพี่น้องสะพายตะกร้าพอดีจึงเอ่ยทัก “พวกแกสามคนจะออกไปข้างนอกเหรอ”

“ครับอาเล็ก พวกผมจะไปขุดผักป่า แล้วก็ถือโอกาสเก็บฟืนด้วย” หลินตงพยักหน้า

“อื้ม ไปเถอะ เด็กดีจริงๆ เดี๋ยวอาหยิบลูกอมให้นะ” อาเล็กเอ่ยชม

หลินตง หลินหนาน และหลินซีซีได้ลูกอมไปคนละเม็ด

แม่เฒ่าหลินนั่งยิ้มอารมณ์ดีอยู่หลังธรณีประตูเรือนหลัก บนตักวางกระจาดใบเล็กใส่เข็มกับด้าย “สามคนนั้นกำลังอยู่ในช่วงผลัดฟันแท้ๆ แกก็เอาแต่ให้กินลูกอม ระวังฟันผุแล้วจะมาร้องงอแงใส่แกนะ”

“ฉันไม่กลัวหรอก เพิ่งให้ไปกี่เม็ดกันเชียว ถ้าจะงอแงก็ต้องไปงอแงใส่แม่นู่น ในบ้านเรามีแต่แม่นั่นแหละที่ให้ลูกอมพวกเขาสามคนกินบ่อยที่สุด” อาเล็กไม่กลัวแม่ตัวเองอยู่แล้ว จึงพูดพลางหัวเราะร่า

หลินซีซียิ้มจนตาหยีพลางบอก “ย่าคะ อาเล็กคะ พวกหนูระวังอยู่น่า ไม่ฟันผุหรอก พ่อซื้อผงขัดฟันกับแปรงสีฟันให้พวกหนูแล้ว พวกหนูแปรงฟันอย่างดีทุกวันเลยค่ะ”

หลินตงกับหลินหนานพยักหน้าตาม “ย่า อาเล็ก สายแล้ว พวกผมไปก่อนนะ”

“ไปเถอะๆ”

หลินซีซี หลินตง และหลินหนานไม่ได้เถลไถลไปไหนไกล แค่ตรงไปยังจุดเดิมที่เคยมาขุดผักป่าครั้งแรก

ผักป่าตรงนั้นทั้งอวบทั้งงาม นอกจากพวกเขาสามคนแล้ว ตอนนี้ยังไม่มีใครค้นพบ

ผักป่ามีอยู่เยอะมาก เว้นระยะสองวันมาขุดทีก็ยังขุดไม่หมด ไม่นานก็มียอดใหม่ผลิขึ้นมา ผักป่าบางต้นเริ่มแก่แล้ว หากนำไปกินเนื้อสัมผัสจะเหนียวเคี้ยวไม่ขาด แบบนั้นไม่เอา

ตอนนี้พวกเขาสามคนชำนาญกันมากแล้ว เลือกขุดเฉพาะยอดอ่อนๆ

หลินซีซีกับหลินตงช่วยกันขุดผักป่า ส่วนหลินหนานไปเก็บฟืน

หลินหนานอุ้มฟืนกองหนึ่งเดินกลับมาอย่างระมัดระวัง วางฟืนลงแล้วพูดขึ้น “ตรงโน้นมีต้นเซียงชุนด้วย กลิ่นมันแปลกๆ ผมไม่ชอบกินเลย พี่ใหญ่ น้องเล็ก จะไปเด็ดกลับบ้านกันไหม”

“เอาสิ ปู่กับย่าชอบกิน เด็ดไปให้พวกท่านหน่อย หนูเองก็ไม่ชอบกลิ่นมันเหมือนกัน” หลินซีซีบอก

หลินตงว่า “เซียงชุนอร่อยดีออก พวกแกสองคนไม่ชอบกันเหรอ”

หลินซีซีกับหลินหนานส่ายหัวดิกพร้อมกัน “ไม่ชอบอะ”

“งั้นพี่ไปเด็ดเองละกัน” พอหลินตงถามหลินหนานว่าต้นเซียงชุนอยู่ทางไหน ก็วิ่งเหยาะๆ ไปเด็ดยอดอ่อนทันที

พอหลินตงเด็ดเสร็จกลับมา สามพี่น้องก็เตรียมตัวกลับบ้าน

พอกลับถึงบ้าน แม่เฒ่าหลินก็บอกให้พวกเขาวางผักป่าไว้ตรงหน้า เดี๋ยวจะช่วยเด็ดช่วยแต่งให้เอง

แม่เฒ่าหลินเห็นว่ามียอดเซียงชุนด้วย “พวกแกเจอต้นเซียงชุนด้วยเหรอเนี่ย อย่าหาว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลย ย่ากำลังอยากกินอยู่พอดีเชียว”

“ย่าคะ พี่รองเป็นคนเห็นต้น ส่วนพี่ใหญ่เป็นคนเด็ดมาค่ะ” หลินซีซีวิ่งตึกๆ เข้ามา พูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วก็วิ่งตึกๆ จากไปทันที

อาเล็กกำลังตุ๋นเนื้ออยู่ในครัว เธอต้องรีบไปคุมเชิงดูหน่อยแล้ว

เธอเลยไม่ทันได้ยินที่หลินตงกับหลินหนานพูดกับหญิงชรา “ย่าครับ น้องเล็กจำได้ว่าปู่กับย่าชอบกินรสชาตินี้ บอกว่าพวกย่าชอบน่ะครับ”

แม่เฒ่าหลินมองสองพี่น้องหน้าตาซื่อๆ ทว่าฉลาดหลักแหลมด้วยแววตาอ่อนโยน สองคนนี้สูงขึ้นกว่าปีก่อนตั้งครึ่งหัว นิสัยก็นิ่งและสุขุมขึ้นเยอะ “ดีๆ พวกแกสามพี่น้องเป็นเด็กดีกันทุกคนเลย ย่าไม่เสียแรงที่รักพวกแกจริงๆ”

หลินซีซีวิ่งมาถึงห้องครัวแล้วเอ่ยพร้อมรอยยิ้มแป้น “อาเล็ก หนูช่วยติดไฟใส่ฟืนให้นะ”

หลินซีซีนั่งลงหน้าเตา ใส่ฟืนเข้าไปสองท่อน อาเล็กตักน้ำมันหมูใส่ลงไป พอน้ำมันร้อนก็เทเนื้อกระต่ายลงกระทะ

อาเล็กควงตะหลิวไปมา เสียงฉ่าดังลั่น

“อาเล็ก เดี๋ยวหนูไปเอาเหล้าขาวมาให้นะ ใส่เหล้าขาวนิดนึงจะได้ดับคาว รสชาติจะอร่อยขึ้นเยอะเลย” หลินซีซีนึกขึ้นได้ว่าบางครั้งปู่จะดื่มสักจอกสองจอก ที่บ้านจึงมีเหล้าขาวแบบแบ่งขายเก็บไว้อยู่

อาเล็กนึกทบทวน พี่สะใภ้สี่ก็เคยบอกให้เธอใส่เหล้าขาวอยู่เหมือนกันนี่นา

เธอเติมน้ำลงในกระทะ เหยาะเหล้าขาวลงไปหน่อยตามที่หลินซีซีบอก ใส่ซีอิ๊วแต่งสี ใส่เกลือปรุงรส แล้วยังตักเต้าเจี้ยวใส่ลงไปอีกนิด

เนื้อกระต่ายตุ๋นน้ำแดง

วัตถุดิบชั้นเลิศมักต้องการเพียงกรรมวิธีปรุงที่เรียบง่ายที่สุด

เร่งไฟแรงให้เดือดพล่าน จากนั้นค่อยหรี่เป็นไฟอ่อน สรุปสั้นๆ คำเดียวคือตุ๋นไปเรื่อยๆ จนเปื่อยก็พอ

อาเล็กยังเตรียมเครื่องเคียงอย่างพวกมันฝรั่ง แครอต และหัวไชเท้าเอาไว้ด้วย รอให้เนื้อตุ๋นจนใกล้ได้ที่ ค่อยเทลงไปตุ๋นต่อในกระทะพร้อมกัน