บทที่ 98 ฉันไม่ได้เข้าข้างคนนอกมาตลอดหรอกหรือ?

แม่เฒ่าหลินปรายตามองเธอแวบหนึ่ง รู้ดีว่าเจ้าตัวไม่ได้กล้าขนาดนั้น แต่เพราะกลัวจะเกิดความอิจฉาตาร้อนขึ้นมา เลยตั้งใจพูดดักคอสั่งสอนเสียหน่อย

ตอนนี้แยกบ้านกันแล้ว ทุกอย่างแบ่งกันชัดเจน ตัวเธอเองก็ต้องวางตัวให้ยุติธรรม

นี่เป็นของที่เด็กทั้งสามคนอุตส่าห์หามาได้ ตัวกะเปี๊ยกแค่นั้น คิดดูก็รู้ว่าต้องลำบากแค่ไหนกว่าจะได้มา ยังไงก็ต้องเก็บไว้ให้เด็กทั้งสามกิน คนอื่นอย่าหวังเลย

พอเชือดไก่ให้ลิงดูโดยการด่าสะใภ้รองไปแล้ว สะใภ้ใหญ่ซึ่งเป็นคนฉลาดหลักแหลมย่อมไม่กล้าเอ่ยปากขอแน่นอน จะได้ตัดความรำคาญไปเปลาะหนึ่ง

ป้าสะใภ้รองเดินกลับเข้าห้องตัวเองไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ของก็ไม่ได้กินสักนิด แถมยังโดนด่าจนเสียหน้าอีกต่างหาก

เธออดบ่นอุบอิบไม่ได้ “พ่อบ้าน พี่ไม่รู้อะไร ชายคาห้องแม่มีกระต่ายแขวนอยู่ตั้งสามตัว บอกว่าเป็นฝีมือเด็กสามคนบ้านน้องสี่ไปล่ามา ฉันล่ะไม่อยากจะเชื่อเลย พี่ดูสิว่าเด็กพวกนั้นอายุเท่าไรกันเชียว ขนาดผู้ใหญ่ตาดำๆ อย่างพวกเรายังไม่แน่ว่าจะจับได้สักตัวเลย”

ลุงรองกำลังนอนพักผ่อนยามบ่าย พอได้ยินเมียพูดก็ลืมตาขึ้นแล้วหัวเราะร่า “เธอพูดถึงเด็กสามคนบ้านน้องสี่เหรอ อายุยังน้อยก็จริง แต่ท่าทางจะถอดแบบมาจากเจ้าสี่ตอนเด็กๆ นั่นแหละ หัวไวแต่เล็ก เจ้าสี่ตอนเด็กๆ ก็เก่งกาจแบบนี้เหมือนกัน”

ป้าสะใภ้รองกลอกตา “ฉันพูดเรื่องนี้ที่ไหนกัน ทำไมใจพี่ถึงชอบเอนเอียงไปเข้าข้างคนอื่นนัก พี่กับน้องสี่ต่างก็แยกบ้านมีครอบครัวของตัวเองแล้ว ต้องเห็นแก่ลูกแก่เมียตัวเองสิ”

“เธอดูสิว่าน้องสี่มีของกินอะไรดีๆ เคยส่งมาให้พี่บ้างไหม พี่เห็นเขาเป็นน้อง แต่เขาเห็นพี่เป็นพี่ชายหรือเปล่า

คนอย่างน้องสี่มีน้ำยาอะไรที่ไหนกัน เพิ่งจะมาพอดูเป็นผู้เป็นคนได้ก็ช่วงนี้นี่แหละ”

“ใจฉันเพิ่งจะเอนเอียงเข้าข้างคนอื่นวันนี้หรือไง มันก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ

แล้วเขาจะเอามาให้ฉันกินทำไม ในเมื่อแยกบ้านกันไปแล้ว ฉันเองก็มีลูกมีเมียต้องเลี้ยงดู เคยให้อะไรเขากลับไปบ้างล่ะ” ลุงรองพูดจบ พอเห็นสีหน้าเมียไม่สู้ดี ก็รีบพูดต่อทันที

“ฉันเข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไร ถ้ายังไม่แยกบ้าน พวกเราก็อาจจะได้มีส่วนแบ่งกินกับเขาบ้าง แต่นี่เราแยกบ้านกันแล้วนะ ไม่ต้องไปสนหรอกว่าใต้ชายคาแม่จะแขวนอะไรไว้ มันไม่เกี่ยวกับเราทั้งนั้น

ก่อนหน้านี้ไม่กี่วันเธอยังดีใจที่ได้แยกบ้านอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ตอนนี้ยังดีใจอยู่ไหมล่ะ”

ลุงรองรู้ดีว่าเมียตัวเองก็แค่ปากดีไปอย่างนั้น แต่งงานกันมาตั้งหลายปี เรื่องนิสัยคงแก้ไม่หายหรอก เป็นคนชอบพูดจาจู้จี้ขี้บ่นไปเรื่อย แต่ไม่มีพิษมีภัยอะไร ถ้าจะให้ไปทำเรื่องร้ายกาจจริงๆ หล่อนคงตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อไปก่อนเสียมากกว่า

ป้าสะใภ้รองพ่นลมหายใจหนักหน่วง รู้สึกเจ็บแปลบที่อกเพราะโมโหผู้ชายของตัวเอง “พี่นี่มันเก่งจริงๆ ช่างเข้าข้างคนนอกเหลือเกิน ฉันดีใจสิ ทำไมฉันจะไม่ดีใจ แค่อดกินเนื้อคำสองคำ ยอมไม่กินเนื้อก็ได้!”

พอคิดถึงเงินที่ได้แบ่งมาตอนแยกบ้าน ป้าสะใภ้รองก็รู้สึกว่าการไม่ได้กินเนื้อแค่คำสองคำไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร หล่อนมีเงินเก็บ อยากกินอะไรก็ไปหาซื้อได้ทั้งนั้น

ลุงรองยิ้ม “มันก็แค่นั้นแหละเมีย ต่อไปชีวิตเราก็จะดีขึ้นเรื่อยๆ บ้านเราก็ไม่ได้แย่อะไรขนาดนั้น ในหมู่บ้านนี้ถือว่าอยู่ดีกินดีพอสมควรแล้ว มีกินอิ่มไม่อดอยาก มีเสื้อผ้าให้อบอุ่นไม่หนาวตาย ลูกๆ ก็เชื่อฟังดี จะไปคิดอะไรให้มากมายอีก เรื่องกินเนื้อทุกมื้อน่ะ ตอนนี้มันยังทำไม่ได้หรอก”

ป้าสะใภ้รองลองคิดดู ก็เห็นว่าเป็นจริงตามนั้น จึงเลิกติดใจเรื่องนี้

ผู้ชายคนนี้ถึงปากจะไม่ค่อยพูดจาหวานหู แต่ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรไป เขาก็ตอบรับทุกคำ ยังดีกว่าปล่อยให้เธอคิดฟุ้งซ่านไปเองคนเดียว

ลุงรองพลิกตัวลุกขึ้นจากเตียงเตา “ได้เวลาไปทำงานแล้ว”

ป้าสะใภ้รองขานรับ “อืม ไปเถอะ ดื่มน้ำสักหน่อยก่อนค่อยไป” พูดจบก็เดินออกจากห้อง

ป้าสะใภ้ใหญ่ก็ก้าวออกจากห้องพอดีเช่นกัน สายตาเหลือบมองไปทางเนื้อกระต่ายตากแห้งอย่างไม่ตั้งใจ

“น้องสะใภ้รอง พอดีเลย ไปด้วยกันสิ”

——

ช่วงบ่าย ซีซี หลินตง และหลินหนานพากันนั่งทำการบ้านอยู่ที่บ้าน

หลินหนานต้องคัดลายมือเพิ่มอีกหนึ่งหน้าตามที่ตกลงกันไว้ ห้ามเบี้ยวเด็ดขาด

เหตุผลหลักคือซีซีรู้สึกว่าลายมือของพี่รองดูไม่ได้เอาเสียเลย จึงอยากเคี่ยวเข็ญให้เขาฝึกคัดลายมือเพิ่ม

ซีซีทำการบ้านเสร็จอย่างรวดเร็ว พอต้องนั่งว่างๆ อยู่บ้าน ช่วงนี้เธอมักจะได้ออกไปวิ่งเล่นข้างนอกบ่อยๆ ชักจะอยู่ติดบ้านไม่ค่อยได้แล้ว

“พี่ใหญ่ พวกเราไปขุดผักป่ากันไหม ไปเร็วหน่อยจะได้รีบกลับมา เดี๋ยวอาเล็กจะตุ๋นเนื้อ พวกเราจะได้คอยดูอยู่ข้างๆ อาเล็กเพิ่งเคยทำเนื้อตุ๋นครั้งแรก ถ้าทำออกมาไม่อร่อยจะเสียของเปล่าๆ”

หลินตงนึกอยากจะทักท้วงว่า เนื้อสัตว์จะมีแบบที่ไม่อร่อยด้วยเหรอ แค่ต้มน้ำเปล่าไม่ใส่อะไรเลย เนื้อก็อร่อยอยู่แล้ว

แต่เขารู้ดีว่าน้องเล็กเหมือนจะเป็นคนง่ายๆ อะไรก็ได้ แต่เรื่องกินกลับค่อนข้างพิถีพิถันเอาเรื่อง

เธอไม่ชอบกินเนื้อติดมัน แต่ชอบกินเนื้อไม่ติดมัน

ทั้งที่เนื้อมันๆ อร่อยจะตาย ส่วนเนื้อไม่ติดมันกินแล้วฝืดคอแถมยังติดฟันอีกต่างหาก

ก็นี่แหละ เพราะตอนนี้วัตถุดิบยังมีจำกัด ไม่อย่างนั้นเขาคิดว่าถ้าน้องมีทางเลือก เธอคงไม่ยอมแตะเนื้อติดมันเลยแน่ๆ

“เอาสิ พี่ใกล้จะเสร็จแล้ว”

หลินหนานนอนฟุบอยู่กับโต๊ะแล้วโอดครวญ “ผมไปด้วย ผมไปด้วย พี่รอผมก่อนสิ ผมก็ใกล้จะเสร็จแล้วเหมือนกัน”

ซีซียื่นหน้าเข้าไปดู “พี่รองต้องคัดลายมือให้สวยๆ ด้วยนะ ไม่อย่างนั้นหน้านี้ถือว่าไม่ผ่าน แล้วพี่ต้องเขียนใหม่หมดเลยนะ”

“อ้าว ทำไมเป็นงั้นล่ะ ถ้าพวกรอผม ผมจะตั้งใจเขียนให้ดีๆ เลย” หลินหนานต่อรอง

“ก็ได้ พวกเราจะรอพี่”

อย่างไรเสีย ช่วงบ่ายก็แค่ออกไปขุดผักป่า เดินเล่นเรื่อยเปื่อยเท่านั้น ผักสำหรับหมูก็เกี่ยวกลับมาตั้งแต่ช่วงเช้าแล้ว ถือโอกาสไปเก็บฟืนเพิ่มอีกสักหน่อยก็พอ

อีกด้านหนึ่ง

หลี่ชุนซิ่งกำลังทำงานอยู่ในแปลงนา ตอนนี้ชื่อเสียงของเธอในหมู่ผู้หญิงดีขึ้นมาก มีคนที่พอจะคุยถูกคออยู่สองสามคน แต่ละคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกันทั้งนั้น

หนึ่งในนั้นคือหวังฮวาฮวา เมียของหลินซวนจู้ บ้านของเธออยู่ไม่ไกลจากบ้านตระกูลหลิน อยู่ในกองผลิตเดียวกัน และมักจะได้จับคู่มาทำงานด้วยกันบ่อยๆ

หวังฮวาฮวาอยากรู้อยากเห็นเรื่องชีวิตหลังแยกบ้านของหลี่ชุนซิ่งมาก ตัวเธอยังไม่ได้แยกบ้าน ต้องอยู่ร่วมกับพ่อแม่สามีและพี่สะใภ้ แม้จะไม่มีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งใหญ่โต แต่เรื่องจุกจิกหยุมหยิมไม่เคยเว้นแต่ละวัน ชวนให้น่ารำคาญใจเหลือเกิน

หวังฮวาฮวาถือจอบค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้หลี่ชุนซิ่ง แล้วกระซิบถาม “ชุนซิ่ง แยกบ้านแล้วเป็นยังไงบ้าง ชีวิตสงบสุขขึ้นเยอะไหม ตกลงว่าแยกบ้านกับไม่แยกบ้าน แบบไหนดีกว่ากัน”

หลี่ชุนซิ่งทำทีเป็นยกมือขึ้นซับเหงื่อ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ อืม ตอนนี้หัวหน้ากองผลิตกับหัวหน้าหน่วยไม่อยู่ แอบอู้งานสักนิดคงไม่เป็นไร

คนที่ชอบอู้งานบ่อยๆ อย่างเธอ… แค่กๆ นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้ก่อนจะอู้ต้องมีไหวพริบ รู้จักหลบสายตาหัวหน้ากองผลิตกับหัวหน้าหน่วยให้ดี พอเห็นว่าไม่มีใครสนใจ ถึงได้กระซิบตอบ

“จะพูดยังไงดีล่ะ แยกบ้านกับไม่แยกบ้านมันก็มีข้อดีข้อเสียต่างกันไป

ฉันไม่ค่อยรู้สึกต่างเท่าไรหรอก ก็ก่อนแยกบ้านฉันไม่ได้ทำงานอะไรมากมายอยู่แล้ว

พอแยกบ้านแล้ว ชีวิตสงบขึ้นจริง แต่งานก็เยอะขึ้นด้วย

แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ลูกๆ บ้านฉันรู้ความขึ้นเยอะ

งานในบ้านพวกเขาก็จับแจงทำกันเรียบร้อยดี

ทุกวันพอกลับจากโรงเรียนก็มาช่วยฉันทำงาน ฉันเลยสบายขึ้นตั้งเยอะ เรื่องเรียนก็ไม่ต้องให้ฉันคอยกังวล

แม่สามีก็คอยช่วยดูแลพวกเราเป็นอย่างดี แบ่งเบาไปได้ตั้งหลายอย่าง

ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่มีเวลามาสบายใจแบบนี้หรอก”

ความจริงมีพวกชอบสอดรู้สอดเห็นอยากรู้เรื่องชีวิตหลังแยกบ้านของเธอตั้งหลายคน หลี่ชุนซิ่งเองก็พอจะดูออก

เพียงแต่เธอไม่อยากพูด คำพูดบางอย่างพอหลุดปากไปแล้วถูกเอาไปเล่าต่อก็ผิดเพี้ยนไปหมด ยิ่งส่งต่อก็ยิ่งเพี้ยนไปไกลจนกู่ไม่กลับ

การรู้จักปิดปากให้สนิทก็นับเป็นศาสตร์อย่างหนึ่ง ไม่ใช่มีคำกล่าวไว้หรอกหรือว่า คนเราใช้เวลาเพียงหนึ่งปีเพื่อหัดพูด แต่ต้องใช้เวลาชั่วชีวิตเพื่อเรียนรู้ที่จะหุบปาก

เวลาใครมาถาม เธอก็พูดเฉไฉบ่ายเบี่ยงไปเรื่อย เธอไม่ใช่คนยอมคนอยู่แล้ว ในเมื่อกล้าเอ่ยปากถาม เธอก็กล้าปฏิเสธหน้าตายเหมือนกัน

สำหรับหวังฮวาฮวาคนนี้ หลี่ชุนซิ่งคบหาพูดคุยมานานพอสมควร นิสัยใจคอใช้ได้ มีน้ำใจ และไม่ใช่คนปากสว่าง ที่เอ่ยถามวันนี้คงมีเรื่องอัดอั้นตันใจอะไรมาแน่ๆ หลี่ชุนซิ่งจึงยอมพูดคุยด้วยเพิ่มอีกสักสองสามประโยค