บทที่ 97 ไปตามกำลังเสริมมาช่วย

หน้าที่เล่าเรื่องจึงตกเป็นของหลินหนาน

น้ำเสียงของหลินหนานฟังดูตลกขบขัน เล่าออกมาได้น่าสนใจทีเดียว อาเล็กฟังอย่างเพลิดเพลิน พยักหน้าตามเป็นระยะ เดี๋ยวก็ขมวดคิ้วอย่างตื่นเต้น รับส่งอารมณ์ให้คะแนนเต็มร้อย ตอบสนองความอยากอวดของหลินหนานได้อย่างยอดเยี่ยม

ที่สำคัญคือเรื่องนี้จะไปเล่าให้คนนอกฟังก็ไม่ได้

ครั้นจะเล่าให้พ่อกับแม่ฟัง ตามนิสัยของทั้งสองคน จุดสนใจคงอยู่ที่เรื่องกินเนื้อ ใครจะมามัวนั่งฟังเขาเล่าเรื่อง

ด้วยเหตุนี้ อาเล็กกับหลินหนาน คนหนึ่งอยากฟัง อีกคนก็อยากเล่า สุดท้ายเลยพอใจด้วยกันทั้งคู่

กับข้าวง่ายๆ อาเล็กพอทำเป็น แต่กับข้าวจานใหญ่อย่างการตุ๋นเนื้อ เธอไม่เคยทำมาก่อนเลย

แบบนี้คงต้องไปตามกำลังเสริม ที่บ้านยังมีขุนพลฝีมือฉกาจอยู่อีกคน นั่นคือแม่เฒ่าหลิน

พอแม่เฒ่าหลินได้ยินว่าสามพี่น้องจับกระต่ายได้ก็ประหลาดใจมาก ปากก็ชมไม่ขาดว่าเด็กสามคนนี้เก่งกันจริงๆ

ตอนนี้อารมณ์ของเธอเริ่มคงที่แล้ว กินยาไปร่างกายก็ดีขึ้นมาก ไม่เวียนหัวแล้ว คนในบ้านจึงให้เธอนอนพักผ่อนอยู่บ้าน ไม่ต้องรีบร้อนทำงาน

กะว่าจะให้แม่เฒ่าหลินแค่ออกปากคอยสั่งอาเล็กทำ

ทว่าการจะกินเนื้อได้ ขั้นแรกต้องถลกหนังกระต่ายก่อน เรื่องนี้อาเล็กไม่กล้าลงมือ พอแม่เฒ่าหลินจะลงมือทำเอง ก็โดนอาเล็กกับเด็กๆ ทั้งสามคนห้ามไว้

ปู่หลินกำชับไว้เป็นมั่นเหมาะว่าไม่ให้ย่าทำงาน

ยอมอดเนื้อในมื้อนี้ ดีกว่าต้องมาทนฟังปู่บ่นตอนกลับมา

อาเล็กเองก็เช่นกัน เธอรู้ดีถึงนิสัยของพ่อตัวเอง ปกติไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจา นั่นเพราะยังไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับแม่ของเธอ

เธอรู้สึกว่าผู้ชายบ้านตระกูลหลินของพวกเธอ อย่างพวกพี่ชาย ต่างก็สืบทอดนิสัยมาจากพ่อ รักและตามใจเมียกันทุกคน

สามพี่น้องรู้สึกหดหู่กันอย่างบอกไม่ถูก ตอนแรกอุตส่าห์รีบกลับบ้านมาอย่างตื่นเต้นเพื่อจะได้กินเนื้อ คิดไม่ถึงเลยว่าการกินเนื้อจะยุ่งยากขนาดนี้

คงทำได้แค่รอให้พ่อกับแม่กลับมาจัดการเชือดและตุ๋นให้

ไม่รู้ว่ามื้อเย็นนี้จะได้กินหรือเปล่า

อาเล็กรู้ตัวว่าตัวเองเป็นตัวถ่วง เลยไม่ได้เรียกให้สามพี่น้องมาช่วยจุดไฟ แล้วเดินเข้าครัวไปทำกับข้าวคนเดียว

หลินตง หลินหนาน และหลินซีซีนั่งเท้าคางอยู่ในลานบ้าน ชะเง้อคอมองจนแทบขาดใจ

ในที่สุด หลินเหล่าซื่อกับหลี่ชุนซิ่งก็กลับมาตามการเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อของเด็กทั้งสามคน

“พ่อแม่ พวกพ่อกลับมากันสักที” หลินตงไม่ได้กินเนื้อ เลยดูเฉื่อยชาหมดแรงไปบ้าง

“เป็นอะไรกันไปเนี่ย แต่ละคนหน้าเหี่ยวเหมือนมะเขือโดนน้ำค้างแข็งเลย” หลินเหล่าซื่อมองหน้าเมีย เมียก็มองหน้าเขา ต่างก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกๆ

หลินหนานวิ่งเข้าไปจับมือหลินเหล่าซื่อ พาเดินไปตรงจุดที่วางตะกร้าสะพายหลัง “พ่อ เชือดกระต่ายเลย ผมจะกินเนื้อ”

หลินเหล่าซื่อร้องอ้าวขึ้นมาคำหนึ่ง

หลี่ชุนซิ่งชะโงกดูในตะกร้าอย่างประหลาดใจ “พวกแกไปเอามาจากไหน ทั้งหมดนี้เป็นของพวกเราเหรอ”

“ใช่”

พอได้ยินคำตอบที่แน่ชัด ตาของหลินเหล่าซื่อกับหลี่ชุนซิ่งก็เป็นประกายขึ้นมาทันที จะได้กินเนื้อแล้ว อย่าว่าแต่เด็กๆ ที่อยากกินเนื้อเลย แม้แต่ผู้ใหญ่อย่างพวกเขาสองคนก็อยากกินใจจะขาด พูดได้ว่ายุคนี้ไม่มีใครไม่อยากกินเนื้อหรอก

“พี่สี่ ไปสิ ฟังลูก เชือดเลย” หลี่ชุนซิ่งรีบเร่งทันที เรื่องกินเนื้อจะมาชักช้าไม่ได้ ทัศนคติมีปัญหาแน่

หลินเหล่าซื่อหิ้วตะกร้าเดินไปหลังบ้านอย่างอารมณ์ดี

หลินหนานแบมือออกสองข้าง ดูสิ ดูเอาเถอะ เขาบอกแล้วว่ายังไง พ่อกับแม่สนใจแค่ว่าจะได้กินเนื้อตอนไหน ไม่ได้สนใจสักนิดว่าเนื้อพวกนี้ได้มายังไง

เขาน่ะรู้จักพ่อแม่ทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว

เมื่อหลี่ชุนซิ่งรู้ว่าตอนเที่ยงไม่ได้กินเนื้อเพราะไม่มีใครเชือดกระต่ายเป็น ก็พูดอย่างเสียดายว่า “รู้งี้ให้พ่อพวกแกกลับมาเร็วกว่านี้ก็ดี ถึงอยู่ตรงนั้นเขาก็แอบอู้ขี้เกียจอยู่ดีแหละ”

หลินเหล่าซื่อบังเอิญเดินมาหยิบของพอดี ได้ยินเข้าก็พูดว่า “เมียจ๋า ฉันไปอู้ตอนไหนกัน อย่ามาใส่ร้ายฉันต่อหน้าลูกๆ สิ ฉันทำงานจริงจังยิ่งกว่าใครเพื่อนเลยนะ”

พอประโยคนี้หลุดออกมา ไม่ใช่แค่หลี่ชุนซิ่ง แม้แต่เด็กทั้งสามคนก็กลั้นขำไว้ไม่อยู่

หลี่ชุนซิ่งหัวเราะแล้วพูดว่า “พี่สี่ดูสิ จะมาโทษฉันไม่ได้นะ พวกเขาขำกันเอง”

หลินเหล่าซื่อจัดการเมียตัวเองไม่ได้ ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ หยิบของแล้วเดินไปหลังบ้านเพื่อถลกหนังกระต่าย

หนังกระต่ายกันหนาวได้ดี ยิ่งสภาพสมบูรณ์ก็ยิ่งขายได้ราคาแพง

แต่หลินเหล่าซื่อไม่คิดจะขาย กะว่าจะเก็บไว้จนถึงฤดูหนาว ให้เมียช่วยดูว่าจะเอาไปตัดเย็บเป็นอะไรให้ลูกสาวได้บ้าง ขนกระต่ายกันหนาวได้ดีมากทีเดียว

หลินเหล่าซื่อรวดเดียวเชือดกระต่ายทั้งสี่ตัวจนเสร็จ

เก็บไว้กินตอนเย็นหนึ่งตัว ส่วนอีกสามตัวนำไปทำเป็นกระต่ายตากแห้ง แขวนไว้บนขื่อบ้าน เมื่อไรที่อยากกินก็เอามาทำอาหารได้ตลอดเวลา

เพราะมีเนื้อตอนเย็นคอยล่อใจ มื้อเที่ยงหลินหนานจึงกินไปแค่นิดเดียว เหลือท้องไว้รอกินเนื้อตอนเย็น

อีกเหตุผลหนึ่งก็เพราะฝีมือการทำอาหารของอาเล็กมีจำกัด มื้อเที่ยงจึงรสชาติธรรมดาๆ

สำหรับการตุ๋นเนื้อกระต่ายในมื้อเย็น หลี่ชุนซิ่งได้กำชับอาเล็กไว้ล่วงหน้าแล้วว่าต้องทำอย่างไร และในขั้นตอนไหนต้องใส่เครื่องปรุงอะไรบ้าง

อาเล็กพยักหน้ารับ ตั้งใจจำเอาไว้อย่างดี

ป้าสะใภ้รองได้กลิ่นหอมจึงเดินตามหา พอมองไปที่เรือนหลักติดกับแนวกำแพงที่ลุงสามก่อไว้ ก็เห็นมุมชายคามีกระต่ายตากแห้งแขวนอยู่ถึงสามตัวในทันที ดวงตาแทบจะติดหนึบอยู่กับกระต่ายตากแห้ง เธอตบหน้าขาฉาดใหญ่

“พุทโธ่เอ๋ย ใครเอาเนื้อมาแขวนไว้เยอะแยะขนาดนี้ ไปเอามาจากไหนเยอะแยะเนี่ย”

“ไม่ต้องสนหรอกว่าเป็นของใคร ยังไงก็ไม่ใช่ของแก ไม่ใช่ของตัวเองก็อย่ามาคิดหมายปอง”

เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง ป้าสะใภ้รองรู้สึกเสียววาบที่หนังศีรษะ รีบหันกลับไปยิ้มเจื่อนๆ “แม่ แหะๆ ฉันไม่ได้มีเจตนาอื่นนะ แค่แปลกใจเฉยๆ น่ะ”

แม่เฒ่าหลินปรายตามอง “เด็กสามคนบ้านสะใภ้สี่หามาให้ฉันบำรุงร่างกาย แกก็คิดจะฮุบด้วยเหรอ”

“ใครนะ สะใภ้สี่ คนไหนสะใภ้สี่ แล้วเด็กสามคนไหน” ป้าสะใภ้รองยังจับต้นชนปลายไม่ทันไปชั่วขณะ

“ก็น้องสี่ของแกไง จะใครอีกล่ะ ของดีขนาดนี้คนนอกที่ไหนจะเอามาให้ สมองหมูจริงๆ เลยนะแกเนี่ย” แม่เฒ่าหลินพูดอย่างหงุดหงิด

ป้าสะใภ้รองอ้าปากค้าง ถึงแม้จะได้ยินคำตอบชัดๆ จากปากของแม่เฒ่าหลิน แต่ก็ยังไม่อยากจะเชื่ออยู่ดี

เด็กสามคนบ้านน้องสี่เพิ่งจะอายุเท่าไรกัน คนโตสุดผ่านปีใหม่มาก็เพิ่งจะ 11–12 ขวบได้มั้ง เจ้าตัวเล็กอีกสองคนอายุน้อยกว่านั้นอีก

พวกเขาจะไปจับกระต่ายได้เยอะขนาดนี้ได้ยังไง ตั้งสามตัวเชียวนะ

“แม่ อย่าล้อเล่นน่า ถ้าแม่บอกว่าพ่อขึ้นเขาไปจับมาให้แม่บำรุงร่างกายฉันยังจะเชื่อมากกว่าอีก

อย่างแย่ที่สุด แม่บอกว่าเป็นน้องสี่ยังน่าเชื่อถือกว่าบอกว่าเป็นพวกเด็กๆ บ้านน้องสี่เลย

เด็กบ้านน้องสี่เพิ่งจะกี่ขวบกัน ในบรรดาเด็กรุ่นหลานบ้านเราก็มีสามคนนั้นแหละที่อายุน้อยที่สุด ขนาดผู้ใหญ่ยังจับไม่ได้เยอะขนาดนี้ อย่าว่าแต่พวกเขาสามคนที่ยังเป็นเด็กอยู่เลย”

แม่เฒ่าหลินส่งเสียงฮึ “ใครล้อเล่นกัน ใครมีเวลาว่างมาล้อเล่นกับแก ฉันว่างจนไม่มีอะไรทำหรือไง

คิดว่าคนอื่นเขาจะเหมือนแกเรอะ ขนาดเด็กยังสู้ไม่ได้เลย

สะใภ้รอง ฉันเตือนแกไว้นะ กระต่ายสามตัวนี้ของฉันแขวนอยู่ตรงนี้ดีๆ ถ้าแกกล้าแอบแตะต้องแม้แต่นิดเดียว ระวังฉันจะถลกหนังแก

วันนี้ฉันจับได้ว่าแกทำลับๆ ล่อๆ อยู่ตรงนี้ ฉันจำแกไว้แล้ว ถ้าของตรงนี้หายไป ฉันจะทวงให้แกชดใช้”

ป้าสะใภ้รองมองสีหน้าของหญิงชรา ถึงได้ยอมเชื่ออย่างเสียไม่ได้ว่าเป็นฝีมือของเด็กทั้งสามคนจริงๆ นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นเรื่องจริง

เมื่อได้ยินคำพูดของหญิงชรา ป้าสะใภ้รองก็ทำหน้าเหมือนถูกปรักปรำ เอ่ยอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ “แม่ แม่ทำแบบนี้ไม่ได้นะ จะมาโทษฉันทั้งหมดได้ยังไง ฉันน่ะมีใจอยากขโมยแต่ไม่มีความกล้าหรอก แม่ก็รู้จักฉันดี ปากร้ายไปงั้นแหละ ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากแม่ ฉันไม่กล้าแตะต้องหรอก”