บทที่ 96 ได้มาเต็มกระบุง

สามพี่น้องล้อมตะกร้าสะพายหลังแล้วพากันหัวเราะร่าอยู่นาน

“พวกเรามีกระต่ายในตะกร้าเยอะขนาดนี้ มันสะดุดตาเกินไป พี่ใหญ่ พี่รอง ตอนขามาพวกเราเดินผ่านตรงนั้น มีหญ้าเลี้ยงหมูขึ้นอยู่เพียบเลย พวกเราไปเกี่ยวหญ้าเลี้ยงหมูมาปิดทับไว้ในตะกร้ากันเถอะ” หลินซีซีเสนอ

“ได้ ฟังน้องเล็ก” หลินตงพยักหน้า

“อื้ม งั้นยังรออะไรอยู่ล่ะ เดินกลับไปเกี่ยวหญ้าเลี้ยงหมูกันเลย!” หลินหนานเดินนำหน้าเหมือนตอนขามา

หลินตงแบกตะกร้าสะพายหลังเดินตามหลัง

หลินหนานเด็ดดอกหญ้าหางหมามาหมุนควงเล่นในมืออย่างอารมณ์ดี “ไม่นึกเลยว่าวันนี้พวกเราจะจับกระต่ายได้เยอะขนาดนี้ สุดยอดจริงๆ พี่ใหญ่ น้องเล็ก พอมีเวลาว่างพวกเราขึ้นเขามาหากันอีกนะ”

สิ่งที่ทำให้เขาซาบซึ้งยิ่งกว่าเดิมก็คือ ตามน้องสาวมามีเนื้อกินแน่นอน

น้องสาวเก่งเกินไปแล้ว

“ไอ้รอง แกฝันหวานอะไรอยู่ เรื่องดีๆ แบบนี้มันจะเจอกันได้ง่ายๆ ซะที่ไหน วันนี้พวกเราแค่บังเอิญได้มาเยอะขนาดนี้ ถือเป็นโชคหล่นทับแล้ว” หลินตงอดสั่งสอนน้องชายไม่ได้

หลินหนานยังไม่ยอมแพ้ พยายามเกลี้ยกล่อมสุดฤทธิ์ “ผมไม่ได้บอกว่าจะเจอแน่ๆ ซะหน่อย พี่ใหญ่ ถ้าเกิดว่ามีล่ะ ถ้าเกิดเจอขึ้นมาพวกเราก็ช่วยเพิ่มกับข้าวดีๆ ให้ที่บ้านได้ไม่ใช่เหรอ มีประสบการณ์ครั้งนี้แล้วผมก็รู้ว่าโพรงกระต่ายหน้าตาเป็นยังไง เก็บฟืนไปพลางหากระต่ายไปพลาง ไม่เสียเวลาหรอก”

หลินตงจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ

ในใจเขาคิดว่าเรื่องดีๆ แบบนี้คงไม่ได้เจอบ่อยๆ แน่

ไม่นานก็มาถึงจุดที่หลินซีซีบอก

หลินหนานพูดขึ้น “น้องเล็กช่างสังเกตจัง เดินมาด้วยกันแท้ๆ ทำไมพี่ไม่เห็นเลย หญ้าแถวนี้มีแต่แบบที่หมูชอบกินทั้งนั้น”

หลินซีซีพูดขัดคออย่างไม่เกรงใจ “พี่รองเดินก้มหน้ารีบจ้ำนำลิ่วขนาดนั้น จะไม่เห็นก็ธรรมดาแหละ วันนี้ไม่ได้ไปล้วงไข่นก แต่ที่พี่รับปากว่าจะคัดลายมือหนึ่งหน้าน่ะ ก็ยังต้องเขียนนะ”

พอพูดถึงเรื่องเรียน หลินหนานก็ลูบหน้าตัวเอง ทำหน้าปวดฟันขึ้นมาทันควัน “น้องเล็ก ไม่เห็นแก่กระต่ายที่จับมาได้แล้วยกเว้นให้พี่สักครั้งเหรอ ถ้าพี่ไม่พาพวกเธอมาแถวนี้ พวกเราจะได้กระต่ายมาจากไหนกัน”

“ไอ้รอง ลูกผู้ชายพูดคำไหนต้องเป็นคำนั้น เพราะจับพวกนี้มาได้หรอกนะ พวกเราถึงไม่เอาเรื่องที่แกหลอกพวกเราขึ้นเขามาวันนี้น่ะ” หลินตงเอ่ยขึ้น

หลินหนานทำแก้มป่อง

หลินซีซีส่งสายตากดดันไปทีหนึ่ง

หลินหนานยอมจำนนทันที “เขียนสิ พี่เขียนก็ได้ แค่คัดหน้าเดียวเอง ไม่ใช่เรื่องใหญ่สักหน่อย”

แบบนี้ค่อยคุยกันรู้เรื่องหน่อย

สามพี่น้องช่วยกันใส่หญ้าจนเต็มตะกร้าสะพายหลัง แล้วจึงพากันลงจากเขา

ระหว่างทางเจอกลุ่มเด็กๆ ในหมู่บ้านที่ออกมาทำงาน ต่างแอบเอาของมาเทียบกันเงียบๆ

ใครเกี่ยวหญ้าเลี้ยงหมูได้ไม่เยอะเท่าฉันบ้าง

ใครขุดผักป่าได้ไม่สดเท่าของฉันบ้าง

พวกเด็กเองก็มีนิสัยชอบเอาชนะเหมือนกัน

พอสามพี่น้องกลับถึงบ้าน ก็เห็นอาเล็กกำลังตากผ้าอยู่ในลานบ้าน

“อ้าว อาเล็ก กลับมาแล้วเหรอคะ” หลินซีซีฉุกคิดขึ้นได้ โรงเรียนประถมในหมู่บ้านปิด มัธยมต้นก็ย่อมต้องปิดเหมือนกัน คำนวณเวลาดูแล้วอาเล็กก็น่าจะกลับมาช่วงนี้พอดี ไม่รู้ว่าพอกลับมาเห็นความเปลี่ยนแปลงในบ้านแล้วจะตกใจแค่ไหน

“อาเล็ก” หลินตงกับหลินหนานส่งเสียงทักเช่นกัน

อาเล็กบีบแก้มน้อยๆ ของหลินซีซี ผิวเนียนนุ่มลื่นเหมือนเต้าหู้ไม่มีผิด “ใช่แล้ว อาเล็กกลับมาแล้ว พวกแกคิดถึงอากันไหม”

“คิดถึง” สามพี่น้องตอบเสียงใสพร้อมกัน

อาเล็กยิ้ม “เด็กดีกันขนาดนี้ อาเล็กต้องมีรางวัลให้อยู่แล้ว ให้ลูกอมคนละเม็ดเลย”

พูดจบก็ล้วงลูกอมรสผลไม้ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสามเม็ด

ตอนนี้ลูกอมรสผลไม้เม็ดละหนึ่งเฟิน แต่ต้องไปซื้อที่สหกรณ์ของคอมมูนถึงจะมีขาย

“ขอบคุณค่ะอาเล็ก”

“ขอบคุณครับอาเล็ก”

“อาเล็ก พ่อกับแม่ยังไม่เลิกงานเหรอคะ” หลินซีซีเห็นว่าพวกผู้ใหญ่ยังไม่มีใครกลับมาเลย

“ยังจ้ะ แต่ใกล้แล้วล่ะ เดี๋ยวอาจะไปทำกับข้าว พวกแกสามคนใครจะมาช่วยติดไฟให้หน่อย” อาเล็กถาม

พูดแล้วอาเล็กก็ชักคิดถึงชีวิตก่อนแยกบ้านขึ้นมานิดๆ ตอนนั้นที่บ้านมีพวกพี่สะใภ้ แล้วยังมีหลานชายหลานสาวคนโตคอยช่วย ทุกครั้งที่ปิดเทอมกลับมา แทบไม่ต้องถึงมือเธอทำกับข้าวเลย ได้แต่นอนอู้สบายๆ อยู่บ้าน

พอแยกบ้านต่างคนต่างอยู่ แม้แม่จะไม่ยอมให้เธอลงไปทำงานในแปลงนา แต่งานบ้านก็ยังต้องทำอยู่ดี

ทว่าการทำแค่งานบ้านก็ยังนับว่าดีกว่าพวกผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกับเธอในหมู่บ้านตั้งเยอะ

อย่างหลินลี่ชุนลูกสาวคนโตของบ้านลุงใหญ่ ทุกวันนี้ยังต้องออกไปทำงานแลกแต้มกับกองผลิตทุกวันเลย

อาเล็กรู้ตัวเองดีว่าทนลำบากแบบนั้นไม่ไหว เมื่อก่อนเคยคิดอยากแต่งงานเข้าคอมมูน ไปเป็นคนงานเหมือนพี่สาวคนโต แต่ตอนนี้ความคิดนั้นก็ค่อยๆ จางลงไปแล้ว

เพื่อนร่วมชั้นของเธอแอบคบหากันอยู่ไม่น้อย พวกเด็กบ้านนอกพอหาแฟนเป็นคนในคอมมูนได้ ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง ต่างก็รู้สึกว่าการมีแฟนเป็นคนคอมมูนมันช่างเชิดหน้าชูตาเหลือเกิน

เมื่อก่อนตอนที่เธอมีความคิดแบบนั้น ก็เคยเล็งคนที่ดูเข้าท่าไว้คนหนึ่ง แต่พอคนคนนั้นหันกลับมาทำเป็นเอาอกเอาใจ เธอชักรู้สึกน่าเบื่อ ไม่อยากจะสนใจเขาขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ทางเธอเริ่มทำท่าทีเย็นชาใส่ แต่อีกฝ่ายกลับยิ่งตามตื๊อไม่เลิก คิดถึงเรื่องนี้แล้วอาเล็กก็หงุดหงิดใจขึ้นมา

“อาเล็ก ดูนี่สิคะ ในตะกร้ามีของดีด้วยนะ” คำพูดของหลินซีซีดึงสติให้อาเล็กหลุดออกจากความรำคาญใจ

“ของดีอะไร มีแต่หญ้าเลี้ยงหมูเต็มตะกร้าเนี่ยนะ” อาเล็กชะโงกดูเห็นมีแต่หญ้า

“อย่าเพิ่งใจร้อนสิคะอาเล็ก มันอยู่ข้างล่างนู่นแน่ะ” หลินซีซีพูดพลางช่วยพี่ใหญ่โกยหญ้าเลี้ยงหมูออก

“ทำเป็นลึกลับไปได้ อย่าบอกนะว่าเด็กกะโปโลสามคนนี้ไปเก็บของดีอะไรมาได้” อาเล็กเลิกคิ้วมองลงไปในตะกร้า

ในใจยังคิดอยู่ว่า ถึงแม้ของที่หยิบออกมาจะเป็นของธรรมดาทั่วไป ไม่ใช่ของดีอะไร เธอก็จะเออออชมเอาใจสามพี่น้องสักหน่อย จะได้ไม่ทำลายน้ำใจของเด็กๆ

“เด็กกะโปโลที่ไหนกัน พวกหนูโตกันหมดแล้วนะ” ซีซีแย้งอย่างไม่พอใจที่โดนอาเล็กเรียกแบบนั้น

“จ้าๆ อาพูดผิดไปเอง พอใจหรือยัง พวกแกสามคนเป็นเด็กโตแล้ว” อาเล็กพูดอย่างอารมณ์ดี

“ท้าดา… อาเล็กดูสิว่าใช่ของดีไหม”

“อ๊ะ… นี่มันกระต่…” อาเล็กตกใจจนเกือบหลุดปาก แต่พลันนึกขึ้นได้ว่าหน้าต่างมีหูประตูมีช่อง จึงรีบหุบปากทันควัน ยายเฒ่าไช่คนนั้นน่ารำคาญจะตาย ชอบมาแอบฟังเรื่องข้างบ้านอยู่เรื่อย อย่าให้หล่อนได้ยินเข้าเชียว

อาเล็กลดเสียงลงแล้วกระซิบ “โอ้โห คุณพระช่วย ไม่ได้มีแค่ตัวเดียวด้วยนะเนี่ย

ฉันขอนับหน่อย หนึ่ง สอง สาม สี่ มีตั้งสี่ตัวแน่ะ

พวกแกสามคนเก่งเกินไปแล้ว คราวนี้อาพูดผิดไปจริงๆ พวกแกไม่ใช่เด็กกะโปโลหรอก เก่งกว่าพวกเด็กโตคนอื่นตั้งเยอะ”

เด็กบ้านอื่นจับกระต่ายไม่ได้หรอก แถมยังจับได้ทีละเยอะขนาดนี้อีก ไปจับมายังไงเนี่ย บุกไปถล่มรังกระต่ายมาเหรอ”

หลินตง หลินหนาน และหลินซีซียืดอกน้อยๆ อย่างภาคภูมิใจ อาเล็กชมคนเก่งจัง พูดจาถูกหูแบบนี้ก็พูดอีกเยอะๆ เถอะ พวกเขาชอบฟัง ฮ่าๆ…

“ก็ประมาณนั้นแหละ น่าจะเรียกว่าถล่มรังกระต่ายได้อยู่” หลินตงบอก

“พวกแกจับมายังไง เล่าให้อาฟังละเอียดๆ ซิ” อาเล็กสงสัยจนทนไม่ไหว เจ้าเด็กสามคนนี้ทำไมถึงได้เก่งกาจขนาดนี้นะ ตอนเธอกลับมา แม่ก็ชงน้ำผึ้งให้เธอดื่มชามหนึ่ง หวานชื่นใจมาก แม่บอกว่าเด็กสามคนนี้ก็เป็นคนไปเอามาให้เหมือนกัน

พริบตาเดียว ยังไปเอากระต่ายกลับมาเยอะแยะขนาดนี้อีก

ในความทรงจำตั้งแต่เด็กจนโตของเธอ นอกจากคนในหมู่บ้านที่วางกับดักบนเขาเป็นแล้ว คนอื่นยากนักที่จะจับสัตว์ป่าได้

ถ้าสามพี่น้องจับได้ตัวเดียวก็คงเป็นเรื่องบังเอิญ แต่นี่ได้มาตั้งเยอะแยะ ย่อมต้องมีฝีมือแน่นอน