บทที่ 95 ลาภปากที่คาดไม่ถึง

สามพี่น้องไม่กล้าผลีผลามขยับตัวอยู่ชั่วขณะ เพราะกลัวจะทำให้กระต่ายป่าตกใจเตลิดหนีกลับเข้าโพรง

จะจับมันยังไงดีล่ะ

ทั้งสามคนรู้สึกจนปัญญาขึ้นมาชั่วครู่

รอบด้านเต็มไปด้วยพุ่มไม้กับวัชพืชรกครึ้ม เดินลำบากเป็นบ้า กระต่ายเองก็ปราดเปรียวว่องไวเหลือเกิน ขืนปล่อยให้หลุดมือไป พวกเขาสามคนคงได้ร้องไห้โฮแน่

ในหัวของหลินซีซีลอยฟุ้งไปด้วยภาพเนื้อกระต่ายผัดพริก เนื้อกระต่ายตุ๋นมันฝรั่ง และสารพัดเมนูชวนน้ำลายสอ แค่คิดน้ำลายก็สอแล้ว

“พี่ใหญ่ พี่รอง พวกเราสามคนแยกกันล้อมสามด้านเลยดีไหม ดักหน้าดักหลังไว้ ต้องจับให้ได้นะ วันนี้บนโต๊ะจะมีกับข้าวเพิ่มหรือเปล่าขึ้นอยู่กับพวกเราแล้ว”

หลินตงกับหลินหนานพยักหน้าหงึกหงัก ย่อตัวลงต่ำเพื่อทำตัวให้ลีบที่สุด ค่อยๆ แยกย้ายกันไปอย่างระมัดระวัง แล้วมุ่งหน้าไปยังจุดที่กระต่ายป่าอยู่

พอย่างเท้าลงบนดงหญ้านุ่มนิ่ม พี่น้องทั้งสามคนก็ยิ่งเพิ่มความระมัดระวังเป็นทวีคูณ กลัวว่าจะทำให้กระต่ายตื่น

ตอนนี้กระต่ายออกมาห่างจากปากโพรงแล้ว

หลินซีซีสังเกตเห็นว่าหญ้าตรงปากโพรงนั้นรกครึ้มกว่าที่อื่น จนบดบังปากโพรงไว้มิดชิด หากไม่ใช่เพราะบังเอิญเห็นมันมุดออกมา เธอก็คงมองไม่เห็น

มิน่าล่ะถึงมีคำกล่าวว่ากระต่ายไม่กินหญ้าข้างรัง สัตว์ตัวกระจ้อยร่อยแค่นี้ก็ยังมีสติปัญญาของมันเหมือนกัน

และในจังหวะที่เข้าไปใกล้จนเหลืออีกเพียงแค่ก้าวเดียว เจ้ากระต่ายป่าก็รู้ตัวจนได้

มันตกใจ หันหลังจะวิ่งหนี แต่กลับพบว่าข้างหลังมีคนดักอยู่

พอมันจะพุ่งไปอีกทาง ทางนี้ก็ยังมีคนขวางอยู่อีก

เจ้ากระต่ายน้อยตื่นตระหนกจนกระโดดพล่านไปทั่ว หลินตงตาไวและมือเร็วกว่า พุ่งเข้าไปตะปบกดมันไว้ได้ทันควัน

แขนของหลินตงสั่นเล็กน้อย มือออกแรงกดไว้แน่น “เร็วเข้า มาช่วยฉันหน่อย”

หัวใจของหลินหนานกับหลินซีซีเต้นรัว รีบปรี่เข้าไปช่วยทันที

หลินหนานคว้าหูกระต่ายไว้ทั้งสองข้าง สี่ขาของมันถีบสะเปะสะปะไปหมด

หลินหนานพยายามปรับลมหายใจ จับกระต่ายตัวนี้เหนื่อยยิ่งกว่าวิ่งขึ้นเขาเสียอีก ที่สำคัญคือลุ้นจนประสาทจะกิน “จับได้แล้ว จับได้แล้ว แม่เจ้าโว้ย ไม่ง่ายเลยจริงๆ ในที่สุดก็เสร็จพวกเรา เจ้าตัวแสบ จะหนีเรอะ ดูซิว่าจะหนีไปไหนพ้น”

หลินตงยิ้ม “วันนี้พวกเรามีของดีให้กินเพิ่มแล้ว”

“ใช่แล้ว กระต่ายตัวนี้อ้วนพีเชียว” หลินซีซีเองก็ดีใจจนเนื้อเต้น จะได้กินเนื้อแล้ว

พอจับกระต่ายได้ หลินหนานก็ลืมเรื่องล้วงไข่นกไปสนิท

ในตะกร้าสะพายหลังมีเชือกฟางอยู่พอดี ทั้งสามคนจึงตกลงกันว่าจะมัดขากระต่ายไว้

มัดขาหน้าสองข้างเข้าด้วยกัน แล้วมัดขาหลังสองข้างเข้าด้วยกัน อย่าปล่อยให้มันหลุดหนีไปได้เชียว ไม่อย่างนั้นคงได้เสียดายจนร้องไห้ไม่ออกแน่

หลินซีซีเหลือบมองไปที่โพรงกระต่ายแวบหนึ่ง พลางคิดในใจว่า ปกติกระต่ายอยู่รวมกันเป็นฝูงนี่นา ไม่รู้ว่าในโพรงนั้นจะยังมีกระต่ายเหลืออยู่อีกหรือเปล่า

“พี่ใหญ่ พี่รอง มัดขากระต่ายให้แน่นๆ นะ พวกเราลองหาแถวๆ นี้ดูให้ละเอียดหน่อยว่ายังมีโพรงกระต่ายอีกไหม”

หลินหนานเบิกตากว้าง ไม่อยากจะเชื่อ “หรือว่าในโพรงจะยังมีกระต่ายอยู่อีกเหรอ”

“หนูไม่รู้เหมือนกัน ลองหาดูก็ไม่เสียหายนี่นา” หลินซีซีเองก็ไม่แน่ใจ เธอไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้สักเท่าไร เพราะไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน ได้แต่บอกว่าขอลองดูเท่านั้น

หลินตง: “ได้ เอาสิ ถ้ามีก็ดีไป ถ้าไม่มีก็ช่างเถอะ ยังไงพวกเราก็จับได้ตัวหนึ่งแล้ว เปลืองแรงแค่นิดๆ หน่อยๆ เอง”

พอมัดขากระต่ายไว้แน่นหนาแล้ว สามพี่น้องก็ช่วยกันหาโพรงกระต่ายในบริเวณใกล้เคียง

หลินหนานตะโกนเสียงดังด้วยความตื่นเต้น “พี่ใหญ่ น้องเล็ก รีบมาดูนี่เร็ว ตรงนี้เหมือนโพรงกระต่ายไหม”

หลินซีซีรีบเดินเข้าไปดู มันคล้ายกับโพรงกระต่ายเมื่อกี้มากจริงๆ หญ้ารอบๆ ก็ขึ้นรกครึ้ม “น่าจะใช่ พวกเราเอาดินกลบตรงนี้ไว้ก่อน แล้วค่อยหาดูว่ายังมีอีกไหม”

หลินหนานใช้มือกอบดินข้างๆ มากลบปากโพรง กลัวว่าจะไม่แน่นพอยังใช้เท้าเหยียบซ้ำไปอีกหลายที พอแน่ใจว่าอุดปากโพรงจนแน่นหนาแล้วถึงค่อยวางใจ

หลังจากเจอโพรงกระต่ายจุดนี้ สามพี่น้องก็รู้ว่าแนวคิดของตัวเองมาถูกทาง ความมั่นใจเลยเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว ช่วยกันตามหารอบๆ บริเวณนั้นต่อ

ขอแค่เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับของกิน สมองของหลินหนานก็แล่นไวเสมอ

อีกโพรงหนึ่งก็ยังเป็นหลินหนานที่หาเจอ

ส่วนหลินซีซีกับหลินตงช่วยกันควานหาอย่างละเอียด แต่กลับหาไม่เจอเลยสักโพรง

รวมแล้วเจอโพรงกระต่ายทั้งหมดสามจุด

โพรงสุดท้ายที่เจอนี้ไม่ได้กลบดินปิดไว้

วันนี้ก่อนออกจากบ้านหลินหนานแอบมีแผนการเล็กๆ อยู่แล้ว เพราะกะว่าจะย่างไข่นกกิน ของที่เตรียมมาเลยพร้อมสรรพ พกกระทั่งไม้ขีดไฟมาด้วย

สามพี่น้องปรึกษากันว่าจะจุดไฟตรงนี้ โพรงใต้ดินทะลุถึงกันหมด แค่ใช้ควันรมเข้าไป ถ้ายังมีกระต่ายเหลืออยู่ข้างใน มันก็ต้องมุดหนีออกมาแน่

ส่วนโพรงอีกฝั่งก็เอาตะกร้าสะพายหลังมาดักไว้ ถ้ามีกระต่ายวิ่งพรวดออกมาก็จะมุดเข้าไปในตะกร้าทันที ตรงนี้มีหลินตงคอยเฝ้าอยู่ รอดักเหยื่อมาติดกับแบบเงียบๆ

วันนี้ยังเตรียมตัวมาไม่ค่อยพร้อมเท่าไร ถ้ามีกระสอบป่านก็คงดีกว่าตะกร้าสะพายหลัง

แต่ตอนนี้ไม่มี จะให้กลับไปเอาที่บ้านก็ไม่ทันแล้ว มีตะกร้าก็ใช้ตะกร้าไปก่อน

หลินซีซีกับหลินหนานรับหน้าที่ก่อไฟอยู่อีกฝั่ง

หลินหนานไปเด็ดใบไม้ใหญ่มาใบหนึ่ง คอยพัดควันเข้าไปในโพรง

หลินซีซีผลัดกันพัดกับเขา คนนี้เมื่อยก็เปลี่ยนให้อีกคน อีกคนเมื่อยก็สลับกลับมา

เวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่รู้ ความกระตือรือร้นของหลินหนานเริ่มมอดลงเรื่อยๆ มือที่พัดเริ่มอ่อนแรง “น้องเล็ก พี่ว่ามันจะมีกระต่ายจริงเหรอ ทำไมตั้งนานแล้วไม่เห็นมีออกมาสักตัว”

หลินซีซีก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าข้างในจะมีจริงไหม เพียงแต่คิดว่ามีโอกาสทั้งทีก็ขอลองดูหน่อย

ผ่านไปนานขนาดนี้ยังไม่เห็นมีวี่แวว “พวกเราทนอีกแป๊บหนึ่งเถอะ ถ้าไม่มีค่อยกลับ กลับไปเวลานี้พอดีได้ทำกับข้าว ให้แม่ตุ๋นเนื้อกระต่ายให้พวกเรากินวันนี้เลย”

พอนึกขึ้นได้ว่าอีกเดี๋ยวจะได้กินเนื้อ หลินหนานก็กลืนน้ำลายเอื๊อก

หลินตงที่จ้องเขม็งมาตลอดเริ่มเมื่อยล้า เลยเอาเท้าเหยียบตะกร้าสะพายหลังไว้พลางบิดขี้เกียจคลายกล้ามเนื้อแขน

ในตอนนั้นเอง เขาก็รู้สึกว่าตะกร้าขยับ มีอะไรบางอย่างกำลังชนตะกร้าอยู่ จึงรีบใช้สองมือกดตะกร้าไว้แน่นด้วยความดีใจล้นพ้น มีกระต่ายจริงๆ แถมไม่ได้มีแค่ตัวเดียวด้วย

หลินตง: “น้องรอง พวกแกมาช่วยทางนี้เร็ว”

หลินซีซีกับหลินหนานได้ยินเสียงพี่ใหญ่ตะโกนเรียกก็ตื่นเต้นจนบอกไม่ถูก นั่นแปลว่ามีกระต่ายออกมาแล้ว

ยังไงทางฝั่งนี้ยังมีฟืนเหลืออยู่ ควันยังคงลอยเข้าไปในโพรงไม่ขาดสาย ทั้งสองคนจึงวิ่งเหยาะๆ เข้าไปหา

หลินหนานหรี่ตาแอบส่องผ่านร่องสานของตะกร้าด้วยความอยากรู้ ปากก็นับไปด้วย “ตัวหนึ่ง สองตัว สามตัว ว้าว มีตั้งสามตัวแน่ะ”

หลินซีซีก็ประหลาดใจมาก คิดไม่ถึงว่าจะมีเยอะขนาดนี้ ถือเป็นลาภลอยแท้ๆ ตอนแรกแค่กะว่าจะลองดูเท่านั้น ไม่นึกเลยว่าจะมีจริงๆ

หลินตงได้ยินก็ดีใจมากเช่นกัน

ถ้ารวมกับตัวที่จับได้ก่อนหน้านี้ ก็มีกระต่ายถึงสี่ตัวเต็มๆ

“น้องรอง น้องเล็ก เดี๋ยวพี่จะหงายตะกร้าขึ้นมา พวกแกสองคนคอยดูอยู่ข้างๆ อย่าให้กระต่ายหลุดออกไปล่ะ” หลินตงบอก

ตอนนี้ตัวตะกร้ายังคว่ำปิดปากโพรงอยู่

เพื่อไม่ให้กระต่ายฝ่าควันมุดกลับลงโพรงไปอีก หลินตงจึงค่อยๆ ขยับตะกร้าให้ออกจากปากโพรง

สามพี่น้องประสานงานกันอย่างคล่องแคล่ว พลิกตะกร้าหงายขึ้นมาทันควัน

พวกกระต่ายรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มดินทลาย จากที่เคยเหยียบอยู่บนพื้นดินก็ร่วงลงไปกองรวมกันอยู่ที่ก้นตะกร้าแทน

หลินซีซี หลินหนาน และหลินตงต่างฉีกยิ้มกว้าง โน้มตัวเกาะขอบตะกร้า ก้มมองฝูงกระต่ายที่เบียดเสียดแนบชิดกันอยู่ข้างในด้วยความตื่นเต้น

ดวงตาของหลินหนานเป็นประกายวิบวับ เอ่ยเสียงดังว่า “พวกเราได้กินเนื้อไปอีกหลายมื้อเลย!”