บทที่ 94 โชควันนี้เหนือชั้นเกินต้านทาน

ลุงสามหาเวลาก่อกำแพงลานบ้านจนเสร็จ เพราะทั้งเมียและลูกสาวคอยเร่งอยู่ตลอดเวลา

พ่อเฒ่าหลินเห็นหน้าลูกชายคนนี้แล้วรำคาญตาเป็นที่สุด จึงสั่งให้เขาเจาะประตูเปิดออกไปอีกทางหนึ่งเลย จะได้ถือว่าแยกบ้านกันอย่างเด็ดขาดไปเลยจริงๆ

สุดสัปดาห์นี้โรงเรียนหยุด อาเล็กกลับมาถึงบ้าน พอเห็นสภาพในลานเรือน ถ้าไม่ใช่เพราะเติบโตที่นี่มาตั้งแต่เด็ก คงคิดว่าตัวเองเข้าผิดบ้านไปแล้ว ทำไมบ้านถึงกลายเป็นแบบนี้ อยู่ดีๆ มีกำแพงโผล่ขึ้นมาแถวหนึ่งได้อย่างไร

พอดีเดินสวนกับพี่สะใภ้รอง อาเล็กจึงเอ่ยปากถามว่าเกิดอะไรขึ้น

ป้าสะใภ้รองไม่ได้ลดเสียงลงเลย ชี้ไปยังฝั่งที่โดนกำแพงล้อมไว้ “เฮ้อ น้องเล็ก เธออยู่ที่โรงเรียนไม่รู้หรอกว่าบ้านเราครึกครื้นแค่ไหน”

“ก็อย่างที่เธอเห็นนี่แหละ พี่สามกับพี่สะใภ้สามของเธอไม่รู้เส้นประสาทเส้นไหนทำงานผิดปกติ หรือไม่อยากเห็นหน้าพวกเราทั้งบ้าน ถึงได้ก่อกำแพงกั้นลานบ้านไว้แบบนี้

เธอดูสิ ลานบ้านอยู่ดีๆ แท้ๆ กลับโดนบ้านนั้นทำพังเละเทะไปหมด

พอห้ามไม่ให้พี่สามของเธอสร้าง เขาก็ไม่ยอม จนแม่โมโหจนล้มป่วยไปเลย

แม่เป็นคนเข้มแข็ง รักหน้าตาศักดิ์ศรีขนาดไหน ทำแบบนี้มันเอาหน้าตาพ่อแม่มาทิ้งให้คนเหยียบเล่นชัดๆ แม่เลยยังต้องนอนกินยาอยู่จนถึงตอนนี้ไงล่ะ”

ป้าสะใภ้รองเองก็โมโหไม่แพ้กัน ลูกชายของเธออายุสิบกว่าปีแล้ว เรื่องดีไม่ออกจากประตู เรื่องชั่วกระจายไปพันลี้ บ้านที่รักใคร่ปรองดองย่อมเป็นที่ถูกใจของทางบ้านผู้หญิงมากกว่า ขืนเป็นแบบนี้คงพลอยกระทบไปถึงเรื่องแต่งงานของลูกชายเธอแน่

ลูกชายเธอยังเด็ก เธอยังร้อนใจขนาดนี้ คนที่ร้อนใจที่สุดย่อมเป็นพี่สะใภ้ใหญ่

หลินเฟิงของบ้านใหญ่ถึงวัยต้องสู่ขอเมียแล้ว ส่วนหลินลี่ชุนก็ถึงวัยแต่งออกเรือนแล้วเช่นกัน

อาเล็กไม่นึกเลยว่า ตัวเองเพิ่งไม่ได้กลับบ้านแค่สัปดาห์เดียว ที่บ้านจะเกิดเรื่องวุ่นวายมากมายขนาดนี้

พอได้ยินว่าแม่ป่วย หัวใจของอาเล็กก็หล่นวูบ รีบถามทันที “พี่สะใภ้รอง แม่ไม่เป็นไรใช่ไหม”

“ก็แค่โมโหจนลมจับเพราะโกรธจัดนั่นแหละ น้องเล็กเข้าไปดูแม่ในห้องเถอะ ไปอยู่เป็นเพื่อนแม่หน่อย ฉันเองก็ต้องไปลงแปลงแล้ว” ป้าสะใภ้รองพูดจบก็ถืออุปกรณ์ทำกินเดินออกจากประตูไป

อาเล็กเดินเข้าไปในห้อง พอเห็นสีหน้าของแม่ยังดูไม่สู้ดีนักแต่ก็พอไหว หัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายจึงค่อยคลายความกังวลลงบ้าง “แม่ ดีขึ้นบ้างไหม ยังไม่สบายตรงไหนอีกหรือเปล่า ให้หนูพาแม่ไปตรวจที่สถานีอนามัยคอมมูนดีไหม”

แม่เฒ่าหลินเห็นลูกสาวคนเล็กกลับมาก็ดีใจมาก “ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องไปหาหมอ ตัวแม่จะบอบบางอะไรขนาดนั้น แค่เวียนหัวนิดหน่อย พี่สี่ของแกไปเอายามาให้แล้ว พวกพี่สะใภ้ก็ผลัดกันต้มยาให้ พอกินข้าวลงท้องก็ดีขึ้นเยอะแล้ว”

“ค่อยยังชั่วหน่อย ถ้าแม่ยังมีตรงไหนไม่สบายต้องรีบบอกหนูนะ” อาเล็กเบะปากกอดแม่เฒ่าหลินอย่างออดอ้อน

แม่เฒ่าหลินจนใจ ได้แต่ลูบหลังเธอเบาๆ “รู้แล้วน่า แม่ไม่ใช่เด็กๆ เสียหน่อย”

“พ่อไปลงแปลงแล้วเหรอจ๊ะ” อาเล็กถาม

แม่เฒ่าหลินพยักหน้า “ไปแล้ว”

“ทำไมไม่เห็นพวกเด็กๆ บ้านพี่สี่เลยล่ะ” อาเล็กชะเง้อหน้ามองออกไปข้างนอก ปกติหลานทั้งสามคนนี้ปราดเปรียวจะตาย ทุกครั้งที่เธอกลับมาต้องมารุมล้อมหน้าล้อมหลังตั้งนาน วันนี้หูสงบเงียบจนชักไม่ชินเสียแล้ว

“สะพายตะกร้าออกไป บอกว่าจะไปขุดผักป่า” พอพูดถึงสามพี่น้อง แม่เฒ่าหลินก็มีรอยยิ้มผุดขึ้นมา

“ในตู้มีน้ำผึ้งที่เด็กสามคนนั้นหามาได้ แกก็ไปชงดื่มสักแก้วสิ พวกเขารู้ว่าแม่กินยาขม เลยตั้งใจหาน้ำผึ้งมาให้แก้ขม ถือว่ายังกตัญญูอยู่บ้าง”

อาเล็กเลิกคิ้วยิ้ม “โอ้โห สามคนนั้นเก่งกันจัง เดี๋ยวหนูค่อยให้รางวัล”

สามพี่น้องที่อาเล็กกับแม่เฒ่าหลินกำลังพูดถึง ตอนนี้สะพายตะกร้าขึ้นเขาไปแล้ว

เพียงแต่อยู่แค่ตรงเชิงเขาเท่านั้น

คราวนี้คนที่นำทางก็ยังเป็นหลินหนานอีกเช่นเคย

บอกว่ามาขุดผักป่า แต่ความจริงหลินหนานแอบมีแผนในใจ

เขาอยากไปเก็บไข่นก ทว่าขืนบอกออกไปตรงๆ พี่ใหญ่กับน้องเล็กคงไม่ยอมแน่ เลยกะจะพาเดินดุ่ยๆ มาแถวนี้โดยอ้างว่ามีผักป่าเยอะกว่า

แถวนี้มีผักป่าจริงๆ นั่นแหละ แต่จะเยอะไหม หรือโดนขุดไปหมดแล้วหรือยัง ก็ต้องพึ่งดวงเอา

หลินซีซีเดินไปพลางกวาดตามองสำรวจไปพลาง ที่นี่ไม่เหมือนที่ราบโล่งซึ่งเคยมาขุดผักป่าตามปกติ รอบด้านส่วนใหญ่เป็นพุ่มไม้เตี้ย ไกลออกไปเป็นต้นไม้ใหญ่ ถ้าจะขุดผักป่าก็ต้องแหวกพุ่มไม้ออกดู

หลินตงขมวดคิ้ว “หลินหนาน แกแน่ใจนะว่าจะขุดผักป่าแถวนี้”

หลินหนานแอบรู้สึกผิดนิดๆ แต่สีหน้ายังนิ่งสนิท “ผมจำได้ว่าแถวนี้แหละ หรือไม่…เราก็เดินเข้าไปข้างในอีกหน่อย ไปดูว่าอยู่ข้างหน้าหรือเปล่า”

สามพี่น้องเดินลึกเข้าไปอีกไกลพอสมควร

ยิ่งเดินลึกเข้าไป พุ่มไม้เตี้ยกลับยิ่งบางตา ทว่ามีวัชพืชกับเนินดินเพิ่มขึ้นมาแทน ต้นหญ้ารกสูงถึงหน้าแข้ง ซีซีจึงดึงแขนพี่ใหญ่กับพี่รองเอาไว้

“พวกเราอย่าเดินต่อเลย หญ้ารกขนาดนี้ เดี๋ยวจะไปเจองูเข้า หนูว่าแถวนี้ผักป่าก็ไม่ได้เยอะเท่าไหร่ เราเปลี่ยนที่กันดีกว่า”

หลินตงพยักหน้าเห็นด้วยกับน้องเล็กทันที “ไป เปลี่ยนที่ ลงเขากัน”

หลินหนานเริ่มร้อนรนขึ้นมา ข้างหน้ามีรังนกตั้งเยอะแยะ “เดินมาตั้งไกลขนาดนี้แล้ว ถอยกลับตอนนี้ก็น่าเสียดายแย่สิ พวกเราเดินต่อไปอีกหน่อยเถอะ ถ้าไม่มีค่อยกลับ ดีไหม”

หลินตงเห็นท่าทางของหลินหนานก็พอเดาออกแล้วว่าอีกฝ่ายคิดจะพาไปไหนกันแน่

“น้องรอง แกแน่ใจนะว่าจะพาพวกเรามาขุดผักป่า”

สายตาของหลินหนานเริ่มล่อกแล่ก น้ำเสียงเบาลงถนัดตา “ข้างหน้าความจริงก็มีผักป่านะ เวลายังเช้าอยู่เลย ล้วงไข่นกเสร็จแล้วค่อยไปขุดผักป่าก็ยังทัน” พูดจบก็เตะกอหญ้าข้างเท้าอย่างไม่ค่อยมั่นใจ

ซีซีกับหลินตงจนปัญญาจะพูดกับเขาจริงๆ

“น้องรอง แกไม่ยอมบอกตั้งแต่แรก พาพวกเราเดินอ้อมมาตั้งไกล”

พอเห็นว่าลูกไม้ตื้นๆ ของตัวเองถูกจับได้ หลินหนานก็เกาท้ายทอยแก้เก้อ

ซีซีจึงพูดขัดขึ้นมาได้จังหวะ “พี่รอง วันนี้จะไปก็ได้นะ แต่การบ้านวันนี้ต้องคัดลายมือเพิ่มอีกหน้าหนึ่ง”

ระหว่างการไปล้วงไข่นกกับการคัดลายมือเพิ่มอีกแผ่น สำหรับหลินหนานแล้วนี่เป็นการตัดสินใจที่ยากลำบากเหลือเกิน

แต่สุดท้ายเขาก็เลือกไปล้วงไข่นก กะอีแค่คัดลายมือเพิ่มอีกแผ่นไม่ใช่หรือ กัดฟันหน่อยก็เสร็จแล้วน่า

ไปล้วงไข่นกก่อนค่อยว่ากัน ยังไงกลับถึงบ้านค่อยทำการบ้านอยู่แล้ว ขอเล่นให้ฉ่ำปอดก่อนเถอะ

สามพี่น้องตั้งใจจะเดินหน้าต่อ ถ้าจะให้ย้อนกลับทางเดิมเพื่อตัดเข้าป่าไปล้วงไข่นก ก็เท่ากับต้องเดินอ้อมฟรีๆ รอบใหญ่

หลินซีซียกเท้าเตรียมจะก้าวเดิน จู่ๆ ก็สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวในพุ่มไม้ทางซ้ายมือ

พอมองตามไป ปรากฏว่าเป็นกระต่ายป่าตัวหนึ่ง กำลังโผล่หัวออกมาจากโพรงพลางมองสำรวจรอบด้านอย่างระแวดระวัง

หลินซีซีรีบกระตุกชายเสื้อหลินตงที่อยู่ข้างหน้าทันที ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ ยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากส่งเสียง “ชู่” จากนั้นก็ชี้ไปยังทิศทางของกระต่ายป่า

หลินตงกับหลินซีซีรู้ใจกันดี เขารู้ว่าน้องเล็กต้องเจออะไรเข้าแน่ๆ จึงหุบปากเงียบกริบ พอมองตามไปก็ยิ้มกริ่ม วันนี้ดวงพวกเขาทะลุฟ้าแล้วจริงๆ

หลินตงสะกิดเตือนหลินหนานที่อยู่ข้างหน้า ซึ่งกำลังร่าเริงเพราะจะได้ไปล้วงไข่นก

หลินหนานเห็นกระต่ายป่าก็เกือบจะส่งเสียงร้องด้วยความตื่นเต้น ดีที่หลินตงตาไวและมือเร็วกว่า รีบเอื้อมมือไปตะปบปิดปากเขาไว้ได้ทัน

หลินตงกระซิบเสียงเบา “น้องรัก แกอย่าส่งเสียง ฉันกับน้องเล็กเห็นแล้ว”

หลินหนานโดนปิดปากไว้ก็ไม่ขัดขืน พยักหน้ารัวๆ ด้วยความตื่นเต้น รับปากว่าจะไม่ส่งเสียง นี่มันเนื้อเชียวนะ ถ้าเกิดทำมันตกใจหนีเตลิดไป เขาคงต้องเสียดายไปตลอดชีวิตแน่