บทที่ 93 อย่าปล่อยให้ความฉลาดของน้องสาวต้องสูญเปล่า

ผ่านไปอีกพักหนึ่ง ผึ้งที่บินออกมาจากรังก็ค่อยๆ น้อยลง

หลินหนานเริ่มทนรอไม่ไหว อยากจะเข้าไปสอยรังผึ้งลงมาใจจะขาด แต่เขาก็ไม่แน่ใจว่าตอนนี้ได้หรือยัง จึงหันไปถามน้องสาว

“น้องเล็ก ได้หรือยังอะ”

ตอนนี้เขาเลื่อมใสน้องสาวมาก เชื่อฟังคำพูดของเธอคนเดียวเท่านั้น

ก็ใครใช้ให้น้องสาวทำอะไรก็ดูมั่นอกมั่นใจไปหมดล่ะ!

หลินซีซีหรี่ตามองรังผึ้ง ควันหนาทึบก็ไม่มากเท่าเมื่อครู่แล้ว “น่าจะได้แล้วนะ พี่ใหญ่คิดว่าไง”

หลินตงพยักหน้า “พวกเรารอตรงนี้มาตั้งนาน ผึ้งบินหนีไปหมดแล้ว พวกเราลองเข้าไปดูเถอะ”

หลินหนานแหงนหน้ามองรังผึ้ง แล้วก้มมองผึ้งบนพื้นที่นอนตะกุยขาเปะปะ กระพือปีกอย่างแรงแต่บินไม่ขึ้นเลยสักตัว

“นึกไม่ถึงเลยว่าผึ้งจะกลัวควันไฟ ได้ความรู้ใหม่จริงๆ วันหลังเจอพวกมันอีกก็ไม่ต้องยืนมองตาละห้อยแล้ว”

หลินหนานปีนต้นไม้ไวมาก พอขึ้นไปถึงก็ใช้ไม้เขี่ยรังผึ้งลงมา รังผึ้งร่วงลงบนพื้นหญ้าเสียงดังแปะ ยังมีผึ้งบินออกมาจากข้างในอีกสองสามตัว

รอจนผึ้งพวกนั้นบินจากไปแล้ว หลินตงถึงค่อยกล้าหยิบรังผึ้งขึ้นมาจากพื้น

รังผึ้งนี้ขนาดไม่เล็กเลย พอกลับถึงบ้านจัดการสักหน่อยก็จะได้กินน้ำผึ้งแล้ว สามพี่น้องดีใจกันยกใหญ่

โดยเฉพาะเจ้าตัวตะกละอย่างหลินหนาน เขาหมายตามันมานานแสนนานแล้ว เพียงแต่ไม่กล้าแตะต้องเท่านั้นเอง

สามพี่น้องวางรังผึ้งไว้ข้างๆ แล้วช่วยกันจัดการท่อนไม้ที่มีควัน ดับไฟให้สนิทเพื่อไม่ให้เกิดไฟไหม้ จากนั้นก็เก็บกวาดบริเวณรอบๆ จนเรียบร้อย

หลังจากสามพี่น้องเดินจากไปได้ไม่นาน ฝูงผึ้งกลุ่มใหญ่ก็บินกลับมามืดฟ้ามัวดิน บินวนรอบต้นไม้พร้อมส่งเสียงหึ่งๆ หลายรอบ สุดท้ายก็พากันบินจากไปเหมือนกำลังสบถก่นด่าอย่างหัวเสีย

หลินหนานไม่เคยดื่มน้ำผึ้ง นึกว่าพอเอารังลงมาแล้วก็จะได้กินเลย ไม่คิดว่าจะไม่รู้วิธีคั้นน้ำผึ้งออกมา จากตอนแรกที่ดีอกดีใจที่ได้รังผึ้ง ตอนนี้เขากลับห่อเหี่ยวเหมือนมะเขือโดนน้ำค้างแข็ง ทำอะไรก็หมดเรี่ยวแรงไปเสียดื้อๆ

จนกระทั่งได้ยินหลินซีซีบอกว่าเธอลองคั้นน้ำผึ้งดูได้ หลินหนานก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที “น้องเล็ก น้องทำเป็นจริงๆ เหรอ”

“ลองดูก่อนนะ น่าจะได้แหละ” หลินซีซีไม่ได้พูดโอ้อวด เธอรู้แค่ทฤษฎี ไม่เคยลงมือทำจริง จึงทำได้แค่ลองดูเท่านั้น

แต่ตอนนี้หลินหนานกลายเป็นติ่งน้องสาวไปแล้ว เชื่อมั่นในตัวเธอมากกว่าตัวเองเสียอีก

“น้องเล็กทำได้อยู่แล้ว พี่รองจะได้กินน้ำผึ้งไหมขึ้นอยู่กับน้องเลยนะ”

หลินซีซีจึงสั่งให้เขาลงมือทำ มีแรงงานฟรีอยู่ตรงหน้า ไม่ใช้ก็เสียของเปล่า

หลินหนานอยากดื่มน้ำผึ้งหวานๆ ไวๆ อยู่แล้ว ย่อมทำตามที่น้องสาวสั่งทุกอย่าง

แม่เฒ่าหลินไม่คิดว่าหลานทั้งสามจะได้รังผึ้งใหญ่ขนาดนี้ ตกใจจนต้องกวาดตามองพวกเขาทีละคนอย่างละเอียด ตรวจดูจนแน่ใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าไม่มีใครบาดเจ็บถึงได้วางใจ

หลินลี่เซี่ยเห็นเข้าก็เอ่ยปากชมว่าสามพี่น้องเก่งมาก ไม่โดนผึ้งต่อยแถมยังได้รังผึ้งกลับมา เห็นยังเด็กกันอยู่แบบนี้แต่เก่งไม่เบาเลย

แม่เฒ่าหลินเห็นหลานสาวคนเล็กกำลังสั่งให้หลานชายคนเล็กกรองน้ำผึ้ง จึงรีบไปหาขวดโหลแก้วมาสองใบ บอกให้หลินลี่เซี่ยล้างให้สะอาดเพื่อเอาไว้ใส่น้ำผึ้งประเดี๋ยวนี้

สมัยนี้ของกระป๋องเป็นของหายาก กินหมดแล้วขวดโหลแก้วก็ไม่มีใครตัดใจทิ้ง ล้างสะอาดแล้วเก็บไว้ใส่ของดีจะตาย

หลังจากง่วนอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็คั้นน้ำผึ้งออกมาได้

ใส่ขวดโหลแก้วได้เกินครึ่งขวดมาสองใบ

ยกให้แม่เฒ่าหลินหนึ่งขวด อีกขวดหนึ่งให้สามพี่น้องแบ่งกัน อย่างไรเสียก็เป็นของที่พวกเขาลำบากลำบนหามา

“ย่าคะ วันหลังกินยาแล้วขมปาก ก็ชงน้ำผึ้งดื่มสักถ้วยให้ปากหวานๆ นะ” หลินซีซีพูดเสียงอ้อน

แม่เฒ่าหลินไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ในใจรู้สึกปลื้มอกปลื้มใจเหลือเกิน

เห็นพร้อมหน้าก็ต้องแบ่งปัน เมื่อพี่สาวเสี่ยวเซี่ยก็อยู่ด้วย หลินซีซีจึงบอกให้พี่ใหญ่ไปหยิบถ้วยจากในครัวมาสองสามใบ ชงน้ำผึ้งแบ่งกันดื่มคนละถ้วย

หลินลี่เซี่ยรู้สึกประหม่าปนยินดีอยู่บ้าง “มีของฉันด้วยเหรอ ของล้ำค่าขนาดนี้ พวกเธอเก็บไว้ดื่มกันเองเถอะ”

แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่หลินซีซีเห็นชัดๆ ว่าพี่สาวเสี่ยวเซี่ยกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก

ก็จริงอยู่ ยุคนี้ข้าวของขาดแคลน ใครๆ ก็รู้ว่าน้ำผึ้งหวานเจี๊ยบ แต่แทบไม่เคยมีใครได้ลิ้มรส

“มีของพี่แน่นอนสิ พี่เสี่ยวเซี่ย ของแบบนี้ไม่ได้หายากอะไร หาได้ตามภูเขาเนี่ยแหละ พวกเรามาดื่มด้วยกัน ชิมดูสักหน่อย วันหลังดื่มหมดแล้วค่อยไปหารังผึ้งใหม่ก็ได้” หลินซีซีเอ่ย

“งั้นก็…ขอบใจนะ”

“ไม่ต้องขอบคุณหรอก คนกันเองทั้งนั้น แค่น้ำถ้วยเดียวเอง” ระหว่างคุยกัน ทางนั้นก็ชงน้ำผึ้งเสร็จแล้ว น้ำที่ใช้ชงน้ำผึ้งไม่ควรใช้น้ำร้อนจัด

“ฮ้า น้ำผึ้งหวานจริงๆ มีกลิ่นหอมดอกไม้ด้วย อร่อยมาก” หลินหนานดื่มไปคำหนึ่งแล้วจ๊อบแจ๊บปากอย่างมีความสุข พลางคิดในใจว่าน้องสาวฉลาดขนาดนี้ วันหลังเขาต้องพาน้องออกไปเที่ยวบ่อยๆ แล้ว จะได้ไม่เสียความฉลาดหลักแหลมของเธอไป

เขาอยากกินปลาแล้วสิ วันหลังพาน้องเล็กไปเล่นที่แอ่งน้ำดีไหมนะ เผื่อเธอจะมีวิธีจับปลาขึ้นมาได้

หลินหนานรู้สึกว่าพักนี้อยู่กับน้องบ่อยๆ ตนเองก็พลอยฉลาดขึ้นตามไปด้วย ในเมื่อเขาไปเล่นแถวแอ่งน้ำคนเดียวไม่ได้ ก็พาพี่ใหญ่กับน้องเล็กไปด้วยเสียเลยสิ

ต้องได้อะไรกลับมาเยอะกว่าไปกับพวกเพื่อนๆ แน่นอน

ไปกับเพื่อน ถ้าจับปลาได้ยังต้องแบ่งคนละครึ่ง แต่ถ้าไปกับพี่ใหญ่และน้องเล็ก ทั้งหมดก็ตกเป็นของบ้านตัวเองคนเดียว

หลินหนานรู้สึกว่าครั้งนี้ตนเองฉลาดเฉียบแหลมจริงๆ

หลินตงสะกิดเท้าน้องสาวเบาๆ ใช้สายตาส่งสัญญาณให้เธอมองหลินหนาน

หลินซีซีมองตามไป ก็เห็นพี่รองดื่มน้ำผึ้งไปคำหนึ่ง เดี๋ยวก็แหงนหน้าหัวเราะคิกคัก เดี๋ยวก็ก้มหน้าหัวเราะหึๆ นัยน์ตากลมโตเต็มไปด้วยความสงสัย “พี่รอง นั่งยิ้มอะไรคนเดียวอยู่น่ะ”

หลินหนานเกือบจะหลุดปากพูดแผนการออกมา แต่ตอนนี้ยังพูดไม่ได้ ต้องรอจังหวะที่เหมาะสมก่อน

แถมผลการเรียนของเขาก็ต้องไม่ตกด้วย ไม่อย่างนั้นน้องเล็กไม่มีทางยอมแน่

หลินหนานรู้ใจน้องสาวคนนี้ดี ถ้าเขาเรียนดี จะขออะไรก็คุยง่ายไปหมด

แต่ถ้าผลการเรียนตกละก็ งานบ้านอย่างเกี่ยวหญ้าหรือเก็บฟืนเธอจะไม่ยอมให้เขาแตะเลย จะเคี่ยวเข็ญให้เขานั่งเรียนอย่างเดียว

พับผ่าสิ ให้เทียบกันระหว่างเรียนหนังสือกับทำงาน เขาชอบทำงานมากกว่าตั้งเยอะ

อย่างน้อยทำงานก็ยังได้วิ่งไปทั่ว อากาศข้างนอกทั้งโปร่งโล่งเป็นอิสระ การเรียนมันน่าเบื่อเกินไป ต้องมานั่งจ่อมเขียนๆ อยู่กับที่

หลินหนานโบกมือปฏิเสธ “เปล่าๆ ไม่มีอะไรทั้งนั้น ก็แค่ได้ดื่มน้ำผึ้งแล้วดีใจเฉยๆ น้ำผึ้งหวานชื่นใจจริงๆ พวกเราได้กินของอร่อยก็เพราะน้องเล็กเลยนะเนี่ย!”

หลินซีซีฟังพี่รองพูดแบบนี้ แม้จะรู้ว่าเขาไม่ได้ยิ้มเพราะเรื่องนี้แน่ๆ แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ

พอหลินเหล่าซื่อกับหลี่ชุนซิ่งกลับมาถึงบ้าน หลินซีซีกับพี่ชายทั้งสองก็ชงน้ำผึ้งเตรียมไว้ให้พ่อกับแม่คนละถ้วย

พ่อแม่คู่นี้ช่างเป็นคนไม่คิดอะไรมากจริงๆ ยังเป็นห่วงลูกๆ สู้แม่เฒ่าหลินไม่ได้ด้วยซ้ำ

แม่เฒ่าหลินยังอุตส่าห์ตรวจดูอย่างละเอียดว่าเด็กๆ โดนผึ้งต่อยหรือเปล่า

ส่วนพ่อแม่ใจกว้างคู่นี้ความสนใจพุ่งไปอยู่ที่น้ำผึ้งหมดแล้ว แถมยังยิ้มแป้นชมเปาะสามพี่น้องยกใหญ่

ก็นะ ได้ดื่มน้ำผึ้งกันขนาดนี้แปลว่าไม่มีเรื่องร้ายอะไรเกิดขึ้น หากเกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ พอพ่อแม่กลับถึงบ้าน คงไม่มีกะจิตกะใจมาชงน้ำผึ้งให้กินหรอก

ถึงสองสามีภรรยาจะเลี้ยงลูกแบบปล่อยให้โตตามมีตามเกิด แต่ในใจก็รู้ขอบเขตดีอยู่แล้ว