บทที่ 92 หัวสมองน้อยๆ ของน้องเล็กทำไมถึงได้ฉลาดขนาดนี้นะ!

คราวนี้เป็นน้องเล็กที่อยากได้ หลินหนานจึงเห็นดีเห็นงามด้วยเต็มที่

แน่นอนว่าต้องสนับสนุนสุดตัว หลินหนานเค้นสมองคิด จู่ๆ ก็โพล่งขึ้นมาเสียงดัง “ฉันมีวิธีเจ๋งๆ แล้ว!”

หลินตงกับหลินซีซีหันขวับมามองทันที

หลินตงเชิดคาง “ว่ามาสิ”

“เอาเป็นว่า ฉันเอาไม้ยาวๆ สอยรังผึ้งลงมาแล้วใส่เกียร์หมาโกยเลยดีไหม ยังไงฉันก็วิ่งเร็วอยู่แล้ว” หลินหนานเสนอแผนการสุดยอดที่ตัวเองคิดได้

“เหอะๆ…” หลินตงรู้อยู่แล้วว่าสมองของน้องชายพึ่งพาไม่ได้ ไม่น่าไปหวังอะไรกับมันเลย

หลินซีซียกมือปิดหน้า “พี่รอง พี่คิดว่าพี่วิ่งเร็วหรือผึ้งบินเร็วกว่ากันล่ะ”

หลินหนานทำท่าคิดแล้วลองหยั่งเชิง “ฉันน่าจะวิ่งเร็วกว่าผึ้งนะ”

“ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน ใครให้ความมั่นใจแกมิทราบ” หลินตงตอกกลับอย่างไร้ความปรานี

หลินหนานแก้มป่อง “พี่ใหญ่ ผมยังไม่ได้ลองเลย พี่รู้ได้ไงว่าผมทำไม่ได้”

“งั้นเมื่อก่อนทำไมแกไม่ทำแบบนี้ล่ะ” หลินตงมีหรือจะไม่รู้ทัน

หลินซีซีกลัวว่าเดี๋ยวพี่ใหญ่กับพี่รองจะฟัดกันเอง จึงรีบแทรกขึ้น “ผึ้งกลัวน้ำหรือกลัวไฟล่ะคะ ถ้าใช้น้ำมันก็อยู่สูงเกินไป พวกเราเอื้อมไม่ถึง แล้วก็ไม่มีน้ำเยอะขนาดนั้นด้วย

ถ้าใช้ไฟ ช่วงนี้อากาศแห้ง ระวังจะเผลอทำไฟไหม้ภูเขาเอา มันจะได้ไม่คุ้มเสีย แล้วพวกเราจะกลายเป็นคนผิดด้วย”

แนวเขานี้ทอดยาวติดต่อกัน หากเกิดไฟป่าขึ้นมา ต่อให้เป็นยุคหลังก็ยังดับยาก นับประสาอะไรกับยุคนี้ที่ไม่มีแม้แต่รถดับเพลิง

หลินหนานคอตกทันที เขาไม่อยากทิ้งโอกาสนี้จริงๆ รังผึ้งนี้เขาหมายตามานานแสนนานแล้ว ถ้าวันนี้ไม่ได้เอากลับไป คืนนี้คงนอนไม่หลับแน่ “อันนี้ก็ไม่ได้ อันนั้นก็ไม่ดี แล้วเราจะทำยังไงล่ะเนี่ย”

หลินตงหันไปมองน้องสาว “น้องเล็กน่าจะมีวิธีอื่นใช่ไหม”

หลินซีซีหัวเราะคิกคัก “หนูมีอยู่วิธีหนึ่งเหมือนกัน แต่ไม่รู้ว่าจะได้ผลไหม คงต้องลองดูค่ะ”

หลินหนานร้อนใจจนทนไม่ไหว เร่งเร้าว่า “น้องเล็กมีวิธีดีๆ ก็รีบบอกมาสิ พี่จะอกแตกตายอยู่แล้วเนี่ย”

หลินตงเอ็ดขึ้น “จะรีบอะไร รอน้องคิดให้รอบคอบก่อน”

หลินหนานเห็นแก่น้องเล็กจึงยอมใจเย็นลง ไม่ต่อความยาวสาวความยืดกับพี่ชาย

หลินซีซีจึงเล่าความคิดของตัวเอง เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะสำเร็จหรือไม่

ไม่ต้องใช้น้ำและไม่ต้องใช้ไฟ แต่ให้ใช้ควันรมแทน

หลินตงตบมือดังฉาด “น้องเล็ก เยี่ยมมาก ความคิดนี้เข้าท่าชะมัด ได้ผลชัวร์”

หลินหนานยิ้มร่าอย่างดีใจ เขามีความเชื่อมั่นในตัวน้องสาวล้นปรี่ “น้องเล็กพูดถูกแน่นอน ไป พวกเราไปกันเดี๋ยวนี้เลย”

“ยังต้องเตรียมของอีกนะ เอาไม้ขีดไฟกับเชือกฟางไปจากบ้าน ส่วนท่อนไม้ค่อยไปหาเอาบนเขา บนเขามีฟืนแห้งเยอะแยะ” หลินซีซีบอก

หลินตงกับหลินหนานได้ยินดังนั้นก็รีบแยกย้ายกันไปหยิบของ

พี่เสี่ยวเซี่ยบ้านลุงใหญ่ได้รับหน้าที่จากคนในบ้านให้คอยดูแลแม่เฒ่าหลิน

หลินลี่เซี่ยเห็นพวกน้องๆ บ้านสี่ดูกระตือรือร้นกระฉับกระเฉง จึงถามด้วยความสงสัย “พวกเธอสามคนจะไปไหนกันน่ะ”

หลินซีซีกะพริบตาปริบๆ “ไปทำเรื่องดีๆ จ้ะพี่เสี่ยวเซี่ย เดี๋ยวพอกลับมาหนูเอามาให้ดูนะ”

หลินลี่เซี่ยยิ้มพลางส่ายหน้า น้องๆ ทั้งสามคนนี้ร่าเริงมีชีวิตชีวากันได้ทุกวันจริงๆ เมื่อก่อนเธอไม่ค่อยชอบพวกน้องบ้านสี่เท่าไร มีอคติกับพวกเขา รู้สึกว่าโดนอาสี่กับอาสะใภ้สี่ตามใจจนเสียนิสัย แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่านิสัยของพวกเขาก็ดีมาก โดยเฉพาะความรักความผูกพันระหว่างพี่น้องที่เหนียวแน่นเป็นพิเศษ

พอหลินลี่เซี่ยกลับเข้าห้อง แม่เฒ่าหลินก็ถามขึ้นมา “เจ้าลิงทะโมนสามตัวบ้านสี่ไปก่อเรื่องอะไรอีกล่ะสิ”

“เปล่าจ้ะย่า พวกน้องๆ นิสัยดีจะตาย บอกว่าจะออกไปหาของดีๆ แถมยังบอกว่าพอกลับมาจะเอามาให้หนูดูด้วย” หลินลี่เซี่ยตอบพร้อมรอยยิ้ม

สีหน้าของแม่เฒ่าหลินอ่อนลงทันตา

หลินลี่เซี่ยเหมือนจะเห็นย่าแอบยิ้ม แต่พอหันไปมองอีกที ย่าก็กลับไปทำหน้าบึ้งตึงเหมือนเดิม ราวกับว่าเมื่อกี้ไม่ได้ยิ้มเสียหน่อย

หลินตงกับหลินซีซีวิ่งตามหลินหนานมุ่งหน้าเข้าไปในป่า

รังผึ้งรังนี้อยู่ตรงดงต้นผลไม้ป่า ผลไม้ป่าพวกนั้นพวกเขาปีนเก็บไม่ถึง

พอเริ่มออกผล เด็กๆ ในหมู่บ้านมักจะชอบแวะเวียนมาแถวนี้ ผลไม้ป่าพวกนี้ยังไม่ทันสุกดีก็โดนเด็กๆ เด็ดไปเกลี้ยงแล้ว เพราะกลัวว่าคนอื่นจะแย่งไปก่อนจนไม่ถึงคิวตัวเอง

ส่วนรังผึ้งก็มีคนหมายตาไว้เหมือนกัน แต่ทุกคนกลัวผึ้งต่อย เลยไม่มีใครกล้าลงมือ

ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวผึ้ง ลาภปากนี้คงไม่ตกมาถึงสามพี่น้องหรอก

หลินหนานกระโดดโลดเต้นไปตามทางในป่าอย่างตื่นเต้น นี่มันคือน้ำผึ้งที่เขาเฝ้าฝันถึงเชียวนะ

หลินตงกับหลินซีซีวิ่งเร็วไปหน่อยจนเริ่มหอบแฮ่ก

ส่วนหลินหนานที่วิ่งมาเหมือนกัน แถมยังวิ่งเร็วกว่านิดหน่อย กลับไม่หอบหนักเท่าพวกเขาสองคนเลย

หลินซีซีรู้สึกว่าพี่รองที่กำลังวิ่งอยู่ในป่าดูคล้ายเจ้าหมีบื้อยังไงชอบกล ฮ่าๆ พี่รองไม่รู้หรอกว่าเจ้าหมีบื้อคือใคร

สามพี่น้องมายืนอยู่ใต้ต้นไม้ที่มีรังผึ้ง น้ำลายสอด้วยความอยากกินเต็มแก่

หลินตงเอ่ยแซว “น้องรอง แกวิ่งเร็วขนาดนี้จริงๆ ด้วย งั้นลองใช้วิธีของแกดูก่อนไหมล่ะ ฉันกับน้องเล็กจะแอบอยู่ตรงนี้ ส่วนแกก็ไปแทงรังผึ้ง แล้วรีบวิ่งหนีเอา”

หลินหนานเหงื่อตก “พี่ใหญ่ เลิกแซวผมได้แล้วน่า นั่นมันความคิดแย่ๆ ต่างหาก ผมไปเก็บฟืนดีกว่า”

หลินซีซีแอบหัวเราะอยู่ข้างๆ “เอาท่อนไม้ยาวๆ ที่หนากว่าแขนหน่อยนะคะ จะดีที่สุด”

“รู้แล้ว” หลินหนานขานรับ พลางรีบไปหาท่อนไม้มาได้ในเวลาอันรวดเร็ว ตอนนี้คนเก็บฟืนยังเดินลึกเข้ามาไม่ถึงแถวนี้ จึงหาฟืนได้ง่ายมาก

ต้องรอจนคนในหมู่บ้านเริ่มกักตุนฟืนแห้งไว้ใช้ในฤดูหนาว คนเก็บฟืนมีมากขึ้น แล้วค่อยๆ เดินลึกเข้ามาเรื่อยๆ ถึงจะมาถึงตรงนี้

ตอนนี้ยังไม่ใช่ฤดูที่ผลไม้ป่าออกผล แถวนี้จึงไม่มีคนเลยสักคน

“พวกเราเริ่มกันเลยเถอะ” หลินหนานเร่งเร้า

พวกเขาเริ่มจากเก็บกิ่งไม้แห้งเล็กๆ ที่ติดไฟง่ายมาก่อไฟ จากนั้นผูกปลายข้างหนึ่งของท่อนไม้ด้วยเชือกฟางเส้นเล็ก

แล้วให้หลินหนานคนที่ปีนต้นไม้เก่งที่สุดปีนขึ้นไป

เอาเชือกฟางพาดข้ามกิ่งไม้ที่อยู่เหนือรังผึ้ง

ปลายด้านล่างของท่อนไม้เอาไปเผาไฟสักพัก พอเห็นว่าติดไฟได้ที่แล้วก็ออกแรงดึงปลายเชือกฟางอีกด้าน

ท่อนไม้ที่ปล่อยควันโขมงถูกดึงขึ้นไปหยุดอยู่ใต้รังผึ้งพอดี จากนั้นก็ผูกปลายเชือกฟางอีกด้านไว้กับลำต้น

สามพี่น้องรีบวิ่งไปแอบตรงทำเลทองที่เล็งไว้ก่อนหน้านี้

ตรงจุดนี้พวกผึ้งที่บินพุ่งออกมาจะไม่ทันสังเกตเห็น แถมยังมองเห็นพวกมันบินหนีออกจากรังได้อย่างชัดเจนอีกด้วย

ตอนนี้หลินหนานเทิดทูนน้องสาวสุดหัวใจ ดูสิ หัวเล็กๆ ของน้องเล็กโตมายังไงกันนะ ทำไมถึงได้ฉลาดขนาดนี้ วิธีง่ายๆ แค่นี้ทำไมเขาถึงคิดไม่ออก

เกิดจากท้องพ่อแม่เดียวกันแท้ๆ ทำไมถึงต่างกันลิบลับขนาดนี้ ของดีๆ ในบ้านเขาก็ไม่ได้กินน้อยไปกว่าใครสักหน่อย

ระหว่างที่เฝ้ามองพวกผึ้ง หลินหนานก็แอบคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อย

เขารู้สึกว่าน้องเล็กฉลาดที่สุดในบ้านแล้ว แม้แต่พี่ใหญ่ก็ยังเทียบไม่ได้

ตอนนี้หลินหนานเลื่อมใสน้องเล็กจนหมดใจ เรื่องเรียนเขาก็สู้ไม่ได้ เรื่องเล่นเขายิ่งสู้ไม่ได้เข้าไปใหญ่ ฮือๆ… ทั้งดีใจทั้งช้ำใจเลย

ทางฝั่งรังผึ้ง ผึ้งจำนวนมากบินกรูออกจากรัง ตอนแรกพวกมันบินวนรอบรังส่งเสียงหึ่งๆ คล้ายกำลังก่นด่าว่าไอ้ชั่วที่ไหนมารมควันหนาทึบทำลายบ้านพวกมัน

ควันหนาทึบพวยพุ่งไม่หยุด พวกผึ้งนั้นกลัวควันหนาที่สุดอยู่แล้ว

ไม่นานก็มีผึ้งร่วงลงมาราวกับเมาควัน จากนั้นผึ้งอีกฝูงใหญ่ก็กระพือปีกบินหนีไปพร้อมเสียงหึ่งๆ

“ผึ้งในรังเยอะจริงๆ บินออกมาเป็นกลุ่มๆ เลย ฉันไม่เคยเห็นผึ้งเยอะขนาดนี้มาก่อน โชคดีที่มีน้องเล็กฉลาด รู้จักหาวิธี ไม่อย่างนั้นถ้าเอาไม้ยาวไปแทงจริงๆ ผึ้งเยอะขนาดนี้ รับรองว่าต่อยจนพวกแกจำหน้าฉันไม่ได้แน่” หลินหนานเท้าคางเอ่ยอย่างซาบซึ้งใจ

“บวมเหมือนหัวหมูที่ย่าเลี้ยงไว้ไง” หลินตงช่วยเสริมขึ้นมาหน้าตาเฉย

หลินซีซีหัวเราะคิกคัก

หลินหนาน “…”