บทที่ 91 โกรธจนล้มป่วย

แม่เฒ่าหลินรู้สึกเวียนหัวจนแทบยืนไม่อยู่

ยังดีที่ซีซีสังเกตเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของย่า จึงรีบวิ่งเข้าไปประคองไว้

หลินตงก็รีบเข้าไปช่วยประคองอีกข้างทันที

หลินหนานก้าวเท้าตามพี่ใหญ่กับน้องเล็กไปติดๆ

ซีซีเอ่ยปลอบย่าด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ให้ย่าเข้าไปพักผ่อนในห้อง

แม่เฒ่าหลินรู้สึกไม่สบายตัวจริงๆ จึงไม่ฝืน ยอมให้สามพี่น้องช่วยกันประคองเข้าไปนอนพักในห้อง

พอลูกสาวตัวน้อยอย่างซีซีเดินออกมาจากห้องอีกครั้ง ป้าสะใภ้สามก็กำลังยืนปาดน้ำตาอยู่กลางลานบ้าน พลางพร่ำบอกว่าเป็นความผิดของเธอเอง ลุงสามทำไปก็เพราะฟังเธอ โกยเอาความผิดทั้งหมดมาลงที่ตัวเองคนเดียว

พ่อเฒ่าหลินด่าลูกชายตัวเองได้ แต่ในฐานะพ่อสามีย่อมไม่เหมาะที่จะด่าลูกสะใภ้

ลุงสามไหนเลยจะทนเห็นเมียตัวเองเป็นแบบนั้น รีบบอกว่าเป็นความผิดของเขาเอง

สองสามีภรรยาต่างแย่งกันรับความผิดไว้ที่ตัวเอง

คิ้วของซีซียิ่งขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ ทำเอาปู่ของเธอดูเหมือนพวกอันธพาลหน้าเลือดในสังคมยุคเก่า ส่วนสองผัวเมียนี้ก็กลายเป็นคนยากไร้ผู้น่าสงสารที่โดนอันธพาลรังแก

ความคิดของซีซีแทบไม่ต่างจากพ่อของเธอเลย

หลินเหล่าซื่อเองก็งงเป็นไก่ตาแตกไม่ต่างจากซีซี นี่มันไม่ใช่เรื่องที่พี่สามกับเมียก่อขึ้นมาเองหรอกเหรอ

ทำไมพอถึงตอนจบ สองผัวเมียกลับทำท่าเหมือนตัวเองโดนรังแกจนน่าเวทนาขนาดนั้นไปได้

หลินเหล่าซื่อไม่เข้าใจเลยสักนิด ไม่รู้ว่าสมองพี่สามโดนลาเตะมาหรืออย่างไร

ถ้าไม่อยากอยู่ร่วมชายคาเดียวกันจริงๆ ก็แค่ออกไปสร้างบ้านข้างนอกสิ

เงินที่แบ่งบ้านไป แม้สร้างบ้านดีเลิศไม่ได้ แต่บ้านดินเหนียวก็น่าจะพอไหว

ถ้าเงินไม่พอจริงๆ พี่น้องอย่างพวกเขามีหรือจะไม่ช่วยกันลงขัน

ถึงจะไม่ใช่การให้เปล่า แต่อนาคตค่อยๆ ทยอยคืนก็ได้แท้ๆ กลับมาทำเรื่องไม่คิดหน้าคิดหลังพรรค์นี้

คนข้างนอกมุงกันเยอะแยะ ปากคนยาวกว่าปากกา เดี๋ยวเอาไปลือกันเสียหาย ต่อให้ไม่มีเรื่องก็คงโดนลือจนกลายเป็นเรื่องขึ้นมาได้

หลินเหล่าซื่อเอ่ยขึ้น “พ่อ ตอนนี้จะเอายังไง พ่อพูดมาสักคำให้ชัดเจนเถอะ เอะอะมะเทิ่งกันแบบนี้มันเรื่องอะไรกัน บ่ายยังต้องไปทำงาน เสียเวลาเปล่าๆ ผมกับพี่ใหญ่พี่รองฟังพ่อคนเดียว”

ความหมายก็คือ ขอแค่พ่อพูดคำเดียวว่าไม่ให้ก่อ หลินเหล่าซื่อกับพี่ใหญ่พี่รองก็จะพังกำแพงลานบ้านที่พี่สามก่อไว้นี่ทิ้งทันที

พ่อเฒ่าหลินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงอู้อี้ “เจ้าสาม แกตั้งใจแน่วแน่ว่าจะก่อกำแพงลานบ้านให้ได้ใช่ไหม”

บนใบหน้าซื่อๆ ของลุงสามปรากฏแววรู้สึกผิด แล้วเขาก็พยักหน้า

แผ่นหลังของพ่อเฒ่าหลินค่อมลงไปไม่น้อย ไม่เหลือท่าทางตะเบ็งเสียงด่าคนอย่างกระปรี้กระเปร่าเหมือนเมื่อครู่ ดูแก่ลงไปหลายปีในพริบตา

เขาถอนหายใจยาว “งั้นก็ก่อไป ก่อให้สุดแนวไปเลย ในเมื่อจะก่อกำแพงลานบ้านแล้ว ด้านหลังกำแพงของแกก็ไปเปิดประตูใหม่เอาเองซะ ต่อไปพวกแกก็เข้าออกทางประตูนั้น พี่ใหญ่ พี่รอง เหล่าซื่อ พวกแกมีความคิดเหมือนเจ้าสามไหม ถ้ามีก็ก่อไปพร้อมกันเลย”

ลุงใหญ่ ลุงรอง และหลินเหล่าซื่อส่ายหน้าพร้อมกัน “ไม่ครับพ่อ พวกผมไม่ก่อ”

“บ้านผมไม่มีอะไรต้องหลบๆ ซ่อนๆ ไม่ก่อหรอก” หลินเหล่าซื่อเสริมขึ้นมาอีกประโยค

พ่อเฒ่าหลินตวัดสายตาปรามหลินเหล่าซื่อ ส่งสัญญาณว่าอย่าพูดจาซี้ซั้ว คนข้างนอกอยู่กันตั้งเยอะแยะ อย่างไรลูกสามก็เป็นพี่น้องร่วมสายเลือด หากคนไม่หวังดีได้ยินเข้า จะพาลหาเรื่องเดือดร้อนมาให้

หลินเหล่าซื่อแค่นเสียงเบาๆ “เขาไม่ได้เห็นพ่อเป็นพ่อสักนิด มีแต่พ่อนี่แหละที่ยังเห็นเขาเป็นลูกอยู่คนเดียว”

ลุงสามหน้าถอดสีราวกับกลืนแมลงวันเข้าไป เขาอยู่ตรงกลางก็ลำบากใจใช่ย่อย ฝั่งหนึ่งคือลูกเมีย อีกฝั่งคือพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด ล้วนเป็นคนที่เขารักทั้งนั้น จะเลือกทางไหนก็ทรมานใจไปหมด

“วันๆ เอาแต่พูดจาเลอะเทอะ” พ่อเฒ่าหลินสะบัดแขนเสื้อแล้วเดินกลับเข้าห้องไป

พอลับหลังพ่อเฒ่าหลิน หลินเหล่าซื่อก็ไม่แม้แต่จะปรายตามองผัวเมียบ้านสาม ตัวอะไรกันเนี่ย

ลุงใหญ่กับป้าสะใภ้ใหญ่ต่างถอนหายใจแล้วกลับเข้าห้องไปเช่นกัน

ป้าสะใภ้รองเป็นคนขวานผ่าซาก ยังนึกอยากจะเกลี้ยกล่อมลูกสามอยู่ การก่อกำแพงขึ้นกลางลานบ้านแบบนี้ บ้านสามน่ะสมใจแล้ว เดิมทีเรื่องนี้บ้านสามก็เป็นฝ่ายจุดชนวนขึ้นมา แต่การมีกำแพงมากั้นกลางลานบ้านมันน่าเกลียดแค่ไหน พูดออกไปก็ฟังดูไม่ดี คนอื่นจะพาลคิดว่าสะใภ้สามโดนรังแกในบ้านจนทนอยู่ไม่ไหว สรุปคือเรื่องนี้มีแต่ข้อเสีย ไม่มีข้อดีเลยสักนิด

เธออ้าปากยังไม่ทันพูดอะไร ก็โดนผู้ชายของตัวเองลากเข้าห้องไปเสียก่อน

ป้าสะใภ้รอง: “นี่ ดึงฉันทำไม ฉันจะไปคุยกับผัวเมียบ้านสามให้รู้เรื่องสักหน่อย”

“จะพูดอะไร พ่อก็ยอมแล้ว เธออย่าไปแส่เลย ขนาดพ่อแม่ยังเอาไม่อยู่ แล้วเธอจะไปจัดการได้เรอะ เก่งนักนะ ลดๆ เรื่องที่เหนื่อยเปล่าแถมคนอื่นไม่เห็นค่าลงบ้างเถอะ” ลุงรองเองก็อารมณ์เสียเพราะเรื่องของน้องสามเหมือนกัน

ป้าสะใภ้รองคิดดูแล้วก็เห็นว่ามีเหตุผล ทว่าเรื่องของวันนี้ทำให้เธอคาใจเหลือเกิน “พ่อบ้าน พี่ว่าลูกสามคิดจะทำอะไรกันแน่”

“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง จะทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับเราทั้งนั้นแหละ เขาไม่ใช่เด็กแล้ว ต้องรับผิดชอบการกระทำของตัวเอง ดูสิ วันนี้ทำเอาพ่อกับแม่โมโหแทบแย่ ฉันยังอยากจะซัดเขาสักสองหมัดให้ตาสว่างเลย” ลุงรองพูดอย่างโมโห

ป้าสะใภ้รองครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “พ่อบ้าน ฉันว่าลูกสามไม่ได้มีความคิดนี้เองหรอก ไม่แน่ว่าอาจจะฟังคำพูดของลูกสาวคนรองมาอีกที หลานสาวคนนี้ของพี่ร้ายไม่เบาเชียวนะ เจ้าความคิดเหลือเกิน พวกเราได้แยกบ้านก็ถือว่าเธอมีความชอบใหญ่หลวงเชียวล่ะ ถ้าไม่มีเธอนะ บ้านเราคงไม่ได้แยกบ้านกันไปอีกเจ็ดแปดปีสิบปีหรอก”

ปกติลุงรองไม่ได้สนใจพวกเด็กๆ ในบ้านเท่าไร พอได้ยินแบบนี้ถึงนึกขึ้นมาได้ ก็เพราะเมื่อก่อนลูกสาวคนรองของบ้านสามมักจะต่อกรกับแม่ของเขาอยู่บ่อยๆ ถึงพอจะมีภาพจำอยู่บ้าง

ป้าสะใภ้รองยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นแบบนั้น จึงอดคิดไม่ได้ว่าลูกสามทำแบบนี้แล้วจะได้ประโยชน์อะไรกัน

ต้องมีผลประโยชน์แน่ๆ ไม่อย่างนั้นใครจะมานั่งเหนื่อยเปล่าแบบนี้

คิดว่าลูกสามอยากจะก่อเล้าไก่ไว้เลี้ยงไก่จริงๆ งั้นเหรอ

ใครเชื่อก็โง่แล้ว ป้าสะใภ้รองคิดว่าคนทั้งบ้านไม่มีใครฉลาดเท่าเธอสักคน

คนอื่นเชื่อแต่เธอไม่เชื่อ เลี้ยงไก่แค่หาที่เหมาะๆ ในลานบ้านก็พอแล้ว ถ้าลานบ้านเลี้ยงไม่พอก็ไปหาที่แถวสวนหลังบ้านก็ได้ สวนหลังบ้านกว้างขวางขนาดนั้น เลี้ยงหมูยังได้เลย

ป้าสะใภ้รองรู้สึกว่าเรื่องนี้มีพิรุธสุดๆ จึงตั้งใจว่าต่อไปนี้จะต้องคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของบ้านสามให้มากขึ้น ไม่ว่าจะมีลับลมคมในอะไร จะเป็นเรื่องไหนก็ไม่มีทางรอดพ้นสายตาอันเฉียบคมของเธอไปได้แน่นอน

อีกเรื่องก็คือเธอเองก็ต้องรีบหาที่ทางกั้นรั้วไว้เลี้ยงไก่บ้างแล้ว

พออากาศเริ่มอุ่นขึ้น เธอก็นัดแนะกับทางบ้านเดิมไว้แล้วว่า ตอนฟักลูกเจี๊ยบให้เก็บไว้ให้เธอสักสองสามตัว เธอวางแผนไว้หมดแล้ว อย่างไรเสียก็เป็นบ้านแม่ไม่ใช่คนอื่นคนไกล ให้แม่ช่วยเลี้ยงต่ออีกสักพัก พอมันเริ่มเลี้ยงง่ายไม่ตายง่ายๆ แล้วค่อยไปอุ้มกลับมา

เพราะเรื่องนี้ บรรยากาศในบ้านสกุลหลินจึงหดหู่ลงอย่างเห็นได้ชัด

แม่เฒ่าหลินโกรธจนล้มป่วย เวียนหัวจนลุกไม่ขึ้น คราวนี้ไม่ได้แกล้งทำ หลินเหล่าซื่อจึงต้องไปตามหมอเท้าเปล่ามาตรวจอาการ แล้วจัดยาต้มมาสองสามเทียบ

พ่อเฒ่าหลินยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม เมื่อเทียบกับลูกสามผู้ไร้จิตสำนึกแล้ว เขายิ่งสงสารและเป็นห่วงภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากมากกว่า

หลินเหล่าซื่อเดินตามหมอเท้าเปล่าไปเอาเทียบยาแล้วถือกลับมา โดยมีป้าสะใภ้ใหญ่ช่วยไปต้มยาให้

ส่วนป้าสะใภ้รองก็คอยดูแลอยู่ข้างเตียงแม่เฒ่าหลิน

แม่เฒ่าหลินรำคาญว่าสะใภ้รองส่งเสียงหนวกหู จึงบอกว่ามีตาเฒ่าอยู่ทั้งคน ไม่ต้องใช้คนเยอะขนาดนี้ แล้วไล่ป้าสะใภ้รองกลับไป

ลุงสามนั่งยองๆ กอดหัวอยู่ตรงมุมกำแพงเรือนหลัก ผู้คนเดินเข้าออกเรือนหลักกันขวักไขว่ ไม่ว่าผู้ใหญ่หรือเด็กก็ไม่มีใครสนใจเขาสักคน

ตอนแรกเขาก็เข้าไปในห้องแล้ว แต่แม่เฒ่าหลินพอเห็นหน้าเขาก็ยิ่งโมโหจนเวียนหัวหนักกว่าเดิม พ่อเฒ่าหลินเป็นห่วงสุขภาพของคู่ชีวิตจึงไล่เขาออกมา บอกตามตรง ตัวตาเฒ่าเองเห็นหน้าลูกชายคนนี้ก็โมโหเหมือนกัน

หลินตงจื้อทนดูต่อไปไม่ไหว รู้สึกว่าทุกคนกำลังรุมกีดกันพ่อของเธอ จึงเดินเข้าไปดึงพ่อให้กลับห้อง ไม่อยากให้มาทนเอาหน้าอุ่นไปแนบกับก้นเย็นชาของใครอยู่ตรงนี้อีก

ลุงสามมองลูกสาวคนที่สองด้วยสายตารู้สึกผิด เมื่อครู่เขาเข้าไปในห้องแล้วโดนพ่อแม่ไล่ออกมาอย่างไม่ไยดี คนทั้งบ้านไม่ว่าผู้ใหญ่หรือเด็กก็ไม่มีใครสนใจเขาสักคน ในใจจึงรู้สึกแย่เหลือเกิน

เขาไม่คิดเลยว่าพ่อกับแม่จะโกรธขนาดนี้ เดิมทีตั้งใจว่ารอให้เมียบำรุงร่างกายจนคลอดลูกชายให้เขาแล้ว พ่อกับแม่เห็นบ้านมีสมาชิกใหม่ก็คงจะยอมยกโทษและหายโกรธไปเอง

ใครจะไปคิดว่าแม่จะโมโหเขาจนล้มป่วย “เป็นความผิดของพ่อเอง ลูกว่าพ่ออยู่ดีไม่ว่าดีจะมาก่อกำแพงในลานบ้านทำไมกัน ปู่กับย่าของลูกถึงได้โมโหแทบตาย ย่าแกถึงกับป่วยไปเลย”

“พ่อ ไม่ใช่ความผิดของพ่อสักหน่อย พวกเราไม่ได้ทำอะไรผิดเลย แค่กำแพงเตี้ยๆ แถบเดียวแท้ๆ หนูจำได้ว่าในหมู่บ้านเราก็มีคนทำแบบนี้ ก็แค่ปู่กับย่าใจแคบไปเอง เรื่องแค่นี้มีอะไรให้ต้องโกรธด้วย

ปกติย่าร่างกายแข็งแรงจะตาย จู่ๆ จะมาป่วยได้ยังไง

พ่อไม่ต้องคิดมากหรอก ลืมไปแล้วเหรอว่าเมื่อปีก่อนย่าก็แกล้งป่วยตั้งหลายครั้ง”

หลินตงจื้อยังจำได้ขึ้นใจ ครั้งนั้นที่ย่าแกล้งป่วย พ่อยังตบหน้าเธอไปฉาดหนึ่ง เธอไม่มีวันลืมเด็ดขาด เรื่องนี้เธอจะจำไปชั่วชีวิต

เรื่องก่อกำแพงในลานบ้านนั้น หลินตงจื้อไม่คิดว่ามีตรงไหนไม่ถูกต้อง

เธอตั้งใจจะทำการใหญ่เชียวนะ ของกินที่เธอทำคราวก่อน พ่อนำไปขายที่ตลาดมืดก็ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ตอนนี้แม้กำไรจะยังน้อยไปหน่อยก็ไม่เป็นไร ข้อดีคือวัตถุดิบหาได้ง่าย

เธอตัดสินใจแล้วว่าต่อไปจะทำเพิ่มขึ้น ให้พ่อเอาไปขายบ่อยๆ รอให้มีเงินติดมือมากกว่านี้ค่อยขยับขยายไปทำอาหารอย่างอื่นที่ทำเงินได้มากกว่า

อีกเหตุผลหนึ่งก็เพราะในใจเธอยังผูกใจเจ็บปู่ย่ากับครอบครัวของอาสี่ การก่อกำแพงกั้นลานบ้านก็เพื่อป้องกันบ้านอาสี่นั่นแหละ ใครใช้ให้อาสี่กับอาสะใภ้สี่เป็นพวกอันธพาลหน้าด้านไม่ยอมฟังเหตุผลกันล่ะ หากรู้ว่าเธอมีลู่ทางหาเงินเข้า มีหวังไม่แอบขโมยสูตรไปหมดหรือไง

ใครจะแอบเรียนไปเธอก็ยอมได้ แต่ต้องไม่ใช่บ้านอาสี่ เธอไม่มีทางยอมให้บ้านอาสี่มีความเป็นอยู่ดีกว่าเธอแน่

ถ้าเกิดขโมยสูตรไม่สำเร็จแล้วไปแจ้งความจับคนในบ้านขึ้นมา นั่นจะไม่กลายเป็นได้ไม่คุ้มเสียหรอกหรือ

คนอย่างอาสี่กับอาสะใภ้สี่ สองผัวเมียคู่นั้นมีอะไรที่ทำไม่ลงบ้าง

ลุงสามขมวดคิ้วมองลูกสาวคนรองอย่างไม่เห็นด้วย “พูดจาอะไรกัน มีที่ไหนพูดถึงปู่ย่าแบบนี้ แกล้งป่วยไม่แกล้งป่วยอะไร ห้ามพูดเหลวไหลนะ ย่าของแกเป็นผู้ใหญ่ วันหน้าแกต้องกตัญญูกับย่า เข้าใจไหม”

“รู้แล้ว รู้แล้ว” หลินตงจื้อเบ้ปาก ไม่คิดว่าสิ่งที่พ่อพูดจะถูกเลยสักนิด และไม่ได้เก็บคำพูดของพ่อมาใส่ใจเลย

เธอไม่มีทางไปกตัญญูกับย่าที่ลำเอียงแบบนั้นหรอก ไม่ว่าจะชาติก่อนหรือชาตินี้ ย่าก็ไม่เคยชอบเธอ เธอขอแค่กตัญญูกับพ่อแม่ แล้วทำให้พี่สาวได้อยู่อย่างสุขสบายก็พอ คนอื่นเธอไม่สนใจทั้งนั้น

ในใจคิดแบบนี้ แต่หลินตงจื้อฉลาดพอที่จะไม่พูดออกมา ถ้าเธอกล้าพูด พ่อต้องโกรธแน่

เฮ้อ… จริงๆ เลย พ่อของเธอพึ่งพาได้มากกว่าลุงใหญ่ ลุงรอง แล้วก็อาสี่ตั้งเยอะ มีแต่ปู่ย่านั่นแหละที่ลำเอียงจนกู่ไม่กลับ มองไม่เห็นความดีของพ่อเลย

“พ่อกลับห้องไปพักผ่อนเถอะ ในห้องย่ามีคนคอยดูแลอยู่แล้ว พ่อมานั่งยองๆ อยู่ตรงนี้ก็ช่วยอะไรไม่ได้ กลางวันพ่อทำงานเก็บแต้มแรงงานเต็ม กลับมาบ้านแล้วยังไม่ได้พักผ่อนให้ดี เดี๋ยวร่างกายจะพังเอา” หลินตงจื้อเกลี้ยกล่อม

ลุงสามคิดดูแล้วก็เห็นจริง พ่อกับแม่กำลังโกรธเขาอยู่ เห็นหน้าเขาเข้าจะยิ่งโมโห รอให้แม่หายโกรธก่อนค่อยมาใหม่แล้วกัน

พ่อเฒ่าหลินป้อนยาให้ภรรยาเฒ่า “แม่เฒ่า ดีขึ้นบ้างหรือยัง”

“อืม น่าจะดีขึ้นบ้างแล้ว ไม่ค่อยคลื่นไส้เท่าไหร่ แต่หัวยังเวียนๆ อยู่นิดหน่อย ตาเฒ่าก็พักผ่อนบ้างเถอะ ไม่ต้องมาคอยเฝ้าฉันหรอก” แม่เฒ่าหลินหลับตาพูด

“ไม่เป็นไร ฉันไม่เหนื่อย” พ่อเฒ่าหลินนั่งอยู่ข้างเตียง คอยเฝ้าแม่เฒ่าหลินไม่ห่าง

“คู่ทุกข์คู่ยากยามแก่เฒ่า พอแก่ตัวลงก็มีแต่ตาเฒ่านี่แหละที่พึ่งพาได้” แม่เฒ่าหลินเอ่ยอย่างปลงตก

พ่อเฒ่าหลินตบหลังมือแม่เฒ่าหลินเบาๆ ปลอบไม่ให้นางคิดมาก

แม่เฒ่าหลินนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้หลานสาวตัวน้อยบอกว่าลูกสามนั่งยองๆ อยู่ตรงโคนกำแพงนอกเรือนหลัก “ตาเฒ่า ไปดูที่หน้าต่างทีสิว่าเจ้าสามไปหรือยัง”

พ่อเฒ่าหลินส่งเสียงฮึดฮัด พอเอ่ยถึงลูกสามสีหน้าก็พลอยบึ้งตึง แต่ก็ยังยอมลุกไปดูที่หน้าต่างตามใจภรรยาเฒ่า ก่อนจะพูดเสียงอู้อี้ “จะมีคนได้ยังไง เจ้าสามน่ะเราหวังพึ่งไม่ได้แล้ว เป็นพวกไร้สำนึก วันหน้าไม่ต้องไปหวังพึ่งมันหรอก เรายังมีลูกชายลูกสาวคนอื่นอยู่อีกตั้งเยอะ!”

แม่เฒ่าหลินขยับตัวเข้าไปด้านใน เว้นที่ให้พ่อเฒ่าหลินขึ้นมานอนพักผ่อนบ้าง

พ่อเฒ่าหลินไม่ปฏิเสธ “ยายเฒ่าเอ๊ย สู้ตอนหนุ่มสาวไม่ได้จริงๆ ตอนนี้ร่างกายไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ตอนหนุ่มๆ กลางวันทำงานทั้งวัน กลางคืนยังไปบุกเบิกที่ดินรกร้างได้อีก เหมือนมีเรี่ยวแรงใช้ไม่หมด ต่อให้เหนื่อยแทบขาดใจ พอนอนหลับสักตื่น วันรุ่งขึ้นก็กลับมากระปรี้กระเปร่าได้เหมือนเดิม

ตอนนี้ไม่ไหวแล้วจริงๆ ไม่ยอมรับว่าแก่ก็ไม่ได้”

——

พอแม่เฒ่าหลินล้มป่วยลง หลี่ชุนซิ่งก็เริ่มหัวหมุนทันที

เมื่อก่อนพอเลิกงานกลับมา แม่เฒ่าหลินก็ทำกับข้าวไว้เสร็จสรรพ ถึงบ้านก็ได้กินข้าวเลย

นี่แหละคือข้อดีของการมีคนคอยช่วยดูแลบ้าน

ตอนนี้พอเลิกงานต้องรีบกลับมาทำกับข้าว โชคดีที่ลูกทั้งสามคนโตพอรู้ความแล้ว ช่วยงานเธอได้ไม่น้อย พอกลับจากโรงเรียนก็พากันไปขุดผักป่า เก็บฟืนเกี่ยวหญ้าหมู

ปีนี้แม่เฒ่าหลินลงขันเลี้ยงหมูสองตัวร่วมกับบ้านสี่ หน้าที่เกี่ยวหญ้าหมูจึงตกเป็นของสามพี่น้อง

หลินตง หลินหนาน และหลินซีซีนึกถึงว่าตอนนี้ขยันเลี้ยงหมู พอถึงช่วงตรุษจีนจะได้กินเนื้อหมู แถมยังมีเนื้อเค็ม กุนเชียงอะไรพวกนั้น แค่คิดก็น้ำลายสอ

ถ้าไม่เลี้ยงหมู ลำพังแต้มแรงงานที่พ่อแม่ทำได้ทั้งปี จะแบ่งเนื้อหมูได้สักกี่มากน้อยเชียว

ไม่รู้ว่าจะพอกินเกี๊ยวไส้เนื้อสักมื้อหรือเปล่า

ในเมื่อพ่อแม่พึ่งพาไม่ค่อยได้ ก็ต้องพึ่งพาตัวเองเท่านั้น

เพื่อที่จะได้กินเนื้อตอนตรุษจีน สามพี่น้องจึงทุ่มสุดตัว รีบทำการบ้านให้เสร็จตั้งแต่ที่โรงเรียน พอเลิกเรียนปุ๊บก็ยุ่งกันตัวเป็นเกลียว

การที่บ้านสี่ได้เลี้ยงหมูร่วมกับแม่เฒ่าหลิน ทำเอาป้าสะใภ้ใหญ่กับป้าสะใภ้รองอิจฉาตาร้อนกันเป็นแถว

พวกเธอก็อยากเลี้ยงเหมือนกัน!

ตอนนี้ไม่ได้เลี้ยง ถึงเวลาตรุษจีนจะแบ่งเนื้อได้สักเท่าไร

นี่แหละคือข้อเสียของการแยกบ้าน

ตอนที่ยังไม่แยกบ้าน แต้มแรงงานของทั้งครอบครัวใหญ่รวมอยู่ด้วยกัน ไม่เพียงแต่ได้เลือกเนื้อก่อน ยังแบ่งเนื้อได้เยอะกว่าด้วย

เรื่องดีๆ แบบนี้ต่อไปคงไม่มีอีกแล้ว

เรื่องแยกบ้านมีทั้งข้อดีและข้อเสีย

ถ้าอยากมีอำนาจตัดสินใจในบ้านตัวเอง ก็ต้องยอมแลกด้วยอะไรบางอย่าง

เรื่องดีๆ ไม่มีทางกวาดเอาไว้คนเดียวได้หมดหรอก

——

หลินซีซียังคงคิดถึงรังผึ้งที่หลินหนานพูดถึง คิดถึงน้ำผึ้งหวานๆ

ช่วงนี้ย่าสุขภาพไม่ดี ต้องกินยาสมุนไพรต้มทุกวัน กลิ่นยานั้นฉุนกึก รสชาติคงขมปี๋แน่นอน ทุกครั้งที่ย่าดื่มยา หลินซีซีแค่ยืนมองอยู่ข้างๆ ใบหน้าเล็กๆ ก็เหยเกจนย่นเป็นก้อนกลมแล้ว

เธอเลยอยากชงน้ำผึ้งให้ย่าได้จิบหวานๆ ให้ชุ่มคอบ้าง

แต่รังผึ้งไม่ใช่ของที่จะไปเอามาได้ง่ายๆ ผึ้งต่อยเจ็บจะตาย พลาดพลั้งขึ้นมาคงโดนต่อยจนหัวปูดหัวโน เรื่องนี้ต้องวางแผนกันหน่อย

หลินซีซีเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาหลินตงกับหลินหนาน

หลินตงเองก็นึกวิธีดีๆ ไม่ออก

ส่วนหลินหนานก็หมายตาน้ำผึ้งนั่นมาตั้งนานแล้ว ติดตรงที่ไม่กล้าลงมือนี่แหละ ขืนพูดอะไรซี้ซั้วแล้วน้องเล็กออกปากขึ้นมา พลังปากอีกาของน้องเล็กน่ากลัวน้อยเสียเมื่อไหร่!

บทเรียนคราวก่อนยังจำฝังใจ ขนาดปลาบ้าบอยังกัดคนได้เลย!

ขืนโดนผึ้งรุมต่อย สภาพเขาคงดูไม่จืดแน่