บทที่ 90 ลูกสาม นี่แกเล่นไม้ไหนกันแน่?

หน่อไม้ฤดูใบไม้ผลิพวกนี้ แม่เฒ่าหลินจัดแจงแยกออกมาส่วนหนึ่ง ให้หลินเหล่าซื่อเอาไปส่งให้บ้านเดิมของหลี่ชุนซิ่งในวันพรุ่งนี้

คราวก่อนเนื้อกับกระดูกชิ้นโตที่พี่ชายของหลี่ชุนซิ่งเอามาให้เพิ่งจะกินหมดไป ที่บ้านก็ไม่มีของดีอะไรจะตอบแทนกลับไป

หน่อไม้พวกนี้ถือว่าได้กินของสดใหม่ ไม่ว่าของจะมีราคาค่างวดหรือไม่ สำคัญคือความตั้งใจต่างหาก

หลินเหล่าซื่อรับคำ ตกลงว่าจะรีบไปตั้งแต่เช้าตรู่ของวันพรุ่งนี้

หน่อไม้ที่เหลือ ทุกคนในบ้านกินข้าวเสร็จก็มาช่วยกันปอกเปลือกใต้แสงจันทร์

หลินซีซีมาอยู่ยุคนี้ถึงเพิ่งได้รู้ว่า ที่แท้แสงจันทร์สว่างกระจ่างตาได้ขนาดนี้ สว่างจนไม่ต้องจุดตะเกียงน้ำมันก๊าดเลยด้วยซ้ำ

แสงจันทร์ที่ใสกระจ่างเช่นนี้ ในยุคหลังหาดูได้ยากยิ่ง

คนทั้งบ้านนั่งล้อมวงอยู่หน้าประตู ปอกหน่อไม้ไปคุยสัพเพเหระไป บรรยากาศอบอุ่นดียิ่งนัก

ป้าสะใภ้ใหญ่กับป้าสะใภ้รองชวนกันออกไปซักผ้า พอกลับมาเห็นสองเฒ่าเรือนหลักกับบ้านสี่สนิทสนมกลมเกลียวกันราวกับมีแค่พวกเขาที่เป็นครอบครัวเดียวกัน

ป้าสะใภ้รองมองหน่อไม้ฤดูใบไม้ผลิ ตาเป็นประกายพลางกระเตงกะละมังไม้เดินเข้าไปใกล้สองสามก้าวแล้วเอ่ย “แหม หน่อไม้นี่สดจริงเลยนะ แม่ พวกแม่กินกันหมดเหรอ”

แม่เฒ่าหลินหนังตาไม่กระดิก “กินหมดสิ ทำไมจะกินไม่หมด กินสดบ้าง ตากเป็นหน่อไม้แห้งไว้บ้าง แค่นี้ยังไม่พอกินเลย หรือว่าสะใภ้รอง พรุ่งนี้แกจะไปขุดมาแสดงความกตัญญูกับฉันกับพ่อแกหน่อยล่ะ”

ป้าสะใภ้รองหัวเราะเจื่อน “โธ่ แม่ ฉันจะไปมีเวลาที่ไหนกัน ฉันกับพ่อบ้านออกจากบ้านแต่เช้ากลับมืดค่ำทุกวัน ลูกสองคน คนโตก็ต้องไปทำงานในแปลง คนเล็กก็ต้องไปโรงเรียน เลิกเรียนยังต้องไปขุดผักป่าเก็บฟืน เสร็จแล้วก็ต้องรีบกลับมาทำกับข้าวอีก

บ้านเรานี่น้องสะใภ้สี่ฉลาดสุด กินหม้อเดียวกับพ่อแม่ เลิกงานกลับมาไม่ต้องทำอะไรเลยก็ได้กินข้าวร้อนๆ ดีจะตาย ไม่เหมือนฉันกับพี่สะใภ้ใหญ่ ต้องสลับกันทำกับข้าว ไม่สะดวกเอาเสียเลย”

แม่เฒ่าหลินกระตุกมุมปาก ยิ้มแต่ตาไม่ยิ้ม “เห็นแกบ่นกระปอดกระแปดขนาดนี้ ถ้างั้นแกเอาเสบียงมาให้ฉันสิ ฉันจะได้ทำรวมให้แกด้วยหม้อเดียวเลยเป็นไง

พวกสายตาสั้น อยากได้อะไรก็คิดหาทางไปเอามาเองสิ จะมาคอยจับจ้องของในมือคนอื่นทำไม คนอื่นไม่ได้ติดหนี้แกสักหน่อย

แล้วทำไมบ้านลูกสามเขาไม่ต้องมาสลับใช้เตากับพวกแกล่ะ เงินก็แบ่งให้ไปแล้ว ตัวเองไม่ยอมควักเงินออกมาสร้างเตาใหม่ แล้วจะไปโทษใครได้”

ป้าสะใภ้รองอุตส่าห์ได้เป็นใหญ่ในบ้านตัวเอง ได้สลัดตัวดูดเลือดอย่างบ้านสี่ทิ้งไปแล้ว สมองเธอคงพังไปแล้วถ้าจะเสนอหน้าวิ่งแจ้นกลับไปให้บ้านสี่สูบเลือดอีก

เธอรู้สึกว่าชีวิตหลังแยกบ้านก็ดีอยู่หรอก เพียงแต่พอเห็นบ้านสี่ดูจะอยู่สบายกว่าเธอ ในใจมันก็เลยไม่ค่อยสบอารมณ์ อดไม่ได้ที่จะพูดแขวะไปสองสามคำ

ป้าสะใภ้รองพลันได้สติ ช่วงนี้เธอคงอยู่สุขสบายเกินไปจนลืมไปว่าแต่ก่อนเคยใช้ชีวิตอยู่ใต้อำนาจแม่เฒ่ายังไง แม่เฒ่าไม่ใช่คนที่จะยอมเคี้ยวง่ายๆ เสียหน่อย

เธอจึงรีบยิ้มประจบ “แม่จ๊ะ ฉันก็แค่พลั้งปากไปหน่อยเดียวเท่านั้นแหละ ให้ลี่ชิวบ้านฉันทำกับข้าวไปนั่นแหละดีแล้ว ลี่ชิวก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว ควรหัดทำกับข้าวทำงานบ้านงานเรือนพวกนี้เสียบ้าง

บ้านฉันประหยัดได้ก็ต้องประหยัด จะไปเทียบกับคู่ผัวเมียน้องสามได้ยังไง หลินโซวบ้านฉันอีกไม่กี่ปีก็ต้องสู่ขอเมียแล้ว ในมือไม่มีเงินเก็บไว้บ้างจะได้ยังไงล่ะ สร้างบ้านเอยแต่งเมียเอย อันไหนบ้างที่ไม่ต้องใช้เงิน”

พอพูดถึงเรื่องนี้ ป้าสะใภ้รองก็มีเรื่องให้พล่ามไม่หยุด แทบอยากจะระบายความทุกข์กับแม่สามีต่อ ทว่าพอเงยหน้าสบเข้ากับสายตาคมกริบของแม่เฒ่าหลินเข้าก็หดคอลงทันควัน “แม่ ฉันไม่คุยด้วยแล้วนะ รีบไปตากผ้าก่อนล่ะ”

แม่เฒ่าหลินรู้สันดานสะใภ้รองดี แค่ขี้อิจฉาอยากได้เปรียบคนอื่น เรื่องจิตใจชั่วร้ายอะไรนั่นไม่มีหรอก เพียงแต่ชอบอิจฉาตาร้อนไปหน่อย แล้วก็ชอบพูดจาเพ้อเจ้อไร้สาระชวนให้โมโหอยู่เรื่อย

ไม่รู้ว่าคำพูดพวกนี้สะใภ้สามจะได้ยินเข้าหรือเปล่า

สะใภ้สามดูเป็นคนเงียบๆ การไม่มีลูกชายคือเรื่องที่แทงใจดำบ้านสามที่สุด ดูจากยาหม้อที่สะใภ้สามแอบต้มกินอยู่เงียบๆ เงินที่แบ่งไปตอนแยกบ้านคงจะหมดไปกับเรื่องนั้นเสียเป็นส่วนใหญ่แล้ว

สิ่งที่แม่เฒ่าหลินคิด หลี่ชุนซิ่งเองก็คิดได้ เสียงบ่นของพี่สะใภ้รองเมื่อครู่ พอมีแม่สามีออกโรงจัดการ เธอจึงไม่จำเป็นต้องอ้าปากสักคำ

ลานบ้านมีอยู่แค่นี้ ในบ้านมีความเคลื่อนไหวอะไร คนข้างบ้านยังแทบจะได้ยินไปด้วย นับประสาอะไรกับพี่สะใภ้สามที่อยู่ในลานเดียวกัน

ป้าสะใภ้สามก้มหน้าปาดน้ำตา พลางทุบท้องตัวเองด้วยความคับแค้น ทำไมท้องของเธอถึงได้ไม่เอาถ่านขนาดนี้นะ คราวก่อนแม่ของเธอแอบพาไปหาหมอยาพื้นบ้านที่เชี่ยวชาญด้านนี้โดยเฉพาะ ยังเหลือเทียบยาสุดท้ายก็กินครบสองเทียบยาแล้ว ทำไมถึงยังไม่มีวี่แววอะไรเลย

หลินตงจื้อเดินเข้ามา “แม่ ได้ยินแล้วใช่ไหม นอกจากพวกเราเองแล้ว คนอื่นไม่มีใครอยากเห็นพวกเราได้ดีหรอก แม่กับพ่อคอยแต่นึกถึงว่าทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน แต่แม่ดูสิ คนอื่นเขานึกถึงพวกเราเป็นครอบครัวไหม คนที่ดูถูกและทำร้ายพวกเราเจ็บที่สุดก็คือคนในครอบครัวนี่แหละ”

ป้าสะใภ้สามนิ่งเงียบ น้ำตายิ่งพรั่งพรูหนักกว่าเดิม

หลินตงจื้อเห็นคราบน้ำตาบนหน้าแม่ แวบหนึ่งก็รู้สึกตัดใจไม่ลงที่จะตอกย้ำแม่ตัวเองแบบนี้ แต่พอคิดอีกที นี่ก็เพื่อตัวแม่เอง แม่ของเธอใจดีเกินไป และสิ่งที่เธอพูดก็ไม่ผิด คนที่คอยแทงข้างหลังมักจะเป็นคนในครอบครัวเสมอ

อย่างตัวเธอในชาติก่อน เธอมั่นใจว่าบ้านสามไม่เคยทำเรื่องติดค้างใครในตระกูล คนบ้านสามทุกคนทำงานตรากตรำไม่เคยบ่น แต่สุดท้ายต้องลงเอยด้วยจุดจบเช่นไร

อาสะใภ้สี่มีเจตนาอะไรถึงจงใจแนะนำตาแก่กินเมียแบบนั้นให้เธอ เพียงเพราะอยากได้สินสอดก้อนโตงั้นหรือ ชีวิตอันน่าเวทนาของเธอเริ่มต้นขึ้นนับแต่นั้น หากไม่ใช่เพราะอาสะใภ้สี่ เธอจะหนีออกจากบ้านไปทำไม แล้วจะไปเจอไอ้สวะคนนั้นจนพังชีวิตตัวเองไปทั้งชาติได้อย่างไร

สุดท้ายอาสะใภ้สี่เห็นแก่สินสอดก็ยอมยกลูกสาวตัวเองแต่งให้คนผู้นั้น กลายเป็นว่าหลินซีซีได้ผลประโยชน์ไปหน้าตาเฉย

หลินซีซีไม่โดนดวงกินเมียจนตาย หลินตงจื้อคิดว่าคงเป็นเพราะหลินซีซีก็ดวงแข็งเหมือนกัน คนสารเลวมักดวงแข็งเสมอ

ก้นบึ้งหัวใจเธอยังมีความคิดอันบ้าคลั่งอีกอย่าง ทำไมหลินซีซีถึงมีชีวิตที่ดีกว่าเธอ ในเมื่อความทุกข์ระทมของเธอเป็นเพราะบ้านสี่ทำลาย แต่หลินซีซีกลับอยู่ดีมีสุขขนาดนั้น ไม่เท่ากับว่าตั้งแต่ต้นมาเธอเป็นแค่ตัวตลกหรอกหรือ

หลินตงจื้อไม่ยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น มันต้องเป็นความผิดของคนอื่นสิ ไม่อย่างนั้นสวรรค์จะชดเชยให้เธอได้เกิดใหม่อีกชาติทำไมกัน

ลุงสามเดินฝ่าความมืดกลับถึงบ้าน ป้าสะใภ้สามกับหลินตงจื้อยังไม่ได้นอน

“เป็นไงบ้างพ่อ ได้เงินมาเท่าไหร่” หลินตงจื้อถามอย่างใจร้อน แววตาเปี่ยมด้วยความหวัง

ลุงสามยกชามซดน้ำอึกใหญ่ ก่อนจะควักเงินออกมาจากกระเป๋าด้วยความตื่นเต้น “ขายดีมากเลย พ่อฟังที่ลูกบอก ไม่ได้เอาของไปตลาดมืดที่คอมมูน แต่ไปตลาดมืดในตัวอำเภอ พ่อตั้งราคาชั่งละหนึ่งหยวน ขายถูกไปด้วยซ้ำ แป๊บเดียวก็เกลี้ยง เสียเวลาไปกับการเดินทางทั้งนั้นแหละ”

ป้าสะใภ้สามตื่นเต้นจนน้ำตาไหลออกมาอีกรอบ

หลินตงจื้อเองก็ดีใจมาก แสดงว่าหนทางที่เธอเลือกตอนนี้ถูกต้องแล้ว

“พ่อ แม่ หนูบอกแล้วใช่ไหมว่าต้องหาเงินได้แน่ เชื่อหนูไม่มีทางพลาดหรอก ตอนนี้หาเงินได้แล้ว พ่อกับแม่คงไม่หาว่าหนูทำเรื่องเหลวไหลแล้วนะ” หลินตงจื้อปรายตามองพ่อกับแม่

ลุงสามหัวเราะแหะๆ

หลินตงจื้อเอาศอกสะกิดแม่ ส่งสัญญาณให้แม่พูดอะไรบ้าง

น้ำตาแห่งความยินดีของป้าสะใภ้สามพลันเปลี่ยนเป็นน้ำตาแห่งความช้ำใจในพริบตา คนเรามีชีวิตอยู่มันช่างยากเย็นเหลือเกิน

——

คนบ้านหลินเลิกงานกลับมาวันนี้ จู่ๆ ก็พบว่าในลานบ้านมีกำแพงโผล่ขึ้นมาครึ่งแถบ

ใบหน้าของแม่เฒ่าหลินบึ้งตึงจนแทบจะคั้นเลือดออกมาได้ สายตาที่มองไปยังลูกชายคนที่สามเต็มไปด้วยความผิดหวัง

พ่อเฒ่าหลินเลิกงานกลับมาก็สีหน้าเคร่งขรึมลงเช่นกัน “เจ้าสาม แกเล่นไม้นี้หมายความว่ายังไง”

ลุงสามละอายใจเป็นที่สุด ยิ่งโดนพ่อแม่ที่ตนเคารพรักมาตลอดมองด้วยสายตาเช่นนี้ แต่พอนึกถึงตอนที่ภรรยาร้องไห้อ้อนวอนขอให้เขาก่อกำแพง จะได้เลี้ยงไก่บำรุงสุขภาพฟื้นฟูร่างกาย พอบำรุงร่างกายดีแล้วจะได้คลอดลูกชายให้เขาสักคน

ภรรยาแต่งเข้ามาอยู่กับเขามานานหลายปีไม่เคยเอ่ยปากขออะไรเลย นี่เป็นครั้งแรกในวัยสามสิบกว่าปีที่เขาขัดใจพ่อแม่ เขาก็มีความจำเป็นที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก คิดว่าต่อไปพอภรรยาคลอดลูกชายให้ พ่อแม่ก็คงให้อภัยเขาเอง

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ใจของลุงสามก็หนักแน่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาทนรับสายตาผิดหวังปนโกรธเกรี้ยวของพ่อแม่ กัดฟันขยับริมฝีปากที่แห้งผากเป็นขุยแล้วเอ่ยอ้อมแอ้ม “พ่อ แม่ ผมขอโทษ ผมแค่อยากล้อมเล้าไก่”

พ่อเฒ่าหลินโมโหเดือดดาล “เจ้าสาม ฉันมองแกผิดไปจริงๆ คิดว่าแกเป็นคนซื่อ ไม่นึกเลยว่าในบรรดาพี่น้อง แกจะเจ้าเล่ห์ที่สุด”

“เลี้ยงไก่เรอะ ลานบ้านกว้างขวางขนาดนี้ ตรงไหนบ้างที่แกจะล้อมเล้าไก่ไม่ได้ แกแหกตาดูเอาเองสิ นี่มันล้อมเล้าไก่ที่ไหน นี่มันจงใจกันท่าคนอื่นชัดๆ

บ้านแกมีของวิเศษอะไรนักหนา ถึงต้องลงทุนก่อกำแพงขึ้นมา ระแวงใครกัน ในบ้านนี้ใครเป็นขโมย ฉันทำไม่ดีกับแก หรือว่าแม่แกทำไม่ดีกับแก ถึงต้องมาฉีกหน้าฉันกับแม่แกขนาดนี้”

ลุงสามก้มหน้างุด ยอมให้พ่อดุด่าแต่โดยดี

ลุงใหญ่กับป้าสะใภ้ใหญ่กลับมาถึงก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ลานบ้านดีๆ โดนลูกสามทำจนกลายเป็นอะไรไปแล้วก็ไม่รู้

ในหมู่บ้านใช่ว่าจะไม่มีเรื่องแบบนี้ แยกบ้านแล้วกั้นกำแพงกลางลานบ้าน แต่นั่นมันพวกพี่น้องที่แยกบ้านแล้วกลายเป็นศัตรูกัน ไม่ก็เพราะแบ่งสมบัติไม่ลงตัวจนลงไม้ลงมือ หรือเพราะเรื่องขี้หมูราขี้หมาแห้งจนทะเลาะโวยวายกันตั้งแต่ตอนแยกบ้าน ดึงดูดให้คนทั้งหมู่บ้านมามุงดูเรื่องสนุก

ไม่เหมือนบ้านสกุลหลินของพวกเขาที่แยกบ้านกันด้วยดี ถือว่าเป็นการแยกบ้านที่สมเกียรติที่สุดในหมู่บ้านแล้ว

ไม่มีการทะเลาะเบาะแว้ง ว่ากันตามจริงก็แบ่งกันอย่างยุติธรรมมาก อย่างน้อยก็ในแง่ของฉากหน้า

ตามหลักแล้วครอบครัวเดียวกันถึงจะแยกบ้านกัน ก็ไม่มีความจำเป็นต้องมาก่อกำแพงในลานบ้าน ยุคนี้ทุกบ้านต่างก็ยากจนข้นแค้น แทบจะจนขนาดที่หนูวิ่งเข้ามายังต้องร้องไห้กลับไป

ในหมู่บ้านเวลากลางวันไม่มีใครปิดประตูกันหรอก บ้านไหนปิดประตูกลางวันแสกๆ จะดูแปลกประหลาดทันที เว้นแต่ว่ามีธุระต้องเดินทางไกล

ลูกสามไม่ได้ปรึกษาพ่อเฒ่าแม่เฒ่าสักคำ ตัดสินใจเองแล้วก็ลงมือก่อกำแพงเลย

คนแก่อย่างพ่อเฒ่าแม่เฒ่ารักหน้าตายิ่งกว่าอะไร นี่ไม่ใช่การโยนเรื่องน่าหัวเราะให้คนภายนอกเขาซุบซิบนินทาหรอกหรือ

สองเฒ่าไม่โมโหสิแปลก

ช่วงก่อนปีใหม่ตอนที่บ้านหลินเพิ่งแยกบ้านกันใหม่ๆ ผู้คนไม่น้อยต่างพากันชื่นชมว่าพ่อเฒ่าหลินกับแม่เฒ่าหลินเป็นพ่อแม่ที่รู้จักวางตัว แบ่งบ้านได้ยุติธรรม เป็นที่เคารพรักของลูกๆ ครอบครัวใหญ่อยู่ร่วมกันมาตั้งหลายปีไม่เคยมีเรื่องบาดหมาง อยู่กันอย่างปรองดองมาตลอด

เพิ่งจะผ่านมาได้ไม่เท่าไหร่ พ่อเฒ่าหลินกับแม่เฒ่าหลินก็โดนลูกสามตบหน้าฉาดใหญ่เข้าให้แล้ว

สองเฒ่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

ป้าสะใภ้ใหญ่รู้สึกว่าการกระทำของลูกสามคราวนี้ไม่เข้าท่าเอาเสียเลย

ป้าสะใภ้รองกลับถึงบ้านช้าไปหน่อย พอเห็นภาพความวุ่นวายในบ้านก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจ

พ่อสามีนานทีปีหนถึงจะออกปากยุ่งเรื่องในบ้าน เธอจึงหันไปถามพี่สะใภ้ใหญ่ว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้น ถึงได้ชี้หน้าด่าลูกสามขนาดนั้น ปกติลูกสามเป็นคนที่ยอมเหน็ดเหนื่อยไม่เคยบ่นที่สุดในบ้าน ถ้าเป็นคนอื่นโดนพ่อสามีด่ายังพอเป็นไปได้ แต่กับลูกสามนี่นับเป็นครั้งแรกเลยจริงๆ

พี่สะใภ้ใหญ่พยักพเยิดหน้าไปทางกำแพงครึ่งท่อนตรงหน้าบ้าน ส่งสัญญาณให้เธอดูตรงนั้น

ป้าสะใภ้รองตบมือฉาด “โอ๊ย แม่เจ้าโว้ย นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย น้องสาม ลานบ้านอยู่ดีๆ แกจะมากั้นกำแพงทำไม ดูอุจาดตาชะมัด”

“น้องสาม คราวนี้อย่าหาว่าฉันด่าแกเลยนะ แกทำไม่ถูกจริงๆ คนนอกไม่รู้เรื่องจะนึกว่าคนในบ้านไปรังแกแกเข้า ถ้าไม่อยากอยู่ที่นี่ ก็ไปหาผู้บริหารหมู่บ้านขอจัดสรรที่ดินสร้างบ้านสิ ออกไปข้างนอกอยากจะสร้างยังไงก็สร้าง นี่มันไม่เท่ากับให้คนนอกมาชี้หน้าด่าพวกเราหรอกเหรอ”

ป้าสะใภ้ใหญ่พยักหน้าเห็นด้วย จะไม่ใช่ได้ยังไงกัน เธอรู้สึกว่านี่เป็นครั้งแรกที่น้องสะใภ้รองพูดจาได้เป็นเหตุเป็นผลขนาดนี้

แม่เฒ่าหลินทุบอกตัวเองด้วยความปวดใจ ต่อไปใครมาชมว่าเธอเลี้ยงลูกเก่งก็เท่ากับประชดกันชัดๆ ดูเจ้าสามสิ ใครๆ ก็บอกว่ามันซื่อสัตย์และเนื้อแท้ดีที่สุดในบ้าน บางครั้งคนยิ่งดูซื่อๆ นี่แหละยิ่งกล้าทำเรื่องชวนอึ้งได้หน้าตาเฉย

หลี่ชุนซิ่งเลิกงานแล้วแวะเก็บผักป่าติดมือกลับมาด้วย พอกลับถึงบ้านก็เห็นคนมายืนมุงล้อมรั้วหน้าบ้านตัวเองอยู่เป็นวง ในใจพลันสะดุ้ง เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันเนี่ย

พอดีกับช่วงเวลานั้น หลินเหล่าซื่อก็กลับมาถึง เขาได้ยินคนอื่นเล่ามาแล้วว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

เพราะตอนนี้เป็นเวลาเลิกงานพอดี พ่อเฒ่าหลินไม่ได้ลดเสียงลงเลย ตั้งแต่ยายไช่ข้างบ้านเดินย่องๆ มาแอบดูที่หน้าประตูรั้ว ไม่นานหน้าประตูบ้านหลินก็ค่อยๆ มีคนมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ

ในกลุ่มคนมีทั้งพวกที่ถือชามข้าวมายืนกินไปดูไป บ้างก็เคี้ยวแผ่นแป้งแห้งๆ พลางใช้เรื่องสนุกตรงหน้าแทนกับข้าว

ยังมีบางคนที่มัวแต่ดูเรื่องสนุกจนไม่อยากกลับไปกินข้าวที่บ้านด้วยซ้ำ

หลินตง หลินหนาน และหลินซีซีเลิกเรียนกลับมา หลินหนานชี้ไปที่หน้าประตูบ้านด้วยความร้อนใจ “พี่ใหญ่ น้องเล็ก ดูนั่นสิ ทำไมหน้าบ้านเรามีคนมามุงเยอะขนาดนั้น เกิดเรื่องอะไรขึ้นน่ะ”

หลินตงกับหลินซีซีมองหน้ากันแล้วสาวเท้าวิ่งตรงกลับบ้านทันที

หลินหนานก็รีบวิ่งตามหลังมาติดๆ

สามพี่น้องอาศัยความได้เปรียบเรื่องรูปร่างผอมตัวเล็ก มุดแทรกฝูงชนเข้าไปในบ้านได้อย่างรวดเร็ว

พอเข้ามาถึงในบ้าน ทุกคนต่างก็ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

ไม่มีใครรู้เลยว่านี่มันเรื่องอะไรกัน

หลินซีซีมองไปรอบๆ แล้วฟังบทสนทนาอีกนิดหน่อย ก็พอจะเข้าใจภาพรวมแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

และพอจะเดาออกแล้วว่าเรื่องที่ลุงสามลุกขึ้นมาก่อกำแพงในลานบ้านนั้นเป็นความคิดของใคร

คงไม่พ้นหลินตงจื้อแน่ๆ

คนยุคนี้ส่วนใหญ่ไม่ได้ใส่ใจเรื่องความเป็นส่วนตัวกันหรอก แต่เพราะหลินตงจื้อจะทำมาค้าขาย หลายวันก่อนได้ยินย่าเล่าว่าหลินตงจื้อขอลาหยุดไม่ไปโรงเรียนแล้วแอบทำของอร่อยอยู่ที่บ้าน กลิ่นหอมฟุ้งไปหมด จนย่าเดินออกจากบ้านยังโดนคนถามเลยว่าที่บ้านทำของอร่อยอะไรกินอีก

พอพูดถึงเรื่องนี้ แม่เฒ่าหลินยังเคืองลุงสามไม่หาย

แม่เฒ่าหลินเคืองที่บ้านลุงสามทำของอร่อยตั้งเยอะแยะกลับไม่รู้จักยกมาให้แม่แท้ๆ อย่างเธอกินสักคำ

บ้านสี่น่ะไม่ต้องพูดถึง มีอะไรอร่อยก็กินร่วมกับสองเฒ่าเสมอ ไม่เคยแอบกินลับหลังคนอื่น

บ้านใหญ่กับบ้านรองบางครั้งยังยกแป้งทอดร้อนๆ หรือก้อนแป้งผักนึ่งมาให้สองเฒ่าสักสองชิ้น ให้ไม่เยอะหรอก พอแค่ให้สองเฒ่าได้เปลี่ยนรสชาติบ้าง คงกลัวว่าสองเฒ่าจะเอาไปเจือจานให้บ้านสี่

สองเฒ่ารู้ดี ของที่บ้านใหญ่กับบ้านรองให้มาก็มีแค่พวกเขาสองคนที่กิน เด็กสามคนของบ้านสี่รู้ความมาก รู้ว่าเป็นของที่ป้าสะใภ้ใหญ่กับป้าสะใภ้รองเอามากตัญญูปู่ย่า ก็ไม่เคยร้องจะกินเลยสักครั้ง

แต่ตั้งแต่แยกบ้านกันไป ไม่ว่าบ้านสามจะทำของกินอะไร ไม่เคยคิดจะยกมาให้สองเฒ่าเลยแม้แต่น้อย

แม่เฒ่าหลินรู้ดีว่าลูกสามหัวทึบไม่ค่อยทันคน นึกว่าเขาคงคิดไม่ถึง เรื่องนี้จึงแล้วกันไป เพราะอย่างไรตนก็แก่ป่านนี้แล้ว สิ่งที่อยากได้คือกตัญญูของลูกๆ ไม่ได้ไปละโมบอยากกินของแค่นิดๆ หน่อยๆ นั่น

พอวันนี้ได้เห็นท่าทีของลูกสาม แม่เฒ่าหลินถึงเข้าใจ เจ้าคนนี้ไม่ใช่คิดไม่ถึงหรอก แต่ความคิดอ่านร้ายกาจนัก ไม่ได้เห็นหัวเธอกับพ่อมันเลยต่างหาก

แม่เฒ่าหลินได้ยินเสียงซุบซิบนินทาจอแจอยู่ด้านนอก หน้าแก่ๆ แทบจะมุดแผ่นดินหนี

รู้สึกว่าทั้งชีวิตนี้ไม่เคยต้องมาอับอายขายขี้หน้าขนาดนี้มาก่อน พลอยนึกไปถึงว่าต่อไปเวลาเดินออกจากบ้าน บรรดาหญิงแก่รุ่นราวคราวเดียวกันคงคอยเหน็บแนมถากถาง โดยเฉพาะยายไช่คนที่เธอเกลียดขี้หน้าที่สุด