บทที่ 89 ลุงรองผู้มีสติที่สุดในโลกหล้าเชียวนะ!

หลินตงจื้อกลัวว่าพ่อแม่จะไม่เชื่อเรื่องหาเงินได้ บ่ายวันต่อมาจึงไม่ยอมไปโรงเรียน โดยให้พี่สาวช่วยลาครู อ้างว่าเธอรู้สึกไม่ค่อยสบาย

เธออยู่บ้านเพื่อทำของกิน

นี่แหละคือข้อดีของการแยกบ้าน ไม่เพียงได้แบ่งเงิน ยังได้ส่วนแบ่งข้าวของมาอีกตั้งเยอะ

มีทั้งถั่วลิสงและถั่วแดง

หลินตงจื้อตั้งใจจะทำของกินสองอย่าง อย่างแรกคือถั่วลิสงคั่วเกลือพริกไทย อีกอย่างคือขนมเปี๊ยะถั่วแดง

ในยุคนี้ของที่ขาดแคลนและเป็นที่ต้องการที่สุด ย่อมหนีไม่พ้นเสบียง ผ้า เนื้อสัตว์ และของกินสารพัด

ผ้า เนื้อสัตว์ และธัญพืชล้วนหายากเกินไป เธอหามาไม่ได้

แต่เรื่องทำของกินนั้นเป็นอาชีพเก่าที่เธอถนัดอยู่แล้ว

ช่วงบ่ายแค่ครึ่งวันเธอก็ทำออกมาได้ตั้งเยอะ

พอทำของกินเสร็จ หลินตงจื้อก็ยิ่งรู้สึกว่าการก่อกำแพงลานบ้านเป็นเรื่องจำเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อกี้นี้เอง เธอเห็นย่าเดินไปกลับส้วมตั้งห้าหกรอบ นั่นจะไปเข้าส้วมเสียที่ไหนกัน ต้องอยากดูแน่ๆ ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่

คนอื่นที่ควรไปโรงเรียนก็ไปโรงเรียน ที่ต้องไปทำงานก็ไปทำงาน มีเพียงย่าคนเดียวที่อยู่บ้าน

เธอก็รู้ว่าคงปิดไม่มิด อย่างไรเสียกลิ่นหอมก็ลอยฟุ้งออกมาอยู่ดี

แต่ตราบใดที่เธอตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่พูด มีหรือย่าจะมาแย่งชิงไปดื้อๆ ได้

พอทำเสร็จ หลินตงจื้อก็รีบกลับเข้าห้องไปซ่อนตัว แล้วลงกลอนประตูจากด้านใน

——

ที่หลินหนานบอกว่ารู้ว่าตรงไหนมีหน่อไม้ผลิ ไม่ใช่แค่พูดไปเรื่อย เขารู้จริงๆ เพราะเมื่อก่อนชอบวิ่งซนไปทั่วทั้งภูเขา

เขาไม่เพียงรู้ว่าตรงไหนผักป่าเยอะ หน่อไม้แยะ แต่ยังรู้ด้วยว่าแอ่งน้ำตรงไหนปลาชุม ป่าละเมาะผืนไหนมีรังนกเพียบ แถมยังมีรังผึ้งอีกต่างหาก

ถึงจะอยากกินน้ำผึ้งแค่ไหน แต่เขาก็รู้ว่ารังผึ้งไม่ใช่ของที่จะไปแตะต้องได้ง่ายๆ เขารู้จักเจียมตัวดี ขืนพลาดพลั้งขึ้นมาคงโดนต่อยจนหน้าบวมตุ่ย นั่นมันเอาชีวิตไปเสี่ยงชัดๆ เขาเลยไม่กล้าไปยุ่ง

ซีซีรู้สึกว่าสมองของพี่รองบ้านเธอคงเอาไปใช้กับเรื่องกินจนหมดเกลี้ยง ส่วนที่เหลือไว้ให้เรื่องเรียนน่ะแทบเป็นศูนย์

ยังดีที่ตอนนี้พี่รองของเธอเป็นคนมีสติแจ่มแจ้งที่สุด อะไรที่เกินกำลังจะไม่ยอมแตะต้องเด็ดขาด

พี่รองหลินผู้ตาสว่างโดยแท้

แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน สบายใจได้เปลาะหนึ่ง จะได้ไม่วู่วามทำเรื่องแผลงๆ

แต่ซีซีชักจะสนใจของพวกนี้ขึ้นมาแล้วสิ ไม่อย่างนั้นวันไหนว่างๆ เธอชวนพี่รองออกไปตระเวนหาดูดีไหมนะ

จะได้ตุนของกินไว้เยอะๆ อย่างไรเสียเธอกับพี่ชายทั้งสองคนก็อยู่ในวัยกำลังโต ร่างกายของปู่ย่าพ่อแม่ก็ต้องบำรุงเหมือนกัน

ตอนนี้ความสูงของเธอยังเป็นจุดด้อย ถ้าอยากโตไปมีขายาวสวย ก็ต้องบำรุงให้เต็มที่

หลินหนานพาพี่ใหญ่กับน้องเล็กเดินมุ่งหน้าไป ทางเดียวกับที่ไปขุดผักป่า เพียงแต่ไกลกว่าเดิมหน่อย พอพ้นเนินดินไปแล้วยังต้องเดินต่ออีกพักใหญ่

ในที่สุดก็มาถึงป่าไผ่แห่งนี้

ป่าไผ่ผืนนี้ไม่มีใครดูแล จึงรกครึ้มตามธรรมชาติ

เป็นจริงอย่างที่หลินหนานพูด หน่อไม้มีเยอะมากจริงๆ

ถ้าอย่างนั้นจะรออะไรกันอยู่ล่ะ สามพี่น้องลุยเลยสิ!

หลินตง หลินหนาน และหลินซีซี สามพี่น้องพับแขนเสื้อขึ้น ท่าทางพร้อมลุยเต็มที่

วันนี้สะพายตะกร้ามาสองใบ ต้องพยายามเก็บหน่อไม้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่แรงของพวกเขาจะแบกกลับไหว

หน่อไม้บางหน่อต้องขุด แต่บางหน่อแค่ใช้มือหักเป๊าะเดียวก็หลุดแล้ว

หน่อไม้นำมาทำอาหารได้สารพัดอย่าง หากกินไม่ทันก็ยังเอาไปตากแห้งเก็บไว้ได้ เวลาจะกินค่อยเอามาแช่น้ำ สะดวกสบายเป็นที่สุด

ชั่วขณะนั้นในป่าไผ่จึงมีเพียงเสียงหักหน่อไม้เป๊าะแป๊ะของสามพี่น้อง

เสียงหักเป๊าะดังใส กังวานประสานไปกับเสียงนกร้องและเสียงใบไผ่เสียดสีกันยามต้องลมฤดูใบไม้ผลิ

ซีซีหลงรักเสียงแบบนี้เข้าเต็มเปา

เยียวยาจิตใจได้ดีจริงๆ

การหักหน่อไม้นี่เหมาะชะมัดกับเวลาเหนื่อยล้าจากการทำงาน เหนื่อยจากการเรียน หรือตอนที่ใช้สมองหนักๆ ท่ามกลางธรรมชาติอันบริสุทธิ์แบบนี้ จิตใจพลอยสงบลงไปเองโดยไม่รู้ตัว

ทั้งสามคนมือไม้ว่องไว หน่อไม้ที่หักได้ถูกวางสุมเป็นกองๆ พอกะว่าได้เยอะพอแล้วก็ทยอยเก็บใส่ตะกร้า

ใส่ไปใส่มาก็เกินครึ่งตะกร้าแล้ว

หักเพิ่มอีกนิดหน่อยก็กลับบ้านได้

พี่ชายทั้งสองคนยังอยู่ในวัยกำลังโต ขืนเหนื่อยเกินไปเดี๋ยวจะพาลไม่สูงเอา

ของในตะกร้าตอนนี้ก็ไม่น้อยแล้วเหมือนกัน

ซีซียังขุดผักป่าติดไม้ติดมือมาอีกนิดหน่อย

เมื่อเห็นว่าพอแล้ว สามพี่น้องก็พากันเดินกลับบ้าน

ระหว่างทางเดินไปหยุดไป เหนื่อยก็วางตะกร้าลงพักเอาแรง

ระยะทางค่อนข้างไกล ซ้ำยังเป็นทางขึ้นเขาลงเขา เดินลำบากไม่น้อย

พอเสียเวลาไปตามทางพักใหญ่ ก็ได้เวลาเลิกงานพอดี จึงเจอกับหลินเหล่าซื่อที่เดินออกมารับกลางทาง

หลินเหล่าซื่อรับตะกร้ามาจากลูกชายทั้งสอง สะพายหลังใบหนึ่ง ถือไว้ในมืออีกใบหนึ่ง

แต่ละใบหนักใช่ย่อย ขนาดหลินตงกับหลินหนานแบกคนละใบยังต้องกัดฟันเดิน

เห็นท่าทางผอมบางอ่อนแอของพ่อที่ต้องแบกคนเดียวสองใบ หลินซีซีก็อดกังวลไม่ได้ว่าพ่อจะฝืนตัวเองเกินไปหรือเปล่า

“พ่อ ถ้าเหนื่อยก็พักสักเดี๋ยวค่อยเดินต่อนะ ถึงบ้านช้าหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก” หลินซีซีบอก

หลินเหล่าซื่อมองลูกสาวตัวน้อยแก้มกลมแล้วหลุดขำออกมา ในสายตาลูกสาว เขาดูอ่อนแอขนาดนั้นเลยเหรอ

เอาเถอะ เขารู้จักตัวเองดี ว่าก็อ่อนแอจริงนั่นแหละ

แล้วมันทำไมล่ะ เขาไม่ได้หากินด้วยการใช้แรงงานสักหน่อย ปกติเขาใช้สมองต่างหาก

ทว่าในใจกลับรู้สึกอบอุ่นยิ่งนัก เมียชอบพูดว่าลูกสาวคือเสื้อนวมตัวน้อยคอยให้ความอบอุ่น คำนี้ไม่ผิดจริงๆ เสื้อนวมตัวน้อยตัวนี้รู้จักเป็นห่วงเป็นใยคนอื่นที่สุด

ดูสิ พอเขารับตะกร้ามาจากเจ้าลูกชายตัวแสบสองคนนั้น เจ้าสองตัวกลับไม่มีคำหวานๆ สักคำ ไม่เหมือนลูกสาวตัวน้อยที่ถามไถ่อย่างอ่อนโยนว่าเขาเหนื่อยไหม

“ไม่เป็นไร พ่อไม่เหนื่อยหรอก วันนี้พ่อแทบไม่ได้ขยับทำงานเลย” หลินเหล่าซื่อพูดพลางขยิบตาให้ลูกสาว กลัวว่ายัยหนูจะไม่เข้าใจ

หลินซีซีเข้าใจได้ในทันที พ่อแอบอู้งานอีกแล้วสินะ

เอาเถอะ เธอเป็นห่วงเก้อแท้ๆ

พ่อของเธอไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมทนลำบากให้เหนื่อยเปล่าอยู่แล้ว

“อ้าว เหล่าซื่อ ลูกทั้งสามคนของแกเก่งไม่เบาเลยนะเนี่ย ท่าทางดูดีกว่าแกตั้งเยอะ”

“เหล่าซื่อ ลูกบ้านแกนี่รู้ความกันดีจริงๆ วันหน้าแกก็ทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดีให้พวกเด็กๆ หน่อยล่ะ” อย่าให้โตไปเหลวไหลเหมือนผู้ใหญ่อย่างแกเชียว

“ได้ยินว่าลูกสาวคนเล็กของเหล่าซื่อเรียนเก่งมาก เพิ่งเข้าเรียนได้แค่ครึ่งปีก็สอบข้ามชั้นรวดเดียวสองชั้น ประหยัดเงินให้ที่บ้านไปได้ตั้งเยอะ”

“จริงเหรอเนี่ย ถ้างั้นก็เก่งมากจริงๆ ใช่แม่หนูน้อยข้างๆ เหล่าซื่อคนนี้ไหม ดูท่าทางเฉลียวฉลาดเชียว โตขึ้นมาต้องได้ดีแน่นอน”

ระหว่างเดินบนคันนาสายเล็กๆ ในหมู่บ้าน ก็เจอชาวบ้านเดินผ่านไปมาอยู่เรื่อยๆ พอเห็นหลินเหล่าซื่อพาลูกๆ มาด้วย จึงอดเอ่ยปากหยอกล้อไม่ได้

ช่วงนี้ชื่อเสียงของหลินเหล่าซื่อในหมู่บ้านดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก คำพูดเหล่านี้แม้จะฟังขัดหูไปบ้าง แต่จริงๆ แล้วล้วนพูดด้วยความหวังดีต่อเขาทั้งนั้น

ในตะกร้าสะพายหลังมีแต่พวกหน่อไม้ฤดูใบไม้ผลิกับผักป่าอีกนิดหน่อย ไม่ใช่ของหายากอะไร บนเขามีอยู่เกลื่อน ทุกบ้านต่างก็ขึ้นไปขุดกลับมาทั้งนั้น ขอแค่ขยันก็มีกินกันทุกคน คนอื่นเห็นเข้าจึงไม่มีใครอิจฉาตาร้อน

พอกลับถึงบ้าน หลี่ชุนซิ่งก้มมองผลงานของทั้งสามคนแล้วเอ่ยชม “พวกแกสามคนยิ่งโตยิ่งเก่งขึ้นทุกวัน พรุ่งนี้แม่จะผัดเนื้อรมควันให้กินนะ”

“เย้ๆ ดีจังเลย!” หลินหนานกับหลินซีซีดีใจจนแทบกระโดดตัวลอย!

หลินตงก็อยากกินเนื้อเหมือนกัน แต่ไม่ได้แสดงออกนอกหน้านอกตาเหมือนน้องชายกับน้องเล็ก

แม่เฒ่าหลินหยิบอุปกรณ์ปอกหน่อไม้เดินออกมาจากในห้อง พลางก้มมองหน่อไม้ในตะกร้าสาน มันเยอะมากจริงๆ เมื่อกี้สะใภ้สี่เพิ่งบอกว่าจะเอาไปผัดกับเนื้อรมควันกินพรุ่งนี้ เนื้อพวกนั้นไม่เก็บเอาไว้ค่อยๆ บำรุงร่างกายตอนช่วงงานหนักในไร่หรือไง กินวันพรุ่งนี้หน่อย วันมะรืนหน่อย มันจะไปพอกินได้กี่วัน

แม่เฒ่าคิดในใจว่าสะใภ้สี่ใช้ชีวิตไม่ประหยัดมัธยัสถ์เอาเสียเลย แต่ก็ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมา เธอรู้สถานะตัวเองดีว่าเป็นแม่สามี คำพูดบางคำพูดได้ บางคำก็พูดไม่ได้ ในเมื่อแยกบ้านกันแล้ว ถ้าเข้าไปก้าวก่ายมากไปก็ไม่มีอะไรดี มีแต่จะทำให้คนเขารำคาญเปล่าๆ