บทที่ 88 แม่เฒ่าผู้มีวิสัยทัศน์

สามพี่น้องได้ของกลับมาเพียบ มองเห็นแต่ไกลว่าแม่เฒ่าหลินกำลังเดินไปเดินมาอยู่หน้าประตู

“ย่า ย่า ย่า” สามพี่น้องส่งเสียงเรียกพร้อมกัน

พอเห็นหลานชายหลานสาวตัวน้อยกลับมา สีหน้าของแม่เฒ่าหลินก็ดูอ่อนโยนลง

หลินซีซียืดอกน้อยๆ พลางอวด “ย่า ดูสิว่าหนูกับพวกพี่เก่งไหม ขุดผักป่ามาได้เยอะแยะ แถมยังเก็บฟืนมาได้ตั้งเยอะแหนะ”

แม่เฒ่าหลินกวาดตามองผลงานของพวกเขาในวันนี้แล้วพยักหน้าเห็นด้วย “เก่งจริง รีบเข้าบ้านเถอะ”

ฟืนที่เก็บมายังต้องเอาไปตากแดดก่อน พอน้ำระเหยหมดก็เอาไปก่อไฟได้

หลินตงกับหลินหนานช่วยกันเทฟืนออกจากตะกร้าสะพายหลัง

หลินซีซีกับแม่เฒ่าหลินยกม้านั่งตัวเล็กมานั่งเด็ดผักป่าอยู่ตรงนั้น

เด็ดใบผักป่าที่แห้งเหี่ยวและแก่ออก เหลือไว้เฉพาะส่วนที่กินได้

นี่ก็เป็นงานช้าๆ ที่เปลืองเวลาไม่น้อย

เด็ดไปได้สักพัก พอหลินตงกับหลินหนานเรียงฟืนไว้ชิดโคนกำแพงเป็นระเบียบเรียบร้อย แม่เฒ่าหลินก็บอกให้สามพี่น้องไปล้างหน้าล้างตา เข้าห้องไปดื่มน้ำหาอะไรกิน แล้วค่อยทำการบ้าน

เรื่องการเรียนของเด็กๆ นั้น แม่เฒ่าหลินเห็นดีเห็นงามด้วยอย่างยิ่ง

ต้องยอมรับว่าแม่เฒ่าหลินเป็นหญิงชราที่มีวิสัยทัศน์ ไม่ว่าคนนอกจะคอยเหน็บแนมลับหลังอย่างไร เด็กๆ ในบ้านล้วนได้รับการส่งเสียให้เรียนหนังสือพอรู้ตัวหนังสือกันทุกคน เว้นเสียแต่ว่าไม่มีหัวด้านนี้ แล้วไม่อยากเรียนต่อเอง นั่นก็จนปัญญา จะไปฝืนบังคับให้เรียนก็คงไม่ได้

ชีวิตใครคนนั้นก็ต้องรับผิดชอบเอาเอง หญิงชราอย่างเธอคงเข้าไปก้าวก่ายอะไรไม่ได้มากขนาดนั้น

อย่างพวกชาวบ้าน โดยเฉพาะยายไช่ข้างบ้านที่มักจะพร่ำบ่นว่าการเรียนหนังสือไม่มีประโยชน์ แม่เฒ่าหลินไม่เคยไปต่อปากต่อคำด้วยเลย

ถ้าการเรียนหนังสือมันไร้ประโยชน์จริง แล้วทำไมงานที่สบายหน่อยในหมู่บ้านถึงต้องใช้คนที่อ่านออกเขียนได้ล่ะ

อย่างสมุห์บัญชี คนบันทึกแต้มแรงงาน คนเฝ้าคลังสินค้าอะไรพวกนี้ มีงานไหนบ้างที่ไม่ต้องอาศัยวิชาความรู้ถึงจะทำได้

ไม่ได้แปลว่าแค่ได้เรียนหนังสือแล้วจะได้ทำงานพวกนี้ทุกคน แต่อย่างน้อยเวลาไปแย่งตำแหน่งกับคนอื่น ก็ไม่ถึงกับหมดสิทธิ์ตั้งแต่แรกเพียงเพราะไม่เคยเรียนหนังสือ

หลินตง หลินหนาน และหลินซีซีรู้ตัวว่ายังไม่ได้ทำการบ้าน ก็เชื่อฟังย่าแล้วพากันไปทำการบ้าน

หลินลี่เซี่ยของบ้านใหญ่ หลินโซวของบ้านรอง รวมถึงหลินลี่ตงกับหลินตงจื้อของบ้านสามก็ทำเหมือนพวกหลินซีซี คือออกไปเก็บฟืนและขุดผักป่ากันหมด

ไม่ได้มีแค่บ้านตระกูลหลิน บ้านอื่นก็เหมือนกัน

หลินซีซีทำการบ้านเสร็จไปส่วนหนึ่งตั้งแต่ในห้องเรียนแล้ว นั่งทำต่อไม่นานก็เสร็จเรียบร้อย

หลินหนานพื้นฐานไม่ดี มีโจทย์บางข้อทำไม่ได้ หลินซีซีจึงช่วยอธิบายให้ฟัง

ไม่รู้ทำไม เวลาครูสอน หลินหนานรู้สึกง่วงราวกับฟังคัมภีร์สวรรค์ แต่พอน้องเล็กอธิบาย เขากลับเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว

หลินหนานรู้สึกว่าน้องเล็กช่างเก่งกาจเหลือเกิน

ตกค่ำ แม่เฒ่าหลินตุ๋นไข่ให้เด็กๆ สองฟอง เอามาแบ่งกันกินสามคน

พวกหลินซีซี หลินตง และหลินหนานก็ไม่ได้กินคนเดียว ตักแบ่งให้ปู่ ย่า พ่อ และแม่คนละช้อน แล้วค่อยกินส่วนที่เหลือจนหมด

พอมีแม่เฒ่าหลินคอยช่วย หลินเหล่าซื่อกับหลี่ชุนซิ่งเลิกงานกลับมาก็ได้กินข้าวร้อนๆ ทันที

ป้าสะใภ้ใหญ่กับป้าสะใภ้รองพากันจับกลุ่มกระซิบกระซาบ แม้ว่าเด็กๆ ที่บ้านจะทำกับข้าวไว้รอแล้วเหมือนกัน แต่มันจะไปเหมือนกันได้อย่างไร

เป็นลูกชายลูกสะใภ้เหมือนกันแท้ๆ หญิงชรากลับช่วยแต่บ้านสี่

บ้านสี่มีกันตั้งห้าคน ส่วนพ่อเฒ่าแม่เฒ่ามีแค่สองคน คำนวณดูอย่างไรก็มีแต่บ้านสี่ที่ได้เปรียบ

ทั้งสองคนแอบด่าผัวเมียบ้านสี่ในใจว่าเจ้าเล่ห์นัก คิดมาร่วมวงกินข้าวกับพ่อเฒ่าแม่เฒ่าได้

ทำไมพวกเธอถึงคิดไม่ถึงกันนะ

ต่อให้ในใจจะไม่พอใจ แต่ก็ทำได้แค่แอบบ่นกันลับหลัง เพราะพวกเธอรู้แก่ใจดีว่า ถึงจะโวยวายขึ้นมา ก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาอยู่ดี

ทางบ้านสามเองก็ไม่เงียบสงบเท่าไรนัก รอจนลุงสามกับป้าสะใภ้สามเลิกงาน กินข้าวเสร็จ หลินตงจื้อก็บอกความคิดของตนเองออกมา

หลินตงจื้ออยากก่อกำแพงกั้นในลานบ้าน เธอไม่อยากเห็นหน้าคนบ้านอื่นรวมถึงพ่อเฒ่าแม่เฒ่าให้รำคาญใจ

อีกเหตุผลหนึ่งก็คือตอนนี้ที่บ้านมีกระทะแล้ว เธออยากทำของกินขาย บ้านใหญ่ขนาดนี้ไม่มีความเป็นส่วนตัวเลยสักนิด เธอทำอะไรแค่ชะโงกหน้ามาก็เห็นหมดแล้ว เธอไม่อยากให้ใครเห็น โดยเฉพาะอาสี่กับอาสะใภ้สี่ สองผัวเมียคู่นั้นหน้าด้านจะตาย เดี๋ยวจะแอบขโมยสูตรทำมาหากินของเธอไป

สร้างบ้านใหม่ไปเลยได้ยิ่งดี จะได้อยู่ห่างกันไกลๆ เพียงแต่ตอนนี้ที่บ้านไม่มีเงินแม้แต่จะสร้างห้องสักห้อง เรื่องสร้างบ้านใหม่จึงยังห่างไกลนัก เธอจึงอยากก่อกำแพงกั้นในลานบ้านไปก่อน

ลุงสามกับป้าสะใภ้สามได้ยินแล้วก็พากันส่ายหน้า

“จะทำอย่างนั้นได้ยังไง ก็เป็นคนครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น มีที่ไหนมาก่อกำแพงกั้นในลานบ้าน พูดออกไปมีหวังโดนคนเขาหัวเราะเยาะตาย

อีกอย่าง ถ้ารู้ไปถึงหูปู่กับย่า ปู่กับย่าต้องโกรธแน่” ลุงสามไม่เห็นด้วย

ป้าสะใภ้สามเห็นลูกสาวคนเล็กจะหาเรื่องอีกแล้วก็ก้มหน้าปาดน้ำตา พอได้ยินผัวพูดก็พยักหน้าหงึกๆ เห็นด้วยอย่างยิ่ง ถึงจะแยกบ้านต่างคนต่างอยู่กันแล้ว แต่ใครเขามาก่อกำแพงกั้นในลานบ้านกัน มีแต่จะทำให้คนอื่นหัวเราะเยาะเอาเปล่าๆ

เธอรู้สึกว่าทำไมชีวิตตัวเองถึงได้อาภัพขนาดนี้ พี่สะใภ้น้องสะใภ้คนอื่นเขาก็มีทั้งลูกชายลูกสาว มีแต่เธอนี่แหละที่น่าสงสาร คลอดออกมาได้แค่ลูกสาวสองคน แถมลูกสาวคนเล็กยังเป็นตัวป่วนบ้าน ไม่เคยปล่อยให้ได้สงบสุขเลยสักนาที

ตอนแรกนังลูกคนเล็กโวยวายจะแยกบ้าน พอแยกบ้านแล้ว ก็นึกว่าจะสงบลงได้บ้าง ใครจะไปคิดว่ามันจะหาเรื่องขึ้นมาอีก

ลานบ้านเป็นรูปสี่เหลี่ยม จะมาก่อกำแพงกั้นตรงกลาง นั่นไม่เท่ากับบังประตูเรือนหลักไปครึ่งหนึ่งหรอกหรือ พ่อผัวแม่ผัวรู้เข้ามีหวังด่าเธอจนแทบจมดิน

หลินตงจื้อเหมือนจะรู้ความกังวลของพ่อแม่ “พ่อ แม่ ลองคิดดูสิ ช่วงก่อนปีใหม่ที่พ่อไปจับปลาในแม่น้ำขายมันลำบากแค่ไหน ตอนนี้หนูมีแผนการที่ดีกว่านั้น ไม่ต้องให้พ่อตื่นแต่เช้ามืดกลับดึกดื่นไปจับปลาอีกแล้ว

พ่อกับแม่คิดดูให้ดีนะ เรื่องนี้ถึงพวกเราไม่ทำ คนอื่นก็ทำอยู่ดี ออกไปรอบเดียวได้เงินตั้งเยอะขนาดนั้น ใครไม่ทำก็โง่แล้ว”

ลุงสามกับป้าสะใภ้สามโดนลูกสาวว่ากลายๆ ว่าเป็นคนโง่ สีหน้าก็เริ่มดูไม่ค่อยดี

มันหาเงินได้ดีจริงๆ นั่นแหละ ช่วงที่ไปจับปลาคราวนั้นได้เงินมากกว่าทำไร่ทำนาตั้งสองปี

ตอนนี้ลูกสาวบอกว่ามีหนทางอื่น พูดตามตรง คนเคยผ่านวันเวลาที่ยากจนและเคยลิ้มรสความสบายมาแล้ว พอมีทางหาเงินได้ มีใครบ้างจะไม่หวั่นไหว

โดยเฉพาะป้าสะใภ้สาม ตั้งแต่มีเงินอยู่ในมือ เวลาเจอหน้าพี่สะใภ้น้องสะใภ้อีกสามคน เธอก็เผลอยืดหลังตรงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

เมื่อก่อนเธอเอาแต่ก้มหน้ายอมคน โดนสะใภ้คนอื่นเหน็บแนมทั้งต่อหน้าและลับหลัง เธอแค่พูดจาเอาใจคนไม่เป็น ไม่ใช่คนโง่เง่า จริงๆ แล้วในใจรู้กระจ่างดี เพียงแต่คิดว่าตัวเองไม่มีลูกชายและไม่มีเงิน เวลาอยู่ต่อหน้าพวกนั้นจึงรู้สึกไม่มั่นใจก็เท่านั้น

หลินตงจื้อเห็นท่าทีลังเลของพ่อแม่ “พ่อ แม่ ลองคิดดูให้ดี มันก็แค่กำแพงแผงเดียว พอถึงเวลาก่อ พ่อก็ก่อให้ล้ำเข้ามาทางฝั่งเราสักหน่อย หลบประตูเรือนหลักไปก็สิ้นเรื่องแล้ว ปู่กับย่าเป็นคนมีเหตุผล ไม่โกรธพ่อกับแม่หรอก

พอก่อกำแพงเสร็จ พ่อก็ล้อมเล้าไก่ขึ้นมาอีกหลัง เข้าฤดูใบไม้ผลิแล้ว แม่ก็ไปถามดูว่าบ้านไหนฟักลูกไก่บ้าง เราค่อยเอาของไปแลกมาเลี้ยง

พอเลี้ยงไก่จนโต ออกไข่แล้ว ก็เอามาให้แม่บำรุงร่างกายให้ดีๆ ร่างกายแม่คงจะขาดสารอาหารตั้งแต่ตอนคลอดหนูกับพี่แล้ว พอฟื้นฟูร่างกายจนแข็งแรง แม่ก็จะได้คลอดน้องชายให้พวกเราอีกคน ชีวิตพวกเราก็จะมีที่พึ่งมีความหวังขึ้นมา คอยดูสิว่าใครจะกล้ามาว่าบ้านเราไร้คนสืบสกุลอีก”

คำพูดทั้งหมดของหลินตงจื้อ ที่พูดยืดยาวมาก่อนหน้านี้ ไม่มีประโยคไหนทำให้ลุงสามกับป้าสะใภ้สามใจสั่นสะท้านได้เท่ากับสองสามประโยคสุดท้ายนี้เลย

ใบหน้าของป้าสะใภ้สามยังมีคราบน้ำตาอยู่แท้ๆ แต่กลับพยักหน้าหงึกๆ ไม่หยุด รู้สึกว่าลูกสาวคนเล็กช่างรู้ใจเธอยิ่งนัก มันต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ ร่างกายเธอทรุดโทรมไปตั้งแต่ตอนคลอดลูก ไม่อย่างนั้นทำไมผ่านมาตั้งหลายปีถึงไม่ท้องเสียที

หลินตงจื้อลอบยิ้ม เธอรู้ดีว่าปมในใจของพ่อแม่ก็คือการไม่มีลูกชาย ตีงูต้องตีเจ็ดนิ้ว เธอรู้ดีว่าจะทำให้พ่อแม่หวั่นไหวได้อย่างไร

ชาติก่อนพ่อแม่ก็มีแค่เธอกับพี่สาวสองคน ชาตินี้ก็ไม่มีทางมีน้องชายหรอก ช่างเถอะ อย่างไรเธอก็คิดว่าพ่อแม่มีแค่เธอกับพี่สาวก็พอแล้ว และเธอก็ไม่ได้อยากจะมีน้องชายเพิ่มขึ้นมาอีกคนเสียหน่อย