บทที่ 87 ทักษะพื้นฐาน

หลินซีซีไม่รู้ความคิดในใจของเพื่อนร่วมชั้นใหม่เหล่านี้เลยสักนิด

เธอตั้งใจเรียนอย่างดี ไม่นานก็ชนะใจครูประจำชั้นประถมสามได้สำเร็จ

ยิ่งกว่านั้น ก่อนหน้านี้ในห้องพักครู ครูสวีก็เอ่ยชมอยู่บ่อยๆ ว่าหลินซีซีเป็นเด็กหัวไว มีแววไปได้ไกล

ในเมื่อตอนนี้ต้นกล้าชั้นดีตกมาอยู่ในห้องของตัวเองแล้ว มีครูคนไหนบ้างจะไม่ชอบเด็กเรียนเก่งแถมยังว่านอนสอนง่าย

คาบเรียนช่วงเช้าอันแสนรื่นรมย์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

แน่นอนว่าความแสนรื่นรมย์นี้จำกัดอยู่แค่เด็กบางคน ไม่ได้เหมารวมทุกคน

หลินหนานคือหนึ่งในคนที่ไม่รื่นรมย์เอาเสียเลย

น้องเล็กโดนครูจัดให้นั่งโต๊ะข้างหน้าเขา พอน้องเล็กตอบคำถาม เธอมักจะได้สายตาชื่นชมเห็นชอบจากครูเสมอ และก็ไม่พลิกโผ เพราะสิ่งที่เขาได้รับตามมาติดๆ คือสายตาผิดหวังระคนเคี่ยวเข็ญ

สายตานั้นเหมือนกำลังสงสัยว่า สองคนนี้เป็นพี่น้องกันจริงๆ หรือ

น้องสาวฉลาดปานนี้ ทำไมพี่ชายถึงได้ทื่อมะลื่อขนาดนี้

หลินหนานรู้สึกอึดอัดจนแทบระเบิด เช้าวันนี้ตอนเรียนเลยตั้งใจเป็นพิเศษ ไม่กล้าเหม่อลอยแม้แต่นิดเดียว

พอได้ยินเสียงตีฆ้องเลิกเรียน หลินหนานก็ถอนหายใจโล่งอก

ในที่สุดก็เลิกเรียนเสียที

วันเวลาแบบนี้เมื่อไรจะสิ้นสุดลงนะ

หลินหนานแหงนหน้ามองฟ้าอย่างพูดไม่ออก ในหัวพลันตระหนักรู้ขึ้นมาอย่างแจ่มแจ้งว่า วันเวลาพรรค์นี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นเอง

ทำไมน้องเล็กไม่สอบข้ามชั้นไปอยู่ ป.4 ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยนะ ให้พี่ใหญ่ได้สัมผัสบ้างว่าการโดนน้องเล็กข่มจนมิดมันทรมานใจแค่ไหน

หลินหนานรู้สึกว่าชีวิตตัวเองช่างยากลำบากเหลือเกิน

ที่หน้าประตูโรงเรียน สวีเสี่ยวฉิงยืนรอหลินซีซีเลิกเรียนเพื่อจะเดินกลับบ้านด้วยกัน

เมื่อก่อนทั้งคู่นั่งโต๊ะเดียวกัน พอหลินซีซีย้ายไปเรียน ป.3 ที่นั่งข้างๆ ที่ว่างลงจึงโดนครูจัดให้นักเรียนคนอื่นมานั่งแทน วันนี้ทั้งวันสวีเสี่ยวฉิงรู้สึกอึดอัดขัดใจเป็นที่สุด เผลอเรียกคนข้างโต๊ะเป็นชื่อหลินซีซีอยู่เรื่อย

สวีเสี่ยวฉิงเอ่ยถามหลินซีซี “ซีซี เธอไปเรียน ป.3 เป็นยังไงบ้าง ปรับตัวได้หรือยัง”

หลินซีซีคล้องแขนอีกฝ่ายอย่างสนิทสนมพลางยิ้มตาหยี “เรื่องเรียนก็พอไหวจ้ะ เพียงแต่ฉันชินกับการนั่งข้างเธอ พอเปลี่ยนเป็นคนอื่นก็เลยยังไม่ค่อยชินเท่าไร”

สวีเสี่ยวฉิงฉีกยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ รู้สึกว่าตัวเองมีความสำคัญและความรู้สึกดีๆ ที่มีให้ไม่ได้สูญเปล่า “ซีซี ฉันก็เหมือนกัน เธอไม่รู้หรอกว่าวันนี้ฉันเผลอเรียกเพื่อนใหม่เป็นชื่อเธอตั้งหลายรอบ ซีซี เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันตลอดไปเลยนะ”

“เสี่ยวฉิง เธอก็เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันตลอดไปเหมือนกันจ้ะ” หลินซีซีคลุกคลีกับเด็กวัยเดียวกันมานาน พอพูดจาแบบนี้ออกมาจึงลื่นไหลเป็นธรรมชาติสุดๆ

เด็กๆ น่ะ แค่ไปเข้าห้องน้ำด้วยกัน เลิกเรียนวิ่งเล่นด้วยกัน ก็ถือว่าอีกฝ่ายเป็นเพื่อนรักแล้ว มิตรภาพระหว่างเด็กก็เป็นเช่นนี้ เรียบง่ายและบริสุทธิ์ยิ่ง

สามพี่น้องเพิ่งก้าวเท้าเข้าบ้าน หลี่ชุนซิ่งก็เลิกงานกลับมาทำกับข้าวพอดี

แม่เฒ่าหลินไม่ได้อยู่ในห้อง เธอกำลังง่วนกับการปลูกผักอยู่ในสวนหลังบ้าน

หลินซีซีเดินเข้าครัวไปช่วยแม่ทำกับข้าว

หลินลี่เซี่ย พี่สาวลูกพี่ลูกน้องจากบ้านใหญ่เลิกเรียนแล้วก็เข้าครัวมาทำกับข้าวเหมือนกัน

หลินลี่ชิว พี่สาวลูกพี่ลูกน้องจากบ้านสามมาช้าไปก้าวหนึ่ง เลยได้แต่ใช้หม้อดินต้มน้ำแกงไปพลาง ส่วนแผ่นแป้งจี่สำหรับมื้อเที่ยงก็แปะไว้คนละฝั่งกับของบ้านใหญ่ นี่เป็นข้อตกลงที่ป้าสะใภ้ใหญ่กับป้าสะใภ้สามคุยกันไว้ เลิกงานกลับมาจะได้กินข้าวทันเวลา

บ้านไหนใช้ฟืนไปเท่าไร ถึงเวลาก็เอามาคืนชดเชยให้ตามนั้น

หลินลี่ชิวยังรู้สึกกระดากใจอยู่บ้างเมื่อเจอหน้าอาสะใภ้สี่ เพราะเมื่อวานเธอโดนแม่ไล่ให้ไปขอเนื้อจากปู่ย่าที่เรือนหลัก เธอเป็นคนขี้อาย หน้าบาง เมื่อวานยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าประตูกับหลินโซวตั้งนานสองนานก็ไม่กล้าส่งเสียงเรียกคนในห้อง

ในบรรดารุ่นหลาน คนที่พวกเขากลัวที่สุดไม่ใช่พ่อแม่ตัวเอง แต่เป็นอาสี่กับอาสะใภ้สี่ต่างหาก

พ่อแม่ตัวเองอย่างมากก็แค่ด่าไม่กี่คำ ไม่กล้าลงไม้ลงมือตี แต่อาสี่ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน เจ้าเล่ห์หาเรื่องแกล้งคนเก่งเป็นบ้า ไม่ว่าเด็กโตหรือเด็กเล็ก ใครมาแหยมเป็นโดนสั่งสอนเรียบ

มื้อเที่ยงหลินเหล่าซื่อไม่ได้กลับมากินข้าวที่บ้าน เขาเข้าไปส่งของที่คอมมูนเลยกลับมาไม่ทัน

บนโต๊ะอาหาร แม่เฒ่าหลินเอ่ยกับหลี่ชุนซิ่ง “มื้อเย็นแม่ทำเอง แกเลิกงานแล้วไม่ต้องรีบกลับ ระหว่างทางก็ขุดผักป่าติดมือกลับมาด้วยล่ะ”

“รู้แล้วจ้ะแม่” หลี่ชุนซิ่งตอบรับ

หลินซีซีก้มหน้าพุ้ยข้าวสองคำ พอกลืนลงคอแล้วก็พูดขึ้น “ย่า หนูพากลุ่มพี่ๆ เลิกเรียนแล้วไปขุดผักป่าด้วยนะ”

“อืม ดี เดี๋ยวผมไปเก็บฟืนกลับมาเพิ่มด้วย” หลินตงเอ่ย

“มีผมด้วย มีผมด้วย” หลินหนานเห็นน้องสาวกับพี่ชายออกตัวกันหมด ย่อมไม่ยอมน้อยหน้า รีบพูดขึ้นทันที

หลี่ชุนซิ่งยิ้มแล้วบอก “เอาสิ แต่อย่าหักโหมจนเหนื่อยเกินไปล่ะ กลับมายังต้องทำการบ้านอีก ขากลับแม่ก็จะขุดกลับมาเหมือนกัน”

สามพี่น้องพยักหน้าหงึกหงัก

พ่อเฒ่าหลินกับแม่เฒ่าหลินเห็นหลานๆ กระตือรือร้นก็พลอยยินดีไปด้วย

หลินตง หลินหนาน และหลินซีซีไม่ได้แค่พูดเล่นๆ พอช่วงบ่ายเลิกเรียน ฟ้ายังสว่างอยู่ ทั้งสามก็วิ่งเหยาะๆ กลับบ้าน วางกระเป๋านักเรียน คว้าตะกร้ากับตะกร้าสะพายหลังแล้ววิ่งออกไปขุดผักป่าทันที

เมื่อก่อนหลินหนานชอบวิ่งเล่นไปทั่วตามป่าเขา รู้ดีว่าตรงไหนมีผักป่าขึ้นเยอะแถมยังไม่ค่อยมีใครรู้ เขาจึงนำทางพี่ใหญ่กับน้องเล็กมุ่งหน้าไปทางนั้น

ระหว่างทางเจอผักป่าตรงไหนก็ไม่ยอมปล่อยให้รอดสายตา เดินไปเด็ดไปตลอดทาง

จุดที่มีผักป่าเยอะตามที่หลินหนานบอกต้องเดินทะลุป่าผืนหนึ่ง โผล่ไปยังเนินเขาเตี้ยๆ

พอไปถึงก็พบว่าตรงนี้มีผักป่าอยู่เยอะจริงๆ แถมยังไม่มีร่องรอยคนมาเก็บไปก่อนหน้าเลยสักนิด

สามพี่น้องไม่มัวเสียเวลาคุย พากันนั่งยองๆ เริ่มลงมือขุดทันที

ทั้งหลินตงและหลินหนานต่างดูผักป่าเป็น นี่นับเป็นทักษะพื้นฐานของเด็กชนบทอยู่แล้ว

ผักป่าบางชนิดต้องออกแรงขุด บางชนิดก็เด็ดเอาแค่ยอดอ่อน ต้องแยกแยะให้ออกด้วยตัวเอง ผักแก่กินไม่ได้เพราะเคี้ยวไม่เข้า ต้องยอดอ่อนเท่านั้นถึงจะกินอร่อย

เมื่อก่อนหลินซีซีไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย แต่ตั้งแต่ทะลุมิติมาอยู่ที่โลกใบนี้ เธอก็กินผักป่าไปมากจนจำไม่ได้แล้ว

ยามปกติเธอมักเดินตามก้นแม่ช่วยเด็ดผักป่า จึงจับทางได้หมดแล้วว่าแบบไหนคนกินได้ แบบไหนต้องเกี่ยวกลับไปเป็นอาหารหมูอาหารไก่

สามพี่น้องช่วยกัน ย่อมเก็บได้เร็วมาก ผักป่าแถบนี้ยังไม่มีใครค้นพบ มันขึ้นหนาแน่นจนแทบไม่มีที่ให้วางเท้า เพียงแค่นั่งยองๆ แล้วก้มหน้าก้มตาขุดก็พอ

ไม่นานนัก ตะกร้าของหลินซีซีก็เต็มเอี๊ยด

หลินตงกับหลินหนานสะพายตะกร้าใบใหญ่ไว้บนหลัง

หลินซีซีจึงเทผักป่าจากตะกร้าตัวเองลงในตะกร้าสะพายหลังของหลินตง

ขุดต่อไปอีกสักพัก

หลินตงเหลือบมองตะกร้าสะพายหลังของตัวเองกับของน้องชาย แล้วเอ่ยว่า “วันนี้พวกเราเก็บได้พอสมควรแล้ว แกมาสะพายผักป่าไป ฉันจะไปเก็บฟืน เอาฟืนใส่ให้เต็มตะกร้านี้ แล้วพวกเราค่อยกลับกัน”

หลินหนานไม่ได้ยอมเปลี่ยนไปสะพายของพี่ใหญ่ “ไม่เป็นไร ผมไหว”

ในป่าผืนที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านมาเมื่อครู่มีเศษฟืนอยู่ไม่น้อย

สามพี่น้องจึงตกลงกันว่าจะไปเก็บฟืนแถวนั้น

พวกเขาวางตะกร้าสะพายหลังกับตะกร้าสานลง แล้วแยกย้ายกันเดินเก็บฟืนโดยใช้ตะกร้าเป็นศูนย์กลาง เก็บได้ก็นำฟืนมาวางกองรวมกันไว้

หลินซีซีเก็บไปได้พักหนึ่ง ก็เดินกลับมาจัดระเบียบกิ่งไม้ กิ่งไม้มันเกะกะระเกะระกะ ยัดใส่ตะกร้าสะพายหลังยาก เธอเลยใช้เท้าเหยียบไว้แล้วออกแรงหักกิ่งก้านที่ยื่นออกมา ก่อนจะเรียงใส่ลงไปในตะกร้าอย่างเป็นระเบียบ

พอกิ่งไม้เต็มตะกร้า หลินซีซีก็รู้สึกว่าเท้าตัวเองชาไปหมด

“พี่ใหญ่ พี่รอง พอแล้ว ถ้าเยอะกว่านี้วันนี้พวกเราแบกกลับไปไม่ไหวแน่” หลินซีซีตะโกนบอก

หลินตงกับหลินหนานได้ยินดังนั้นก็หยุดมือ แล้วใช้เชือกฟางเส้นเล็กมัดกิ่งไม้ที่เพิ่งเก็บมาได้เข้าด้วยกัน ส่วนที่ใส่ลงตะกร้าไม่พอ ประเดี๋ยวค่อยใช้มือหิ้วกลับไป

ระหว่างทาง หลินตงกับหลินหนานผลัดกันสะพายตะกร้าที่อัดแน่นไปด้วยฟืน

หลินซีซีตั้งท่าจะช่วยผลัดกันสะพายด้วย แต่สองคนนั้นไม่ยอม

หลินหนานหอบหายใจแฮ่กๆ ก่อนจะเอ่ยว่า “ฉันยังรู้อีกนะว่าตรงไหนมีหน่อไม้ พรุ่งนี้ฉันจะพาพวกพี่ไปขุด”