บทที่ 86 คนเด่นคนดัง อยากเป็นแม่ที่พึ่งพาได้

แม่เฒ่าหลินมองเนื้อแวบเดียวก็รู้ว่ามาจากไหน วันนี้พี่ชายของเมียเหล่าซื่อมาหา ดูท่าคงเป็นพี่เมียของเหล่าซื่อเอามาให้เป็นแน่

บนกระดูกมีเนื้อติดอยู่ไม่น้อย ปกติถ้าไปซื้อที่สถานีจำหน่ายเนื้อสัตว์ประจำคอมมูน กระดูกหมูที่นั่นก็คือกระดูกหมูจริงๆ เนื้อถูกแล่จนเกลี้ยงเกลา ไม่มีเศษเนื้อติดเลยสักนิด คนแล่เนื้อทำงานมาตั้งกี่ปีแล้ว อย่าหวังว่าจะได้เปรียบอะไรกลับมาได้เลย

แม่เฒ่าหลินได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวในลานบ้าน แต่ถึงได้ยินก็ทำเป็นไม่ได้ยิน ตอนนั้นคนที่โวยวายจะแยกบ้านก็คือพวกนั้นเอง พอตอนนี้เห็นเหล่าซื่อได้กินเนื้อก็คิดจะมาชุบมือเปิบ ฝันไปเถอะ

ในเมื่อแยกแล้วก็ต้องแยกให้เด็ดขาด ชัดเจน นอกจากช่วงเทศกาลที่มารวมตัวกินข้าวด้วยกันแล้ว เวลาอื่นก็ไม่มีความจำเป็นอะไรทั้งนั้น

พ่อเฒ่าหลินชะงักมือ เงยหน้ามองหญิงชราคู่ทุกข์คู่ยาก

แม้พ่อเฒ่าแม่เฒ่าจะไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่ครองคู่กันมาหลายสิบปี ไม่ต้องเอ่ยปาก แค่สบตาก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายคิดอะไร

แม่เฒ่าหลินคีบกระดูกชิ้นใหญ่ให้พ่อเฒ่าหลิน “กินเถอะ อย่าไปสนใจเลย ผัวเมียเจ้าสี่มันมีน้ำใจ จะกินอะไรก็ไม่เคยลืมคนแก่กระดูกผุกร่อนอย่างเราสองคน ลูกมันมีความกตัญญูแบบนี้ พวกเราก็อย่าไปทำตัวชักศึกเข้าบ้านให้มันเดือดร้อนเลย”

คนที่ย่องกริบอยู่ข้างนอกเป็นใคร ไม่ต้องออกไปดูแม่เฒ่าหลินก็รู้ ต้องเป็นสะใภ้รองแน่นอน

สะใภ้ใหญ่ห่วงหน้าตา คงไม่ยอมบากหน้ามาทำเรื่องแบบนี้

ส่วนสะใภ้สามก็ใจไม่กล้าพอ

สะใภ้แต่ละคนในบ้านมีนิสัยใจคออย่างไร อยู่ร่วมชายคาเดียวกันมาตั้งหลายปี แม่เฒ่าหลินย่อมกระจ่างแก่ใจดี

ป้าสะใภ้รองคนนั้นเนื้อแท้ไม่ได้ร้ายกาจ แค่เป็นพวกสายตาสั้น คิดการแคบ ตัวเองไม่กล้าบากหน้ามา แต่กลับไล่ต้อนลูกๆ ให้มาแทน

หลินเหล่าซื่อสีหน้าเรียบเฉย คีบกระดูกติดเนื้อใส่ชามให้พ่อกับแม่อีกคนละชิ้น

หลี่ชุนซิ่งเห็นท่าทีของพ่อผัวแม่ผัวก็แอบโล่งอก เมื่อครู่เธอยังคิดอยู่เลยว่า หากพ่อเฒ่าแม่เฒ่าใจอ่อนไปเรียกพวกเด็กๆ บ้านอื่นมากินด้วย ต่อไปทำของอร่อยอะไร เธอก็คงยังตักมาให้สองเฒ่าหนึ่งชามอยู่ดี ทำหน้าที่กตัญญูให้เต็มที่ เพราะถึงอย่างไรพ่อเฒ่าแม่เฒ่าก็ลำเอียงรักบ้านสี่มาตลอด ไม่ทอดทิ้งพวกเขาแน่ แต่ถ้าจะให้เผื่อแผ่ไปถึงคนอื่นอีกละก็ ไม่มีทาง

กตัญญูต่อพ่อผัวแม่ผัวน่ะได้ แต่คนอื่นอย่าหวัง

สรุปแล้ว ท่าทีของสองเฒ่าทำให้เธอพอใจมาก

มื้อนี้กินกันอย่างเอร็ดอร่อยและอิ่มหนำสำราญเป็นที่สุด รสชาติถูกปากเหลือเกิน

ซีซีลูบท้องน้อยๆ ของตัวเอง รู้สึกแน่นจนแทบยัดอะไรไม่ลงอีก

หันไปมองพี่ใหญ่กับพี่รองก็สภาพเดียวกัน ทั้งคู่กินจนพุงกางตัวกลมป๊อก

สายตาของหลินหนานสบเข้ากับน้องสาว สองคนมองตากันแล้วหัวเราะร่วน แค่ฟังเสียงหัวเราะก็รู้แล้วว่ามื้อนี้มีความสุขขนาดไหน

หลี่ชุนซิ่งเองก็มีความสุข ขอแค่พวกลูกๆ ได้กินของดี ต้มกระดูกหมูหม้อนี้ก็ถือว่าคุ้มค่าเกินราคาแล้ว

ต้องรู้ด้วยว่าวันนี้พี่ชายเอามาให้ไม่ใช่น้อยๆ หากค่อยๆ แบ่งกินแล้วใส่ผักเยอะๆ สักหน่อย คงกินได้ตั้งสามสี่มื้อ

แต่วันนี้น้องเล็กสอบข้ามชั้นได้สำเร็จ เธอดีใจจนเทลงหม้อไปเกินครึ่ง กะจะให้คนในบ้านได้กินกันจนหนำใจ

ทีแรกยังแอบเสียดายอยู่บ้าง แต่พอเห็นรอยยิ้มเปื้อนหน้าของลูกชายลูกสาว กระดูกหมูมากมายขนาดนี้ก็ไม่นับว่าสิ้นเปลืองแล้ว

ยังมีเหลืออยู่อีกส่วนหนึ่ง ไว้ค่อยเอามาต้มน้ำแกงกระดูกให้เด็กๆ กิน คราวก่อนกลับบ้านเดิมได้ยินพี่สะใภ้ใหญ่บอกว่า เด็กๆ กำลังโต กินน้ำแกงกระดูกเยอะๆ จะดีต่อร่างกาย เธอเลยจำฝังใจ

เมื่อก่อนเธออาจไม่ใช่แม่ที่พึ่งพาได้สักเท่าไร คิดแค่ว่าขอให้ลูกมีข้าวกิน ไม่อดตายก็พอแล้ว แต่หลังจากนี้เธอหวังว่าจะเป็นแม่ที่ดีขึ้นได้

จุดจบอันน่าอนาถของลูกๆ ในฝัน ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเธอกับพ่อของเด็กๆ ทำตัวเป็นแบบอย่างที่ไม่ดี

เปลี่ยน ต้องเปลี่ยนให้หมด

ดูสิ ตอนนี้ลูกสาวคนเล็กไม่เหมือนในฝันแล้ว ถึงขั้นสอบข้ามชั้นได้ เก่งกาจขนาดไหนกัน หลี่ชุนซิ่งภาคภูมิใจเหลือเกิน อนาคตต้องรุ่งเรืองกว่าในฝันแน่นอน

พอกินข้าวเสร็จ หลินซีซีก็ไม่ยอมให้หลี่ชุนซิ่งเก็บกวาด แม่ทำกับข้าวเหนื่อยมากแล้ว ที่เหลือยกให้เธอกับพี่ชายทั้งสองคนจัดการเอง

พี่ใหญ่กับพี่รองไม่มีใครขัดข้อง

แบ่งงานกันทำเสร็จสรรพ

พี่ใหญ่เก็บโต๊ะ

พี่รองไปล้างกระทะล้างชาม

หลินซีซีกวาดพื้น แล้วค่อยไปช่วยพี่รอง

สามพี่น้องช่วยกันทำงานอย่างคล่องแคล่วเป็นเรื่องเป็นราว

หลี่ชุนซิ่งรู้สึกชื่นใจยิ่งนัก

หลินเหล่าซื่อกระพริบตาปริบๆ เด็กๆ รู้ความขึ้นเรื่อยๆ แล้วหรือนี่ แบบนี้เขาปล่อยวางนอนเอกเขนกได้แล้วใช่ไหม

พอคิดแบบนี้ ช่างอยากนอนกระดิกเท้ารอรับความสบายเหลือเกิน

ทว่าหลินเหล่าซื่อเพิ่งผ่อนคลายไปได้ไม่ถึงสองวินาที ก็สบเข้ากับสายตาของเมียเข้าพอดี สติสตังกลับมาทันควัน อืม…ไม่ได้สิ เขาเป็นลูกผู้ชายตัวโตจะมานอนขี้เกียจได้ยังไง ต้องทำให้เมียกับลูกมีชีวิตที่ดีสิถึงจะถูก

วันรุ่งขึ้น

วันแรกของการเริ่มทำงานหลังปีใหม่ หลี่ชุนซิ่งตื่นแต่เช้ามาทำกับข้าว เด็กทั้งสามกินข้าวเสร็จก็ไปโรงเรียน

หลี่ชุนซิ่งกินข้าวเสร็จก็ออกไปทำงาน

วันนี้หลินเหล่าซื่อต้องเอาเชือกฟางไปส่งที่สหกรณ์ในคอมมูน

งานฟั่นเชือกฟางนอกจากหยุดพักช่วงปีใหม่ไปสามวันครึ่ง พอถึงวันที่สี่เดือนหนึ่งก็เริ่มลงมือทำกันต่อแล้ว

เงินที่แบ่งกันก่อนปีใหม่ทำให้ทุกคนมีไฟลุยงานกันอย่างเต็มที่หลังพ้นปีใหม่

และเพราะทุกคนตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกแล้ว เพื่อไม่ให้หม้อข้าวตัวเองพัง ทุกคนจึงเห็นพ้องต้องกันว่าจะไม่เที่ยวไปป่าวประกาศว่าตนหาเงินได้เท่าไร ดังนั้นแม้จะมีคนอิจฉาตาร้อนอยู่บ้าง แต่เพราะไม่รู้ตัวเลขแน่ชัดว่าได้เงินเท่าไร จึงไม่ได้เกิดเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้นมา

เมื่อคนในหมู่บ้านเริ่มลงแรงทำงาน คนฟั่นเชือกฟางก็ไม่ได้หยุด ยังคงก้มหน้าก้มตาทำต่อไป

หัวหน้ากองผลิตสวีกับเลขาเฒ่าและคณะกรรมการหมู่บ้านได้หารือกันแล้ว อาชีพเสริมนี้ยกเว้นช่วงฤดูเก็บเกี่ยวที่งานล้นมือ นอกนั้นจะไม่หยุดทำเด็ดขาด

นี่เป็นงานที่ดีในการหาเงิน ลงทุนไม่มาก ฟางข้าวที่ใช้ฟั่นเชือกก็มีอยู่พร้อมแล้ว

ออกแรงเพียงนิดหน่อย แถมไม่ต้องกังวลเรื่องลู่ทางการขาย แค่แปรรูปสักนิดก็เปลี่ยนเป็นเงินได้ ยามนี้ทำกันจนชำนาญแล้ว ทุกคนล้วนเป็นคนซื่อสัตย์ทำงานคล่อง ผลผลิตในแต่ละวันจึงมีไม่น้อยเลยทีเดียว

พอกินมื้อเช้าเสร็จ คนทั้งบ้านต่างแยกย้ายไปทำงานของตน

หลินซีซีเดินตามพี่ใหญ่และพี่รองไปโรงเรียน

สองพี่น้องหลินลี่ตงและหลินตงจื้อก็ออกจากบ้านเช่นกัน

หลินลี่ตงเอ่ยทักทายพวกเขา แต่กลับโดนหลินตงจื้อที่หน้าบึ้งตึงดึงตัวไปเสียก่อน

หลินหนานกระซิบกระซาบ “เธอประสาทหรือเปล่า ปั้นหน้าบึ้งทั้งวัน ใครไปติดหนี้ไว้หรือไง”

หลินตงยักไหล่ เขากับพ่อต่างสังเกตเห็นความผิดปกติของหลินตงจื้อ แต่เรื่องพวกนี้ไม่ได้เล่าให้น้องชายกับน้องสาวฟัง “ช่างเธอเถอะ พวกเราแยกบ้านกันแล้ว ไม่ได้เกี่ยวข้องกันเท่าไร”

หลินหนานพยักหน้า “ผมรู้ แค่เห็นทีไรแล้วขัดหูขัดตาทุกที อยากจะเข้าไปสั่งสอนสักยก ทำเป็นหยิ่งไปได้ ดูสิว่าจะยังกล้าทำหน้าบึ้งใส่คนอื่นอีกไหม”

หลินซีซีได้ยินคำนี้ สัญญาณเตือนภัยในใจก็ดังลั่น รีบเอ่ยห้ามทันที “พี่รอง พี่ห้ามวู่วามเด็ดขาดเลยนะ ฟังพี่ใหญ่เถอะ น้ำบ่อไม่ยุ่งกับน้ำคลองดีกว่า” เธอกลัวเหลือเกินว่าพี่รองจะเดินซ้ำรอยชาติก่อน

หลินหนานเหลือบมองน้องเล็ก “น้องเล็ก แกจะตื่นเต้นไปทำไมเนี่ย พี่แค่พูดเล่นไปเรื่อย”

หลินซีซี “…”

พวกเขาเดินมาถึงโรงเรียนพอดีกับเสียงเคาะฆ้องเข้าเรียน

หลินซีซีเดินตามหลินหนานเข้าไปในห้อง ป.3

ทันทีที่ก้าวเข้าห้องเรียน เธอก็ตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งห้อง

มีทั้งแววตาอยากรู้อยากเห็น แววตารอดูเรื่องสนุก และแววตาพินิจพิเคราะห์

จะว่าไปแล้วเพื่อนร่วมชั้น ป.3 ไม่ได้แปลกหน้ากับหลินซีซีเลย ตอนที่เธอเพิ่งเข้าเรียนใหม่ๆ เด็ก ป.3 ยังเคยรวมกลุ่มกันแอบไปดูเธอที่ห้อง ป.1 ด้วยซ้ำ

ตอนนั้นทุกคนได้ยินมาว่าน้องสาวของหลินหนานมาเข้าเรียน ต่างก็อยากรู้ว่าน้องสาวของเขาหน้าตาเป็นอย่างไร เพราะอย่างไรเสียหลินหนานก็เป็นคนดังของโรงเรียน ไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดินและไม่กลัวครู

แต่ใครจะไปคิดว่าเรื่องน่าตื่นเต้นนี้จะย้ายมาเกิดขึ้นในห้องตัวเอง

เรื่องที่น้องสาวของหลินหนานสอบข้ามชั้น เพียงชั่วข้ามคืนคนทั้งหมู่บ้านก็รู้กันหมด เรื่องข้ามชั้นคนทั่วไปพูดถึงสักพักก็ผ่านไป แต่ค่าเล่าเรียนที่ประหยัดไปได้ถึงสองปีจากการข้ามชั้นนี่สิที่ทำให้พวกพ่อแม่ผู้ปกครองตาลุกวาวกันเป็นแถว

เรียนเหมือนกันแท้ๆ ทำไมพอกลับถึงบ้านคนอื่นเขาอ่านหนังสือทบทวนเองได้ แต่พวกแกพอกลับบ้านไปเอาแต่วิ่งซนบ้าบอไปทั่วหมู่บ้าน

ผู้ใหญ่หาเงินมันง่ายนักหรือไง ไม่รู้จักตั้งใจเรียนหนังสือ ถ้าเรียนดีจนข้ามชั้นได้นอกจากจะประหยัดเงินแล้ว พ่อแม่ก็พลอยมีหน้ามีตาไปด้วย ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่ายชัดๆ