บทที่ 85 อยากกินจนร้องไห้

หลี่ชุนซิ่งกลับมาจากข้างนอก เธอได้ยินสามีเล่าเรื่องที่ลูกสาวได้ข้ามชั้นตั้งแต่ก่อนหน้าแล้ว จึงยิ้มจนแก้มแทบปริ

พอกลับถึงบ้าน เห็นลูกชายลูกสาวนั่งล้อมโต๊ะตั้งหน้าตั้งตาทำการบ้านกันอยู่ ก็เอ่ยยิ้มๆ “ตอนบ่ายลุงใหญ่พวกแกเอาเนื้อกับกระดูกหมูท่อนใหญ่มาให้ คืนนี้แม่จะตุ๋นกระดูกท่อนใหญ่ฉลองกันสักหน่อย”

“เย้! มีเนื้อกินแล้ว!” หลินหนานได้ยินคำว่ากินเนื้อก็อดไม่ได้ที่จะร้องเฮ ถึงตอนเที่ยงเพิ่งกินเนื้อไป แต่มันยังไม่หายอยาก ให้กินเนื้อทุกวันก็ไม่มีทางเลี่ยน

หลินซีซีคิดว่ามันไม่ได้มีอะไรมาก แค่ข้ามชั้นเอง แต่ในสายตาคนในบ้านกลับดูเป็นเรื่องยิ่งใหญ่ เธอจึงกระแอมเบาๆ “แม่ หนูว่าทำตัวเงียบๆ ไว้ดีกว่านะ”

หลี่ชุนซิ่งรู้ว่าลูกสาวตัวเองไม่ชอบทำตัวเด่น ในใจก็ฟังที่ลูกสาวท้วง แต่ปากยังคงว่า “จะเงียบทำไมล่ะ เรามีความสามารถจริงๆ นี่ ใครจะมาหัวเราะเยาะเราได้ ข้ามชั้นด้วยฝีมือตัวเองแท้ๆ แม่ไม่กวนพวกแกทำการบ้านแล้ว ไปตุ๋นเนื้อดีกว่า” พูดจบก็ฮัมเพลงเบาๆ เดินไปหยิบกระดูกท่อนใหญ่

“แม่ไปเถอะครับ พวกผมสัญญาว่าจะตั้งใจเรียน” สำหรับหลินหนาน ขอแค่มีของกิน ประสิทธิภาพก็พุ่งกระฉูดทันตาเห็น

พอทำการบ้านเสร็จ หลินหนานก็ชวนหลินซีซีมาเตรียมบทเรียนล่วงหน้า ที่เขาบอกว่าจะข้ามชั้นไปอยู่ห้องพี่ใหญ่ไม่ใช่แค่พูดเล่น แต่ตั้งใจจริง ท่าทีในการเรียนจึงขึงขังเป็นพิเศษ

ทว่าด้วยนิสัยเห่อได้แค่สามนาที นั่งไปประเดี๋ยวก็เริ่มอยู่ไม่สุข ราวกับมีตะปูทิ่มก้น คอยชะเง้อมองออกไปข้างนอกอยู่เรื่อย ใจลอยไปหากระดูกหมูท่อนใหญ่ที่แม่ตุ๋นไว้

หลินซีซีจึงวางเป้าหมายการอ่านหนังสือให้เขาฟัง ถ้าเตรียมบทเรียนเสร็จเร็วก็จะได้กินข้าวเร็วขึ้นนะ

หลินหนานฟังแล้วจะยังลังเลอะไรอีกล่ะ เขาสงบจิตสงบใจได้ทันที ลุยเลยสิ เขียนให้จบๆ ไป

หลินตงยกนิ้วโป้งให้น้องเล็ก ยังคงเป็นน้องเล็กที่มีวิธี จัดการจุดอ่อนของน้องรองได้อยู่หมัดทุกครั้ง ต่อไปนี้เขาไม่ต้องคอยห่วงว่าน้องรองจะไปก่อเรื่องในห้องเรียนแล้ว มีน้องเล็กอยู่ห้องเดียวกัน เขาเองก็เบาใจ

“พี่ใหญ่ ซีซี ดมดูสิ หอมไหม!” หลินหนานสูดจมูกฟุดฟิดอย่างแรง แล้วยังไม่ลืมหันไปชวนพี่ชายกับน้องสาว

หลินตงพยักหน้า เขาก็ได้กลิ่นเหมือนกัน “กระดูกท่อนใหญ่ที่แม่ตุ๋นแน่ๆ หอมจริงๆ พี่เตรียมบทเรียนเสร็จแล้ว พวกแกสองคนใกล้เสร็จหรือยัง”

หลินซีซีพยักหน้า

หลินหนานเร่งมือทันที พอเสร็จก็โยนปากกาลงบนโต๊ะ “ผมก็เสร็จแล้ว จะไปช่วยแม่” พูดจบก็วิ่งแน่บออกไป

กลิ่นหอมของเนื้อตลบอบอวลไปทั่วลานบ้านสกุลหลิน

ป้าสะใภ้ใหญ่กับป้าสะใภ้รองสูดจมูกฟุดฟิด กลิ่นหอมนี้พุ่งตรงขึ้นสมองจนรู้สึกว่าชีวิตตอนนี้ไม่เห็นเหมือนที่คิดไว้เลย แยกบ้านแล้วชีวิตของบ้านสี่ควรจะแย่ลงเรื่อยๆ ไม่ใช่หรือ ทำไมถึงอยู่ดีกินดีกว่าบ้านพวกเธอที่มีแรงงานตั้งเยอะแยะเสียอีก

ตอนเที่ยงพวกเธอเห็นตำตาว่ากับข้าวของบ้านสี่กับพ่อเฒ่าแม่เฒ่าใส่เนื้อไปตั้งเยอะ

แล้วนี่ทำไมถึงได้ตุ๋นกระดูกท่อนใหญ่อีกแล้วล่ะ

เที่ยงกินเนื้อ ตกเย็นยังได้กินอีก นี่มันชีวิตสุขสบายเหมือนเทวดาชัดๆ

ไม่อยากเก็บหอมรอมริบไว้ใช้ชีวิตกันต่อไปแล้วหรือยังไง

ได้กินเนื้อบ่อยขนาดนี้ไม่ใช่ชีวิตที่ดีแล้วจะเป็นอะไรได้อีก

ชีวิตที่ดีที่สุดที่พวกเธอจินตนาการได้ก็แค่กินอิ่มนุ่งอุ่นเท่านั้นเอง

พอนึกถึงเสื้อผ้าใหม่ที่บ้านสี่ใส่ตอนช่วงปีใหม่ แล้วมาดมกลิ่นเนื้อหอมฟุ้งตอนนี้อีก

ถ้าเป็นคนอื่นพวกเธอคงทำใจได้มากกว่านี้ แต่บ้านสี่เป็นภาระของทั้งบ้านในสายตาพวกเธอมาตลอด หลินตงจื้อเคยบอกว่าบ้านสี่คือตัวมอดของบ้าน คำว่าตัวมอดนี่ช่างแทงใจดำพวกเธอเหลือเกิน

แล้วสถานการณ์ตอนนี้ไม่ได้อยู่ในแผนที่คิดไว้เลยสักนิด

บ้านสี่ที่ตะกละและขี้เกียจกลับได้กินดีอยู่ดีขนาดนี้ ในใจพวกเธอจึงรู้สึกขมขื่นเหลือเกิน

เพราะอะไรกันล่ะเนี่ย

ในบ้านสาม ป้าสะใภ้สามกับหลินลี่ตงกำลังทำกับข้าว ตอนนี้บ้านสามไม่ต้องรอคิวทำอาหารแล้ว กระทะที่ฝากป้าใหญ่ซื้อมาก็ได้เอามาใช้แล้ว

ลุงสามสร้างเพิงหญ้าขึ้นมาหลังหนึ่ง ติดกับห้องที่บ้านสามอาศัยอยู่ แล้วเอากระทะไปตั้งไว้ในเพิงชั่วคราว

หลินตงจื้อยืนอยู่หน้าประตูห้อง สีหน้าเดี๋ยวบึ้งเดี๋ยวดำสลับกันไป ป้าสะใภ้สามเดินเข้าไปหยิบของในห้อง พอเห็นสีหน้าลูกสาวก็ถึงกับสะดุ้งตกใจ

กลิ่นหอมของกระดูกหมูตุ๋นไม่ได้ลอยไปเข้าจมูกแค่คนบ้านหลินเท่านั้น

แม้แต่ยายไช่ข้างบ้านที่ยืนพิงโคนกำแพงยังสูดจมูกฟุดฟิดแรงๆ สองที คิ้วตาที่ดูร้ายกาจตกลง พ่นน้ำลายลงพื้นแล้วแอบด่าในใจ ยายเฒ่าหลินคนนี้ผลาญบ้านผลาญเมืองจริงๆ วันอะไรกันเนี่ย ฉันพูดไว้ไม่มีผิด ยายเฒ่าหลินไม่ใช่คนที่ใช้ชีวิตเป็นเลยสักนิด ดูเอาเถอะ ไม่ใช่ช่วงปีใหม่เทศกาลแท้ๆ ยังจะริอ่านตุ๋นเนื้อกินอีก

เรื่องแยกบ้านของบ้านสกุลหลินก่อนปีใหม่ ยายไช่ก็รู้สึกว่ามีลับลมคมในอยู่แล้ว เสียดายที่ยายเฒ่าหลินปิดปากเงียบสนิท ถามอะไรก็ไม่ยอมพูด ต่อให้ไม่พูดก็เดาได้อยู่หรอก

คิ้วตาที่ดูร้ายกาจของยายไช่ขยับเล็กน้อย คิดในใจว่ายายเฒ่าหลินจะมาเทียบกับตัวเองได้ยังไง ดูสิว่าตัวเองจัดการบ้านช่องได้เป็นระเบียบเรียบร้อยขนาดไหน

ยายเฒ่าหลินก็แค่โชคดีได้แต่งกับผู้ชายดีๆ ที่รู้จักเอาอกเอาใจ ไม่เหมือนตาแก่ที่บ้านเธอ สมัยหนุ่มๆ หน้าตาไม่หล่อเท่าพ่อเฒ่าหลินก็ช่างเถอะ พอแก่ตัวลงก็ยังซกมกกว่าพ่อเฒ่าหลิน แถมตีให้ตายก็ไม่พูดจาสักคำ ใช้ชีวิตเหยาะแหยะไม่ได้ความมาทั้งชีวิต เฮ้อ…ทำไมดวงเราถึงได้ลำเค็ญขนาดนี้นะ คนดีมักไม่มีโชคจริงๆ

สีหน้าของยายไช่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาสารพัด ทางด้านนั้นเสี่ยวโหย่วเกินหลานชายที่บ้านได้กลิ่นหอมของเนื้อเข้าก็ไม่ยอม ลงไปนอนดิ้นกับพื้น ร้องไห้งอแงจะกินเนื้อ

“กินๆ รู้จักแต่จะกิน ชีวิตมันใช้แบบนี้ได้เรอะ ของดีๆ แบบนั้นใครมันจะไม่อยากกิน ใครร้องงอแงอีกก็ไสหัวออกไปจากบ้านนี้เลยนะ

แม่เสี่ยวหลาน แกหูหนวกหรือตาบอดไปแล้วฮะ ลูกร้องไม่ได้ยินหรือไง ยังไม่รีบมาอีก” ยายไช่เหมือนได้ที่ระบายความอัดอั้น ตะโกนด่าเสียงดังลั่น

ไม่ใช่แค่หลานชายตัวน้อยของยายไช่ข้างบ้านเท่านั้นที่งอแง บ้านคนแถวนั้นอีกหลายหลังก็มีเสียงเด็กร้องไห้งอแงอยากกินเนื้อลอยมาเช่นกัน

แน่นอนว่าจะต้องโดนผู้ใหญ่ตบตีไปตามระเบียบ

บ้านสี่สกุลหลินไม่รู้เรื่องพวกนี้ จึงไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลยสักนิด

แต่ต่อให้รู้ก็ไม่เป็นไร หลินเหล่าซื่อกับหลี่ชุนซิ่งขึ้นชื่อเรื่องความหน้าด้านอันธพาลอยู่แล้ว ไม่มีใครกล้ามาเอาเปรียบถึงที่บ้านหรอก

กระดูกหมูท่อนใหญ่ตุ๋นผักกาดดองตักขึ้นจากหม้อแล้ว หอมจนหลินหนานกลืนน้ำลายเอื๊อกๆ

มื้อเย็นกินกันที่เรือนหลัก ร่วมโต๊ะกับพ่อเฒ่าแม่เฒ่า

ป้าสะใภ้รองทำกับข้าวเสร็จแล้วยกเข้ามาในห้อง ลุงรองมองดูอาหารแล้วรู้สึกไม่พอใจกับข้าววันนี้ หากไม่มีกระดูกท่อนใหญ่ของบ้านสี่มาเปรียบเทียบ กับข้าวนี้ก็ถือว่าใช้ได้ทีเดียว เพียงแต่วันนี้ดูไม่ค่อยน่ากินเท่าไร “หมูรมควันของที่บ้านล่ะ ผัดมาสักชิ้นสิ ดูเด็กสองคนอยากกินจนน้ำลายหกแล้ว”

หลินลี่ชิวกับหลินโซวช่วยกันกลืนน้ำลายตามจังหวะทันที

ป้าสะใภ้รอง “หมูรมควันพวกนั้นจะกินไม่ได้นะ ต้องเก็บไว้กินตอนช่วงงานไร่นาชุก ตอนนี้กินไปก็หมดสิ พอถึงช่วงงานไร่นาทำงานเหนื่อยขนาดนั้น ร่างกายไม่มีมัน คนเรามันจะทนไหวได้ยังไง”

ไม่ใช่แค่บ้านเธอที่เป็นแบบนี้ บ้านใหญ่ก็ตั้งใจไว้แบบนี้เหมือนกัน เนื้อพวกนี้ไม่ตัดใจกินกันง่ายๆ หรอก

ป้าสะใภ้รอง “ลี่ชิว เสี่ยวโซว พวกแกสองคนเป็นเด็ก ไปกินให้เสร็จๆ ที่ห้องปู่ย่าแกโน่นสิ เอาตามนิสัยอาสี่กับอาสะใภ้สี่ของพวกแกที่เป็นพวกประจบสอพลอน่ะ ทางปู่ย่าแกต้องได้ไปไม่น้อยแน่ พวกแกเป็นหลานแท้ๆ ของปู่ย่า จะทำให้ใครลำบากก็ไม่มีทางทำให้พวกแกอดหรอก ถือแผ่นแป้งไปจิ้มน้ำแกงกระดูกกินซะ เผลอๆ พวกเขาไม่ตัดใจกิน แล้วยกให้พวกแกกินหมดเลยก็ได้นะ”

หลินลี่ชิวกับหลินโซวส่ายหน้า ปากก็บอกว่าไม่กินและไม่ไปด้วย

พวกเขาสองคนไม่ใช่เด็กเล็กๆ แล้ว สามารถแยกแยะผิดถูกได้ รู้ดีว่าแม่พูดแบบนี้มันไม่ถูกต้อง

ลุงรองทำหน้าขรึม “มีหมูรมควันดีๆ อยู่แท้ๆ ก็ไม่ยอมกิน ถ้าไม่ตัดใจกินก็ทนไปก่อนเถอะ วันๆ คิดแต่เรื่องไร้สาระ พ่อแม่แก่ป่านนี้แล้ว อาสี่กตัญญูเอาของกินมาให้คำหนึ่งก็ยังจะโดนแกคอยจ้องอีก ไม่อายบ้างหรือไง”

“พรุ่งนี้ฉันจะลองไปดูแถวริมแม่น้ำ เผื่อจะได้ปลามาสักตัวไว้กินแก้ขัด” ลุงรองถอนหายใจแล้วพูดต่อ

ป้าสะใภ้รองไม่ได้พูดอะไร สามีเธอดีทุกอย่าง แต่เสียตรงที่ซื่อตรงเกินไป หัวทื่อ ไม่รู้จักพลิกแพลง เธอแค่จะให้ลูกไปกินแผ่นแป้งจุ่มน้ำแกงกระดูกด้วยเฉยๆ ไม่ได้จะไปแย่งของกินของพ่อเฒ่าแม่เฒ่าสักหน่อย ทำไมทุกคนถึงต้องมองเธอแบบนั้นด้วยนะ ไม่มีใครเข้าใจเธอเลยจริงๆ