บทที่ 84 ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ

ครูสวีโบกมือส่งสัญญาณให้ในห้องเงียบลงแล้วพูดว่า “นักเรียนทุกคน ครูขอรบกวนเวลาอันมีค่าสักครู่ ครูมีเรื่องดีๆ จะมาประกาศ หลินซีซีเพื่อนร่วมชั้นของเราได้เรียนรู้เนื้อหาของชั้น ป.1 เทอมสองและชั้น ป.2 ด้วยตัวเองจนจบแล้ว ทั้งยังสอบผ่านเรียบร้อย ได้ข้ามชั้นไปอยู่ชั้น ป.3 นับจากนี้ไปหลินซีซีก็เป็นนักเรียนชั้น ป.3 แล้วนะ”

เด็กๆ ชั้น ป.1 พากันส่งเสียงฮือฮา สายตาทุกคู่หันไปมองหลินซีซี แล้วหันไปซุบซิบกับเพื่อนร่วมโต๊ะทันที

อะไรนะ หลินซีซีข้ามชั้นแล้วเหรอ!

นอกจากสวีเสี่ยวฉิงที่รู้ล่วงหน้าแล้ว ทุกคนล้วนตกใจกันทั้งนั้น

เวลานี้สวีเสี่ยวฉิงกระหยิ่มยิ้มย่องเป็นที่สุด รู้สึกว่าหลินซีซีสนิทกับตัวเองมากที่สุด ไม่บอกใครอื่นเลยนอกจากเธอคนเดียว

หลินลี่ตงเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้ว่าที่อาสี่มาโรงเรียนวันนี้คงมาเพื่อจัดการเรื่องนี้นี่เอง ถึงว่าสิ ไม่อย่างนั้นอาสี่คงไม่ยอมโผล่มาโรงเรียนแน่

น้องเล็กช่างเก่งกาจจริงๆ ปีนี้น้องเล็กอายุเท่าไรแล้วนะ หลินลี่ตงลองคิดดู พ้นปีใหม่มาก็น่าจะแปดขวบ อายุน้อยกว่าเธอสามปี แปดขวบก็ได้เรียนชั้น ป.3 แล้ว ชั้น ป.1 เทอมสองยังไม่ได้เปิดเรียนแท้ๆ ก็อ่านเองจนเข้าใจหมดแล้ว บทเรียนของชั้น ป.2 ก็เรียนเองอีก เธอถึงกับทอดถอนใจ “น้องเล็กมีสมองแบบไหนกันนะ ทำไมถึงได้ฉลาดขนาดนี้!”

หลินตงจื้อขมวดคิ้วแน่น เป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร หลินซีซีข้ามชั้นไปแล้วงั้นเหรอ เธอจำได้ว่าชาติก่อนไม่มีเรื่องนี้นี่ ทำไมถึงไม่เหมือนกับชาติก่อน หรือว่าจะเป็นเพราะผลพวงจากการที่เธอได้เกิดใหม่

“พี่ แค่ข้ามชั้นก็พิสูจน์ได้แล้วเหรอว่าหลินซีซีฉลาด หนูก็ทำได้เหมือนกัน” ในเมื่อหลินซีซีข้ามชั้นได้ ตัวเธอก็น่าจะทำได้เช่นกัน หลินตงจื้อได้ยินพี่สาวเอ่ยชมหลินซีซีก็รู้สึกไม่ยอมแพ้อย่างยิ่ง เรื่องที่หลินซีซีทำได้ เธอก็ต้องทำได้ ก็แค่ข้ามชั้นไม่ใช่หรือไง จะไปยากอะไรตรงไหน เธอก็ทำได้

หลินลี่ตงมองน้องสาวตัวเองด้วยความเป็นห่วง น้องสาวของเธอคนนี้จ้องจะเปรียบเทียบกับหลินซีซีไปเสียทุกเรื่อง “ตงจื้อ แกไม่ได้ยินเหรอว่าน้องเล็กเรียนเนื้อหาล่วงหน้าด้วยตัวเองถึงได้ไปสอบข้ามชั้น แกยังไม่ได้อ่านเองสักตัว อย่าไปทำตัวเหลวไหลตามเขาเลย”

หลินตงจื้อไม่ยอม “หนูเหลวไหลตรงไหน พี่ยังเป็นพี่สาวหนูอยู่หรือเปล่า เข้าข้างคนนอกไม่เข้าข้างหนู หนูมีตรงไหนสู้หลินซีซีไม่ได้กัน”

หลินลี่ตงไม่กล้าพูดอะไรต่อ น้องสาวคนนี้อารมณ์ร้ายขึ้นทุกวัน แม้แต่พ่อกับแม่ยังเอาไม่อยู่ ย่อมไม่มีทางฟังคำพูดของเธอแน่นอน

หลินตงจื้อตั้งใจว่าจะหาโอกาสไปถามครูดูบ้าง ไม่นึกเลยว่าจะมีการข้ามชั้นได้ด้วย ทำไมแต่ก่อนเธอถึงคิดไม่ถึงนะ แบบนี้ก็จะได้เรียนจบเร็วขึ้น มีเวลาไปทำเรื่องอื่นได้มากขึ้น

เธอเป็นคนที่ได้เกิดใหม่อีกชาตินะ ถึงแม้ชาติก่อนจะเรียนไม่จบชั้นประถม แต่เรื่องพวกนี้จะไปยากอะไร ข้อสอบประถมมันจะยากสักแค่ไหนเชียว สำหรับเธอแล้วมันง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากชัดๆ

ไม่นานเสียงเคาะฆ้องเลิกเรียนก็ดังขึ้น

หลินซีซีเก็บกระเป๋านักเรียนเรียบร้อยตั้งนานแล้ว เพียงแต่เธอโดนเพื่อนๆ รุมล้อมด้วยความตื่นเต้น มีเพื่อนเข้ามาถามไม่หยุดหย่อนว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า ต่อไปต้องไปเรียนที่ห้อง ป.3 แล้วใช่ไหม แล้วก็ถามว่าข้อสอบข้ามชั้นยากหรือเปล่าสารพัด

สวีเสี่ยวฉิงทำหน้าเหมือนมองคนโง่ “ก็ต้องจริงอยู่แล้วสิ ครูประกาศในห้องขนาดนั้น จะเป็นเรื่องโกหกไปได้ยังไง

ซีซีเขาเรียนเก่งอยู่แล้ว แถมยังตั้งใจมาก สอบทีไรก็ได้เต็มร้อยทั้งสองวิชา เป็นที่หนึ่งของห้องเรานะ

ข้อสอบข้ามชั้นมันก็ต้องยากอยู่แล้ว ถ้าเปลี่ยนเป็นพวกเราที่ขี้เกียจแบบนี้ไม่มีทางทำได้หรอก ปกติตอนพักเบรกนอกจากไปห้องน้ำแล้ว ซีซีก็นั่งอ่านหนังสือตลอด ซีซีตั้งใจขนาดนี้ ได้ข้ามชั้นก็เป็นเรื่องธรรมดามาก ถ้าเป็นพวกเราได้ข้ามชั้นสิถึงจะไม่ธรรมดา!”

เพื่อนๆ ที่รุมล้อมหลินซีซีได้ยินสวีเสี่ยวฉิงพูดแบบนั้นก็พยักหน้าเห็นพ้อง พอลองคิดดูก็จริงของเธอ

พวกเขายังนั่งเล่นดินเล่นโคลนกันอยู่เลย ส่วนหลินซีซีข้ามชั้นไปแล้ว

ความต่างชั้นนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

ทุกคนยังคงส่งเสียงเจื้อยแจ้วคุยกันต่ออีกพักหนึ่ง

หลินตงกับหลินหนานรออยู่นานเห็นน้องเล็กยังไม่ออกมาเสียที จึงวิ่งเข้ามาหาในห้อง เพื่อนๆ ที่ล้อมรอบหลินซีซีอยู่ก็แยกย้ายกันไป หลินซีซีจึงชวนสวีเสี่ยวฉิงเดินกลับด้วยกัน

หลินตงได้ยินคำแสดงความยินดีที่เพื่อนๆ พูดกับหลินซีซีเมื่อครู่ ก็รู้แล้วว่าน้องสาวข้ามชั้นสำเร็จ

หลินซีซีกะพริบตาปริบๆ “พี่รอง ต่อไปเราก็อยู่ห้องเดียวกันแล้วนะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยล่ะ”

หลินหนานทำหน้ามุ่ยสุดขีด รู้สึกว่าชีวิตตัวเองช่างยากลำบากเหลือเกิน ต้องมาอยู่ห้องเดียวกับน้องสาวที่เด็กกว่า ชีวิตหลังจากนี้คงไม่สงบสุขแน่ น้องสาวของเขาคุมคนเก่งจะตายไป

หลินตงตบไหล่หลินหนานแล้วหัวเราะ “พี่อิจฉาแกจริงๆ เลย ได้อยู่ห้องเดียวกับน้องเล็กเนี่ย”

หลินหนานค้อนใส่หลินตง รู้ดีว่าพี่ใหญ่กำลังเยาะเย้ย “พี่ใหญ่ ถ้าพี่ไม่ยิ้มมีเลศนัยขนาดนั้น ผมคงเชื่อคำพูดพี่ไปแล้ว”

หลินตง หลินซีซี รวมทั้งสวีเสี่ยวฉิงยิ่งกลั้นหัวเราะไม่อยู่พากันหัวเราะร่วน

สวีเสี่ยวฉิงคลุกคลีกับหลินซีซีบ่อยๆ รู้ว่าพี่ชายทั้งสองคนของหลินซีซีดีกับเธอมาก จึงรู้สึกอิจฉาที่หลินซีซีมีพี่ชายคอยตามใจถึงสองคน

หลินซีซีเสนอแนะขึ้นมา “พี่รอง ในเมื่อพี่ใหญ่อยากอยู่ห้องเดียวกับพวกเรา งั้นต่อไปพวกเราก็ตั้งใจเรียนให้ดี แล้วสอบข้ามชั้นไปอยู่ห้องพี่ใหญ่ด้วยกัน ไปเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับพี่ใหญ่ ดีไหม”

ดวงตาของหลินหนานเป็นประกายขึ้นมาทันที ความคิดของน้องเล็กยอดเยี่ยมไปเลย ชิ มาหัวเราะเยาะฉันดีนัก ฉันกับน้องเล็กจะข้ามชั้นไปอยู่ห้องเดียวกับพี่ใหญ่ให้หมด ให้พี่ใหญ่ได้ลิ้มรสความรู้สึกแบบที่ฉันกำลังรู้สึกอยู่ตอนนี้บ้าง

เขารีบตอบตกลงทันที “ดีเลย ดีเลย รับรองว่าจะตั้งใจเรียนแน่นอน”

พูดจบก็หันไปส่งสายตาให้หลินตงแล้วบอกว่า “พี่ใหญ่ รอผมก่อนนะ!”

หลินตงทนดูท่าทางของหลินหนานไม่ไหว รู้สึกขัดหูขัดตาพิลึก “พี่ว่าน้องเล็กน่ะมีโอกาส แต่หลินหนานอย่างแกเนี่ย ดูทรงแล้วยาก พี่เองก็ตั้งตารออยากอยู่ห้องเดียวกับน้องชายใจจะขาดเหมือนกัน เพราะฉะนั้นน้องชาย แกต้องพยายามเข้าล่ะ”

หลินหนานเกาหัวแกรกๆ ทำไมปฏิกิริยาของพี่ใหญ่ถึงไม่เหมือนกับที่เขาคิดไว้ล่ะ

หลินตงไม่สนใจน้องชายจอมทึ่มคนนี้อีก

ทุกคนพูดคุยหัวเราะกันไปตลอดทาง ไม่นานก็แยกย้ายกับสวีเสี่ยวฉิง

ทางด้านนี้ พอเพิ่งจะกลับถึงบ้าน หลินซีซีก็โดนป้าสะใภ้รองดึงตัวไปถามว่าได้ข้ามชั้นจริงหรือไม่

หลังจากหลินเหล่าซื่อกลับมาจากโรงเรียน เขาก็ไม่ได้อยู่เฉยเลยแม้แต่น้อย อันดับแรกก็รีบกลับมาบอกแม่เฒ่าหลินกับพ่อเฒ่าหลิน ไม่ได้ตั้งใจจะไปโอ้อวดกับบ้านใหญ่ บ้านรอง หรือบ้านสามหรอกนะ แต่ทุกคนก็อยู่ในบ้าน ตอนที่พูดกับสองเฒ่า แต่ละบ้านก็ได้ยินกันหมด จึงเป็นฝ่ายเข้ามาซักถามหลินเหล่าซื่อเอง

พอหลินเหล่าซื่อพูดจบที่บ้าน ก็รีบแจ้นไปอวดต่อที่ลานฟั่นเชือกฟางทันที

ป้าสะใภ้รองไม่อยากจะเชื่อ พอนึกขึ้นได้ว่าใกล้ถึงเวลาเลิกเรียนแล้ว จึงมายืนทำงานบ้านไปพลางรออยู่ที่ลานบ้าน

เมื่อครู่ตอนที่หลินลี่ตงกับหลินตงจื้อสองสาวบ้านสามเดินกลับมา ป้าสะใภ้รองก็เข้าไปถามแล้ว แต่ใครจะรู้ว่าหลินตงจื้อเด็กเวรนั่นเป็นบ้าอะไรถึงได้ทำหน้าบึ้งตึง ทำตัวเหมือนคนติดหนี้เธออยู่ตลอดเวลา พอถามก็ไม่ยอมพูด แถมไม่พูดคนเดียวยังไม่พอ ยังดึงตัวไม่ยอมให้หลินลี่ตงพี่สาวของตัวเองพูดอีกด้วย ด้วยเหตุนี้ป้าสะใภ้รองจึงแอบด่าบ้านสามในใจไปรอบหนึ่งแล้ว

หลินซีซีพยักหน้า

“แบบนี้ก็ดีจริงๆ ประหยัดค่าเล่าเรียนไปได้ตั้งหลายหยวน ยังคงเป็นคู่ผัวเมียบ้านสี่ที่คิดคำนวณเก่ง” ป้าสะใภ้รองพอได้ยินว่าเป็นเรื่องจริง ก็คิดในใจว่าต้นไผ่เลวยังอุตส่าห์แตกหน่อดีได้ ผัวเมียบ้านสี่ขี้เกียจตัวเป็นขนทั้งคู่ ยังอุตส่าห์คลอดลูกที่เรียนหนังสือเก่งออกมาได้ นี่เป็นคนแรกของตระกูลหลินเลยนะที่ได้ข้ามชั้น

พ่อเฒ่าหลินกับแม่เฒ่าหลินเองก็ดีใจมาก ใครบ้างจะไม่ชอบให้ลูกหลานบ้านตัวเองเป็นคนมีความสามารถ

พ่อเฒ่าหลินเอ่ยปากว่า “แม่มัน เอารางวัลให้ยัยหนูซีซีสักสองหยวนไป”

แม่เฒ่าหลินตอบรับอย่างเต็มใจ เดินเขย่งเท้าคู่เล็กเข้าไปเอาเงินในห้องทันที

ป้าสะใภ้รองตาโต สองเฒ่านี้ช่างลำเอียงเสียจริง ไม่ให้ไข่ไก่เป็นรางวัลก็ให้เงินเป็นรางวัล ดูท่าต่อให้บ้านสี่ตดออกมา ในสายตาสองเฒ่าก็คงมองว่าหอมอยู่ดี