บทที่ 83 ข้ามชั้นสำเร็จ

ครูสวีเข้าประเด็นทันที ถามตรงๆ ว่าตกลงให้หลินซีซีข้ามชั้นหรือไม่

หลินเหล่าซื่อพยักหน้าบอกว่าตกลง

ครูสวีพยักหน้ารับ วันนี้พอเห็นหลินเหล่าซื่อมา เขาก็รู้เจตนาแล้ว จึงเตรียมพร้อมไว้ก่อน ก้มลงหยิบแบบฟอร์มคำร้องออกมาจากลิ้นชัก แล้วบอกหลินเหล่าซื่อว่าต้องกรอกอย่างไร

เขาค่อนข้างเอ็นดูนักเรียนหลินซีซี รู้สึกว่าเด็กคนนี้หัวไว ทั้งยังขยันใฝ่เรียนรู้ เป็นต้นกล้าชั้นดีสำหรับการเล่าเรียน นิสัยไม่เย่อหยิ่งไม่วู่วาม น่าเสียดายที่ยุคนี้ยังสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ เลยทำให้เสียโอกาสคนเก่งไป ไม่อย่างนั้นนักเรียนหลินซีซีอาจจะได้เป็นถึงนักศึกษาหญิงมหาวิทยาลัยเลยด้วยซ้ำ

ครูสวีรายงานเรื่องนี้กับครูใหญ่ไว้ล่วงหน้าแล้ว จึงให้คนไปตามหลินซีซีที่ห้องเรียน เพื่อพาไปห้องทำงานครูใหญ่พร้อมกับหลินเหล่าซื่อ

เรื่องการข้ามชั้นนี้เมื่อก่อนก็เคยมี เพราะไม่ว่ายุคสมัยไหนย่อมมีคนเก่งกาจเป็นอัจฉริยะอยู่เสมอ

โรงเรียนประถมหมู่บ้านตระกูลหลินหากเป็นสมัยก่อนก็คือโรงเรียนประจำตระกูลของหมู่บ้านตระกูลหลิน ซึ่งเคยให้กำเนิดผู้มีความรู้มาแล้วมากมาย ในสมุดลำดับตระกูลล้วนมีบันทึกไว้ทั้งสิ้น

หลินซีซีกับหลินตงจื้อเองก็เป็นอัจฉริยะตัวน้อยที่ทุกคนยอมรับในบรรดานักเรียนใหม่รุ่นนี้

ตอนแรกที่ครูสวีได้ยินหลินซีซีพูดเรื่องข้ามชั้น เขาก็ประหลาดใจอยู่เหมือนกัน เพราะอย่างไรเสียก็เป็นต้นกล้าชั้นดีประจำห้อง ตัวเขาก็แอบเสียดายไม่อยากให้ย้ายไป

แต่พอคิดดูว่านี่เป็นเรื่องดี อย่างไรก็เป็นต้นกล้าชั้นดีที่ผ่านมือตนเองมา เรียนแค่เทอมแรกของชั้น ป.1 ยังไม่ได้แตะเทอมสองก็ข้ามชั้นไป ป.3 ทันที เด็กฉลาดน่ะใช่ แต่ก็ต้องได้ครูดีคอยขัดเกลาถึงจะเห็นผลรวดเร็ว ถือเป็นการยืนยันความสามารถในการสอนของเขาด้วยเช่นกัน

ครูสวีจึงเดินกระดี๊กระด้าไปรายงานครูใหญ่ ทั้งยังป่าวประกาศไปทั่วห้องพักครู จนบรรดาครูในโรงเรียนต่างรู้กันหมดแล้วว่ามีนักเรียน ป.1 คนหนึ่งกำลังจะขอข้ามชั้น

เมื่อหลินเหล่าซื่อไปถึงห้องทำงานครูใหญ่ หลินซีซีก็ถืออุปกรณ์การเรียนตามมาถึงพอดี

ครูใหญ่ตามครูวิชาภาษาจีนและคณิตศาสตร์ชั้น ป.3 มา โดยให้แต่ละคนออกข้อสอบปลายภาคเทอมแรกของชั้น ป.3 คนละหนึ่งชุด

ครูวิชาภาษาจีนและคณิตศาสตร์ชั้น ป.3 รู้ข่าวนี้มาจากครูสวีแล้ว และครูใหญ่ก็เกริ่นกับพวกตนไว้ก่อนหน้า จึงพอจะเข้าใจเรื่องราวดี

หลินซีซีนั่งลงทำข้อสอบบนโต๊ะตัวเล็กในห้องทำงานครูใหญ่ตรงนั้นทันที

หลินเหล่าซื่อกลับดูผ่อนคลายอย่างยิ่ง เพราะเขามั่นใจในตัวลูกสาว

ครูชั้น ป.3 มองดูหลินซีซีทำข้อสอบชุดนี้อย่างลื่นไหลไม่มีติดขัดแม้แต่น้อย พอชะโงกหน้าเข้าไปดู ยิ่งดูก็ยิ่งตกตะลึงในใจ เด็กคนนี้มีฝีมือจริง ดูคร่าวๆ แล้วคำตอบถูกต้องทั้งหมด

พวกเขาได้ยินครูสวีพูดถึงต้นกล้าชั้นดีประจำห้องมานานแล้ว พอมาเห็นกับตาตนเองก็พบว่ายอดเยี่ยมจริงๆ ต่างพยักหน้าเห็นพ้องต้องกัน

เมื่อหลินซีซีทำข้อสอบชุดแรกเสร็จและเริ่มทำชุดถัดไป ครูชั้น ป.3 ก็ตรวจข้อสอบชุดแรกตรงนั้นทันที พอตรวจข้อสอบชุดแรกเกือบเสร็จ ข้อสอบอีกชุดในมือหลินซีซีก็ทำไปเกินครึ่งแล้ว

ครูใหญ่และครูสวีรับข้อสอบที่ตรวจเสร็จแล้วมาดู ต่างก็ตกตะลึงกับคะแนนที่โดดเด่นสะดุดตา

พอหลินซีซีทำข้อสอบชุดที่สองเสร็จ ครูคณิตศาสตร์ชั้น ป.3 ก็รีบตรวจทันที

ผ่านไปไม่นาน ครูใหญ่ก็เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าชื่นชมพร้อมรอยยิ้ม “ยินดีต้อนรับนักเรียนหลินซีซีสู่ชั้น ป.3 นะ ต่อไปก็พยายามเข้านะจ๊ะ”

“ยินดีด้วยนะนักเรียนหลินซีซี” ครูสวีก็ดีใจมากเช่นกันที่เด็กเก่งคนนี้มาจากห้องของเขา

ครูคณิตศาสตร์และครูภาษาจีนชั้น ป.3 ปรบมือให้ “นักเรียนหลินซีซีเก่งมากเลย พยายามต่อไปนะ”

ตอนที่ลูกสาวนั่งทำข้อสอบเมื่อครู่ ด้วยความมั่นใจในตัวลูก หลินเหล่าซื่อจึงไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก แต่พอได้ยินคำพูดของครูใหญ่กับบรรดาครู เขาก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที “ลูกสาวผมทำได้แล้ว ลูกสาวผมนี่เก่งที่สุดเลย”

หลินซีซีเอ่ยขอบคุณ “ขอบคุณครูใหญ่ที่ให้โอกาสหนูค่ะ ขอบคุณครูสวีที่คอยสั่งสอนหนูนะคะ ครูเว่ย ครูหวัง ต่อไปหนูจะตั้งใจเรียนยิ่งขึ้นค่ะ”

“ดีจ้ะ งั้นหนูกลับไปเก็บกระเป๋านักเรียนเถอะ แล้วค่อยไปรายงานตัวที่ห้อง ป.3 ได้เลย” ครูใหญ่ยิ้มบอก

หลังจากหลินซีซีเอ่ยขอบคุณอีกครั้ง เธอก็เดินออกจากห้องทำงานมาพร้อมกับหลินเหล่าซื่อ

หลินเหล่าซื่อเอ่ยถามอย่างอารมณ์ดี “ลูกสาว ให้พ่อไปช่วยไหม”

“ไม่ต้องหรอกค่ะพ่อ มีแค่กระเป๋าใบเดียว หนูทำเองได้ พ่อไปทำงานเถอะค่ะ” หลินซีซีบอก

“งั้นก็ได้ พ่อจะไปลงแรงแล้ว เดี๋ยวพ่อจะเอาข่าวดีนี้ไปบอกแม่กับปู่ย่าของลูก ให้ทุกคนได้ดีใจกันทั่วหน้าเลย” หลินเหล่าซื่อหน้าบานเป็นกระด้ง เดินอกผายไหล่ผึ่งอย่างสง่าผ่าเผย ฮะๆ… ลูกสาวของเขาหลินเหล่าซื่อนี่เก่งจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะลูกสาวห้ามไว้ไม่ให้พูดเพ้อเจ้อก่อนเรื่องจะสำเร็จล่ะก็ เขาคงเที่ยวคุยโวไปทั่วแล้ว ทำเอาอึดอัดแทบแย่

หลินซีซีกลับมาถึงห้องเรียนแล้วเอ่ยขออนุญาต ครูคณิตศาสตร์กำลังสอนอยู่ กว่าเรื่องจะเสร็จก็กินเวลาจนถึงคาบสุดท้ายของช่วงบ่ายแล้ว

ครูคณิตศาสตร์หันกลับมา มือที่คีบชอล์กผงกศีรษะรับ ย่อมรู้อยู่แล้วว่าหลินซีซีไปทำอะไรมา พูดตามตรงเธอก็อยากรู้อยู่เหมือนกัน ทว่าต่อหน้านักเรียนมากมายขนาดนี้จึงไม่ได้เอ่ยปากถามออกไป เพื่อไม่ให้เป็นการทำลายความมั่นใจของเด็กหญิงหากเรื่องไม่สำเร็จ เธอค่อนข้างเอ็นดูเด็กหญิงผู้นิ่งสงบเรียบร้อยคนนี้ เพราะเวลาเรียนตั้งใจและเรียนรู้ได้รวดเร็วมาก

หลินลี่ตงมองลูกพี่ลูกน้องคนเล็กด้วยความสงสัย ช่วงบ่ายอาสี่มาโรงเรียนทำไมกัน น้องเล็กไม่ได้เข้าเรียนตลอดทั้งบ่าย จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่านะ

หลินตงจื้อขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่รู้ว่าอาสี่กับหลินซีซีกำลังเล่นพิเรนทร์อะไรกัน

พอหลินซีซีนั่งลง สวีเสี่ยวฉิงที่เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะก็เขียนข้อความหนึ่งบรรทัดไว้ที่ท้ายสมุด พอสบโอกาสที่ครูไม่ทันสังเกตก็เลื่อนกระดาษมาตรงหน้าหลินซีซี เป็นการถามว่าช่วงบ่ายหลินซีซีไปทำอะไรมา

เรื่องการข้ามชั้นนี้ นอกจากครูสวีแล้วหลินซีซีไม่ได้บอกใครเลย พรุ่งนี้เช้าเธอก็ต้องไปเรียนที่ห้อง ป.3 แล้ว ซึ่งอยู่ห่างจากห้อง ป.1 ไปหนึ่งห้องเรียน

หลินซีซีจึงเขียนตอบลงบนกระดาษเช่นเดียวกับสวีเสี่ยวฉิง โดยเขียนในสมุดของตนเองไม่ได้ใช้ของสวีเสี่ยวฉิง เธอไม่ได้ปิดบังและบอกความจริงไปทั้งหมด เพราะเธอสนิทสนมกับสวีเสี่ยวฉิงดี ถือเป็นเพื่อนรักในห้องเรียน

สวีเสี่ยวฉิงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง มองเพื่อนร่วมโต๊ะของตนเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ ให้ตายเถอะ นี่เธอไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม ตัวอักษรพวกนี้แยกกันเธอก็อ่านออกหมด แต่พอเอามารวมกันแล้วแทบไม่อยากเชื่อสายตา

เธอรู้อยู่แล้วว่าเพื่อนร่วมโต๊ะคนนี้เรียนเก่ง สอบทีไรก็ได้ร้อยคะแนนเต็มทั้งสองวิชา แต่ไม่นึกเลยว่าจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ สามารถเรียนเนื้อหาเทอมสองของชั้น ป.1 กับเนื้อหา ป.2 ด้วยตัวเองได้ ทั้งยังเรียนล่วงหน้าไปถึงเนื้อหาเทอมแรกของชั้น ป.3 อีก

ยิ่งไปกว่านั้นคือสอบผ่านการทดสอบของโรงเรียนเรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องถามก็รู้ว่าข้อสอบจะยากแค่ไหน และการคุมสอบจะเข้มงวดเพียงใด การที่มีครูใหญ่มาคุมสอบด้วยตัวเอง ย่อมจินตนาการได้เลยว่าความสามารถของเพื่อนร่วมโต๊ะคนนี้แข็งแกร่งขนาดไหน

ถ้าเปลี่ยนเป็นเธอ ต้องมานั่งทำข้อสอบต่อหน้าต่อตาครูตั้งหลายคนรวมถึงครูใหญ่ เธอคงประหม่าจนทำข้อสอบไม่ถูก แม้แต่ข้อที่ทำได้ก็คงลืมหมดเพราะความตื่นเต้น

สวีเสี่ยวฉิงรู้สึกดีใจแทนเพื่อนร่วมโต๊ะอย่างมาก เธอเขียนข้อความลงบนกระดาษต่อเพื่อเอ่ยชมว่าหลินซีซีเก่งอย่างนั้นอย่างนี้ แต่พอคิดขึ้นได้ว่าหลังจากนี้พวกเธอจะไม่ได้นั่งโต๊ะเดียวกันแล้ว สวีเสี่ยวฉิงก็รู้สึกใจหายขึ้นมานิดๆ

หลินซีซีจึงเขียนตอบลงบนกระดาษว่า ถึงแม้จะไม่ได้นั่งโต๊ะเดียวกันแล้ว แต่พวกเธอก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเสมอ วันหน้าจะแวะมาหาเธอที่ห้อง ป.3 เมื่อไหร่ก็ได้

พอสวีเสี่ยวฉิงอ่านดูก็พลอยดีใจขึ้นมา แล้วเขียนตอบอีกว่า ‘งั้นต่อไปถ้าพักคาบเมื่อไหร่ ฉันจะไปหาเธอที่ห้อง ป.3 นะ’

หลินซีซีเขียนตอบว่าไม่มีปัญหา แล้ววาดรูปหัวใจดวงเล็กๆ ต่อท้าย

ทั้งสองคนแอบส่งกระดาษคุยกันอยู่ตรงนี้ จนครูคณิตศาสตร์ปรายตามามองสองสามครั้ง หลินซีซีกับสวีเสี่ยวฉิงจึงรีบนั่งตัวตรง ไม่กล้าส่งกระดาษอีก ได้แต่นัดแนะกันว่าจะเดินกลับด้วยกันตอนเลิกเรียน แล้วค่อยคุยกันระหว่างทาง

ใกล้เวลาเลิกเรียนแล้ว เหลือเวลาอีกแค่ห้านาทีสุดท้าย ครูคณิตศาสตร์สั่งการบ้านเสร็จก็ให้นักเรียนนั่งทำการบ้านไปพลางๆ

ทันใดนั้นครูสวีก็เดินมาที่หน้าประตูห้องเรียน แล้วเอ่ยกับครูคณิตศาสตร์เพื่อขอเวลาคุยกับพวกนักเรียนสักครู่หนึ่ง