บทที่ 82 ฉันก็ต้องไว้หน้าตัวเองบ้างนะ!

หลินเหล่าซื่อกับหลี่ชุนซิ่งตั้งใจฟังลูกสาวคนเล็กเล่าเรื่องที่อยากจะข้ามชั้น

“ลูกสาว หนูแน่ใจนะว่าไหว” หลินเหล่าซื่อถาม

“พ่อ หนูแน่ใจ” หลินซีซีพยักหน้า

หลินเหล่าซื่อดีใจจนอุ้มลูกสาวคนเล็กโยนขึ้นกลางอากาศสองที หันไปพูดกับหลี่ชุนซิ่งว่า “เมีย ฉันรู้อยู่แล้วว่าลูกสาวพวกเราเรียนหนังสือเก่ง ไม่แน่ว่าต่อไปอาจจะได้กินข้าวปันส่วนเหมือนป้าใหญ่ก็ได้นะ”

หลี่ชุนซิ่งย่อมดีใจมากเช่นกัน เธอพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “ลูกสาวพวกเราไม่มีทางแย่อยู่แล้ว”

“ลูกสาวพวกเรานี่เชิดหน้าชูตาให้จริงๆ ต่อไปต้องได้ดีแน่นอน นิสัยเหมือนฉันเป๊ะ” บนใบหน้าของหลินเหล่าซื่อปรากฏรอยยิ้มซื่อๆ ที่หาดูได้ยาก

หลี่ชุนซิ่งปรายตามองยิ้มๆ “เหมือนแค่พี่เหรอ พูดแบบนี้หมายความว่าเหมือนฉันแล้วไม่ดีหรือไง”

“จะเป็นงั้นได้ยังไง ลูกสาวเธอเป็นคนคลอด ย่อมต้องเหมือนเธอ เหมือนเธอที่สุดอยู่แล้ว”

สองสามีภรรยาย่อมรู้อยู่แก่ใจว่าลูกสาวบ้านตนขยันแค่ไหน ทุกวันต้องอ่านหนังสือคัดลายมือ ไม่เพียงแต่ตั้งใจเรียนเอง ยังลากพี่ชายอีกสองคนให้เรียนไปด้วย

ลูกสาวเธอหัวไว ผลการเรียนยอดเยี่ยม กระทั่งคะแนนของลูกชายทั้งสองคนก็ค่อยๆ ดีขึ้น ต่อไปเรียนจบ ม.ต้น ได้สบายมาก

หลี่ชุนซิ่งยิ้มไปยิ้มมาจนหัวตาเริ่มร้อนผ่าว ตอนนี้ช่างดีเหลือเกิน ช่างแตกต่างจากความฝันร้ายที่เธอเคยฝันอย่างสิ้นเชิง

หลินซีซีเท้าแตะพื้นแล้วก็ยกมือจับหัว พ่อชอบโยนเธอขึ้นไปแบบนี้เรื่อยเลย

เมื่อเห็นพ่อแม่ผลัดกันอวยกันเอง เธอก็แอบขัดเขินนิดหน่อย ทว่าชั่วพริบตาก็ยืดอกน้อยๆ อย่างภูมิใจ

ตัวเธอคิดว่าไม่ได้มีอะไรมากมาย แต่ทนความดีอกดีใจยกใหญ่ของหลินเหล่าซื่อกับหลี่ชุนซิ่งไม่ไหวจริงๆ

พ่อแม่ของตัวเองก็ต้องตามใจสิ ไว้คราวหน้าสอบได้คะแนนดีๆ มาเชิดหน้าชูตาให้พ่อกับแม่อีกก็แล้วกัน

หลินตงก็รู้สึกภูมิใจมาก น้องสาวของเขาช่างฉลาดปราดเปรื่องเสียจริง

แต่หลินหนานกลับรู้สึกไม่ค่อยน่ารื่นรมย์เท่าไร สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก น้องสาวฉลาดเขาก็ดีใจอยู่หรอก เพียงแต่ว่า ใครมันจะอยากอยู่ห้องเดียวกับน้องสาวที่อายุน้อยกว่าตัวเองตั้งสองปีกันล่ะ

ต่อไปถ้าเขาสอบตก แล้วน้องสาวที่เด็กกว่าสองปีแถมนี่ยังข้ามชั้นมาอยู่ ป.3 อีก มันก็…เสียหน้าแย่เลยนะ

หลินหนาน: ผมก็ต้องไว้หน้าตัวเองเหมือนกันนะ

เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครในบ้านสนใจความคิดของเขาเลยสักคน

คนทั้งบ้านต่างเบิกบานหน้าชื่นตาบาน ราวกับว่าหลินซีซีข้ามชั้นสำเร็จเรียบร้อยแล้ว

หลินซีซี: “พ่อ เรื่องทำเรื่องข้ามชั้นต้องให้ผู้ปกครองยินยอมก่อน พ่อว่างแล้วช่วยแวะไปที่โรงเรียนหน่อยสิ”

หลินเหล่าซื่อเลิกคิ้วอย่างอารมณ์ดี เรื่องได้หน้าแบบนี้เขาชอบอยู่แล้ว จึงรับปากทันที “เรื่องนี้ไม่มีปัญหา ส่งให้พ่อจัดการได้เลย เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก”

หลินซีซียังคงยอมรับในความสามารถของพ่อตัวเองอยู่มาก ถึงแม้คนนอกหรือคนในหมู่บ้านจะรู้สึกว่าหลินเหล่าซื่อพึ่งพาไม่ได้ ส่วนหนึ่งมันเป็นเพราะความขี้เกียจล้วนๆ ของพ่อเธอเองนั่นแหละ ขี้เกียจไปทำแต้มแรงงาน ขี้เกียจจะอธิบาย ขี้เกียจจะทำโน่นทำนี่

แต่ถ้าเป็นเรื่องในบ้านแล้วล่ะก็ พ่อของเธอนั้นพึ่งพาได้สุดๆ

ขอเพียงเป็นเรื่องที่พ่ออยากทำ ย่อมทำสำเร็จอย่างแน่นอน

หลี่ชุนซิ่งเป็นผู้คุมเสบียงทุกอย่างในบ้าน วันนี้อารมณ์ดีจึงโบกมือสั่งอย่างใจกว้าง “มื้อเที่ยงนี้พวกเราจะกินเนื้อกัน”

“เอื๊อก” หลินตง หลินหนาน และหลินซีซีพร้อมใจกันกลืนน้ำลายอึกใหญ่

หลินซีซีก็ไม่อยากทำตัวตะกละขนาดนี้หรอกนะ แต่เธออยากกินเนื้อจริงๆ ช่วงนี้น้ำมันมีน้อยมาก แถมยังเป็นช่วงข้าวยากหมากแพงก่อนฤดูเก็บเกี่ยว อาหารแต่ละมื้อที่บ้านจึงมีแต่หัวไชเท้า ผักกาดขาว และมันฝรั่งสลับกันไปมา กินวนเวียนมาทั้งฤดูหนาวแล้ว สภาพความเป็นอยู่บ้านพวกเธอนับว่าค่อนข้างดีกว่าใคร เวลาผัดกับข้าวแต่ละมื้อยังพอได้ใส่น้ำมันหมูลงไปบ้าง ถึงอย่างนั้นมันก็ยังไม่หายอยากเนื้ออยู่ดี

ใช้ครัวเดียวกัน เธอจึงรู้อยู่แก่ใจว่าสภาพความเป็นอยู่ของบ้านป้าสะใภ้ใหญ่ บ้านป้าสะใภ้รอง และบ้านป้าสะใภ้สามยังเทียบกับบ้านพวกเธอไม่ได้ด้วยซ้ำ เห็นพวกเธอทำกับข้าวทีไรก็ใช้แค่ก้อนมันหมูถูรอบกระทะให้พอไม่ติดเท่านั้น

หลินซีซีไม่เคยใช้ชีวิตในยุคนี้มาก่อนจริงๆ จึงคิดไปว่าพวกเธอไม่ยอมตัดใจใช้น้ำมัน ซึ่งความจริงก็ตัดใจใช้ไม่ลงจริงๆ นั่นแหละ

ทว่ายังมีอีกเหตุผลสำคัญคือ ไม่อยากให้คนบ้านอื่นที่มาทำกับข้าวต่อได้กินไอความมันจากกระทะของบ้านตน หากใส่น้ำมันมากไปแล้วมาใช้กระทะใบเดียวกันทำอาหาร ในกระทะก็ยังมีคราบน้ำมันหลงเหลืออยู่ แบบนั้นบ้านตัวเองก็เสียเปรียบแย่น่ะสิ

หลินเหล่าซื่อพอได้ยินว่าจะได้กินเนื้อก็เช็ดปากทันที “เมีย ใส่เนื้อเยอะๆ หน่อยนะ พอกินหมดเดี๋ยวฉันไปหาพี่เมียซื้อมาเพิ่ม”

หลี่ชุนซิ่งค้อนขวับใส่สามี “ต้องให้พี่บอกด้วยเหรอ” บ้านเธอมีช่องทางนี้อยู่แล้ว ย่อมต้องใช้ให้เป็นประโยชน์

หลินเหล่าซื่อเกาท้ายทอยแล้วหัวเราะแหะๆ ออกมาสองที

หลินตง หลินหนาน และหลินซีซีพอได้ยินว่าวันนี้จะได้กินเนื้อเยอะหน่อยก็ยิ่งดีใจกันใหญ่

หลี่ชุนซิ่งหยิบเนื้อรมควันออกมาหนึ่งชิ้น พร้อมกับแป้งข้าวโพดและผักที่จะใช้ทำมื้อเที่ยง เดินถือตรงไปยังเรือนหลัก ปัจจุบันนี้บ้านสี่ของเธอร่วมวงกินข้าวกับพ่อเฒ่าหลินและแม่เฒ่าหลิน

สองเฒ่านี้ใจป้ำมาก มีกระทะเหล็กเป็นของตัวเองหนึ่งใบ

อีกประการหนึ่ง สองเฒ่าไม่ค่อยตัดใจกินของดีๆ เพื่อตัวเองสักเท่าไร ความดีที่สองเฒ่ามีต่อบ้านสี่นั้นหลี่ชุนซิ่งจำได้ขึ้นใจ เธอเองก็ไม่ใช่คนตระหนี่ถี่เหนียว ทางฝั่งเธอได้กินของดี สองเฒ่าก็จะได้พลอยกินของดีไปด้วย

วันนี้ป้าใหญ่ก็อยู่ที่นี่ด้วย

หลี่ชุนซิ่งเดินเข้าไปในเรือนหลัก “แม่ พี่ใหญ่ ฉันจะไปทำกับข้าวแล้วนะ”

ป้าใหญ่เห็นน้องสะใภ้ถือเนื้อมาชิ้นหนึ่ง เธอก็เคยได้ยินแม่เล่าให้ฟังเรื่องที่พ่อแม่ร่วมวงกินข้าวกับบ้านสี่ ตอนกินข้าวยังบอกอีกว่าได้พลอยอานิสงส์จากบ้านสี่ไปไม่น้อย ตอนแรกเธอยังคิดว่าแม่คงรักใคร่หลงใหลในตัวน้องชายคนเล็กจนมองข้ามความจริง ตอนนี้ได้เห็นกับตาตัวเองถึงได้เชื่อคำพูดของแม่

ป้าใหญ่จึงแสดงความสนิทสนมขึ้นมามากกว่าปกติ เดิมทีเธอก็สนิทกับน้องชายคนเล็กและอาเล็กอยู่แล้ว แต่กับน้องสะใภ้นั้นย่อมแย่กว่าหน่อย เพราะอย่างไรใจคนเราก็ย่อมลำเอียงเป็นธรรมดา ใครใช้ให้พวกเขามีสายเลือดเดียวกันล่ะ น้องชายแท้ๆ ของตัวเองจะขี้เกียจก็ไม่เป็นไร

แต่น้องสะใภ้กลับขี้เกียจจนก้นแทบไหม้ ตัวเธอเองเป็นคนกระฉับกระเฉง ทำงานเก่ง ย่อมไม่ชอบพวกทำงานอืดอาดเชื่องช้าเป็นที่สุด

แม้จะไม่ได้แสดงความไม่ชอบน้องสะใภ้ออกมาอย่างออกนอกหน้า แต่ในใจก็ย่อมมีความไม่พอใจอยู่บ้าง อีกอย่างน้องชายคนเล็กก็คอยปกป้องเมียแจ ถ้าเธอกล้าชักสีหน้าใส่น้องสะใภ้ น้องชายคนเล็กก็กล้าแข็งข้อใส่เธอทันที เธอเองก็ไม่ได้โง่ ย่อมรู้ดีว่าไม่ควรไปมีเรื่องกับคนบ้านเดิม

แม่เฒ่าหลินก็เดินไปหยิบเสบียงออกมา เดิมทีวันนี้ลูกสาวคนโตมาเธอก็คิดจะใส่เนื้ออยู่เหมือนกัน แต่พอน้องสะใภ้เล็กหยิบเนื้อมาชิ้นหนึ่งแล้ว แถมชิ้นนั้นยังไม่น้อยเลย เธอจึงไม่ได้หยิบเนื้อออกมาอีก

ป้าใหญ่จึงรับเสบียงมาจากมือของแม่ แล้วเดินไปที่ห้องครัวพร้อมกับน้องสะใภ้

ในห้องครัว คนของเรือนหลักก็กำลังทำกับข้าวอยู่เช่นกัน

หลังกินข้าวเสร็จ ตอนบ่ายหลินเหล่าซื่อก็เดินไปโรงเรียนพร้อมกับพวกเด็กๆ

เรื่องที่หลินซีซีจะข้ามชั้น นอกจากคนบ้านสี่แล้วก็ยังไม่มีใครรู้

หลินลี่ชิวของบ้านรอง รวมถึงหลินลี่ตงกับหลินตงจื้อของบ้านสาม พอเห็นอาสี่เดินตามไปโรงเรียนด้วยก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสัยใคร่รู้

โดยเฉพาะหลินตงจื้อ เธอแค่นเสียงหัวเราะอย่างเหยียดหยามขึ้นมาทีหนึ่ง ต้องเป็นหลินตงหรือไม่ก็หลินหนานไปก่อเรื่องมาแน่ๆ ชาติก่อนก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน

สองคนนี้ถอดแบบมาจากอาสี่ของเธอเป๊ะๆ เธอไม่เคยเห็นอาสี่ที่ไม่เอาถ่านคนนี้อยู่ในสายตามาแต่ไหนแต่ไรแล้ว แม้ตอนนี้อาสี่จะไม่เหมือนเมื่อก่อน แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรวิเศษวิโส เธอมีวาสนาครั้งใหญ่ที่ได้กลับมาเกิดใหม่อีกชาตินะ ใครจะไปรู้ความเป็นไปในอนาคตได้ดีกว่าเธอกันล่ะ ในเมื่อเธอกุมโอกาสทองเอาไว้ในมือ แค่พริบตาเดียวก็ทิ้งห่างบ้านสี่ไปไกลไม่เห็นฝุ่นแล้ว

พอหลินเหล่าซื่อไปถึงโรงเรียนก็เกือบจะได้เวลาเข้าเรียนพอดี เขาเดินดุ่มๆ ไปที่ห้องพักครูอย่างคุ้นเคย

โรงเรียนประถมของหมู่บ้านพวกเขามีประวัติความเป็นมายาวนานหลายปี เมื่อก่อนเคยได้ยินคนแก่เล่าว่าเดิมทีเป็นสำนักศึกษาประจำตระกูลของหมู่บ้านตระกูลหลิน เคยมีคนสอบได้เป็นขุนนาง เป็นทั้งซิ่วไฉและจวี่เหรินมาก่อน

หลินซีซีบอกเรื่องข้ามชั้นกับครูสวีไว้ล่วงหน้าแล้ว ครูสวีบอกว่าเรื่องนี้ต้องให้ผู้ปกครองยินยอมก่อน พอรู้ว่าผู้ปกครองของหลินซีซีจะมา ครูสวีจึงนั่งรออยู่ในห้องพักครู

เนื่องจากเป็นคนในหมู่บ้านเดียวกัน ครูสวีย่อมรู้จักหลินเหล่าซื่อเป็นอย่างดี เพียงแต่ครูสวีอายุมากกว่าสองสามปี รุ่นราวคราวเดียวกับป้าใหญ่

ครูสวีดันแว่นตาขึ้น แล้วเอ่ยปากชมหลินซีซียกใหญ่ก่อนเป็นอันดับแรก

หลินเหล่าซื่อเลิกคิ้วอย่างลำพองใจ ไม่คิดจะถ่อมตัวเลยสักนิด ลูกสาวของเขาเก่งจริงนี่นา จึงน้อมรับคำชมเหล่านั้นไว้ทั้งหมด

ครูสวีกระแอมเบาๆ ถ้าเป็นคนอื่นคงต้องถ่อมเนื้อถ่อมตัวกันสักหน่อยแล้ว แต่ใครใช้ให้คนคนนี้เป็นหลินเหล่าซื่อกันล่ะ ครูสวีที่เป็นคนหมู่บ้านเดียวกันย่อมรู้นิสัยของหลินเหล่าซื่อดี จึงไม่เสียเวลาเกรงใจอีกต่อไป