บทที่ 295 ไม่ถึงขั้นต้องเกาะลูกกิน

หลินเหล่าซื่อยกมืออุดหู พลางคิดในใจว่าพ่อแม่ยังแข็งแรงดีจริงๆ ตะเบ็งเสียงลั่นจนเขาปวดแก้วหูไปหมด

“พ่อกับแม่ เมื่อกี้ก็ได้ยินกันชัดแล้วนี่ ยังจะถามอีกทำไม”

แม่เฒ่าหลินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เอามือทุบอกเบาๆ “ไม่ไหว ฉันขอหายใจแป๊บ เรื่องใหญ่ขนาดนี้แกไม่ปริปากบอกสักแอะ”