บทที่ 296 พร้อมหน้าพร้อมตา

รถไฟเข้าเทียบชานชาลา มองเห็นผู้คนจำนวนมากหอบหิ้วสัมภาระทยอยเดินออกมา แต่ยังไม่เห็นพ่อกับแม่ก้าวออกมาเสียทีก็อดร้อนใจไม่ได้

“ทำไมพ่อกับแม่ยังไม่ออกมาอีกนะ รถไฟขบวนนี้แน่นะพี่” หลินหนานชะเง้อคอมอง ไม่ได้เจอพ่อแม่มานานทำให้เขาตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย

หลินซีซีเขย่งปลายเท้ากวาดสายตามองหาเงาร่างของพ่อกับแม่ท่ามกลางฝูงชน นึกถึงประสบการณ์นั่งรถไฟคราวก่อนจึงเดาว่า “สงสัยพ่อกับแม่จะรำคาญคนเยอะ ไม่อยากไปเบียดกับใครน่ะสิ รอให้คนซาลงหน่อยเดี๋ยวก็คงออกมา”