บทที่ 51 ปากร้าย

สวี่เฉิงเดินตามทั้งสองคนไปตลอดทางจนถึงบ้านพักยุวชนปัญญาชน

ระหว่างทางเขาอ้าปากจะพูดอยู่หลายหน อยากเตือนเธอว่าต่อไปอย่าวิ่งมาที่บ้านพักยุวชนปัญญาชนบ่อยๆ จะดีกว่า

แต่พอคิดได้ว่าเมื่อครู่เพิ่งทำเธอโกรธ กว่าจะง้อให้หายได้ก็ยากเย็น ขืนโกรธขึ้นมาอีกจะทำอย่างไร สุดท้ายเลยกลืนคำพูดนั้นลงคอไป

เมื่อกี้ตอนเดินมา ทั้งสองคนช่วยกันกินวอลนัตในมือจนหมด เหลือแค่วอลนัตในกระเป๋าเสื้อที่ยังไม่ได้กิน

ซีซียังอยากกินอีกสักลูก แต่พอลองใช้ปลายลิ้นดุนฟันหน้าด้านบนดู มันเริ่มโยกนิดๆ เสียแล้ว พอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเข้าสู่วัยฟันน้ำนมหลุด และคิดว่าต่อไปเวลาพูดจะมีลมรั่วออกมา เธอก็รู้สึกหมดอาลัยตายอยากไปทั้งตัว

สวี่เฉิงไม่ได้ตามเข้าไปข้างใน

อาเล็กจูงมือซีซีเดินตรงเข้าไปในบ้านพักยุวชนปัญญาชน

ซีซีได้เห็นอาเล็กเปลี่ยนสีหน้าไวเป็นครั้งที่สอง กินเสร็จปุ๊บก็เมินคนปั๊บเลยจริงๆ

เด็กน้อยอย่างเธอต้องคอยแบกรับความกังวลไว้รอบด้าน จึงหันกลับไปส่งยิ้มมาตรฐานแบบเห็นฟันแปดซี่ให้สวี่เฉิง “ขอบคุณค่ะอาเสี่ยวสวี่”

ซีซีคิดว่าตัวเองฉลาดจริงๆ ขืนเรียกว่าพี่ เกิดวันข้างหน้าอาเล็กโดนจีบติดขึ้นมา ถึงตอนนั้นคงเปลี่ยนคำเรียกยากพิลึก

สวี่เฉิงพอใจกับคำเรียกนี้มาก เขายิ้มพลางโบกมือให้ซีซี

ซีซีคิดในใจ ถ้าต่อไปสวี่เฉิงไม่ปากเสียคอยหาเรื่องให้อาเล็กโมโห ดูจากหน้าตาแล้วก็ยังมีหวังจีบอาเล็กติดอยู่หรอก พ่อเขาก็เป็นหัวหน้ากองผลิต ฐานะทางบ้านก็ดี ทั้งสองคนดูเข้ากันได้ดีทีเดียว

ตอนนี้ทั้งคู่ยังไม่มีความคืบหน้าอะไรเลย เธอกลับคิดไปถึงเรื่องครอบครัวแล้ว จะว่าไปก็คิดไกลเกินไปหน่อย ซีซีแค่คิดเล่นๆ แล้วก็โยนมันทิ้งไป

หรืออาจเป็นเพราะถูกเรื่องแปลกใหม่ในบ้านพักยุวชนปัญญาชนดึงดูดความสนใจไปเสียก่อน

อาเล็กจูงมือซีซีเข้ามาถึงลานบ้านพักยุวชนปัญญาชน แล้วตะโกนเสียงดัง “สหายจ้าวซินหรงอยู่ไหม”

“อยู่จ้ะ ซินหรง มีคนมาหา”

มีเสียงหญิงสาวดังแว่วออกมาจากห้องพัก

แต่รออยู่ตั้งนานก็ไม่มีใครออกมา และไม่มีใครชวนให้พวกเธอเข้าไปข้างในด้วย

เมื่อกี้ซีซีได้ยินชัดเจนว่ามีคนในห้องขานรับและบอกว่าจ้าวซินหรงอยู่

ถ้าจำไม่ผิด ก็น่าจะชื่อจ้าวซินหรงนี่แหละ

ในห้องมีเสียงพูดคุยหยอกล้อหัวเราะร่าดังออกมาเป็นระยะ

ตอนนี้ซีซีเริ่มสงสัยแล้วว่า ที่อาเล็กบอกว่าตัวเองเป็นเพื่อนสนิทกับยุวชนปัญญาชนคนนี้น่ะ จริงแท้แค่ไหนกันเชียว

แบบนี้เนี่ยนะคือเพื่อนสนิท

ถ้าติดธุระจริงก็พอเข้าใจได้ แต่ฟังจากเสียงหัวเราะหยอกล้อข้างในแล้ว มันจะมีธุระอะไรมาขัดจังหวะกัน

เพื่อนสนิทคนนี้ ไม่ใช่ว่าอาเล็กเป็นฝ่ายแล่นไปเกาะเขาหรอกนะ

ซีซีเริ่มมีน้ำโห เธอเป็นพวกชอบปกป้องคนของตัวเอง ประเภทเข้าข้างคนกันเองไม่สนเหตุผลอยู่แล้ว

ยิ่งวันนี้ฝ่ายเธอดูมีความชอบธรรมมากกว่า เธอเลยดึงแขนอาเล็กทำท่าจะกลับ “อาเล็ก เขาอาจจะไม่อยู่ก็ได้ เรากลับบ้านกันเถอะ”

อาเล็กขมวดคิ้วเล็กน้อย “น่าจะติดธุระแหละ ซินหรงน่ะเข้ากับคนง่าย เดี๋ยวเจอหน้าก็รู้เอง”

หลินซีซีทำแก้มป่อง อารมณ์บูดสุดๆ

ถ้าติดธุระก็รอได้ แต่อย่างน้อยที่สุดควรโผล่หน้าออกมาบอกสักคำ ให้รู้สึกว่าได้รับความเคารพกันบ้าง

ปล่อยให้ยืนตากลมอยู่ข้างนอกแบบนี้ พวกเธอเป็นผักแห้งหรือไง ถึงต้องมายืนผึ่งลมน่ะ

รอไปอีกพักใหญ่ ยุวชนปัญญาชนที่ชื่อจ้าวซินหรงก็เยื้องกรายออกมาจนได้

จ้าวซินหรงพูดพลางทำหน้าขอโทษขอโพย “เสวี่ยเหมย โทษทีนะจ๊ะ ให้รอนานเลย เมื่อกี้ฉันติดธุระนิดหน่อย ขอโทษจริงๆ นะ”

ไม่รู้ว่าเพราะมีอคติไปก่อนแล้วหรือเปล่า หลินซีซีถึงมองว่าคำขอโทษของเธอมันดูส่งเดชสิ้นดี เหมือนแค่พูดไปอย่างนั้น ไม่ได้มีเจตนาจะขอโทษจากใจจริงแม้แต่น้อย

“ไม่เป็นไร ไม่ได้รอนานขนาดนั้นหรอก—”

อาเล็กยังพูดไม่ทันจบก็โดนหลินซีซีดึงมือไว้เสียก่อน

“น้าจ้าว เมื่อกี้มีธุระอะไรเหรอคะ หนูได้ยินเสียงน้าคุยเล่นหัวเราะร่าอยู่ในห้องชัดๆ น้าอยู่ในห้องจะมีธุระอะไรได้อีก มีคนมาหาแต่ปล่อยให้เขารอนานขนาดนี้ มันไม่ค่อยมีมารยาทเลยนะคะ”

จ้าวซินหรงได้ยินหลินซีซีเรียกเธอว่าน้า สีหน้าก็แทบจะเก็บอาการไม่อยู่

เมื่อกี้เธอจงใจไม่ออกมาจริงๆ นั่นแหละ แล้วจะทำไม ในเมื่ออีกฝ่ายเต็มใจมารอพบเธอเองนี่

ก็แค่อาศัยว่าตัวเองมาจากเมืองใหญ่ เคยเห็นของแปลกใหม่สารพัด พวกสาวบ้านนอกพวกนี้ย่อมไม่มีความรู้กว้างขวางเท่าเธออยู่แล้ว บางครั้งแค่เล่าเรื่องในเมืองใหญ่แบบขอไปที ก็กวาดสายตาและคำพูดชื่นชมอิจฉาได้เพียบ เธอหลงใหลในความรู้สึกเหนือกว่าแบบนี้เป็นที่สุด

ถึงแม้ว่าที่บ้านจะมีพี่น้องหลายคน ต้องเบียดเสียดกันอยู่ในห้องแถวแคบๆ สองห้อง แล้วจะทำไมล่ะ ที่นี่ใครจะไปรู้เรื่องกันเล่า

“เด็กบ้านไหนกันเนี่ย พูดจาไม่เข้าหูเลย ฉันเพิ่งจะอายุสิบเจ็ดเองนะ ผ่านวันเกิดไปก็เพิ่งจะสิบแปด ไม่ควรเรียกว่าพี่สาวเหรอจ๊ะ ทำไมถึงเรียกฉันว่าน้าล่ะ เสวี่ยเหมย เราสองคนสนิทกันขนาดนี้ เธอแสนดีขนาดนี้คงไม่โกรธฉันใช่ไหม” จ้าวซินหรงพูด

อาเล็ก: “แน่นอนอยู่แล้ว ไม่โกรธหรอก

นี่หลานสาวคนเล็กฉันเอง แกเรียกฉันว่าอาเล็ก เธอเป็นเพื่อนสนิทฉัน แกก็ต้องเรียกเธอว่าน้าสิ ไม่อย่างนั้นถ้ามาเล่นด้วยกันลำดับรุ่นมันก็สับสนแย่”

“ไม่เป็นไรหรอก ต่างคนต่างเรียกดีกว่า เรียกน้าแล้วรู้สึกเหมือนแก่ยังไงไม่รู้ คนไม่รู้คงนึกว่าฉันเป็นป้าแก่อายุสามสี่สิบไปแล้ว” จ้าวซินหรงว่า

“แต่หน้าน้าเหมือนคุณน้าเลยนี่คะ ทำไมต้องเรียกพี่สาวด้วยล่ะ น้าอยากแอ๊บเด็กเหรอคะ” ตอนนี้หลินซีซียังเป็นเด็ก เด็กย่อมไม่พูดโกหก คิดอะไรก็พูดออกมาตรงๆ อยู่แล้ว

ถือคติเด็กพูดไม่คิด พูดไปแล้วก็ฟังเอาไว้เถอะ ในเมื่อไม่อยากฟัง เธอก็ยิ่งโล่งใจ จะได้ใส่ให้ยับไปเลย

จ้าวซินหรงสูดหายใจเข้าลึก รู้สึกอยากจะฉีกปากยัยเด็กคนนี้ให้ขาดคามือ อายุก็แค่นี้ทำไมปากถึงได้ร้ายกาจขนาดนี้เนี่ย กรี๊ด เธอจะบ้าตาย รีบพายัยเด็กนี่ไปให้พ้นหน้าเดี๋ยวนี้เลยนะ!

ปกติแล้วอาเล็กก็ไม่เคยเห็นมุมปากจัดของหลินซีซีมาก่อน ดูเหมือนทุกครั้งที่เจอ ยัยหนูคนนี้จะยิ้มแย้มแจ่มใสตลอดจนใครๆ ก็เอ็นดู

แล้วก็รู้สึกว่าปกติจ้าวซินหรงดูเป็นคนรู้ความ อ่อนโยนและใจกว้าง วันนี้ทำไมถึงมาถือสากับเด็กได้ เรียกอะไรก็เหมือนกันทั้งนั้น จะไปใส่ใจทำไมนักหนา

“ซินหรง หลานสาวคนเล็กฉันน่ะใครๆ ก็รัก เด็กน่ะเนอะ พูดจาไม่ค่อยเป็นหรอก” อาเล็กไม่ได้รู้สึกว่าหลานสาวตัวเองทำอะไรผิดเลยสักนิด

“น้าคะ ปากน้ากว้างจังเลย คำเดียวจะกินเด็กเข้าไปได้กี่คนเหรอคะ”

“น้าคะ น้าไม่ใช่ผู้หญิงเหรอ ทำไมถึงมีหนวดขึ้นด้วยล่ะ”

“น้าคะ ผิวน้าคล้ำจัง คนที่บ้านผิวดำกันหมดเลยใช่ไหมคะ แบบนี้น่าจะเป็นกรรมพันธุ์ โตขึ้นมาทาครีมก็คงไม่ขาวหรอกค่ะ”

“น้าคะ อย่าใส่เสื้อผ้าสีสดแบบนี้เลย มันยิ่งทำให้น้าดูตัวดำ เหมือนหมีควายใส่เสื้อคนเลยค่ะ”

หลินซีซีรัวใส่ทีละประโยคไม่หยุด

พวกยุวชนปัญญาชนที่เดินออกมาจากบ้านพัก ได้ยินเข้าก็กลั้นหัวเราะพรืดไม่อยู่

ปกติพวกเขาก็ไม่ได้สังเกตจริงจัง พอมาเพ่งมองดูตอนนี้ เออ มันก็จริงแฮะ

จ้าวซินหรงตวาดออกมาอย่างเดือดดาล “นังเด็กบ้า พูดจาเหลวไหลอะไร ขืนพูดเพ้อเจ้ออีกฉันจะฉีกปากแกให้ขาดเลย”

“พูดความจริงนี่มันยากจัง ช่างเถอะๆ หนูไม่พูดความจริงแล้วก็ได้ค่ะคุณน้า น้าปากไม่กว้างเลย ผิวก็ขาวสวยแถมไม่มีหนวดสักเส้น พอใจหรือยังคะ” หลินซีซีพูดขึ้นอย่างจนใจ

คราวนี้ทำเอาพวกยุวชนคนอื่นถึงกับระเบิดหัวเราะกันลั่น

ส่วนหนึ่งก็เพราะจ้าวซินหรงชอบเชิดหน้าชูคอวางท่าในบ้านพักยุวชนปัญญาชนอยู่เสมอ ทำตัวราวกับว่าทางบ้านตัวเองมีฐานะดีนักหนา มีอะไรน่าอวดกัน ฐานะดีจริงถ้าเก่งนักก็ให้ที่บ้านช่วยย้ายกลับเข้าเมืองไปสิ

จ้าวซินหรงกัดฟันกรอด ยึดคติว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่

ผู้ใหญ่ไม่ถือสากับเด็ก เธอใจกว้างพอ จะไม่ลดตัวไปมีเรื่องกับเด็ก

“เสวี่ยเหมย ของฉันเธอซื้อติดมือกลับมาให้หรือเปล่า”

การเดินทางจากกองผลิตไปคอมมูนไม่ค่อยสะดวก ต้องเดินเท้าเป็นเวลานาน จ้าวซินหรงไม่อยากเดินไกลขนาดนั้น จึงไหว้วานให้อาเล็กช่วยซื้อติดมือกลับมาให้