บทที่ 52 คิดจะชักดาบเรอะ ฝันไปเถอะ

“เอามาแล้ว ครีมหิมะขวดหนึ่งใช่ไหม หกเหมาจ้ะ” อาเล็กรู้สึกเกรงใจอยู่นิดหน่อยที่หลานสาวตัวน้อยพูดจาเหน็บแนมเพื่อนสนิท พอจ้าวซินหรงถามถึงของ จึงรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าที่ห่อของไว้ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

พอคลี่ผ้าเช็ดหน้าออก ด้านในก็เป็นครีมหิมะขวดหนึ่ง

“นี่จ้ะ ซินหรง เธอลองดูสิว่าใช่แบบนี้ไหม” อาเล็กยื่นครีมหิมะให้จ้าวซินหรง

ตอนอยู่ที่บ้าน ซีซีเห็นอาเล็กเอาผ้าเช็ดหน้าห่อของยัดใส่กระเป๋าเสื้อ ไม่นึกเลยว่าจะเป็นของที่ซื้อมาให้จ้าวซินหรง

เธอรู้สึกว่าอาเล็กออกจะซื่อบื้อไปหน่อย อุตส่าห์ช่วยซื้อของให้แท้ๆ ยังต้องมาคอยพะเน้าพะนอเขาอีก

จ้าวซินหรงรับไปถือไว้ พลางมองดูแล้วเบะปาก “บ้านนอกยังไงก็สู้เมืองใหญ่ไม่ได้ ครีมหิมะที่นี่เทียบแถวบ้านฉันไม่ติดเลย ดีแค่ตรงที่ราคาถูก ฉันใช้ๆ แก้ขัดไปแล้วกัน ยังไงก็ดีกว่าไม่มีใช้”

อาเล็กมีความรู้สึกยำเกรงคนเมืองใหญ่อยู่ในใจเป็นทุนเดิม พอได้ยินแบบนั้นก็คิดว่าบ้านของจ้าวซินหรงคงมีเงินมากจริงๆ ครีมหิมะขวดละหกเหมายังบอกว่าถูก

เงินหกเหมานี่เกือบจะซื้อเนื้อได้ตั้งหนึ่งชั่งแล้วนะ

เนื้อหมูสามชั้นชั้นดีราคาอยู่ที่เจ็ดถึงแปดเหมา

ส่วนเนื้อไม่ติดมันที่คุณภาพด้อยลงมาหน่อยก็ซื้อได้เกือบหนึ่งชั่งเลยทีเดียว

ซีซีอดค่อนขอดในใจไม่ได้ ขี้โม้ได้เนียนเหมือนจริงเสียเหลือเกิน

คนรวยจริงเขามักจะทำตัวเรียบง่ายกันทั้งนั้น

พวกที่ชอบยกมาโอ้อวดติดปากแบบนี้น่ะ มักจะเป็นพวกเอาต้นหอมเสียบจมูกหมู แกล้งทำตัวเป็นช้างเสียมากกว่า

พอเงยหน้ามองอาเล็กที่ยืนพยักหน้าหงึกหงักพลางทำหน้าตาใฝ่ฝัน ซีซีก็แทบจะทนดูไม่ได้ เขาพูดอะไรก็เชื่อไปหมด สมองหายไปไหนเนี่ย

“อาเล็ก น้าจ้าวเขาเป็นคนเมือง ของบ้านนอกอย่างเราเขาคงไม่เข้าตาหรอก ต่อไปให้น้าจ้าวไปซื้อที่ตัวอำเภอเถอะ สหกรณ์ที่ตัวอำเภอใหญ่โต มีของดีๆ ขายตั้งเยอะ”

อาเล็กพยักหน้าเห็นด้วย “จริงด้วย สหกรณ์ที่ตัวอำเภอฉันยังไม่เคยไปหรอก แต่ได้ยินเพื่อนร่วมชั้นบอกว่าใหญ่มาก น่าจะหาซื้อของเหมือนแถวบ้านเธอได้นะ”

จ้าวซินหรงเหลือบมองเด็กตัวกะเปี๊ยกปากร้าย อย่าดูถูกว่าเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เชียว นอกจากจะปากคอเราะร้ายแล้ว เล่ห์เหลี่ยมยังแพรวพราวอีกต่างหาก

เธอจะมีเวลาว่างที่ไหนไปถึงตัวอำเภอ ไปกลับรอบหนึ่งไม่ต้องเสียเงินหรือไง

เมื่อกี้เธอแค่พูดเพื่อเชิดหน้าชูตาให้รู้ว่าตัวเองมาจากเมืองใหญ่เท่านั้น ไม่ได้รังเกียจจริงๆ เสียหน่อย ปกติก็พูดแบบนี้ตลอด พอพูดทีไรก็มักจะได้รับสายตาชื่นชมอิจฉาเป็นประจำ

เมื่อก่อนตอนอยู่ที่บ้าน อันไหนถูกก็ซื้ออันนั้นทั้งนั้นแหละ คนในบ้านมีตั้งเยอะ ค่าใช้จ่ายก็แยะ จะเอาเงินมาสุรุ่ยสุร่ายกับเรื่องพรรค์นี้ได้ยังไง

“ไม่เป็นไรหรอกเสวี่ยเหมย ถึงตอนนี้สภาพความเป็นอยู่จะลำบาก แต่ฉันก็ทนได้ ทุกคนก็อยู่กันแบบนี้ ฉันจะทำตัวมีอภิสิทธิ์กว่าคนอื่นได้ยังไง เสวี่ยเหมย ขอบใจนะที่ช่วยซื้อมาให้ คราวหน้าถ้าฉันอยากได้อะไรจะบอกเธออีกนะ”

หลินซีซีถึงกับอึ้ง คนอะไรจะหน้าหนาได้ขนาดนี้ ปากบ่นรังเกียจแต่มือยังยื่นมารับของ แถมยังไหว้วานคนอื่นต่อหน้าตาเฉย

ไม่ใช่แค่หลินซีซี แม้แต่พวกยุวชนปัญญาชนที่ยืนอยู่ข้างหลังจ้าวซินหรงต่างก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจเช่นกัน

ปกติเวลาอยู่ที่บ้านพักยุวชน จ้าวซินหรงก็ชอบคุยโวโอ้อวดว่าบ้านตัวเองอย่างนั้นอย่างนี้อยู่เรื่อย ไม่รู้จะอวดเบ่งอะไรนักหนา

พวกเธอก็เดินทางมาจากเมืองอื่นเพื่อสนับสนุนการสร้างชาติเหมือนกัน หลายคนพ่อแม่ทำงานกินเงินเดือนทั้งคู่ ฐานะทางบ้านไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย แต่ก็ไม่มีใครทำตัวน่าหมั่นไส้เท่าจ้าวซินหรงสักคน

“อาเล็ก ส่งของให้แล้ว น้าจ้าวให้เงินหรือยังล่ะ” ให้แล้วจะได้รีบกลับบ้านเสียที

หลินซีซีไม่อยากทนฟังคำพูดแสบแก้วหูพวกนี้อีกต่อไปแล้ว

อาเล็กจึงเอ่ยทวงด้วยความเกรงใจ “ซินหรง เงินค่าครีมหิมะนั่น…”

จ้าวซินหรงทำท่าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ “อุ๊ยตาย เสวี่ยเหมย ดูฉันสิ ลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลย เงินใช่ไหม เดี๋ยวฉันเอาให้นะ”

พูดจบก็ล้วงเงินออกมาจากกระเป๋าเสื้อ “เอาไป เสวี่ยเหมย แถวบ้านฉันน่ะ ครีมหิมะเกรดดีขนาดไหนก็แค่ห้าเหมา ไม่มีเหตุผลที่ชนบทกันดารแบบนี้จะขายแพงขนาดนั้น เอาไปเถอะ”

เมื่อกี้ยังพูดอยู่หยกๆ ว่าถูก มาตอนนี้กลับบอกว่าห้าเหมายังแพงไปเสียนี่

หลินซีซีเห็นอาเล็กรับเงินมาด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก จึงเอ่ยขึ้นว่า “ยุวชนจ้าวคะ ไม่ว่าเมืองใหญ่ของคุณจะขายขวดละเท่าไร แต่ที่นี่ขายขวดละหกเหมาค่ะ

ถ้าไม่เชื่อก็ไปถามที่สหกรณ์ดูเองได้เลย ดูว่าอาเล็กของหนูโกหกคุณหรือเปล่า

พวกเราเป็นชาวไร่ชาวนาผู้ซื่อสัตย์ ยุวชนจ้าวเป็นถึงคนจากเมืองใหญ่ คงไม่ถึงขั้นจ่ายเงินค่าของที่คนอื่นอุตส่าห์ช่วยซื้อมาให้ไม่ครบหรอกนะคะ

อาเล็กของหนูช่วยซื้อมาให้เพราะมีจิตใจอยากรับใช้ประชาชนแท้ๆ อุตส่าห์มีน้ำใจหิ้วมาให้ถึงที่ คงไม่ใช่ว่านอกจากช่วยซื้อแล้วยังต้องควักเนื้อออกเงินให้อีกหรอกนะ วันหน้ายังจะกล้าบากหน้าไปวานให้ใครช่วยซื้อของให้อีกเหรอคะ

หรือว่าบ้านพักยุวชนของพวกคุณมีค่านิยมแบบนี้กันหมด”

พวกยุวชนปัญญาชนที่ยืนอยู่ด้านหลังต่างพากันเอือมระอาในตัวจ้าวซินหรง ปกติเห็นชอบคุยโวโอ้อวดว่าบ้านตัวเองดีนักหนา แล้วทำไมกับอีแค่เงินหนึ่งเหมาถึงคิดจะชักดาบกันได้

พวกเธอต่างก็เป็นยุวชนปัญญาชนเหมือนกัน มีชื่อเสียงร่วมกัน หากเรื่องน่าขายหน้าแบบนี้แพร่ออกไป ต่อไปพวกตนคงยิ่งไม่เป็นที่ต้อนรับของคนในหมู่บ้านแน่

“ซินหรง ที่สหกรณ์ขายขวดละหกเหมาจริงๆ ไม่ผิดหรอก ตอนฉันไปคอมมูนก่อนฤดูเก็บเกี่ยวก็แวะซื้อมา ตอนนี้เพิ่งใช้ไปได้ครึ่งขวดเอง” ยุวชนหญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

“ใช่ๆ ซินหรง รีบจ่ายเงินให้เขาครบๆ เถอะ ในเมื่อเธอไม่ไว้ใจ วันหลังก็ไปซื้อเอง อย่าให้คนอื่นเขาต้องหิ้วมาให้อีก ทำตัวแบบนี้ต่อไปใครจะกล้าช่วยเธอซื้อของกัน”

สีหน้าของจ้าวซินหรงยิ่งดูยิ่งย่ำแย่ พากันชักศึกเข้าบ้านชัดๆ ตัวเองเป็นยุวชนปัญญาชนเหมือนกันแท้ๆ กลับไม่ยอมเข้าข้างเธอ

ตอนแรกเธอคิดว่าอาเล็กจะใจดีอะไรนักหนา ไม่บวกกำไรสักเหมาเดียวแล้วยอมหิ้วของมาให้ฟรีๆ ดีไม่ดีอาจจะโก่งราคาขึ้นมาหนึ่งเหมาเพื่อฟันกำไรส่วนต่างเป็นค่าเสียเวลา นึกไม่ถึงว่าจะราคาหกเหมาจริงๆ

“เสวี่ยเหมย ฉันฟังผิดไปเอง เมื่อกี้ไม่ได้ทันฟัง นึกว่าเป็นห้าเหมา ที่แท้ก็หกเหมาหรอกเหรอ ขอโทษทีนะเสวี่ยเหมย ถ้าเธอไม่เตือนฉันก็เกือบจะลืมไปแล้ว เฮ้อ เรื่องแค่นี้เองจะเป็นไรไป เมื่อกี้ฉันให้ไปแล้วห้าเหมา งั้นให้อีกหนึ่งเหมา คราวนี้ก็ครบแล้วใช่ไหมล่ะ”

จ้าวซินหรงแสร้งทำเป็นว่าตัวเองฟังผิดไปจริงๆ พลางควักเงินหนึ่งเหมาออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้

ซีซียื่นมือออกไปรับแทนอาเล็ก ทั้งยังไม่วายเหน็บแนมอย่างเจ็บแสบ “ป้าจ้าวนอกจากจะผิวคล้ำแล้ว หูก็ยังไม่ค่อยดีอีกนะเนี่ย โตเป็นสาวขนาดนี้แล้ว วันหน้าจะหาสามีได้ยังไงกัน ไม่รู้ว่าบ้านฝ่ายชายจะรังเกียจหรือเปล่า”

จ้าวซินหรงไม่อาจซ่อนสายตาที่อยากจะเชือดคนให้ตายเอาไว้ได้ ใบหน้าเขียวคล้ำฝืนเค้นรอยยิ้มออกมา “เด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอย่างเธอรู้ดีไปหมดเสียทุกเรื่อง ไม่ต้องลำบากมาเดือดร้อนแทนฉันหรอกย่ะ”

“หนูเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ส่วนป้าจ้าวก็เป็นเด็กผู้หญิงตัวโตๆ พวกเราก็ผู้หญิงเหมือนกันนั่นแหละ” ซีซียิ้มตาหยีพลางตอบกลับ

จ้าวซินหรงโกรธจนจุกอก ปากคอเราะรายชะมัด

ด้านนอกมียุวชนชายเดินเกาะกลุ่มกันกลับมาพอดี เห็นว่าในลานบ้านดูคึกคักจึงเอ่ยแซวเล่นไปสองสามประโยค

พอเห็นว่าไม่มีใครหัวเราะตาม ก็ได้แต่เกาท้ายทอยด้วยความงุนงง

บรรยากาศรอบข้างพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที พวกยุวชนหญิงต่างก็นึกรังเกียจที่จ้าวซินหรงคิดจะฮุบเงินหนึ่งเหมาของคนที่อุตส่าห์ช่วยซื้อของให้

ส่วนจ้าวซินหรงนั้นโดนหลินซีซีกวนประสาทจนไม่อยากจะเอ่ยปากอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

ประโยคซ้ายก็ว่าเธอดำ ประโยคขวาก็ว่าเธอขี้เหร่ ปกติจ้าวซินหรงรักสวยรักงามและใส่ใจหน้าตาตัวเองที่สุด วันนี้กลับโดนยัยเด็กบ้านนอกคนนี้มาโจมตีรูปร่างหน้าตาที่เธอแสนภาคภูมิใจ จึงโมโหจนแทบทนไม่ไหว

แถมยังมีพวกร่วมห้องที่ยืนดูเรื่องตลกอยู่ข้างหลังนั่นอีก จ้าวซินหรงพาลโกรธแค้นคนพวกนี้ตามไปด้วยทั้งหมด

เมื่อส่งมอบเงินกับของกันเรียบร้อย หลินซีซีก็จูงมืออาเล็กเดินออกมาทันที

อาเล็กจนถึงตอนนี้ยังรู้สึกมึนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก

เดิมทีเธอตั้งใจพาหลานสาวตัวน้อยไปหาเพื่อนยุวชนปัญญาชนอย่างอารมณ์ดีแท้ๆ

ใครจะไปรู้ว่าเรื่องราวจะกลายมาเป็นแบบนี้ไปได้