บทที่ 53 บังเอิญบ่อยเกินไป ก็แปลว่ามีคนจงใจสร้างเรื่อง

เมื่อก่อนเธอชอบฟังจ้าวซินหรงเล่าเรื่องในเมืองใหญ่ ฟังว่าคนในบ้านคนนั้นคนนี้ทำงานโรงงานไหน ได้เงินเดือนกับตั๋วเดือนละเท่าไร

ในความคิดของอาเล็ก บ้านของจ้าวซินหรงฐานะดีมาก ไม่อดมื้อกินมื้อ แถมแต่ละเดือนยังมีเงินค่าขนมตั้งเยอะแยะ

บ้านเธอฐานะดีขนาดนั้น คงไม่คิดจะฮุบเงินหนึ่งเหมาของเธอหรอกมั้ง

อาเล็กคิดว่าจ้าวซินหรงคงไม่ได้ยินราคาที่เธอบอกจริงๆ

พอเดินพ้นบ้านพักยุวชนปัญญาชนมากับซีซี อาเล็กก็เอ่ยขึ้น “ฉันว่าซินหรงคงไม่ได้ยินจริงๆ นั่นแหละ วันหน้าเธอจะยังยอมคุยกับฉันอยู่ไหมนะ”

ซีซีมั่นใจแล้ว อาเล็กของเธอต้องป่วยแน่ๆ ป่วยที่สมองนั่นแหละ

แถมอาการยังหนักไม่ใช่เล่น

“อาเล็กคิดอะไรอยู่เนี่ย อาชอบไปสุงสิงกับยุวชนจ้าวขนาดนั้นเลยเหรอ หนูไม่ชอบเธอเลย ชอบดูถูกพวกเรา อย่างวันนี้ก็เห็นอยู่ชัดๆ ว่านั่งคุยเล่นหัวเราะร่าอยู่ในห้อง ยังจะมาโกหกว่าติดธุระ ปล่อยให้พวกเรายืนรอตั้งนาน คราวหน้าถ้าอาจะมาก็มาคนเดียวเถอะ หนูไม่มาด้วยแล้วนะ”

ซีซีไม่เข้าใจจริงๆ

“ก็เวลาคุยกับซินหรง ฉันได้ยินเรื่องแปลกใหม่เยอะแยะไปหมด เมืองใหญ่นี่มันดีจริงๆ นะ มีจักรยาน มีวิทยุกันทุกบ้าน ห้างสรรพสินค้าที่นั่นก็มีของครบครัน มีตั้งสามชั้นแน่ะ เสื้อผ้าก็สวยกว่าบ้านเราตั้งเยอะ เนื้อผ้าก็ดี แบบเสื้อบ้านเราน่ะทางโน้นเขาเลิกฮิตกันไปชาติติด้านแล้ว แล้วก็นะ ทรงผมเขาก็มัดดูดีกว่าพวกเรา ซินหรงบอกว่าที่นั่นมีคนดัดผมด้วย ดัดผมแกเข้าใจไหม ก็คือทำให้ผมเป็นลอนๆ ม้วนๆ แล้วรวบขึ้นมา ไม่รู้จะดูดีขนาดไหน” อาเล็กเล่าอย่างซื่อตรง

คนเรามักจะสนใจใคร่รู้ในเรื่องที่ตัวเองไม่เคยพบเจอเสมอ

ซีซีเข้าใจแล้ว อาเล็กของเธอก็แค่หญิงสาวรักสวยรักงามคนหนึ่ง ฟังที่เล่ามาก็มีแต่เรื่องแต่งเนื้อแต่งตัวทั้งนั้น

“ถึงจะโดนเขาดูถูกก็ยังอยากฟังเรื่องแปลกใหม่อีกเหรอ”

“ก็ไม่ได้ถึงกับดูถูกหรอกมั้ง อาจจะมีบ้างนิดหน่อย แต่มันก็เรื่องปกติไม่ใช่เหรอ ที่โรงเรียนฉัน เพื่อนที่บ้านอยู่ในตัวคอมมูนยังดูถูกพวกที่มาจากชนบทอย่างพวกเราเลย นับประสาอะไรกับยุวชนปัญญาชนที่มาจากเมืองใหญ่ล่ะ”

อาเล็กเจอสายตาดูแคลนของหลานสาวตัวน้อยเข้าให้ ก็อดไม่ได้ที่จะเอานิ้วจิ้มหน้าผากเธอเบาๆ “ยัยซีซีตัวแสบ ทำสายตาแบบไหนของแก มองอาแบบนี้ได้ยังไง”

“ก็มองว่าอาเซ่อไง เซ่อสุดๆ เลย วันหน้าจะทำยังไงเนี่ย ไม่โดนคนอื่นหลอกเอาแย่เหรอ โลกภายนอกจะดียังไงก็ต้องกินข้าววันละสามมื้อเหมือนกันนั่นแหละ คนที่ฐานะดีหน่อยอาจมีจักรยาน มีวิทยุ แต่ไม่มีทางที่จะมีกันทุกบ้านหรอก อาอย่าลืมสิ ของพวกนั้นต้องใช้ตั๋วทั้งนั้น คนในเมืองเขาก็มีเรื่องกลุ้มเหมือนกัน กลุ้มว่าเสบียงจะไม่พอกิน กลุ้มว่าลูกไม่เอาไหน กลุ้มว่าเงินเดือนไม่พอใช้ นอกจากสภาพความเป็นอยู่ที่ดีกว่าพวกเราหน่อย นอกนั้นก็ไม่เห็นมีอะไรต่างกันเลย ต่อไปก็ตามใจอาแล้วกัน อยากไปให้เขาปรายตาดูถูกก็ไปเถอะ แต่หนูไม่หน้าด้านขนาดนั้นหรอก รู้ทั้งรู้ว่าเขาดูถูกยังจะดันทุรังเสนอหน้าเข้าไปอีก ถ้าพ่อกับแม่รู้เข้า ต้องว่าหนูโง่แน่ๆ สุดท้ายนี้หนูขอฝากคำพูดไว้ให้อาประโยคหนึ่ง กลุ่มไหนที่เข้ากับเขาไม่ได้ ก็อย่าพยายามดันทุรังแทรกตัวเข้าไปเลย”

ซีซีถอนหายใจยาวเลียนแบบผู้ใหญ่

อาเล็กมองข้ามคำว่าเซ่อที่หลานสาวว่าไปสนิท แล้วท่องประโยคสุดท้ายอยู่ในใจเงียบๆ รู้สึกว่าหลานสาวพูดได้เข้าท่ามาก กลุ่มไหนที่เข้าไม่ได้… พอลองคิดดูดีๆ มันก็จริงอย่างนั้น

วันหน้าเธอไปบ้านพักยุวชนให้น้อยลงดีกว่า

ก็อย่างที่หลานสาวว่านั่นแหละ มันคนละกลุ่มกัน

พวกยุวชนก็มีกลุ่มของยุวชน

คนในหมู่บ้านก็มีกลุ่มของคนในหมู่บ้าน

เหมือนอย่างที่เมื่อก่อนเธอเคยได้ยินพวกยุวชนบ่นว่า คนในหมู่บ้านตั้งแง่ระแวงและรังเกียจ ไม่ยอมมองว่าพวกเขาเป็นคนในหมู่บ้านเดียวกัน

แต่พวกยุวชนเองก็ไม่ต่างกันหรอก ต่อหน้าทำเป็นเข้ากับชาวบ้านได้ดี แต่พอมีเรื่องอะไรขัดหูขัดตานิดหน่อย ก็มักจะพูดว่าคนบ้านนอกก็คือคนบ้านนอกวันยังค่ำ

ความอยากรู้อยากเห็นต่อโลกภายนอกของอาเล็กลดน้อยลงไปมาก

เหมือนได้รับบทเรียนชีวิตครั้งสำคัญมาจากหลานสาวตัวน้อย

ความรู้สึกนี้มันช่างประหลาดเหลือเกิน หลานสาวของเธออายุแค่เจ็ดขวบแท้ๆ กลับรู้ความมากกว่าเธอเสียอีก จนเธอชักจะรู้สึกละอายใจขึ้นมาหน่อยๆ แล้ว

อาเล็กเหลือบมองเด็กหญิงตัวน้อยข้างๆ ที่สูงแค่อยู่ระดับเอว ซึ่งตอนนี้เอาแต่เงียบ “ซีซี อย่าอารมณ์ไม่ดีเลยนะ เอาเป็นว่าวันหน้าอาจะไปให้น้อยลง ไม่สิ วันหน้าถ้าไม่มีเรื่องสำคัญจริงๆ อาจะไม่ไปอีกแล้ว ดีไหม”

พอได้ยินคำนี้ อารมณ์ของซีซีก็ดีขึ้นมาหน่อย จึงเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มกว้างให้อาเล็ก “จริงนะ”

อาเล็กพยักหน้าอย่างแน่วแน่ “อื้ม ไม่ไปแล้ว วันหน้าอาจะเชื่อฟังซีซีนะ”

ซีซีกลับมาอารมณ์ดีอีกครั้ง

อาเล็กทำดีกับเธอมาก ในใจเธอจึงยอมรับอีกฝ่ายเป็นคนในครอบครัวไปแล้ว เธอไม่ชอบให้คนในครอบครัวต้องไปโดนคนอื่นดูถูก

อารมณ์ของอาเล็กก็ดีขึ้นเช่นกัน

สองอาหลานสลัดความหม่นหมองเมื่อครู่ทิ้งไป จูงมือกันเดินอย่างสนิทสนมยิ่งกว่าตอนขามาเสียอีก

อาเล็กมองเห็นคนที่นั่งยองๆ อยู่บนกำแพงดินพังๆ แต่ไกล ก็แอบบ่นพึมพำเสียงเบา “ผีหลอกจริงๆ เจอเขาอีกแล้ว”

ซีซีแอบขำ “ถ้าบังเอิญบ่อยขนาดนี้ แปลว่ามีคนจงใจแล้วล่ะ”

อาเล็กเบิกตากว้าง “ฉันเปล่านะ แค่จะหลบยังไม่ทันเลย ใครจะอยากแกล้งบังเอิญเจอเขากัน”

“อาไม่มี ไม่ได้แปลว่าคนอื่นจะไม่มีนี่คะ” ซีซียิ้มจนเห็นฟันขาวสะอาดเรียงเป็นระเบียบ

ระหว่างคุยกัน ทั้งสองก็เดินมาถึงหน้าสวี่เฉิง

ซีซีทักทายอย่างมีมารยาท “อ้าว อาสวี่ บังเอิญจังเลยค่ะ เจออาอีกแล้ว”

เพราะคำพูดของหลานสาวเมื่อครู่ สายตาที่อาเล็กมองสวี่เฉิงจึงแฝงความกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง คงไม่ใช่ว่าสวี่เฉิงจงใจมารอตรงนี้หรอกนะ

เขามารอตรงนี้ทำไมกัน

ที่จริงพอลองคิดดูดีๆ เธอบังเอิญเจอสวี่เฉิงบ่อยมากจริงๆ

คราวก่อนออกจากบ้านก็เจอ คราวก่อนโน้นก็เจอ แล้วก็คราวก่อนของคราวก่อนโน้นก็ยังเจออีก

สวี่เฉิงกระแอมไอสองที “ใช่ บังเอิญจัง พวกเธอกลับมาแล้วเหรอ”

“ใช่ค่ะ อาสวี่ หนูจะกลับบ้านพร้อมอาเล็ก อาจะไปไหนเหรอคะ ถ้าทางเดียวกันพวกเราเดินไปด้วยกันสิคะ”

“ทางเดียวกันพอดี ฉันก็กำลังจะเดินไปทางนั้นเหมือนกัน” สวี่เฉิงรีบพูด พลางหันไปมองหลินเสวี่ยเหมยแวบหนึ่ง วันนี้ทำไมเธอถึงเงียบจัง หรือว่าเขาไปทำอะไรให้เธอเคืองอีกแล้ว ไม่น่าจะใช่นี่นา

สวี่เฉิงคิดทบทวนอย่างจริงจังรอบหนึ่ง ก็มั่นใจว่าไม่มี

สายตาของซีซีมองคนนั้นทีคนนี้ที ก่อนจะแอบชะลอฝีเท้าตามหลังอยู่สองสามก้าวโดยไม่ให้ใครสังเกตเห็น

แล้วจากนั้นก็…เหลือแค่เธอคนเดียวจริงๆ

สองคนที่อยู่ข้างหน้ายังคงก้าวไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าคนตรงกลางหายไปแล้ว

เฮ้ย เจ้าหนุ่มสวี่เฉิงนี่ไว้ใจไม่ได้เลยนะ จะเดินเบียดเข้าใกล้คุณอาของฉันขนาดนั้นทำไม

ซีซีเริ่มร้อนใจขึ้นมาอีก คุณอาของเธอเรื่องไหวพริบยังน่าเป็นห่วง แถมอายุยังน้อยอยู่ด้วย รอให้ผ่านไปอีกสักสองปี อายุราวๆ ยี่สิบแล้วค่อยแต่งงานออกเรือนก็ยังไม่สาย

เธอต้องจับตาดูให้ดี ต้องทดสอบดูนิสัยใจคอของเจ้าหนุ่มสวี่เฉิงคนนี้ให้ถี่ถ้วนเสียก่อน ถึงจะวางใจได้

พอนึกได้แบบนี้ ซีซีก็ออกวิ่งเหยาะๆ อาศัยข้อได้เปรียบของรูปร่างเล็กๆ พุ่งไปเบียดสวี่เฉิงจนเซไปด้านข้างได้อย่างง่ายดาย

เธอนี่ช่างลำบากจริงจริ๊ง ตัวแค่นี้ต้องมาคอยเป็นห่วงเรื่องพวกนี้จนหัวหมุน เรื่องแบบนี้มันควรเป็นหน้าที่ของปู่กับย่าสิ ไม่ได้การล่ะ กลับไปถึงบ้านเธอต้องไปทวงรางวัลชดเชยจากย่าให้ได้

สวี่เฉิง “…”