บทที่ 54 แรงงานตัวอย่างเกิดแตกคอกันเอง

ทั้งสามคนเดินทอดน่องไปตามทางเรื่อยๆ

อาเล็กกับสวี่เฉิงไม่ได้หยอกล้อตีกันเหมือนปกติ

สาเหตุหลักเป็นเพราะอาเล็กโดนซีซีสะกิดเตือน ตอนนี้จึงเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติขึ้นมาบ้างแล้ว เธอเจอกับสวี่เฉิงโดยบังเอิญบ่อยเกินไปจริงๆ

เพียงแต่เมื่อก่อนทุกครั้งที่เจอกัน สวี่เฉิงต้องคอยหาเรื่องแกล้งจนเธอนึกรำคาญใจ

แต่ถ้าจะให้บอกว่าเขาชอบเธอ เธอไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด เจ้าหมอนี่ไม่เคยพูดคำดีๆ สักคำ

ขืนให้เขารู้เข้าว่าเธอแอบคิดว่าเขาชอบ ไม่รู้ว่าจะโดนหัวเราะเยาะขนาดไหน

อาเล็กยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้

สวี่เฉิงไม่มีทางชอบเธอหรอก

เจ้าหมอนั่นปากเสียจะตาย ทุกครั้งต้องหาเรื่องทำให้เธอโมโห เหมือนถ้าไม่ได้กวนประสาทเธอสักนิดแล้วจะคันคะเยอไปทั้งตัว

ถ้าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ก็คงเป็นเจ้าสวี่เฉิงจงใจเข้ามาหาเรื่องกวนโมโหเธอนั่นแหละ

ไม่มีเจตนาอื่นแน่นอน

พอคิดตก อาเล็กก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก และกลับไปคุยกับสวี่เฉิงแบบเดิม

ส่วนเรื่องที่แอบเดาว่าเขามีใจให้นั้น เธอไม่กล้าแสดงสีหน้าออกมาแม้แต่นิดเดียว เพราะกลัวสวี่เฉิงจะจับไต๋ได้ หากเขารู้เข้า ชาตินี้เธอคงไม่มีวันเงยหน้าสู้เขาได้แน่ ต้องโดนล้อเลียนทุกครั้งที่เจอหน้า แค่คิดก็โมโหจะแย่อยู่แล้ว

ตลอดทางขากลับ สวี่เฉิงดูเรียบร้อยขึ้นมาก ไม่ได้จงใจปากเสียหาเรื่องอาเล็กอีก

อาเล็กรู้สึกว่าตอนนี้เขาค่อยดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาหน่อย

ไม่นานก็เดินมาถึงบ้านหลิน

สวี่เฉิงหมุนตัวเดินกลับตรงจุดที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านหลิน

อาเล็กมองตามเขาไปด้วยความงุนงง ไหนบอกว่าทางผ่านไง ทำไมเดินย้อนกลับทางเดิมล่ะ

ทั้งสองคนเดินเข้าบ้าน

ซีซีหยิบลูกวอลนัตในกระเป๋าเสื้อออกมาวางไว้บนโต๊ะ

พี่ใหญ่นั่งเหลาหนังสติ๊กอยู่ ตัวด้ามทำจากไม้ ขัดจนเรียบเนียน ด้านบนผูกยางรัดไว้เรียบร้อย

ซีซีจึงเรียกเขามากินลูกวอลนัต

หลินตงถามว่าใครให้มา ซีซีจึงบอกไปตามตรง สวี่เฉิงคงตั้งใจเอามาให้อาเล็กนั่นแหละ แต่กลายเป็นเธอที่ได้ลาภปากไปแทน

แน่นอนว่าเธอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในบ้านพักยุวชนปัญญาชนให้ฟังด้วย

หลินตงขมวดคิ้ว กำชับไม่ให้เธอไปที่บ้านพักยุวชนปัญญาชนคนเดียวอีกในวันหน้า

ซีซีย่อมไม่ไปอยู่แล้ว เธอไม่เหมือนอาเล็กเสียหน่อยที่จะไปยกย่องคนอื่นเพียงเพราะมาจากในเมือง ยิ่งไปยกยอ อีกฝ่ายก็ยิ่งดูถูก ปฏิบัติต่อกันแบบคนธรรมดาทั่วไปก็พอแล้ว

“แล้วพี่รองล่ะ” ซีซีถาม

“ออกไปเล่นน่ะสิ พอเธออยู่บ้านก็ยังดีหน่อย แต่พอไม่อยู่ เจ้าหมอนั่นก็นั่งติดบ้านไม่ได้แล้ว” หลินตงพูดพลางยิ้มขำ

ที่บ้านทั้งพ่อแม่ก็คุมไม่อยู่ ตัวเขาเองก็เอาไม่อยู่

คิดไม่ถึงเลยว่าน้องสาวตัวน้อยจะปราบไอ้น้องรองเสียอยู่หมัด

ช่วงนี้น้องรองสงบเสงี่ยมขึ้นเยอะ

ผลการเรียนก็ดูเหมือนจะกระเตื้องขึ้นมาไม่น้อยเลย

ซีซียิ้มน้อยๆ เรื่องนี้คงต้องขอบคุณพลังปากอีกาของเธอแล้วล่ะ มันไม่ได้มีแต่เรื่องแย่เสมอไป อย่างน้อยที่สุดก็ข่มขวัญหลินหนานได้อยู่หมัด เห็นไหมล่ะ เรื่องราวทุกอย่างย่อมมีสองด้านเสมอ

มีดีย่อมมีร้าย และในด้านร้ายก็ย่อมมีด้านดีแฝงอยู่เช่นกัน

หลินซีซีกับหลินตงได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากลานบ้าน ทั้งสองสบตากัน แววตาต่างสื่อความหมายตรงกันเป๊ะว่า… ไปเผือกกันเถอะ

บ้านนี้เนี่ย นอกจากจะพร้อมใจกันรุมบ้านสี่แล้ว ยังทะเลาะกันเองเป็นด้วยแฮะ กัดกันเองแบบนี้ ละครฉากเด็ดขนาดนี้จะไม่ไปดูได้ยังไง

เสบียงที่กองผลิตแจกจ่ายในวันนี้ถูกขนไปเก็บไว้ในห้องของพ่อเฒ่าหลินกับแม่เฒ่าหลิน ส่วนพวกมันเทศ มันฝรั่งที่แบ่งได้ก็ถูกนำลงไปเก็บไว้ในห้องใต้ดิน

สารพัดเรื่องจิปาถะทำให้คนทั้งบ้านต้องวุ่นวายกันไปตลอดทั้งบ่าย

ทว่าลุงสามที่ปกติมักจะอยู่แนวหน้าในเรื่องการใช้แรงงานเสมอ พอถึงช่วงบ่ายแก่ๆ กลับแอบแวบหายหัวไปไหนก็ไม่รู้

พูดได้เลยว่าลุงสามคือแรงงานตัวอย่างของคนบ้านหลิน

งานที่คนอื่นทำได้ ลุงสามทำได้ งานที่คนอื่นทำไม่ได้ เขาก็ยังทำได้

สรุปก็คือ แม้คนบ้านหลินจะขยันขันแข็งกันทุกคน แต่ก็ไม่มีใครเทียบชั้นลุงสามได้เลยสักคน

ป้าสะใภ้รองจึงเริ่มมีน้ำโห ทุกคนในบ้านกำลังทำงานงกๆ แม้แต่คู่ผัวเมียบ้านเหล่าซื่อที่ขี้เกียจสันหลังยาวก็ยังไม่กล้าอู้ มาช่วยยืนทำทีเป็นขยับแข้งขยับขาเป็นพิธีอยู่ข้างๆ

นึกไม่ถึงว่าลุงสามที่ปกติขยันทำงานที่สุดจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

พอลุงสามไม่อยู่ เป้าหมายก็ตกไปอยู่ที่ป้าสะใภ้สามแทน

แต่ป้าสะใภ้สามเป็นคนหัวอ่อน ไม่ว่าพี่สะใภ้รองจะพ่นคำพูดอะไรใส่ เธอก็ได้แต่ยอมรับฟังไปตามนั้น

อีกอย่าง ลุงสามก็ปิดบังคนในบ้าน แอบขึ้นเขาไปย้ายปลาที่จับได้ลงมาขังไว้ในแม่น้ำตีนเขา เพราะกลางคืนขึ้นเขาจะไม่ปลอดภัย

สองสามวันมานี้ ลุงสามหาเวลาแอบขึ้นเขาไปจับปลาอยู่ตลอด พอสะสมได้หลายวันเข้าแต่ไม่มีที่ขัง จึงสานข้องใส่ปลาขนาดใหญ่ขึ้นมาหน่อยเพื่อขังไว้ในแอ่งน้ำบนเขา

การย้ายปลาลงมาไว้ในแม่น้ำตีนเขาก็ต้องหาแม่น้ำที่อยู่ไกลมากๆ บริเวณที่ปกติไม่มีคนผ่านไปถึงจะปลอดภัย

ไม่อย่างนั้นเหน็ดเหนื่อยมาตั้งหลายวัน เกิดกลายเป็นการชุบมือเปิบให้คนอื่น คงได้โมโหจนควันออกหูตรงนั้นแน่

กะว่าจะแอบไปลองเชิงขายที่ตลาดเช้าของคอมมูนตอนกลางดึก ตลาดเช้าก็คือตลาดมืดนั่นเอง ระยะทางค่อนข้างไกล แม้ลุงสามจะเป็นคนเดินเร็วก็ยังต้องใช้เวลากว่าสองชั่วโมง

ป้าสะใภ้สามเดิมทีก็รู้สึกผิดอยู่ในใจ พอตอนนี้พี่สะใภ้รองพูดจากระแนะกระแหน จึงทำได้แค่อดทนรับไว้ ในใจพาลนึกโทษลูกสาวคนรองของตัวเอง ไม่รู้ว่าแผลงฤทธิ์อะไรขึ้นมา มีชีวิตดีๆ ไม่ชอบ ดันทรมานพวกเขาสองคนผัวเมียจนแทบไม่ไหว

หลายวันมานี้ผู้ชายของเธอไม่ได้นอนหลับสนิทเลยสักตื่น กลางดึกต้องเหยียบน้ำค้างออกจากบ้าน แล้วรีบกลับมาก่อนฟ้าสาง กลางคืนช่วงนี้ความชื้นสูง หนาวเหน็บมาก พอกลับมาถึงบ้านตัวเขาก็เย็นเฉียบไปทั้งตัว

หลินตงจื้อได้ยินแล้วไม่สบอารมณ์ พ่อเธอไม่อยู่ตรงนี้ งานมันทำต่อไม่ได้หรือไง

ปกติพ่อเธอเหน็ดเหนื่อยสายตัวแทบขาดกลับไม่มีใครมองเห็น พอมีธุระออกไปข้างนอกครู่เดียว ก็มานินทาลับหลังเสียแล้ว

หลินตงจื้อเป็นคนที่ไม่กลัวแม้กระทั่งย่า จึงไม่มีทางกลัวป้าสะใภ้รองอยู่แล้ว เธอตอกกลับทันควัน

ป้าสะใภ้รองเป็นพวกปากกล้าขาสั่น ภายนอกดูดุดัน ทว่าเอาเข้าจริงพอเจอปัญหากลับใจเสาะอย่างรวดเร็ว เธอเคยเห็นตอนหลินตงจื้อปะทะกับแม่ย่ามาแล้ว ให้ตายสิ อย่าเห็นว่าเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เชียว ร้ายกาจใช่ย่อย ขืนไปล่วงเกินสุ่มสี่สุ่มห้ามีหวังรับมือไม่ไหว

ปะทะกันได้แค่สองยก ป้าสะใภ้รองก็ล่าถอยไปอย่างหมดรูป

หลินซีซีกับพวกพี่ใหญ่ยืนดูอยู่ตลอด

ในนิยายหลินตงจื้อดูแลบ้านใหญ่กับบ้านรองเป็นอย่างดี เพราะสองบ้านนั้นเกาะขาทองคำถูกคน จึงพลอยได้รับผลประโยชน์ไปด้วยไม่น้อย เด็กๆ แต่ละคนก็ได้ลาภปากและข้าวของอยู่เรื่อยๆ

แต่พอดูตอนนี้ หลินซีซีรู้สึกว่าไม่ได้ดีเด่อะไรขนาดนั้นสักนิด

ความสัมพันธ์ที่ดีในนิยายตอนนั้น คงเป็นเพราะมีเป้าหมายเดียวกัน นั่นคือร่วมมือกันต่อต้านบ้านสี่ที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อคนทั้งครอบครัวมากกว่า

เมื่อก่อนบ้านสี่ไม่เอาถ่านจริงๆ เรื่องนี้ซีซีเองก็ยอมรับ เอาใจเขามาใส่ใจเรา ถ้าต้องให้เธอมาเลี้ยงดูครอบครัวกาฝากแบบบ้านสี่ เธอก็ไม่ยอมเหมือนกัน

ทว่าตอนนี้บ้านสี่เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น นิสัยพ่อกับแม่เปลี่ยนไปมาก

แม่ทำงานในกองผลิตตั้งอกตั้งใจกว่าเดิมเยอะ ส่วนพ่อก็เริ่มมีความกระตือรือร้นขึ้นมา ช่างปะไรว่าเจตนาแรกเริ่มคือแค่อยากหางานสบายๆ ให้ตัวเองหรือเปล่า เป้าหมายไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือผลลัพธ์ต่างหาก

อย่างน้อยเขาก็มีหัวคิดพอจะหางานสบายๆ ให้ตัวเองได้

ผลลัพธ์คือพ่อไม่ขยับก็แล้วไป แต่พอคิดจะทำขึ้นมาก็เรียกได้ว่าทำเอาทุกคนตกตะลึง คราวนี้แม้กระทั่งหัวหน้ากองผลิตกับเลขาเฒ่ายังยอมรับในความสามารถของเขา

บ้านใหญ่กับบ้านรองเห็นว่าบ้านสี่ไม่ได้เกาะกินขนาดนั้นแล้ว จึงไม่ได้รังเกียจบ้านสี่เหมือนแต่ก่อน

คนเราย่อมเห็นแก่ผลประโยชน์ของตัวเองกันทั้งนั้น

เห็นไหมล่ะ คมหอกคมดาบที่เคยพุ่งเป้ามาที่บ้านสี่ ตอนนี้ก็ไม่รู้จะเบนไปตกใส่หัวใครแทนแล้ว