บทที่ 55 รัศมีนางเอกหาเงิน

หลินหนานเล่นอยู่ข้างนอกจนฟ้ามืดถึงได้กลับมา

เขาไม่ได้เล่นสนุกสุดเหวี่ยงแบบนี้มานานแล้ว ไปล้วงไข่นกในป่ากับพวกเพื่อนๆ แถมยังย่างไข่นกกินกันบนเนินเขา แบ่งกันกินหลายคน

พอยังไข่นกเสร็จ หลินหนานก็เอาดินมากลบสะเก็ดไฟไว้ เรื่องนี้คือน้องเล็กเคยเตือนเขาไว้ พอโดนเตือนครั้งนั้น หลินหนานก็ทำตามทุกครั้ง

เพราะช่วงนี้อากาศแห้งแล้ง หญ้าแห้งและกิ่งไม้แห้งมีอยู่เกลื่อนไปทั่ว

หลินหนานยังเอาเรื่องนี้ไปบอกพวกเพื่อนๆ อีก

วันหน้าถ้าเขาไม่อยู่ แล้วเพื่อนๆ มาย่างไข่นกหรือย่างมันเทศ ก็ต้องจำไว้ว่าต้องดับสะเก็ดไฟให้สนิทด้วย

ก่อนกลับ หลินหนานเก็บฟืนแห้งมามัดหนึ่งเพื่อแบกกลับบ้าน

ออกมาเล่นทั้งทีก็ถือติดไม้ติดมือกลับไปด้วย

ต่อให้คนในบ้านจะนินทาอะไร พอมีฟืนมัดนี้เขาก็เอาไว้อุดปากทุกคนได้แล้ว

เมื่อก่อนเขาไม่สนใจเรื่องพวกนี้หรอก ใครอยากพูดอะไรก็พูดไป แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองฉลาดขึ้นเยอะเลย ฮิๆ ทั้งหมดนี้เรียนรู้มาจากน้องสาวทั้งนั้น

หลินหนานแบกฟืนกลับมา แล้วเจอลุงสามตรงทางเดินแคบๆ ไม่ไกลจากบ้านตระกูลหลิน

สายตาลุงสามหลุกหลิกชอบกล เรื่องเรียนหลินหนานอาจไม่มีเล่ห์เหลี่ยมอะไร แต่เรื่องกินเรื่องเล่นเขาหัวไวเป็นที่สุด

มองแวบเดียวก็รู้ว่าลุงสามต้องมีเรื่องปิดบังแน่ ไม่อย่างนั้นจะมาทำท่ามีพิรุธใส่เด็กอย่างเขาทำไม

ความจริงคือลุงสามเป็นคนซื่อสัตย์มาเกือบทั้งชีวิต ไม่เคยหลอกใคร และไม่เคยพูดจาใหญ่โตสักคำ

จู่ๆ ต้องให้ไปทำเรื่องเก็งกำไรค้าขายแบบนั้น ทั้งที่ยังไม่ได้ไป ก็เอาแต่ระแวงว่ามีคนคอยจ้องมองการกระทำของตัวเองอยู่ตลอด

มองใครก็รู้สึกร้อนตัวไปหมด

หลินหนานเดินกลับบ้านไปพร้อมกับลุงสาม

เขาได้กลิ่นคาวปลาโชยมาจากตัวลุงสาม จึงลองสูดจมูกฟุดฟิดอีกรอบจนแน่ใจว่าดมไม่ผิดแน่

หลินหนานมองมือลุงสามที่ว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง

พอมองขากางเกงที่พับขึ้นไปก็เปียกน้ำไปครึ่งหนึ่ง ต้องลงน้ำมาแน่นอน

กลิ่นคาวปลาหึ่งขนาดนี้คงไม่ใช่ว่าจับปลาไม่ได้

แต่มือลุงสามกลับไม่ได้ถือปลากลับมาเลย

แสดงว่าลุงสามต้องจับปลาได้แล้วแอบซ่อนไว้ ให้บ้านสามเก็บไว้แอบกินกันเองแน่

บ้านสี่ชอบทำแบบนี้บ่อยๆ มีครั้งหนึ่งตอนดึกสงัด พ่อกับแม่ยังเคยปลุกเขาตื่นขึ้นมา เพื่อให้ทั้งครอบครัวแบ่งกันกินกระต่ายย่างเลย

เรื่องแอบกินเนี่ย เขาคุ้นเคยดีนักแหละ

หลินหนานรู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งล่วงรู้ความลับครั้งใหญ่ของลุงสามเข้าให้แล้ว

ลุงหลานคู่นี้เดินกลับถึงบ้านด้วยกัน

หลินหนานแบกฟืนไปส่งให้ย่าเพื่อเอาผลงาน

พอกลับเข้าห้อง เขาก็เล่าเรื่องที่เจอลุงสามระหว่างทางให้ฟัง ทั้งยังบอกเรื่องที่ได้กลิ่นคาวปลา และเดาว่าลุงสามต้องแอบไปจับปลามาเก็บไว้กินกันเองแน่ๆ

บ้านไหนบ้างจะไม่มีแผนการในใจของตัวเอง

มันมีกันทุกบ้านนั่นแหละ

ตอนยังไม่แต่งงาน พี่น้องก็ยังรักใคร่กลมเกลียวกันดี

แต่พอต่างคนต่างมีครอบครัว ต่างมีลูกเต้า มีภาระต้องดูแล ใครบ้างจะไม่คิดถึงครอบครัวเล็กๆ ของตัวเอง

หลินตงเห็นด้วยกับคำพูดของน้องชาย

ในเมื่อบ้านตัวเองเป็นคนแบบนี้ ก็เลยคิดว่าบ้านอื่นก็คงเป็นเหมือนกัน

หลินซีซีมีความเห็นต่างออกไป หลักๆ คือเธอค่อนข้างเข้าใจนิสัยของลุงสามและหลินตงจื้อดี

คงไม่ได้เอาไว้กินเองหรอก แต่น่าจะเอาไปแลกเป็นเงินมากกว่า

สถานที่ที่ซื้อขายของได้ก็มีแต่ตลาดมืดเท่านั้น ยุคนี้การค้าขายอย่างเสรีถือเป็นเรื่องต้องห้าม

คาดว่านางเอกคงเริ่มเดินตามเส้นทางสร้างฐานะร่ำรวยแล้วสินะ

ตอนอ่านนิยายเธอก็ไม่คิดไม่ฝันว่าจะทะลุมิติเข้ามาในหนังสือเล่มนี้

ถ้ารู้ล่วงหน้าละก็ เธอคงตั้งใจจำเนื้อเรื่องให้ขึ้นใจไปแล้ว

เธอจำได้แค่โครงเรื่องคร่าวๆ ว่านางเอกสร้างฐานะ สู้กับพวกตัวแสบ จัดการพวกตัวร้าย แต่รายละเอียดที่ลึกกว่านั้นจำไม่ได้แล้ว

การอ่านนิยายเป็นเพียงความบันเทิงยามว่างจากการเรียนในชาติก่อน ตอนนั้นแค่อ่านเอาสนุก อ่านเร็วๆ แบบกลืนข้าวต้มทั้งคำ

แถมหนังสือที่เธออ่านยังมีเยอะแยะปนเปกันไปหมด บางทียังมีจำสลับเรื่องกันบ้าง

จึงจำได้แค่ฉากเด่นๆ บางฉากเท่านั้น

ในหนังสือบรรยายว่านางเอกมีฝีมือทำอาหารยอดเยี่ยม ทำกับข้าวเก่งมาก แต่หาเงินก้อนแรกมาจากอะไรนั้นเธอจำไม่ค่อยได้แล้ว

ในเมื่อนึกไม่ออก หลินซีซีก็เลิกคิดเสียเลย ยังไงก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอมากนัก

พอถึงเช้าวันรุ่งขึ้น ตอนกินข้าวเช้าก็ไม่เห็นเงาของลุงสามที่โต๊ะอาหาร

ได้ยินป้าสะใภ้สามบอกว่า ลุงสามมีธุระต้องออกไปข้างนอก ไม่ได้กินข้าวที่บ้าน

พอลุงสามไม่กินข้าวที่บ้าน ส่วนของเขาจึงโดนแม่เฒ่าหลินแบ่งเฉลี่ยให้ทุกคน

ป้าสะใภ้รองที่เดิมทีตั้งใจจะพูดจาค่อนแคะ พอเห็นว่าได้ส่วนแบ่งอาหารเพิ่ม คำพูดที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากก็กลืนกลับลงคอไปทันที

ใครจะโง่มีปัญหากับของกินกันล่ะ

แม้เมื่อวานป้าสะใภ้รองจะเถียงสู้หลินตงจื้อไม่ได้ ตอนนั้นรู้สึกอับอายอยู่บ้างที่เถียงแพ้กระทั่งเด็ก

แต่พอคิดได้ว่าขนาดแม่สามีที่เป็นหญิงชราเฉียบขาดปานนั้นยังทำอะไรหลินตงจื้อไม่ได้ เธอก็รู้สึกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

นิสัยของเธอเป็นแบบนี้อยู่แล้ว ทะเลาะจบก็ลืม ใครเก็บไปคิดก็มีแต่จะโมโหอยู่คนเดียว

คนอย่างป้าสะใภ้รองถึงเวลากินก็กิน ถึงเวลาดื่มก็ดื่ม ไม่เคยเก็บเรื่องไหนมาใส่ใจ

เมื่อก่อนเธอเคยเพ่งเล็งแต่บ้านสี่ แม้จะไม่เคยได้เปรียบอะไรจากบ้านสี่เลย แต่เธอก็ยังสนุกกับการทำแบบนั้น ทุกครั้งฮึดฮัดเข้ามาด้วยความโมโห สุดท้ายก็ต้องล่าถอยกลับไปอย่างพ่ายแพ้

ตอนนี้ดูเหมือนสายตาของป้าสะใภ้รองจะหันเหไปทางบ้านสามแทนแล้ว มีความเคลื่อนไหวอะไรนิดหน่อยก็อยากจะพูดจาแขวะสักสองสามคำ

หลินซีซีคาดเดาว่าลุงสามน่าจะไปตลาดมืด จึงคอยลอบสังเกตดู

ลุงสามกลับมาตอนสายๆ ใบหน้าคล้ำแดดแดงก่ำ แววตาแฝงความตื่นเต้นเอาไว้ มือซ้ายกุมหน้าอกแน่น ไม่ยอมปล่อยลงมาเลยสักนิด

วันนี้หลินตงจื้อกับป้าสะใภ้สามไม่ได้ออกไปทำงาน

พวกเธอเอาแต่รออยู่ในห้องอย่างกระวนกระวายใจ

ทั้งกังวลว่าลุงสามจะโดนจับ ทั้งคิดไม่ตกว่าจะมีคนซื้อจริงหรือเปล่า

พอมีเรื่องคาใจอยู่ งานการก็ทำไม่ลงสักอย่าง

พอได้ยินเสียงใสๆ ของหลินซีซีร้องทักลุงสามอยู่ในลานบ้าน หลินตงจื้อก็เปิดประตูพรวดออกมา เธอถลึงตาใส่หลินซีซีทีหนึ่ง แล้วรีบดึงพ่อของเธอเข้าห้องไป

หลินซีซีถลึงตาตอบกลับทันควัน จะมาจ้องทำไมยะ จะแข่งกันว่าตาใครโตกว่าหรือไง

ต่อให้ฉันหรี่ตาก็ยังโตกว่าตาเธออีก

ดูจากท่าทางตื่นเต้นของลุงสามแล้วต้องได้เงินมาแน่ๆ แถมคงไม่น้อยด้วย และเงินนั่นก็คงเก็บไว้ตรงอกเสื้อที่เอามือกุมไว้ ช่างโจ่งแจ้งเสียจริง

คนโง่ดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่าลุงสามมีพิรุธ

แต่ไม่เป็นไรหรอก รัศมีนางเอกแรงกล้าขนาดนั้น ต่อให้เจอเรื่องร้ายก็คงแคล้วคลาดเปลี่ยนร้ายกลายเป็นดีได้อยู่แล้ว

เรื่องราวเป็นไปตามที่หลินซีซีคาดไว้จริงๆ

ในห้อง ป้าสะใภ้สามพอเห็นท่าทางของสามีตัวเองก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “พ่อบ้าน เป็นไงบ้าง ขายได้ไหม”

ลุงสามตื่นเต้นจนทำตัวไม่ถูก ได้แต่พยักหน้าหงึกๆ “ขายได้แล้ว ขายได้แล้ว”

“มีคนซื้อจริงๆ เหรอเนี่ย ขายได้เท่าไหร่” ป้าสะใภ้สามถาม

หลินตงจื้อยืนอยู่ด้านข้างพลางอมยิ้ม เห็นไหมล่ะ ตอนแรกพ่อกับแม่ยังโทษว่าเธอหาเรื่องวุ่นวายอยู่เลย ตอนนี้ขายเสร็จแล้วมีเงินอยู่ในมือ ถึงเพิ่งรู้ว่าเธอคิดการรอบคอบเพื่อครอบครัวขนาดไหน ทั้งหมดที่เธอทำก็เพื่อบ้านเราทั้งนั้น

ลุงสามพูดอย่างตื่นเต้น “หนึ่งหยวนเต็มๆ เลย”

พูดพลางก็ล้วงหยิบเงินออกมาจากกระเป๋าด้านในเสื้อ

กระเป๋าด้านในเสื้อตัวนี้ ป้าสะใภ้สามเพิ่งเย็บให้สดๆ ร้อนๆ เพื่อไว้ใส่เงินโดยเฉพาะ

ป้าสะใภ้สามทั้งตื่นเต้นทั้งประหลาดใจ เสียงดังขึ้นมาไม่น้อยทีเดียว “ขายได้เยอะขนาดนี้เชียวเหรอ”

สองสามีภรรยาคู่นี้ไม่มีเงินติดตัวเลยสักเฟินเดียว ที่จริงอยู่ในบ้านก็ไม่มีเรื่องต้องใช้เงินอยู่แล้ว ในบ้านมีกินมีดื่ม ของที่จำเป็นต้องใช้ ย่าก็จะเป็นคนซื้อมาทีเดียว ซื้อเสร็จก็แบ่งให้แต่ละบ้าน

ด้วยเหตุนี้สองสามีภรรยาบ้านสามจึงแทบไม่เคยได้จับเงินเลย