บทที่ 56 ทดลองเครื่องจักร สร้างรายได้

ป้าสะใภ้สามรับเงินมาด้วยความทะนุถนอม แม้จะเป็นเงินเศษเล็กเศษน้อย เธอก็ค่อยๆ คลี่ให้เรียบอย่างใจเย็น

หลินตงจื้อทั้งรู้สึกขำและอดเวทนาไม่ได้ พ่อแม่เธอต้องตื่นเต้นขนาดนี้เลยหรือ ก็แค่เงินหนึ่งหยวนเท่านั้นเอง ท่าทีของทั้งคู่ยิ่งทำให้เธอปักใจแน่วแน่ว่าจะต้องรีบแยกบ้านให้เร็วที่สุด

หลังจากนี้พ่อยังต้องไปขายปลาอีก

เมื่อวานป้าสะใภ้รองก็เพิ่งจะบ่นกระปอดกระแปดใส่เพราะพ่อเธอแวบหายไปประเดี๋ยวเดียว

ครั้งสองครั้งยังพอแถไถไปได้ แต่ถ้าบ่อยเข้า พอถามว่าพ่อไปทำอะไรมาแล้วตอบไม่ได้ คนในบ้านก็คงไม่แคล้วเกิดความสงสัย

ช่วงนี้จับปลาไปขายเก็บหอมรอมริบเงินในมือไปก่อน พอมีทุนรอนแล้วค่อยคิดหาลู่ทางอื่นที่ทำเงินได้มากกว่านี้

ระหว่างนี้ต้องคิดหาวิธีแยกบ้านให้ได้ แต่ดูจากนิสัยลำเอียงของปู่ย่าแล้ว พ่อแม่เธอเปรียบเหมือนวัวงานชั้นดีของบ้าน ไม่กลัวลำบากไม่กลัวเหน็ดเหนื่อย มีหรือจะยอมปล่อยให้แยกบ้านออกไปอยู่อย่างง่ายดาย

ป้าสะใภ้สามกำเงินในมือไว้แน่น “พ่อบ้าน แล้วเงินนี่…”

แม้คำพูดข้างหลังจะไม่ได้เอ่ยออกมา ลุงสามก็รู้ว่าเมียหมายถึงอะไร นั่นคือถามว่าจะจัดการกับเงินก้อนนี้อย่างไร จะเก็บไว้เอง หรือว่าจะเอาไปส่งให้ส่วนกลาง เพราะอย่างไรก็ยังไม่ได้แยกบ้าน

หลินตงจื้อมีปฏิกิริยารุนแรงทันที “พ่อ แม่ เงินนี่เป็นของบ้านเรานะ ห้ามเอาไปส่งให้ส่วนกลางเด็ดขาด ปู่กับย่าลำเอียงขนาดนั้น ให้เงินไปแล้วไม่มีทางได้คืนแน่

เงินนี่พ่อเหน็ดเหนื่อยตั้งหลายวันกว่าจะหามาได้ พวกเราลงแรงไปตั้งเยอะก็ได้มาแค่หยวนเดียวเอง

ในมือปู่กับย่ามีเงินอยู่ตั้งไม่น้อย ไม่อย่างนั้นค่าเล่าเรียนของพวกเราตั้งสี่ห้าหยวน นึกจะควักออกมาก็ควักได้ทันทีเหรอ”

ลุงสามถอนหายใจ แม้ไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ยอมรับคำพูดของลูกสาวโดยดุษณี

ป้าสะใภ้สามที่กำเงินแน่นอยู่ พอเห็นท่าทีของสามีก็โล่งอก เธอกอดเงินแนบอกแล้วร้องไห้โฮออกมา นี่มันเงินเชียวนะ เธอก็ตัดใจส่งมอบให้ไม่ลงเหมือนกัน พอสามีเห็นพ้องอย่างนี้เธอก็เบาใจได้เสียที

ก่อนแต่งงาน เงินทองข้าวของในบ้านก็มีพ่อแม่ฝั่งเดิมกุมไว้แน่น เธอที่เป็นลูกสาว ย่อมไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้แตะต้อง

หลังแต่งงาน ข้างบนก็มีแม่สามีกดทับไว้อีก ก็ไม่ได้จับเงินเหมือนเดิม

ไม่ว่าจะซื้ออะไร แม่สามีก็ให้เงินมาแบบนับเหรียญได้ พอดีเป๊ะ ใช้หมดก็คือหมด

เธอไม่เคยได้ถือเงินมากขนาดนี้มาก่อนเลย

หลินตงจื้อเองก็พลอยโล่งอก กลัวเหลือเกินว่าพ่อแม่จะหัวทื่อไม่ยอมเปลี่ยน ยังดีที่พ่อแม่ยังไม่ได้โง่เขลาจนกู่ไม่กลับ

เพียงแต่พอมีเงินแล้ว แม่เธอจะร้องไห้ทำไมกัน

หลินซีซีนั่งอยู่บนธรณีประตู เท้าคางมองท้องฟ้า

หลินหนานเดินออกมาจากในห้อง เห็นน้องเล็กนั่งอยู่บนธรณีประตูกำลังมองอะไรก็ไม่รู้ จึงเลียนแบบน้องสาวบ้าง นั่งลงบนธรณีประตูแล้วแหงนหน้ามองฟ้าทำมุมสี่สิบห้าองศา

มองอยู่ตั้งนานก็มองไม่ออกว่ามีอะไร

ท้องฟ้าเป็นสีครามสดใส เมฆขาวลอยเป็นก้อนๆ นอกจากจะรู้สึกว่าท้องฟ้าอยู่ต่ำมาก จนเหมือนแค่ยื่นมือออกไปก็คว้าก้อนเมฆได้แล้ว ก็ไม่มีอะไรพิเศษสักนิด

“น้องเล็กมองอะไรอยู่ บนฟ้าไม่มีอะไรสักหน่อย”

หลินซีซีมองเขา เธอไม่ได้มองฟ้าเสียหน่อย เธอกำลังใคร่ครวญชีวิตต่างหาก

แค่ก… ความจริงกำลังคิดว่าตัวเองพอจะมีหนทางหาเงินบ้างไหม

“ไปกันเถอะพี่รอง พวกเราไปทำการบ้านกัน” ตอนนี้การหาเงินยังไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุด เรื่องสำคัญที่สุดคือต้องดึงผลการเรียนของพี่ใหญ่กับพี่รองขึ้นมาก่อน

“…” หลินหนานโอดครวญในใจ เขาก็ไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้นสักหน่อยว่าน้องเล็กมองอะไรอยู่ตรงนี้

แม้หลินหนานจะไม่ค่อยเต็มใจเท่าไร แต่ก็ยังยอมตามน้องสาวไปอ่านหนังสืออยู่ดี

เขาก็พอจะดูออกว่าน้องเล็กเก่งกว่าเขา เชื่อฟังน้องสาวไว้ไม่น่าจะผิด

ถึงจะซื่อบื้อไปหน่อย แต่ก็ยังดีที่ว่าง่าย

ไม่กลัวคนซื่อบื้อ กลัวก็แต่คนที่ทั้งซื่อบื้อทั้งดื้อรั้น

ตลอดช่วงเช้าหลินซีซีกับหลินหนานพากันอ่านหนังสืออยู่ที่บ้าน

ก่อนมื้อเที่ยง หลินกั๋วตงปั่นจักรยานมาหาหลินเหล่าซื่ออย่างเร่งรีบ บอกว่าเครื่องจักรที่สั่งไว้มาถึงคอมมูนแล้ว ให้คนในหมู่บ้านไปขนกลับมา

พอหลินเหล่าซื่อได้ยินก็รีบตามไปด้วย

ก่อนจะไปเขาให้แม่ไปหยิบหมั่นโถวข้าวโพดในหม้อมาสองลูก แล้วยื่นให้หลินกั๋วตงลูกหนึ่ง

“พี่กั๋วตง พวกเราไปตอนนี้ ขากลับคงไม่ทันเวลากินข้าวแน่ กินหมั่นโถวข้าวโพดรองท้องไปก่อนสักลูกเถอะ ก็แค่หมั่นโถวข้าวโพดผสมผักป่าธรรมดาๆ ของที่บ้าน ไม่ใช่ของดีอะไร พี่กั๋วตงอย่ารังเกียจเลย กินเสียเถอะ ประเดี๋ยวพี่กั๋วตงยังต้องปั่นจักรยานพาฉันไปด้วย ถ้าไม่มีแรงมันจะไม่ไหวนะ” หลินเหล่าซื่อเอ่ย

ตอนแรกหลินกั๋วตงไม่อยากรับ แต่พอได้ฟังประโยคหลังของหลินเหล่าซื่อ คิดดูแล้วก็จริง จึงรับมา

ครั้งแรกไม่คุ้น ครั้งสองก็ชิน

คราวก่อนไปกลับคอมมูนรอบหนึ่ง เหนื่อยจนตอนกลางคืนเขานอนเป็นตะคริวเลยทีเดียว

ระยะทางตั้งไกล จะให้หลินเหล่าซื่อสลับมาปั่นจักรยานพาเขาซ้อนท้าย คิดดูก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้

หลินกั๋วตงวางตำแหน่งตัวเองไว้เป็นคนวิ่งเต้น เป็นคนออกแรง

ส่วนเรื่องที่ต้องใช้สมองก็โยนให้หลินเหล่าซื่อจัดการทั้งหมด

ทางหมู่บ้านนำเกวียนวัวออกไปเล่มหนึ่งเพื่อไปขนเครื่องจักร

ขาไปหลินเหล่าซื่อนั่งเกวียนวัว หลินกั๋วตงปั่นจักรยานไปเอง

พอกลับมา บนเกวียนวัวมีเครื่องจักรวางเต็มคัน หลินเหล่าซื่อค่อยมานั่งซ้อนท้ายจักรยานกลับมา

หลินกั๋วตงจึงประหยัดแรงไปได้เที่ยวหนึ่ง

พอขนเครื่องจักรกลับมาจากคอมมูน ก็แทบจะสร้างความฮือฮาไปทั่วทั้งหมู่บ้าน

ผู้ใหญ่จับกลุ่มคุยกันตรงนี้สามคนตรงนั้นห้าคน อีกทั้งยังมีเด็กๆ ฝูงหนึ่งวิ่งมุดไปมุดมาในกลุ่มคนอย่างร่าเริง

ช่วงนี้เป็นช่วงว่างจากงานในไร่นา ในหมู่บ้านไม่ค่อยมีเรื่องครึกครื้นให้ดู ยิ่งไปกว่านั้นนี่ยังเป็นเรื่องดีที่จะสร้างรายได้ให้หมู่บ้าน ทุกคนจึงอยากมามุงดูความครึกครื้นนี้กันทั้งนั้น

ด้วยเหตุนี้จึงเกิดภาพคนยืนมุงเบียดเสียดกันหนาแน่นถึงสามชั้นสี่ชั้น

ครั้งก่อนที่หลินซีซีเห็นคนเยอะขนาดนี้ก็ตอนแจกจ่ายเสบียง ครั้งนั้นคนทั้งหมู่บ้านต่างออกมากันหมด

ครั้งนี้ก็ไม่ต่างกัน คนส่วนใหญ่ล้วนมากันพร้อมหน้า

คนในหมู่บ้านตระกูลหลินเยอะจริงๆ

บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึกทึกครึกโครม

เมื่อติดตั้งเครื่องจักรเรียบร้อยแล้ว ย่อมต้องทดลองดูว่าเครื่องจักรใหม่ใช้งานได้ดีหรือไม่

หลินเหล่าซื่อ หลินกั๋วตง และสวีเฉิงไปสั่งจองเครื่องจักรด้วยกัน

ตอนที่สั่งจองเครื่องจักรได้ขอคำแนะนำจากคนขายอย่างละเอียด ทั้งยังเคยทดลองลงมือทำมาแล้ว

ทางหมู่บ้านเตรียมฟางข้าวไว้เรียบร้อยตั้งนานแล้ว รอเพียงขนเครื่องจักรกลับมาก็จะได้เริ่มเดินเครื่องทันที

อย่างไรเสียก็เป็นของที่ซื้อมาด้วยราคาสูง ย่อมฝากความหวังไว้กับเครื่องจักรสองเครื่องนี้มาก

หลินเหล่าซื่อ หลินกั๋วตง และสวีเฉิง ทั้งสามคนไม่รอช้า

เครื่องปั่นเชือกแบบใช้มือหมุนทั้งสองเครื่องเริ่มหมุนทำงานอย่างรวดเร็ว

เนื่องจากเป็นเครื่องใหม่ การใช้งานจึงยังไม่ค่อยถนัดมือนัก แต่เชือกที่ปั่นออกมาล้วนใช้การได้ดีทีเดียว

หัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของหัวหน้ากองผลิตและเลขาเฒ่า พอได้เห็นเชือกฟางก็ถือว่าโล่งอกเสียที

สมาชิกคอมมูนที่มายืนดูความครึกครื้นอยู่ด้านนอกพากันเบียดเข้ามาข้างหน้า ยืดคอยื่นหัวมองเข้าไปข้างใน ปกติแล้วใช่ว่าจะไม่เคยเห็นเชือกฟาง แต่ทุกคนล้วนอยากเห็นเชือกที่ปั่นออกมาจากเครื่องปั่นเชือกของหมู่บ้านด้วยตาตัวเองทั้งนั้น

ยังนับว่าโชคดีที่เดิมทีที่นี่เคยเป็นบ้านของเจ้าที่ดินรายย่อย มีเงินสร้างบ้านจึงใช้วัสดุที่ดีที่สุด ตัวบ้านแข็งแรงมาก หากเป็นบ้านดินดิบทั่วไปแบบชาวบ้านละก็ คงไม่มีใครกล้ามาเบียดเสียดกันขนาดนี้แน่

เครื่องจักรพร้อม ฟางข้าวพร้อม รอเพียงลงมือทำงาน

ทำเร็วดีกว่าทำช้า

หัวหน้ากองผลิตกับเลขาเฒ่าปรึกษากันว่าจะเริ่มเข้าสู่กระบวนการผลิตจริงตั้งแต่วันพรุ่งนี้

คนที่จะมาทำงานพวกเขาก็คัดเลือกไว้เรียบร้อยแล้ว

ล้วนเป็นคนหนุ่มสาว

และยังเป็นพวกที่ทำงานทำการอย่างซื่อตรงจริงจังในหมู่บ้านทั้งสิ้น

ยกเว้นหลินเหล่าซื่อ… แค่กๆ ที่มีชื่อเสียงไม่ค่อยจะดีนัก

ทว่าครั้งนี้หลินเหล่าซื่อทำผลงานได้โดดเด่นอย่างยิ่ง ความคิดเรื่องปั่นเชือกฟางเขาก็เป็นคนเสนอ ช่องทางการขายเขาก็เป็นคนไปเจรจา เครื่องจักรก็เป็นเขาที่ไปสั่งจองร่วมกับคนอื่น ขนกลับมาก็ขนมาด้วยกัน ไม่คิดก็ไม่รู้ พอคิดดูแล้ว ทั้งหมดนี้ล้วนต้องพึ่งพาหลินเหล่าซื่อ

หลินเหล่าซื่อจึงเข้าไปเสนอตัวกับหัวหน้ากองผลิต ขอรับหน้าที่ดูแลซ่อมแซมเครื่องจักรหรือไม่ก็ไปส่งของที่คอมมูนในภายหน้า

เรื่องนี้ตรงกับความคิดของหัวหน้ากองผลิตและเลขาเฒ่าพอดี จึงตอบตกลงทันที