บทที่ 57 ขาวเนียนกว่าเด็กสาวเสียอีก

หลินกั๋วตงรับหน้าที่ลงมือทำและคอยคุมงาน

สวีเฉิงเป็นฝ่ายสนับสนุน คอยแบกหามอิฐหินปูนทราย ที่ไหนต้องการคนก็ไปช่วยที่นั่น

อาชีพเสริมของหมู่บ้านตระกูลหลินเริ่มต้นขึ้นอย่างคึกคักมีชีวิตชีวา

ตอนขนส่งเครื่องจักร ชาวบ้านตระกูลหลินต่างเห็นความเปลี่ยนแปลงของหลินเหล่าซื่อกับตาตัวเอง

ถ้าไม่ได้เห็นกับตา แค่ฟังคนอื่นเล่ามา พวกเขาไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

ชื่อเสียงของหลินเหล่าซื่อในหมู่บ้านเป็นอย่างไร แม้แต่เด็กสามขวบก็ยังรู้ ผู้ใหญ่เวลาสอนลูกหลานมักจะยกมาเตือนว่าอย่าทำตัวเหมือนคนนั้นคนนี้ โตขึ้นมาจะหาเมียไม่ได้ มีเด็กที่โตหน่อยถามสวนขึ้นมาว่า แล้วคนขี้เกียจอย่างหลินเหล่าซื่อแต่งเมียได้ยังไง

ก็เพราะหลินเหล่าซื่อหน้าตาดีไม่ใช่เหรอ จะใช้คำว่าสวยมาบรรยายผู้ชายก็ดูไม่ค่อยเหมาะนัก แต่เขาหล่อเหลาคมคายจริงๆ จะพูดยังไงดีล่ะ จมูกโด่งเป็นสัน ตาสดใสเป็นประกาย ผิวหน้านั้นขาวเนียนกว่าเด็กสาวเสียอีก

จากนั้นพวกผู้ใหญ่ก็จะย้อนถามแทงใจดำใส่เด็กว่า แล้วแกคิดว่าแกหน้าตาดีกว่าหลินเหล่าซื่อไหมล่ะ

เด็กก็ส่ายหน้าดิก

และตามคาด สิ่งที่ตามมาคือเสียงตวาดแว้ดลั่นบ้าน “งั้นยังไม่รีบไสหัวไปทำงานอีก มัวเพ้อเจ้ออะไรอยู่!”

ถ้าหลินซีซีได้ยินคำสอนลูกของคนพวกนี้ คงบรรยายได้ด้วยประโยคเดียวว่า ด้วยเบ้าหน้าของหลินเหล่าซื่อ เดบิวต์ได้สบายๆ เลยล่ะ

พอมอบหมายงานนี้ให้ หลินเหล่าซื่อก็เริ่มยุ่งขึ้นมา ทุกสามสี่วันต้องนั่งเกวียนลาของหมู่บ้านไปส่งเชือกฟางที่คอมมูนหนึ่งรอบ

หลินเหล่าซื่อเป็นคนมีไหวพริบเข้าสังคมเก่ง เวลาไปมักจะเอาของป่าติดไม้ติดมือไปให้หัวหน้าอู๋เสมอ แน่นอนว่าเป็นของที่ไม่ต้องเสียเงินซื้อ เขาก็ไม่ได้โง่ มีที่ไหนจะยอมควักเงินตัวเองซื้อของขวัญ บริเวณใกล้ๆ หมู่บ้านมีภูเขาอยู่หลายลูก ย่อมเก็บผักป่าสดๆ เห็ด เกาลัด หรือวอลนัตที่เป็นของป่ามาได้เรื่อยๆ

การให้ของขวัญ สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องให้ถูกจังหวะและตรงใจ

พอดีกับที่ภรรยาของหัวหน้าอู๋ตั้งท้องอีกครั้ง กำลังแพ้ท้องอยากกินของพวกนี้อยู่พอดี

เดิมทีหัวหน้าอู๋ก็นับถือหลินเหล่าซื่อเป็นพี่เป็นน้องอยู่แล้ว คราวนี้ความสัมพันธ์ยิ่งสนิทสนมกันแน่นแฟ้นขึ้นไปอีก

อากาศหนาวเย็นลงเรื่อยๆ พริบตาเดียวก็ย่างเข้าสู่ช่วงต้นฤดูหนาว ในโกดังมีผ้ามีตำหนิอยู่จำนวนหนึ่ง หัวหน้าอู๋จึงแอบกระซิบถามหลินเหล่าซื่อเป็นการส่วนตัวว่าอยากได้ไหม ไม่ต้องใช้คูปอง แถมราคายังถูกอีกด้วย

แน่นอนว่าต้องเอาสิ นี่มันลาภลอยชัดๆ ผ้าที่ไม่ต้องใช้คูปอง มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ไม่เอา

ที่บอกว่าเป็นผ้ามีตำหนิ ความจริงก็แค่บางพับเปื้อนดิน ซักหน่อยก็ออกแล้ว หรือไม่ก็แค่ย้อมสีไม่สม่ำเสมอก็แค่นั้น

คนทำไร่ทำนาทั้งปีแทบไม่ได้ใส่เสื้อผ้าใหม่ ย่อมไม่คิดรังเกียจอยู่แล้ว

หลินเหล่าซื่อเลือกมาหลายพับด้วยความเบิกบานใจ

ปีนี้ลูกๆ ทั้งสามคนจะได้ใส่เสื้อผ้าใหม่กันแล้ว

นี่แหละคือข้อดีของการมีคนรู้จักอยู่ในสหกรณ์

ยุคนี้บ้านไหนมีญาติทำงานในสหกรณ์ละก็ ถือว่าไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ยืดอกเดินเชิดหน้าอวดคนอื่นได้สบาย

สหกรณ์ใหญ่ขนาดนี้ ย่อมมีสินค้าค้างสต็อกหรือของมีตำหนินำมาลดราคาโละสต็อกอยู่เสมอ

ต้องมีญาติหรือคนรู้จักทำงานข้างในถึงจะได้ซื้อ ไม่อย่างนั้นต่อให้มีของ พนักงานขายก็แทบไม่ยอมปล่อยให้คนแปลกหน้าหรอก

เว้นแต่ว่าจะดวงดีสุดๆ บังเอิญเจอพนักงานอารมณ์ดี แถมยังถูกชะตาเข้าพอดี ถึงจะยอมขายให้ ขาดเงื่อนไขไหนไปก็ไม่ได้ทั้งนั้น

การที่หลินเหล่าซื่อคอยผูกไมตรีกับหัวหน้าอู๋มาตลอด ในที่สุดก็ออกดอกออกผล

พอซื้อผ้าเสร็จ หลินเหล่าซื่อเดาได้ทันทีว่าคงเป็นเพราะของป่าที่ตนหอบมาฝากหัวหน้าอู๋แผลงฤทธิ์เข้าแล้วแน่ๆ เขาจึงรีบเอ่ยปากว่าที่บ้านยังมีผักป่าตากแห้ง เห็ดแห้ง กับหน่อไม้แห้งอยู่อีก คราวหน้าจะเอามาฝากให้ลองชิมแก้เลี่ยน

หัวหน้าอู๋ไม่ได้ปฏิเสธ ในใจเขาก็กะไว้อย่างนั้นอยู่แล้ว เพียงแต่เกรงใจจนไม่กล้าเอ่ยปาก พอหลินเหล่าซื่อเป็นฝ่ายชิงพูดขึ้นมาเอง หัวหน้าอู๋ก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองมองคนไม่ผิด เจ้าหมอนี่รู้ความจริงๆ

ช่วยไม่ได้ ก็ช่วงนี้ภรรยาของเขากินอะไรไม่ลง ลิ้นกร่อยไปหมด แม้แต่เนื้อสัตว์ยังไม่อยากแตะเลยนี่นา

พอกลับถึงบ้าน หลินเหล่าซื่อก็เอาผ้าไปให้แม่ดูทันที

กองผ้าพะเนินทำเอาแม่เฒ่าหลินตกใจจนต้องถามว่าไปปล้นสหกรณ์มาหรือเปล่า

ก็ที่บ้านไม่มีคูปองผ้าเลยสักใบเดียวนี่

แม้แต่คูปองแค่เชียะเดียวยังไม่มีปัญญาหามาได้

แล้วผ้ามากมายขนาดนี้ ต้องใช้ทั้งเงินทั้งคูปองตั้งเท่าไรกัน

“ชิ้นนี้เอาไว้ตัดชุดให้ซีซีของผม ชิ้นนี้น่าจะพอตัดให้ตงตงกับหนานหนาน แล้วก็ผมกับชุนซิ่ง ส่วนสองผืนนี้ให้แม่กับพ่อนะ ปีนี้พวกเราจะได้มีชุดใหม่ใส่กันหมด” หลินเหล่าซื่อหยิบผ้าขึ้นมาทาบๆ กะดู แล้วแบ่งสรรปันส่วนเสร็จสรรพ

ยุคนี้เนื้อผ้าก็มีแค่สีดำ สีน้ำเงิน สีเทา ผ้าสีสดใสตาแบบอื่นอย่าได้หวัง

“มีของฉันกับพ่อแกด้วยเรอะ” แม่เฒ่าหลินรู้สึกอุ่นวาบในอก ลูกคนเล็กนี่ดีจริงๆ ไม่เสียแรงที่รักที่เอ็นดู รู้จักกตัญญูกตเวทีต่อพ่อแม่

หลินเหล่าซื่อรีบประจบ “มันก็ต้องมีของพ่อกับแม่อยู่แล้วสิ พ่อกับแม่ต้องมีก่อนผมถึงจะยอมตัดชุดใหม่ ถ้าไม่มีส่วนของพ่อกับแม่ ต่อให้ผมต้องใส่เสื้อผ้าขาดๆ ก็ต้องตัดให้พ่อกับแม่ก่อนอยู่ดี”

แม่เฒ่าหลินจึงเก็บผ้าไว้อย่างเบิกบานใจ นี่เป็นน้ำพักน้ำแรงที่ลูกคนเล็กตั้งใจกตัญญู ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าลูกคนนี้ช่างมีฝีไม้ลายมือ เก่งกาจถึงขั้นมีเส้นสายในสหกรณ์เชียว

นางยังควักเงินยัดใส่มือลูกคนเล็กไปอีก 1 หยวน กำชับว่าคราวหน้าถ้าเจอของดีที่ไม่ต้องใช้คูปองอีกล่ะก็ ให้รีบคว้ามาทันที

หลินเหล่าซื่อก็รับไว้อย่างว่าง่าย

เงินในมือเขาหลังจากซื้อผ้ามาก็เกลี้ยงกระเป๋าแล้วจริงๆ

ตอนที่หลินเหล่าซื่อกลับมาถึงบ้าน ป้าสะใภ้ใหญ่กับป้าสะใภ้รองต่างก็ได้ยินเสียง

พอมองลอดหน้าต่างเห็นเหล่าซื่อหอบผ้ามาพะรุงพะรัง ทั้งสองก็อยู่ไม่สุขทันที ต่างพากันผลุนผลันออกมาดักรอหน้าประตู ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ครู่หนึ่งก็เห็นหลินเหล่าซื่อหอบผ้าเดินออกมาจากห้องใหญ่

ป้าสะใภ้รองเก็บอาการไม่อยู่ ปรี่เข้าไปถามทันที “เหล่าซื่อ แกไปเอาคูปองผ้ามาจากไหนตั้งเยอะแยะ แม่แอบให้แกมาใช่ไหม”

เมื่อเทียบกันแล้วป้าสะใภ้ใหญ่ดูสุขุมกว่า แต่พอได้ยินคำนี้ สายตาก็มองไปทางหลินเหล่าซื่อเช่นกัน แววตานั้นสื่อความหมายชัดเจนว่าแม่สามีต้องเป็นคนให้มาแน่ๆ ไม่เพียงแต่ให้คูปอง ยังให้เงินด้วย

ไม่อย่างนั้นเหล่าซื่อจะซื้อผ้ามาได้เยอะขนาดนี้ได้ยังไง แม่สามีลำเอียงเกินไปแล้ว บ้านใหญ่มีทั้งลูกชายคนโตและหลานชายคนโตแท้ๆ ไม่คิดจะเหลียวแลเลยสักนิด เอาแต่รักลูกคนเล็ก

คราวนี้แม่สามีหน้ามืดตามัวขนาดนี้ เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ทน ลูกชายลูกสาวโตป่านนี้ยังไม่มีเสื้อผ้าดีๆ ใส่สักชุด ยังไงก็ต้องขอผ้าจากแม่สามีมาตัดชุดให้ลูกให้ได้ ถ้าไม่ให้ก็จะโวยวายให้เป็นเรื่องใหญ่ไปเลย ยังไงแม่สามีก็ลำเอียง เป็นฝ่ายผิดอยู่แล้ว

หลินเหล่าซื่อหัวเราะเบาๆ “พี่สะใภ้รองพูดเล่นเก่งจัง แม่เราจะไปเอาคูปองผ้าที่ไหนมาให้ผม คูปองผ้าร่วงลงมาจากฟ้าหรือขุดขึ้นมาจากดินได้หรือไง

ผ้าพวกนี้พวกพี่ไม่ต้องมาหมายตาไว้หรอกนะ นี่ผมซื้อผ้าราคาพิเศษมาจากเพื่อนที่สหกรณ์ จะเอามาตัดชุดให้ลูกๆ ที่บ้าน ราคาถูกแถมไม่ต้องใช้คูปองด้วย”

“เพื่อนที่สหกรณ์เหรอ แกมีเพื่อนที่สหกรณ์ด้วย ทำไมฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนล่ะ” ป้าสะใภ้รองไม่ยอมแพ้ นี่มันผ้าเชียวนะ เธอเพิ่งเคยได้ซื้อผ้ามาตัดชุดใหม่ก็แค่ตอนแต่งงานปีนั้น ใส่มาตั้งหลายปี จนปีกลายถึงได้เอาชุดนั้นไปแก้ให้ลูกสาวใส่

เดิมทีหลินเหล่าซื่อก็ไม่ได้คิดจะปิดบังอยู่แล้ว เพราะมันปิดไม่มิดหรอก พอนึกถึงช่วงปีใหม่ที่พวกเด็กๆ ใส่ชุดใหม่ พวกเธอก็ต้องเห็นอยู่ดี สู้ให้รู้ไปเลยตอนนี้ ดีกว่ารอถึงเทศกาลปีใหม่แล้วมาโวยวายกัน อีกอย่างคนที่จะมาง้างของออกจากมือหลินเหล่าซื่อได้น่ะยังไม่เกิดหรอก นอกเสียจากว่าเขาจะให้เอง ไม่อย่างนั้นอย่าหวัง ฝันไปเถอะ

“พี่สะใภ้รอง พี่ชักจะก้าวก่ายเรื่องของผมมากเกินไปแล้วนะ ผมจะคบเพื่อนยังต้องรายงานพี่สะใภ้ด้วยหรือไง ผมมีเพื่อนตั้งเยอะแยะ จะให้มานั่งบอกทีละคนได้ยังไง ถ้าอยากยุ่งนักก็ไปยุ่งกับพี่รองของผมโน่น มายุ่งกับน้องสามีมันเรื่องอะไรกัน” พูดจบ หลินเหล่าซื่อก็หันหลังเดินเข้าห้องไป

ป้าสะใภ้รองโกรธจนกระทืบเท้า ลมหายใจฟึดฟัดขึ้นมาทันที