บทที่ 58 ช่วยตัดเสื้อผ้า

สามพี่น้อง หลินตง หลินหนาน และหลินซีซี เลิกเรียนกลับมาถึงบ้าน เห็นแม่กำลังคลี่พับผ้าอยู่บนเตียงเตาด้วยสีหน้าเบิกบานใจ

พอมารู้ทีหลังว่าพ่อเป็นคนซื้อมาตัดชุดใหม่ให้พวกเขา แต่ละคนก็อ้าปากค้างกว้างเท่าไข่ไก่ด้วยความตะลึง

หลินซีซีไปรื้อชุดคล้ายชุดนอนที่ตัวเองใส่ตอนกลางคืนออกมาดู ตัวเสื้อเป็นสีหนึ่ง แขนเสื้อสองข้างคนละสี ชายเสื้อก็เป็นอีกสีหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าตัดดัดแปลงมาจากเศษเสื้อผ้าเก่าสารพัดชิ้น ลวดลายละลานตาจนน่าเวียนหัว ดีที่มีไว้ใส่แค่นอนตอนกลางคืนเท่านั้น

มองดูเสื้อผ้าชุดนี้แล้วเทียบกับสภาพความเป็นอยู่อันแร้นแค้น ก็ยิ่งเข้าใจว่าผ้าแต่ละผืนได้มายากเย็นเพียงใด

ปีนี้พวกเขากลับจะได้ใส่เสื้อผ้าใหม่กันทุกคน

ทั้งสามคนแทบจะตกตะลึงจนตาค้าง

หลินเหล่าซื่อย่อมไม่พลาดที่จะคุยโวโอ้อวด ยกหางตัวเองยกใหญ่ว่ากว่าจะซื้อผ้าพวกนี้มาได้มันยากเย็นแสนเข็ญขนาดไหน ที่เขาซื้อมาก็เพื่อเจ้าลูกหมาทั้งสามตัวนี้ทั้งนั้น วันหน้าพวกเจ้าตัวเปี๊ยกโตขึ้นมีอนาคตที่ดีแล้ว จะต้องกตัญญูกับเขาให้มากๆ อะไรทำนองนั้น

หลินตง หลินหนาน และหลินซีซีย่อมพยักหน้ารับคำเป็นพัลวัน ทั้งยังพ่นคำหวานเอาใจสารพัด กำลังจะได้ใส่ชุดใหม่ก็ดีใจจนเนื้อเต้น คำหวานหยดย้อยจึงพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสายราวกับของแจกฟรี

มีเพียงหลี่ชุนซิ่งที่คำพูดของหลินเหล่าซื่อเรื่องเจ้าลูกหมาทั้งสามโตขึ้นมีอนาคตที่ดี สะกิดให้นึกถึงความฝันในตอนนั้นขึ้นมา

ในความฝัน ลูกทั้งสามคนของเธอมีจุดจบที่น่าเวทนายิ่งกว่าใคร

นอกจากช่วงแรกๆ แล้ว หลี่ชุนซิ่งก็มักจะนึกถึงฝันร้ายนั้นอยู่บ่อยๆ

สำหรับเธอแล้ว มันเป็นฝันร้ายที่น่ากลัวอย่างยิ่ง

พอนึกดู ก็นานมากแล้วที่ไม่ได้นึกถึงความฝันนั้นอีก

ทว่าพอจู่ๆ แวบเข้ามาในหัว ก็ยังทำให้เธอหนาวสะท้านไปทั้งตัวอยู่ดี

ยามที่หลี่ชุนซิ่งหันมองลูกทั้งสาม น้ำเสียงจึงอ่อนโยนลงไปอีกหลายส่วนโดยไม่รู้ตัว “มานี่มา เดี๋ยวแม่จะวัดตัวให้ทีละคน จะตัดให้สวยๆ เลย”

หลินตง หลินหนาน และหลินซีซีรีบวิ่งเข้าไปหาหลี่ชุนซิ่งทันที

หลี่ชุนซิ่งวัดตัวให้พวกเขาทีละคน

ไม่ทันรู้ตัว ลูกชายคนโตก็สูงถึงระดับหน้าอกของเธอเสียแล้ว

แม้จะวัดขนาดตัวไว้ แต่พอถึงเวลาตัดเย็บจริงก็ต้องเผื่อให้ใหญ่กว่าตัวในตอนนี้สักหน่อย ผ้าไม่ได้หามาง่ายๆ จึงไม่อาจตัดให้พอดีตัวเป๊ะ เด็กกำลังโตไว ต้องเผื่อไว้ให้ใส่ได้อีกสักสองปี

ทางบ้านสี่มีเสียงหัวเราะครื้นเครงกันทั้งห้าคน ทว่าบ้านอื่นกลับไม่ได้สงบสุขเช่นนี้

ป้าสะใภ้รองอิจฉาตาร้อนผ้าเหล่านั้น นั่งก็ไม่เป็นสุข ยืนก็ไม่สบายตัว ขัดหูขัดตาไปหมด

จนถึงตอนนี้เธอยังคิดไม่ตกว่า ทำไมเหล่าซื่อถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้

ไม่เพียงแต่มีหน้ามีตาในหมู่บ้าน ที่สหกรณ์ของคอมมูนก็ยังมีคนรู้จัก แถมยังซื้อผ้าลดราคาพิเศษมาได้อีก เรื่องดีๆ พรรค์นี้ทำไมถึงไปตกที่หัวเหล่าซื่อได้

บ้านเธอด้อยกว่าเหล่าซื่อตรงไหนกัน

ทำไมคนที่ซื้อผ้าลดราคาได้ถึงไม่ใช่เธอนะ

ป้าสะใภ้ใหญ่ก็คิดไม่ต่างจากป้าสะใภ้รองเท่าไร ทำไมเหล่าซื่อถึงได้เหยียบขี้หมาดวงดีขนาดนี้ ถึงขั้นผูกมิตรกับเพื่อนที่สหกรณ์ได้

ตอนนี้เหล่าซื่อเปลี่ยนไปคนละคน ไม่ธรรมดาเสียแล้ว

แทบจะในเวลาเดียวกัน ป้าสะใภ้ใหญ่กับป้าสะใภ้รองก็โผล่มาที่หน้าประตูห้องโถงใหญ่พร้อมกัน

ตอนนี้ยังไม่ได้แยกบ้านเสียหน่อย เหล่าซื่อได้ผ้ามาตั้งมากขนาดนี้ อย่างไรก็ต้องเจียดเข้ากองกลางครึ่งหนึ่ง

เหล่าซื่อไม่ฟังพวกเธอ แต่อย่างไรก็ต้องฟังคำสั่งของพ่อแม่ตัวเอง

ทว่าไม่นานหลังจากนั้น เสียงด่าทอของแม่เฒ่าหลินก็ดังลั่นออกมา

แม้แม่เฒ่าหลินจะเข้มงวดในบ้าน แต่ก็ไม่เคยด่าตีลูกสะใภ้โดยไม่มีเหตุผล

คราวนี้ลูกสะใภ้ใหญ่กับลูกสะใภ้รองเล่นดีดลูกคิดรางแก้วมาถึงตรงหน้าเธอ หากเธอยังใจดีมีหวังโดนขี่คอแน่

ไม่เหนือความคาดหมาย ป้าสะใภ้ใหญ่กับป้าสะใภ้รองโดนตอกกลับจนหน้าหงาย

โดนด่าไปยกใหญ่โดยไม่ได้ประโยชน์อะไรติดมือกลับมาเลยสักนิด

ทางบ้านสามย่อมเห็นผ้าพวกนั้นเช่นกัน

ป้าสะใภ้สามไม่มีความกล้าพอจะไปขอจากแม่สามี อีกอย่างเธอคลอดลูกสาวมาสองคน ไม่มีลูกชายสักคน จึงไม่กล้ายืดอกต่อหน้าแม่สามี ขอแค่ลูกสาวมีเสื้อผ้าใส่ก็พอแล้ว

อีกอย่าง ลุงสามสามีของเธอก็แอบไปตลาดมืดมาหลายรอบ รวมๆ กันแล้วหาเงินได้ถึง 4 หยวน 3 เหมา

ทั้งชีวิตนี้เธอไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้มาก่อน

เรียกได้ว่าเป็นเงินก้อนโตทีเดียว

เงินก้อนโตนี้ถูกเธอซ่อนไว้อย่างดี

ในมือมีเงิน ลูกสาวก็ว่าง่ายกว่าเมื่อก่อนมาก ผลการเรียนก็ดี วันเวลาดีวันดีคืน ป้าสะใภ้สามจึงเฝ้าหวังแต่ว่าจะท้องใหม่อีกสักรอบ

เรื่องที่ลุงสามไปตลาดมืด หลินเหล่าซื่อพอจะเดาออกอยู่บ้าง

ตั้งแต่คราวก่อนที่พวกเด็กๆ บอกว่าลุงสามแอบจับปลามากินคนเดียว ประกอบกับที่มักจะออกจากบ้านกลางดึกแล้วกลับมาก่อนฟ้าสาง หลินเหล่าซื่อเคยเจอลุงสามอยู่ ตัวพี่สามมีกลิ่นคาวปลาติดอยู่จริงๆ แถมรองเท้าก็เปียกชุ่ม เหยียบโคลนมาเต็มไปหมด

โคลนแบบนั้นมีอยู่แค่ริมแม่น้ำเท่านั้น

ทว่าเรื่องนี้ไม่ค่อยเกี่ยวกับหลินเหล่าซื่อเท่าไร

หลินเหล่าซื่อรู้ตัวดีว่าตนเองทนลำบากตื่นเช้านอนดึกแบบนั้นไม่ได้ แถมยังต้องคอยอกสั่นขวัญแขวน แม้จะหาเงินได้ แต่นั่นก็เป็นเงินที่ได้มาจากความเหนื่อยยาก

ตอนนี้งานของเขามั่นคงสบายๆ ก็นับว่าดีมากแล้ว

นอกจากไปส่งของที่คอมมูน พอเครื่องปั่นเชือกฟางเสียเขาก็ช่วยซ่อมให้ เวลาอื่นล้วนสบายๆ ทั้งสิ้น

ตอนนี้เขาได้แต้มแรงงานไม่น้อยเลย

แม้จะไม่ได้แต้มเต็ม แต่ก็ดีกว่าเมื่อก่อนมากโข

หัวหน้ากองผลิตกับเลขาเฒ่ายังบอกอีกว่า หากผลประโยชน์ออกมาดี จะแบ่งเงินให้พวกเขาด้วย

วาดฝันก้อนโตไว้ขนาดนี้ สมาชิกคอมมูนที่ทำงานอยู่ไม่กี่คนเลยกระตือรือร้นราวกับฉีดเลือดไก่ มีกำลังวังชาทำงานกันเต็มเปี่ยม

ช่วงนี้เป็นช่วงว่างจากงานไร่นาที่หาได้ยากในรอบปี ลุงใหญ่กับลุงรองต่างตามกองผลิตไปขุดลอกคลองส่งน้ำและสร้างเขื่อน ต้องเหน็ดเหนื่อยทนหนาวทุกวันถึงจะได้แต้มแรงงานเต็ม

ความลำบากแบบนั้นหลินเหล่าซื่อทนไม่ไหวหรอก และไม่คิดอิจฉาที่พี่ใหญ่พี่รองจะได้แต้มแรงงานเต็มเลยสักนิด

หลี่ชุนซิ่งพอทำงานเสร็จในแต่ละวันก็เจียดเวลามาตัดเย็บเสื้อผ้าให้พวกเด็กๆ

เสื้อผ้าของตัวเองเธอไม่คิดจะตัดใหม่ เมื่อก่อนเธอชอบอู้ เสื้อผ้าจึงไม่ค่อยสึกหรอ ขอแค่มีใส่ก็พอ

เธอตั้งใจจะตัดให้สามีกับลูกๆ คนละชุด

ตอนนี้สามีต้องออกไปข้างนอกบ่อยๆ มีชุดใหม่ใส่จะได้ดูดีภูมิฐาน

พวกเด็กๆ โตไว เสื้อผ้าปีที่แล้วก็เต่อไปหมดแล้ว จึงเอาผ้าเก่ามาต่อชายเสื้อผ้าเก่าให้ยาวขึ้น ไว้ใส่สลับกับชุดใหม่

เสื้อนวมก็ใช้ฝ้ายจากเสื้อตัวเก่าของปีที่แล้ว แล้วยัดเพิ่มเข้าไปอีกนิดหน่อย

งานพวกนี้ฟังดูเหมือนมีไม่มาก แต่พอลงมือทำจริงกลับกินเวลาอย่างยิ่ง

ฝีมือเย็บปักถักร้อยของหลี่ชุนซิ่งขึ้นชื่อว่าประณีตงดงาม

ในหมู่บ้านหากมีบ้านไหนส่งลูกสาวแต่งงาน หรือลูกชายหมั้นหมายแต่งงานมีงานมงคล ก็มักจะมาไหว้วานให้หลี่ชุนซิ่งช่วยตัดเย็บให้ เสื้อผ้าที่ตัดออกมาดูดีไม่เหมือนใคร เทียบกับช่างตัดเสื้อในคอมมูนแล้วไม่ด้อยไปกว่ากันเลย

และแล้ว ก็มีบ้านในหมู่บ้านที่จะแต่งลูกสาวออกเรือนช่วงสิ้นปีมาหาหลี่ชุนซิ่ง วานให้ช่วยตัดเสื้อผ้าให้ลูกสาว

จะว่าไปก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล

เป็นสะใภ้ร่วมตระกูลของยายไช่ข้างบ้าน มาวานให้ช่วยตัดชุดให้ลูกสาวไว้เป็นสินเดิม

สองสะใภ้นี้ไม่ถูกชะตากันมาแต่ไหนแต่ไร ต่างฝ่ายต่างมองข้ามหัวกัน สมัยสาวๆ ตอนที่ยังไม่แยกบ้านก็ทะเลาะกันบ่อยจนนับไม่ถ้วน

ตอนนี้พ่อปู่แม่ย่าเสียไปนานหลายปี แยกบ้านกันตั้งนานแล้ว ต่างคนต่างอยู่ ลูกๆ ก็แต่งงานมีครอบครัวกันหมด ความสัมพันธ์ถึงค่อยคลี่คลายลงบ้าง

คนในหมู่บ้านมาวานให้หลี่ชุนซิ่งช่วย หากแค่ตัดแบบเสื้อ หลี่ชุนซิ่งก็ช่วยตัดให้ง่ายๆ แต่ถ้าต้องช่วยเย็บเป็นตัวให้ด้วย ปกติแล้วอีกฝ่ายจะให้ไข่ไก่สองฟองเป็นสินน้ำใจตอบแทน

นี่ก็เป็นเรื่องที่สมควร ใครบ้างไม่มีงานล้นมือ งานจิปาถะมีให้ทำตั้งเยอะแยะ จะให้เอาแต่ช่วยคนอื่นแล้วทิ้งงานบ้านตัวเองไว้ไม่ทำได้อย่างไร

ยิ่งไปกว่านั้น การตัดเย็บเสื้อผ้าไม่ใช่เรื่องที่จะเสร็จได้ในประเดี๋ยวประด๋าว ต้องเปลืองทั้งแรงกายแรงใจ

ไข่ไก่สองฟอง หลายบ้านก็ยังทำใจตัดใจยกให้คนอื่นไม่ได้

เว้นเสียแต่จะมีงานมงคล และเป็นบ้านที่รักใคร่เอ็นดูลูกสาวจริงๆ ถึงจะยอมควักให้