บทที่ 59 พลังปากอีกาช่างร้ายกาจเหลือเกิน

หลี่ชุนซิ่งดูขนาดตัวที่วัดเตรียมไว้ จากนั้นก็ถามความต้องการของน้องสะใภ้ยายไช่ว่าจะให้ตัดตัวใหญ่หน่อย หรือตัดให้พอดีตัว เพื่อที่เวลาลงกรรไกรจะได้กะถูก

ความจริงคนในหมู่บ้านส่วนใหญ่เวลาตัดเสื้อผ้าก็มักจะกะขนาดแล้วตัดเย็บกันเอง เพราะยุคนี้เสื้อผ้าไม่ได้มีรูปแบบอะไรมากมาย แค่ตัดให้หลวมๆ โคร่งๆ เข้าไว้

ทว่าเสื้อผ้าจากฝีมือของหลี่ชุนซิ่ง แม้จะตัวใหญ่โคร่งเหมือนคนอื่น แต่พอสวมใส่แล้วกลับดูดีกว่าที่คนอื่นทำอย่างเห็นได้ชัด

พอได้ฟังความต้องการของน้องสะใภ้ยายไช่ หลี่ชุนซิ่งก็เข้าใจกระจ่าง เธอหยิบกรรไกรขึ้นมาตัดฉับๆ อย่างคล่องแคล่ว

เธอทำงานรวดเร็ว ยามที่หยิบกรรไกรขึ้นมา หลี่ชุนซิ่งมีสีหน้าจริงจังและจดจ่ออย่างยิ่ง

หลินซีซี หลินตง และหลินหนานกลับมาถึงบ้าน ต่างก็วางกระเป๋านักเรียนลงเบาๆ ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย ด้วยกลัวว่าจะไปรบกวนแม่

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่พวกเขาได้เห็นแม่ในมุมที่ตั้งอกตั้งใจขนาดนี้

น้องสะใภ้ยายไช่จึงยิ้มพลางเอ่ยปากชมเด็กทั้งสามของบ้านสี่

แน่นอนว่าเรื่องเย็บเสื้อผ้าเธอไม่ได้ให้หลี่ชุนซิ่งช่วยทำ เพราะเธอเสียดายไข่ไก่สองฟองนั้น

ตัดผ้าเสร็จแล้วก็ให้ลูกสาวตัวเองเย็บชุดแต่งงานเอง

อย่างไรเสียช่วงนี้ก็ไม่มีงานอะไรให้ทำ ค่อยๆ เย็บไปช้าๆ ก็คงออกมาไม่เลว

พอน้องสะใภ้ยายไช่กลับไปแล้ว

หลินซีซีก็พูดเสียงหวานอ้อน “แม่เก่งจังเลย”

“ใช่ๆ ผมรู้สึกว่าแม่เมื่อกี้ไม่เหมือนแม่เลย ตอนนี้ค่อยเหมือนหน่อย” หลินหนานพูดขึ้น

หลินซีซีพยักหน้า คนที่กำลังตั้งใจทำงานไม่ว่าผู้ชายหรือผู้หญิงล้วนดูดีและมีเสน่ห์ทั้งนั้น

“แม่ วันนี้หนูสอบทั้งคณิตศาสตร์ทั้งภาษาจีนได้เต็มร้อยทั้งสองวิชาเลยนะ”

พอพูดถึงเรื่องผลการเรียน สีหน้าของหลินหนานก็พลันซีดเผือด แม้ว่าเขาจะเรียนดีขึ้นกว่าเดิมมากแล้ว แต่ก็ยังขาดไปอีกหนึ่งคะแนนถึงจะแตะเส้นเกณฑ์ผ่าน

แค่คะแนนเดียวแท้ๆ

ถ้าได้อีกสักคะแนนเขาก็จะสอบผ่านแล้ว

น่าเสียดายเหลือเกิน

วันนี้ห้องของหลินตงก็สอบเหมือนกัน และความพยายามของเขาก็ไม่สูญเปล่า

วิชาภาษาจีนและคณิตศาสตร์สอบผ่านทั้งคู่ ได้ 68 คะแนนวิชาหนึ่ง อีกวิชาได้ 72 คะแนน

แค่นี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว เพราะครึ่งปีแรกทั้งคู่สอบได้ศูนย์คะแนนมาตลอด เมื่อก่อนไม่ว่าจะสอบกี่ครั้งก็ได้ศูนย์คะแนนกลับมา ไข่ต้มฟองโตสีแดงโร่เห็นเด่นชัดเตะตาสุดๆ

หลินเหล่าซื่อกับหลี่ชุนซิ่งเลี้ยงลูกแบบปล่อยตามธรรมชาติ ไม่เคยกดดันเคี่ยวเข็ญเรื่องเรียน ไม่อย่างนั้นสองพี่น้องคงโดนก้านกล้วยตีขาเป็นรอยเนื้อย่างไปนานแล้ว

คะแนนสอบของสองพี่น้องคู่นี้ทำเอาครูประจำชั้นตกตะลึงไปตามๆ กัน

เมื่อก่อนเด็กสองคนนี้มีพื้นฐานแย่แค่ไหน ครูย่อมรู้ดีที่สุด

แต่พอเริ่มเทอมนี้ ทั้งสองคนกลับตั้งใจเรียนพอใช้ได้ และที่สำคัญที่สุดคือไม่โดดเรียนเลย

เทอมนี้ไม่เคยโดดเรียนเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ช่างน่าประหลาดใจจริงๆ

เมื่อก่อนสองพี่น้องคู่นี้เรียกได้ว่าเป็นตัวแสบของโรงเรียน

ชอบโดดเรียน ชอบชกต่อย แต่ตอนนี้ไม่โดดเรียนแล้ว ทั้งยังไม่เคยได้ยินว่าไปมีเรื่องชกต่อยกับใคร กลายเป็นนักเรียนที่ดีขึ้นมาเฉยๆ

พวกครูต่างก็ประหลาดใจ หรือว่าเด็กสองคนนี้จะคิดได้แล้ว

ทว่าต่อให้คิดจนหัวแทบแตก พวกเขาก็ไม่มีทางนึกออกเลยว่า สาเหตุมาจากเด็กหญิงตัวน้อยวัยเจ็ดขวบเพียงคนเดียว

พวกพี่ชายที่เคยโดดเรียนต่อยตี แค่มีน้องสาวที่มีคุณสมบัติปากอีกาติดตัวเท่านั้นเอง

ไม่อาจล่วงเกินได้ ล่วงเกินไม่ได้จริงๆ

ความสามารถปากอีกามันร้ายกาจเกินไป

ต่อให้เป็นต้นไม้ต้นเล็กที่โตมาคดงอ ก็ดัดให้ตรงเป๊ะได้เหมือนกัน

พอหลินเหล่าซื่อกลับมา หลี่ชุนซิ่งก็เล่าให้ฟังว่าลูกสาวคนเล็กสอบได้คะแนนเต็มร้อยทั้งสองวิชา

หลินเหล่าซื่อดีใจยกใหญ่ อุ้มหลินซีซีโยนขึ้นฟ้าสองที ทำเอาเด็กหญิงกอดคอพ่อแล้วหัวเราะคิกคัก

“สมกับเป็นลูกสาวพ่อ หัวไวฉลาดปราดเปรื่อง สอบได้คะแนนเต็มร้อยแบบนี้ต้องมีรางวัล ลูกสาวเราโตไปจะต้องเป็นปัญญาชนผู้มีการศึกษาแน่นอน พ่อจะไปหาปู่กับย่าแก ไปขอรางวัลมาให้”

พูดจบ เขาก็หันไปพูดกับหลินตงและหลินหนานว่า “พวกแกสองคนก็ตั้งใจเรียนให้ดีด้วยล่ะ อย่าให้น้องสาวแซงหน้าไปได้ น่าขายหน้าตายชัก”

หลินตงกับหลินหนานเงียบกริบ การจะเทียบกับน้องสาวมันยากเกินไปหน่อย

พวกเขารู้ระดับการเรียนของน้องสาวดี ทุกครั้งที่น้องทบทวนและเรียนเนื้อหาชั้นประถมสองล่วงหน้าด้วยตัวเอง พวกเขาก็อยู่ด้วย และพลอยได้เรียนตามไปด้วย

หนังสือนักเรียนชั้นประถมหนึ่งน้องอ่านจบหมดแล้ว หนังสือนักเรียนชั้นประถมสองก็เรียนล่วงหน้าไปด้วยตัวเองเกินครึ่งเล่ม อีกไม่ทันสิ้นปีก็คงเรียนจบชั้นประถมสอง

หลังจากนั้นก็คงเริ่มเรียนเนื้อหาของชั้นประถมสาม

หลินหนาน: “…”

เขารู้สึกหวั่นใจขึ้นมานิดๆ ตัวเขาเรียนมาตั้งสามปีถึงเพิ่งจะได้ขึ้นประถมสาม แต่น้องสาวใช้เวลาแค่ครึ่งเทอมก็เรียนด้วยตัวเองจนถึงระดับประถมสามแล้ว

สมองของน้องสาวโตมาแบบไหนกันแน่นะ

เกิดจากพ่อแม่เดียวกันแท้ๆ แต่ความต่างกลับฟ้ากับเหวขนาดนี้

หลินหนานอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ในฐานะเด็กเรียนแย่ แต่ดันมีน้องสาวที่ฉลาดหัวไวและรักเรียน ที่สำคัญคือเขายังมีนิสัยชอบเอาชนะ ไม่อยากให้น้องสาวเก่งกว่าตัวเอง มันช่างยากลำบากเหลือเกิน

หลินเหล่าซื่อรีบร้อนกระตือรือร้นไปบอกพ่อเฒ่าหลินกับแม่เฒ่าหลิน เขาพูดจาตรงไปตรงมา ไม่เคยคิดจะอ้อมค้อมต่อหน้าพ่อแม่เลยสักนิด ราวกับคนที่รู้ตัวว่าได้รับความรักเป็นพิเศษจึงไม่มีความเกรงกลัวใดๆ

ลูกสาวคนเล็กของเขาสอบได้คะแนนเต็มร้อยทั้งสองวิชา ทั้งบ้านตระกูลหลินตั้งแต่รุ่นใหญ่ยันรุ่นเล็กไม่เคยมีใครสอบได้คะแนนเต็มร้อยมาก่อนเลยสักคน

เห็นหรือยังล่ะว่าลูกสาวคนเล็กฉลาดแค่ไหน

พ่อเฒ่าหลินกับแม่เฒ่าหลินอารมณ์ดีไม่น้อย จะมีคนเฒ่าคนแก่คนไหนบ้างที่ไม่อยากให้ลูกหลานของตัวเองมีอนาคตที่ดี

ลูกหลานยิ่งมีหน้ามีตา คนแก่อย่างพวกเขาก็ยิ่งพลอยภูมิใจไปด้วย

แม่เฒ่าหลินจึงโบกมือใหญ่ สั่งให้รางวัลเป็นไข่ต้มหนึ่งฟอง เอาไว้บำรุงสมอง

หลินเหล่าซื่อเดินกลับออกมาอย่างพึงพอใจ

หลินตงจื้อคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวทางฝั่งนี้อยู่ตลอด พอเห็นอาสี่เดินไปที่ห้องหลัก เธอก็ไปนั่งยองๆ แอบฟังอยู่ใต้หน้าต่างห้องหลักทันที

จึงได้ยินพอดีว่าอาสี่มาขอไข่ต้มกับปู่ย่า

หลินตงจื้อทนเห็นคนเฒ่าคนแก่ลำเอียงเข้าข้างบ้านสี่ไม่ได้ที่สุด

ก็แค่สอบได้คะแนนเต็มร้อยไม่ใช่หรือไง ตัวเธอยังสอบได้ตั้ง 98 คะแนน แค่เขียนผิดไปสองคำเท่านั้นเอง

เธอก็ต้องได้รางวัลเหมือนกัน

ปู่กับย่าจะลำเอียงไม่ได้

ไข่ไก่เป็นของส่วนรวม คนบ้านสี่กินได้ พวกเธอก็ต้องกินได้เหมือนกัน รำข้าวคลุกเลี้ยงไก่เธอก็เป็นคนทำ ไส้เดือนกับหนอนที่เอามาให้ไก่กินพี่สาวเธอก็เป็นคนไปขุดไปจับมา

ไม่มีเหตุผลที่คนทำงานจะไม่ได้กินไข่ไก่

ปู่กับย่าลำเอียงสุดโต่ง ให้คนบ้านสี่ไปเก็บฟืนแค่เพื่ออุดปากคนอื่น

งานจิปาถะในบ้านไม่เคยแบ่งให้บ้านสี่ทำเลยสักอย่าง

หลินตงจื้อจึงเดินเข้าไปในห้องเพื่อขอไข่ไก่กับปู่ย่าทันที

ข้อสอบวิชาภาษาจีนกับคณิตศาสตร์ง่ายมาก เธอทำได้ทั้งหมด วิชาคณิตศาสตร์สอบได้เต็มร้อย คะแนนที่โดนหักไปสองคะแนนอยู่ที่วิชาภาษาจีนเพราะเขียนตัวอักษรผิดไปสองตัว ทำให้โดนหักไปสองคะแนนฟรีๆ

แม่เฒ่าหลินเห็นหลานสาวตัวป่วนบ้านเดินเข้ามาโดยไม่เคาะประตู ขมับก็เต้นตุบๆ ขึ้นมาทันที “นายเฒ่า ฉันเวียนหัวนิดหน่อย ขอขึ้นไปนอนพักบนเตียงเตาก่อนนะ”

ทิ้งพ่อเฒ่าหลินไว้รับหน้าหลินตงจื้อตามลำพัง

หลินตงจื้อมักจะคิดเสมอว่าปู่กับย่าเล่นละครสลับบทบาทกัน ย่าทำตัวดุดัน ส่วนปู่ทำตัวเป็นคนดี

ความจริงแล้วปู่นี่แหละที่น่ารังเกียจที่สุด

หลายครั้งที่ย่าทำตัววางอำนาจบาตรใหญ่ก็เพราะปู่คอยให้ท้ายทั้งนั้น

หลินตงจื้อจึงบอกไปว่าตัวเองก็อยากกินไข่เหมือนกัน คะแนนสอบของเธอก็ไม่ได้แย่เลย

พ่อเฒ่าหลินพยักหน้า พร้อมทั้งตั้งกฎขึ้นมาว่า ต่อไปนี้ถ้าเด็กคนไหนในบ้านสอบได้คะแนนเต็มร้อยทั้งสองวิชา จะได้รางวัลเป็นไข่ไก่หนึ่งฟอง

ทั้งสี่บ้านต่างก็มีเด็กไปโรงเรียนกันทั้งนั้น

เพียงแต่ผลการเรียนล้วนอยู่ในระดับธรรมดาทั่วไป

หลินตงจื้อได้ไข่ไก่มาหนึ่งฟองอย่างง่ายดาย ยิ่งทำให้เธอตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องจับตาดูบ้านสี่ให้ดี

บ้านสี่ได้กินอะไร เธอก็ต้องได้กินเหมือนกัน บ้านสี่มีอะไร เธอก็ต้องมีด้วย และสิ่งที่บ้านสี่ไม่มี เธอยิ่งต้องมีให้ได้ อย่างเช่นเรื่องเงิน

หลินตงจื้อมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม พ่อของเธอตื่นแต่เช้ามืดกลับดึกดื่น แอบไปขายปลาที่ตลาดมืดมาตั้งหลายครั้ง เก็บเงินได้เกือบ 5 หยวนแล้ว โดยฝากให้แม่เก็บเอาไว้ เพื่อในอนาคตจะได้เก็บไว้ให้เธอใช้ทำการค้า

ทางด้านหลินซีซีไม่รู้เลยว่าหลินตงจื้อกำลังคิดอะไรอยู่ ก็คงไม่พ้นเรื่องอยากจะข่มบ้านสี่ให้จมดิน ไม่ต้องรีบร้อน หนทางยังอีกยาวไกล

ชาวบ้านหลายคนรู้ถึงฝีมือการตัดเย็บเสื้อผ้าของหลี่ชุนซิ่ง พอย่างเข้าสู่ฤดูหนาวก็มีคนมาขอให้เธอช่วยตัดเย็บติดต่อกันอีกหลายบ้าน หลี่ชุนซิ่งก็ช่วยไปตามน้ำ เมื่อก่อนเธอไม่ใช่คนใจดีมีน้ำใจขนาดนี้

แต่ตั้งแต่ฝันร้ายในครั้งนั้น หลี่ชุนซิ่งก็คิดอยากจะทำความดีให้มากขึ้นเพื่อสะสมบุญให้ลูกๆ เสมอ

ส่งผลให้ความสัมพันธ์ระหว่างหลี่ชุนซิ่งกับคนในหมู่บ้านดีขึ้นตามไปด้วย

เมื่อพวกยุวชนปัญญาชนหญิงที่จุดพักยุวชนปัญญาชนได้ยินเรื่องนี้เข้า ก็พากันถือข้าวของมาหาหลี่ชุนซิ่งเพื่อขอให้เธอช่วย

ในบรรดาพวกเธอมีหลายคนที่ฐานะทางบ้านไม่เลว พ่อแม่ต่างก็เป็นคนทำงานมีเงินเดือน ทั้งยังส่งเงินและคูปองมาให้ทุกเดือน ย่อมไม่เสียดายเงินที่จะตัดเสื้อผ้าดีๆ สักชุดอยู่แล้ว