บทที่ 60 สืบทอดให้ลูกสาวไม่สืบทอดให้ลูกชาย

ยุวชนปัญญาชนหญิงที่มาด้วยกันมีหกคน ในจำนวนนี้มีสี่คนที่อยากตัดเสื้อใหม่

ส่วนอีกสองคนแค่ตามมาดูความคึกคัก

นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เจอจ้าวซินหรง นับตั้งแต่คราวก่อนที่อาเล็กพาเธอไปที่จุดพักยุวชนปัญญาชน

จ้าวซินหรงแค่ตามมาเที่ยวเล่น ตอนลงชนบทเธอขนเสื้อนวมเก่าจากที่บ้านติดมาด้วย จึงมีเสื้อผ้าใส่พออยู่แล้ว

ขณะที่หลินซีซีกำลังแอบสังเกตจ้าวซินหรง จ้าวซินหรงเองก็มองเธออยู่เช่นกัน

ไม่ได้เจอกันพักนี้ จ้าวซินหรงเปลี่ยนไปมากจนเกือบจำไม่ได้

ผิวพรรณของจ้าวซินหรงดูแย่กว่าเมื่อก่อนเยอะ ทั้งที่ช่วงนี้เป็นหน้าแล้งว่างจากงานในไร่นา ไม่น่ามีแดดแรงจนเผาให้ดำได้ขนาดนี้ ขนาดพวกยุวชนชายที่ตามผู้ชายในกองผลิตไปขุดลอกคลองส่งน้ำ ต้องตากแดดตากลมอยู่ตลอด ผิวยังไม่คล้ำเท่าจ้าวซินหรงเลย

มันดูผิดปกติเกินไปหน่อย

หลินซีซีพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จู่ๆ ก็รู้สึกผิดขึ้นมาในใจ คงไม่ใช่เพราะเธอหรอกนะ…

คราวก่อนที่เธอกับอาเล็กไปส่งครีมหิมะที่จ้าวซินหรงฝากซื้อ

ตอนนั้นจ้าวซินหรงดูถูกคนชนบท ด้านหนึ่งก็ไหว้วานให้อาเล็กช่วยซื้อของให้ แต่อีกด้านกลับนึกรังเกียจอาเล็ก ทั้งที่กำลังคุยเล่นหัวเราะร่วนอยู่ในห้อง พอได้ยินเพื่อนร่วมห้องบอกว่าอาเล็กมาหา กลับทำเป็นไม่สนใจ ตั้งใจปล่อยให้เธอกับอาเล็กยืนรอในลานบ้านตั้งนานสองนาน

อาเล็กเป็นคนซื่อๆ ตรงไปตรงมา ไม่ทันระแวงจ้าวซินหรงเลยสักนิด

ตอนนั้นเธอโมโหจนทนไม่ไหว เลยหลุดปากว่าไปหลายคำ

หนึ่งในคำพูดพวกนั้น มีเรื่องที่บอกว่าจ้าวซินหรงผิวดำหน้าตาอัปลักษณ์รวมอยู่ด้วย

ความร้ายกาจของปากเธอนั้น หลินหนานเคยลิ้มรสมากับตัวแล้ว

ถึงแม้ภายหลังเธอจะแก้คำพูด แม้ไม่ได้พูดจากใจจริง แค่แกล้งพูดเหน็บแนมประชดไปว่าจ้าวซินหรงไม่ได้หน้าตาขี้เหร่ ผิวพรรณก็ไม่ได้ดำอะไรพวกนั้นก็ตาม

ดูท่าแล้วคงไม่ได้ผล

กระทั่งตัวเธอเองยังบอกไม่ได้เลยว่า ปากอีกานี้จะสำแดงฤทธิ์กับคำพูดไหนกันแน่

ควบคุมไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

เพราะงั้นบางครั้งเธอถึงพยายามพูดแต่เรื่องดีๆ

เพียงแต่บางคราวสถานการณ์พาไปจนพลั้งปาก แล้วเธอก็ลืมเรื่องนี้ไปสนิท

แต่ก็สมควรแล้ว จ้าวซินหรงชอบทำตัวหน้าไหว้หลังหลอก ถ้าคิดจะหยิ่งผยองเปิดเผยแต่แรกก็ว่าไปอย่าง เธอยังจะนับถือว่าเป็นคนจริง

ทว่ากลับเจ้าเล่ห์เพทุบาย ตุกติกไปหมดทุกทาง ทั้งยังคิดจะเบี้ยวเงินที่อาเล็กออกค่าของให้ล่วงหน้าอีก ถึงจะไม่มาก แค่หนึ่งเหมาก็เถอะ

ยุคนี้ลูกอมรสผลไม้ราคาเม็ดละหนึ่งเฟิน เงินหนึ่งเหมาซื้อลูกอมรสผลไม้ได้ตั้งสิบเม็ด เอาไปซื้อลูกอมกินไม่หอมหวานกว่าหรือไง

คราวก่อนหลินซีซีทำให้จ้าวซินหรงต้องขายหน้ากลางจุดพักยุวชนปัญญาชน เพื่อนร่วมห้องต่างพากันรวมกลุ่มทิ้งเธอไว้ข้างหลัง คอยตั้งแง่กีดกันเธอคนเดียว วันนี้เธอจึงหน้าด้านเดินตามคนอื่นออกมาเปิดหูเปิดตาข้างนอก ไม่นึกเลยว่าจะมาโผล่ที่บ้านของหลินซีซี

ช่างเป็นคู่แค้นบนทางแคบจริงๆ

แม้หลินซีซีจะดูฉลาดแก่นแก้ว หน้าตาก็น่ารักน่าเอ็นดู ดวงตากลมโตเป็นประกาย กะพริบตาแต่ละทีเหมือนมองทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งหัวใจคน ทว่าจ้าวซินหรงกลับรู้สึกเหมือนโดนเด็กคนนี้อ่านความคิดตื้นๆ ของตนออกอยู่ตลอดเวลา

ในเมื่อจ้าวซินหรงมีความคิดซ่อนเร้นอยู่มาก ยิ่งทำให้ไม่อยากสุงสิงกับหลินซีซีเข้าไปใหญ่

เรื่องความถูกชะตานี่พูดยากจริงๆ

ถ้าเจอใครแวบแรกแล้วรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว ก็จงเชื่อสัญชาตญาณตัวเอง แล้วอยู่ให้ห่างจากคนๆ นั้นไว้เป็นดีที่สุด

—

หลี่ชุนซิ่งยังต้องตัดเสื้อผ้าให้สามีและลูกอีกสามคน เกรงว่าจะทำไม่ทัน จึงรับปากช่วยตัดเสื้อให้เพียงสองคนเท่านั้น

หากทำสองตัวนี้เสร็จแล้วยังพอมีเวลา ค่อยทำให้คนอื่นต่อ

พวกยุวชนหญิงต่างมีเหตุผล พอได้ยินหลี่ชุนซิ่งพูดแบบนั้นก็ตอบตกลง

มีเพียงจ้าวซินหรงที่เบะปากอย่างไม่ใส่ใจ คิดว่าหญิงชาวบ้านอย่างหลี่ชุนซิ่งกำลังเล่นตัว

เรื่องอื่นจะมาสำคัญกว่าเรื่องนี้ได้ยังไง

คนในหมู่บ้านใครบ้างไม่รู้ว่าพวกคนจากบ้านพักยุวชนปัญญาชนมาจากเมืองใหญ่ มือเติบกันทั้งนั้น

ไม่มีทางให้ตัดเสื้อผ้าให้ฟรีๆ หรอก

จ้าวซินหรงคิดในใจเช่นนั้น แต่สุดท้ายก็ยังเกรงสายตาหลินซีซีอยู่ดี เห็นเป็นเด็กผู้หญิงตัวแค่นี้ แต่ฝีปากจัดจ้านนัก ขืนไปต่อกรด้วยมีแต่จะเสียเปรียบ

เมื่อหลี่ชุนซิ่งรับปากจะช่วยตัดเสื้อให้ ยุวชนหญิงสองคนนั้นจึงตกลงจะให้ไข่ไก่ห้าฟองเป็นค่าตอบแทน

วันนี้พวกเธอนำไข่ไก่สองฟองมาวางเป็นมัดจำไว้ก่อน

หลี่ชุนซิ่งวัดตัวให้ทั้งสองคน แล้วถามว่าอยากได้ทรงแบบไหน

หญิงสาวจากในเมืองพอจะมีเงินติดกระเป๋า หากอยากได้เสื้อผ้าใหม่ก็ตัดได้เลย ครอบครัวมีฐานะไม่เลว ย่อมไม่จำเป็นต้องตัดเผื่อขนาดให้ตัวใหญ่โคร่งจนเกินไป ขอแค่ใส่พอดีตัวก็พอ

เด็กสาววัยสิบแปดสิบเก้าปีย่อมเป็นวัยที่รักสวยรักงาม

แม้สมัยนี้จะไม่ให้สวมใส่เสื้อผ้าฉูดฉาดสะดุดตา แต่ภายใต้เงื่อนไขที่มีอยู่ ก็ต้องพยายามตัดเย็บออกมาให้ดูดีที่สุด บริเวณช่วงเอวเก็บให้คอดลงเล็กน้อย จะได้เน้นทรวดทรงสัดส่วนให้ชัดขึ้น

พวกยุวชนหญิงยืนดูต่ออีกครู่หนึ่งและพูดคุยกับหลี่ชุนซิ่ง ยุวชนหญิงคนหนึ่งที่ถักผมเปียสองข้างล้วงลูกอมรสผลไม้สองเม็ดออกมาจากกระเป๋า เดิมทีเธอตั้งใจเก็บไว้กินเล่นเอง แต่ก็แบ่งให้หลินซีซี

ยุวชนหญิงกลุ่มนี้ต่างเห็นเหตุการณ์วันที่หลินซีซีปะทะคารมกับจ้าวซินหรงมากับตา

พวกเธอรู้สึกว่าหลินซีซีมีนิสัยที่น่าชื่นชม ไม่ยอมเสียเปรียบและไม่กลัวเรื่องราว เด็กชนบทก็ทรหดอดทนเหมือนต้นหญ้า แม้จะอยู่ตามซอกอิฐก็ยังเติบโตได้ ช่างมีพลังชีวิตแข็งแกร่งนัก

หลินซีซีชำเลืองมองหลี่ชุนซิ่ง

รอจนได้รับความยินยอมจากแม่ และเห็นแม่พยักหน้าให้ก่อน

หลินซีซีถึงรับมา แล้วเอ่ยขอบคุณอย่างมีมารยาท

พอยุวชนหญิงกลับไปหมดแล้ว หลินซีซีก็แกะกระดาษห่อ อมลูกอมรสผลไม้พลางนั่งมองแม่ตัดเย็บเสื้อผ้า

เวลาแม่ตัดเย็บเสื้อผ้าจะมีสมาธิจดจ่อมาก จนแทบจะลืมลูกสาวตัวน้อยที่นั่งอยู่ข้างๆ ไปเลย

กระทั่งหลี่ชุนซิ่งนึกขึ้นได้ว่าลูกสาวตัวน้อยยังนั่งอยู่ตรงนี้ เสื้อตัวแรกก็ตัดเสร็จเรียบร้อยแล้ว

พอเห็นลูกสาวดูท่าทางเบื่อๆ

หลี่ชุนซิ่งจึงเดินไปเปิดตู้หาเศษผ้าเก่ากับเข็มและด้ายออกมา “ซีซีมานี่สิลูก แม่จะสอนปักผ้าให้ เริ่มจากอะไรง่ายๆ ดูก่อน ตอนแม่รุ่นราวคราวเดียวกับหนู ก็เริ่มหัดจากยายแบบนี้แหละ”

หลินซีซีกำลังเบื่ออยู่พอดี จึงคิดในใจว่า ลองดูก็ได้ ว่างๆ ไม่มีอะไรทำอยู่พอดี

หลี่ชุนซิ่งไม่รู้ว่าจะสอนเด็กอย่างไร จึงพยายามนึกย้อนดูว่าตอนนั้นแม่สอนตนมาแบบไหน

คิดอยู่ครู่หนึ่ง หลี่ชุนซิ่งก็นึกออก รู้แล้วว่าจะเริ่มสอนจากตรงไหนดี

ป้าสะใภ้รองเห็นพวกยุวชนปัญญาชนเดินออกมาจากห้องบ้านสี่พอดี ตอนนั้นเธอเห็นเต็มสองตาเลยว่าคนพวกนั้นถือของติดไม้ติดมือมาด้วย

พอลับหลังคนพวกนั้น เธอจึงรีบมาเคาะประตูห้องบ้านสี่อย่างร้อนรน อยากรู้ใจแทบขาดว่าพวกยุวชนปัญญาชนมาทำอะไรกัน

ทันทีที่ป้าสะใภ้รองก้าวเข้ามาในห้อง ย่อมมองเห็นหลี่ชุนซิ่งกำลังตัดผ้าอยู่บนเตียงเตา

เธออิจฉาจนตาร้อนผ่าว จากนั้นก็เหลือบไปเห็นหลินซีซีร่างกระจ้อยร่อยกำลังถือเข็มทิ่มลงบนเศษผ้าเก่าสะเปะสะปะอยู่ข้างๆ

“น้องสะใภ้สี่ นี่กำลังสอนซีซีเย็บปักถักร้อยอยู่เหรอ ซีซีเรียนเป็นยังไงบ้างล่ะ”

“เพิ่งเริ่มเอง ยังทำอะไรไม่เป็นหรอก” หลี่ชุนซิ่งตอบ

ป้าสะใภ้รองรีบพูดขึ้นทันที “ลี่เซี่ยของฉันก็อยู่ในห้อง น้องสะใภ้สี่ ฉันไปเรียกมาเรียนกับซีซีด้วยได้ไหม เด็กสองคนเรียนด้วยกันจะได้เป็นเร็วกว่าไง”

หลี่ชุนซิ่งกระตุกยิ้มมุมปาก ดีดลูกคิดรางแก้วมาคิดเอาเปรียบถึงหัวเธอเชียวนะ

สงสัยช่วงสองสามวันมานี้เธอคงพูดง่ายเกินไปหน่อยแล้ว

“พี่สะใภ้รอง ซีซีแค่เห็นฉันหยิบผ้ามาผืนหนึ่ง แกก็เลยเอาไปเล่นเองต่างหาก ลี่เซี่ยมีพี่สะใภ้รองคอยสอนอยู่แล้ว ฉันจะไปสู้ได้ยังไง

ยุวชนปัญญาชนในกองผลิตมาขอให้ฉันช่วยตัดเสื้อผ้าให้ ไหนจะเสื้อผ้าของบ้านฉันเองอีก ยุ่งจะตาย ไม่มีเวลาหรอก มาก็เสียเวลาเปล่า

เรื่องตัดเสื้อผ้าพี่สะใภ้รองก็ทำเป็นอยู่แล้ว ส่วนเรื่องฝีมือปักผ้านั่นพี่สะใภ้รองไม่ต้องคิดเลย ของสืบทอดประจำตระกูลบ้านฉันน่ะ ถ่ายทอดให้ลูกสาวไม่ถ่ายทอดให้ลูกสะใภ้” หลี่ชุนซิ่งพูดตรงๆ ไม่ไว้หน้า