บทที่ 61 เปิดหูเปิดตา

ป้าสะใภ้รองรู้ดีว่าคนบ้านสี่เอาเปรียบยาก

หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ ตั้งแต่วันที่เธอแต่งเข้ามาในบ้านตระกูลหลิน ไม่เคยได้เปรียบอะไรจากบ้านนั้นเลยสักครั้ง

แม้แต่ฝีปากยังไม่เคยเอาชนะได้ นับประสาอะไรกับเรื่องข้าวของ

เธอแอบอิจฉาฝีมือของน้องสะใภ้สี่มาตั้งนานแล้ว ครั้งแรกที่ได้เปิดหูเปิดตาก็คืองานแต่งของน้องสี่กับน้องสะใภ้สี่

แค่ปลอกหมอนธรรมดาๆ ที่เป็นสินเดิม ลายเป็ดแมนดารินคู่ที่ปักไว้ก็ดูมีชีวิตชีวาเหมือนจริงมาก

พอพลิกดูด้านหลังปลอกหมอน ลายเป็ดแมนดารินก็เหมือนกับด้านหน้าเป๊ะ ไม่มีเศษด้ายโผล่มาให้เห็นสักเส้น ที่แท้เป็นงานปักสองหน้า ตอนนั้นทำเอาพวกเธอตกตะลึงกันไปหมด

พวกเธอทุกคนต่างก็จับงานเข็มงานด้ายมาตั้งแต่เด็ก มั่นใจว่าฝีมือตัวเองไม่เป็นสองรองใคร แต่เทียบกับหลี่ชุนซิ่งไม่ได้เลยจริงๆ เรื่องนี้พวกเธอรู้ตัวเองดี

ตอนแรกป้าสะใภ้รองคิดว่า น้องสะใภ้สี่เก่งกาจขนาดนี้ คงไม่แคล้วดูถูกพวกพี่สะใภ้เข้าให้

ยิ่งคิดก็ยิ่งเสียดาย น้องสะใภ้สี่ดีพร้อมขนาดนี้ ดอกไม้งามดอกนี้ทำไมถึงโดนเจ้าคนขี้เกียจอย่างเหล่าซื่อเด็ดไปได้

ไม่ใช่ว่าเห็นหน้าตาเหล่าซื่อหล่อเหลาแล้วโดนใบหน้าหล่อๆ นั่นหลอกเอาหรอกนะ พอแต่งเข้ามาแล้วพบว่าเหล่าซื่อทั้งกินเก่งทั้งขี้เกียจ น้องสะใภ้สี่คงไม่ยอมแน่

ทว่าผลลัพธ์กลับทำเอาพวกเธอตกตะลึง

ไม่นึกเลยว่าน้องสะใภ้สี่จะเป็นคนแบบนี้

คนไม่ใช่ประเภทเดียวกันไม่เข้ามาอยู่ชายคาเดียวกันจริงๆ

น้องสะใภ้สี่กับเหล่าซื่อเป็นคู่ที่ผีเน่ากับโลงผุจริงๆ นิสัยใจคอเหมือนกันเปี๊ยบ ยังดีที่สองคนนี้ได้มาเป็นผัวเมียกัน ไม่อย่างนั้นถ้าไปแต่งกับคนอื่น คงได้ทำคนอื่นเขาเดือดร้อนแน่

ป้าสะใภ้รองพอนึกถึงตรงนี้ก็ยังอดทึ่งไม่ได้ แต่หมายถึงฝีมือเย็บปักถักร้อยของน้องสะใภ้สี่เท่านั้นนะ

ติดตรงที่น้องสะใภ้สี่ไม่ยอมสอนใครในบ้านเลย ไม่อย่างนั้นถ้าลูกสาวเธอได้เรียนไว้ วันหน้าแต่งงานไปก็จะมีวิชาชีพติดตัว

อย่างตอนนี้ที่ชื่อเสียงฝีมือของน้องสะใภ้สี่เลื่องลือออกไป ก็มีคนมาจ้างตัดเสื้อผ้าถึงบ้านแล้วไม่ใช่หรือ

จะให้ตัดให้คนอื่นฟรีๆ ได้อย่างไรกัน

ใครจะมีเวลาว่างขนาดนั้น ไม่ใช่ญาติโกโหติกาเสียหน่อย

อีกฝ่ายเองก็คงเกรงใจเหมือนกัน

อย่างไรก็ต้องมีของติดไม้ติดมือมาตอบแทนบ้าง นี่ก็นับเป็นรายได้พิเศษ คนข้างนอกพูดกันว่ามาจ้างน้องสะใภ้สี่ตัดเสื้อต้องให้ไข่ไก่สองฟอง

เธอรู้สึกว่ามากไปหน่อย ไข่ไก่มีค่าจะตาย ให้ฟองเดียวก็พอแล้ว

“น้องสะใภ้สี่ ยุวชนปัญญาชนมาจ้างตัดเสื้อ คงไม่ให้เธอทำฟรีๆ หรอกนะ” ป้าสะใภ้รองถาม ลองกะจากนิสัยของน้องสะใภ้สี่แล้ว อย่างน้อยต้องได้ไข่ไก่สักสองฟอง น้อยกว่านี้น้องสะใภ้สี่คงไม่ชายตาแลและไม่ยอมช่วยแน่

เรื่องนี้หลี่ชุนซิ่งไม่ได้คิดจะปิดบัง วันหน้าพวกเด็กๆ จะได้มีข้ออ้างกินไข่ไก่ที่บ้านด้วย

“บอกว่าจะให้ไข่ไก่ห้าฟอง ให้มัดจำมาก่อนสองฟอง ตัดเสร็จค่อยให้อีกสามฟอง”

ป้าสะใภ้รองเบิกตากว้าง อ้าปากค้างจนแทบหุบไม่ลง ให้ตั้งห้าฟองเชียวหรือ พวกยุวชนปัญญาชนนี่ใจป้ำจริงๆ

เธออยากให้ตัวเองมีฝีมือเหมือนน้องสะใภ้สี่บ้างเหลือเกิน ไม่ต้องถึงห้าฟองหรอก ขอแค่สองฟอง หรือแม้แต่ฟองเดียวก็ยังดี

ป้าสะใภ้รองส่งยิ้มประจบ “น้องสะใภ้สี่เก่งจริงๆ ซีซียังเด็กอยู่ ให้ลูกสาวฉันกราบเธอเป็นอาจารย์ดีไหม วันหน้าจะได้คอยปรนนิบัติยามแก่เฒ่าไปจนถึงส่งศพให้เธอ”

หลี่ชุนซิ่งตวัดสายตามอง “ไม่ดีหรอก ฉันไม่รับลูกศิษย์ วิชาของฉันจะถ่ายทอดให้ลูกสาวคนเดียวเท่านั้น ฉันมีทั้งลูกชายลูกสาว จะต้องให้หลานสาวมาเลี้ยงดูยามแก่ทำไม พูดแบบนี้หมายความว่าแก่ตัวไปฉันจะพึ่งพาลูกไม่ได้หรือไง”

หลี่ชุนซิ่งไม่ได้โง่ ไม่ยอมโดนคำหวานไม่กี่คำหลอกเอาหรอก

ป้าสะใภ้รองหัวเราะเจื่อน “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นเสียหน่อย”

หลินซีซีที่อยู่ข้างๆ ปักลงไปสองสามเข็มตามจุดสำคัญที่แม่บอก อืม เยี่ยมมาก แต่ละเข็มแทบไม่เฉียดใกล้กันเลยสักนิด

ท่าทางตั้งอกตั้งใจนั่นดูจริงจังยิ่งกว่าตอนอ่านหนังสือเสียอีก

เพียงแต่งานที่ปักออกมาเห็นแล้วชวนให้เหงื่อตก

ดูท่าแล้ว พรสวรรค์ของเธอคงมีแค่วิชาการเรียนเท่านั้นแหละ

เรื่องอื่นอย่าหวังเลย

ป้าสะใภ้รองชำเลืองมองเศษผ้าของหลินซีซีแวบหนึ่ง เกือบจะหลุดขำพรืดออกมา

พลันรู้สึกว่า น้องสะใภ้สี่ไม่อยากสอนคนนอกใช่ไหม งั้นวิชานี้ก็รอสูญหายไปเถอะ

จากเดิมที่รู้สึกขัดหูขัดตา พอเห็นหลินซีซีปักมั่วซั่วเละเทะ ในใจก็โล่งขึ้นมาทันที

เรื่องแบบนี้ไม่ใช่แค่มีคนสอนแล้วจะเป็นเสียเมื่อไหร่ มันต้องมีพรสวรรค์ด้วย

ป้าสะใภ้รองจึงเดินนวยนาดออกจากห้องบ้านสี่ไป

หลินซีซี “…”

เธอรู้สึกว่าเมื่อกี้ป้าสะใภ้รองแอบเยาะเย้ยเธอแน่ๆ แต่เธอไม่มีหลักฐาน เจ็บใจนัก

หลี่ชุนซิ่งที่กำลังตัดเย็บเสื้อผ้าเหลือบมองแวบหนึ่ง ก่อนจะหยิบเศษผ้าเก่าออกมาจากตู้อีกชิ้นอย่างเงียบเชียบ เธออธิบายหลักการให้ลูกสาวฟังอย่างละเอียดอีกรอบ คราวนี้ไม่ยอมให้ลูกปักมั่วซั่วแล้ว แต่ให้ปักตามรอยงานปักเก่าๆ แทน

หลินซีซีพลิกดูผ้าเช็ดหน้าที่ปักลายหมู่นกและป่าไผ่ไปมา ทั้งสองด้านเป็นภาพเดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน

สุดยอดไปเลยจริงๆ

สวยจนเธออยากจะเก็บสะสมไว้

ไม่กล้าเอามาใช้หรอก

งานศิลปะงดงามขนาดนี้ใครจะตัดใจเอามาใช้ลง

แม่ของเธอนี่ซ่อนคมไว้มิดชิดจริงๆ

หลินซีซีมองแม่ตาเป็นประกาย “แม่ปักสวยจัง เก่งมากเลย หนูจะปักได้สวยแบบนี้ไหม”

หลี่ชุนซิ่งยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ตอนที่เธอเรียนนั้นอายุเท่าไหร่กันนะ ก็ราวๆ เจ็ดแปดขวบ อายุพอๆ กับลูกสาวนี่แหละ แม่และยายต่างบอกว่าเธอมีพรสวรรค์มาก ศิษย์เก่งกว่าครู ปักได้สวยกว่าทั้งแม่และยายเสียอีก

เธอมีพรสวรรค์ ลูกสาวเธอก็ต้องมีเหมือนกันสิ

“ได้สิ ขอแค่หนูตั้งใจเรียน ต้องปักได้สวยกว่าแม่อยู่แล้ว ระวังหน่อยนะลูก อย่าให้เข็มตำมือล่ะ”

หลินซีซีกำเข็มไว้อย่างมั่นใจเต็มเปี่ยมแล้วเริ่มลงมือ

ไม่มีเหตุผลที่แม่ปักได้สวยขนาดนี้แล้วลูกสาวจะปักไม่ได้เรื่องนี่นา

ซีซีน้อยตั้งใจมากเชียวนะ

ปักอยู่ตั้งนานสองนาน

หลินซีซีมองดูนกอ้วนกลมที่ตัวเองปักขึ้นมา

อ้วนขนาดนี้จะบินไหวไหมเนี่ย

หลินหนานวิ่งพรวดพราดเข้ามาจากข้างนอก วันนี้เขาไปล้วงไข่นกกับพวกเพื่อนๆ มา ได้มาไม่น้อยเลย แบ่งกันแล้วได้คนละห้าฟอง เขากินไปหนึ่งฟอง ที่เหลืออีกสี่ฟองตั้งใจเอากลับมาให้พ่อ แม่ พี่ชาย และน้องสาว

เมื่อก่อนถ้าแบ่งได้สองฟอง พอนึกขึ้นได้ว่าเอากลับมาบ้านก็แบ่งกันไม่พอ เขาก็กินคนเดียวจนเกลี้ยง

โชคดีที่วันนี้ล้วงไข่นกมาได้เยอะ

พอแบ่งกัน

หลินหนานยื่นหน้าเข้ามาดู “อ้าว น้องเล็กปักเป็ดเป็นด้วยเหรอเนี่ย ใช้ได้ๆ น้องเล็ก ตรงนี้คือปากเป็ดใช่ไหม แล้วตรงนี้คือเท้าเป็ด”

แทงใจดำชะมัด

หลินซีซีมองดูเป็ด ไม่สิ นกบินในมือ มันแค่อ้วนไปหน่อยเท่านั้นเอง ไม่เหมือนเป็ดสักหน่อย

“พี่รอง นี่นกบินนะ ตรงนั้นไม่ใช่เท้า แต่เป็นขนปีกต่างหาก” หลินซีซีท้วง

หลินหนานขมวดคิ้วแน่นจนเป็นปม แน่ใจนะว่าไม่ใช่เป็ด

แต่มันเหมือนเป็ดจริงๆ นี่นา

ไม่เฉียดคำว่านกโผบินเลยสักนิด

ทว่าเรื่องพวกนี้หลินหนานฉลาดพอที่จะไม่พูดออกไป

เขาจึงฝืนชมหน้าตาย “อืม นกบินตัวนี้อ้วนจนเสียทรงไปหมด สงสัยกินหนอนเยอะไปหน่อย”

หลินซีซี “…”

หลินหนานล้วงไข่นกเผาออกมาจากกระเป๋าเสื้อราวกับอวดของล้ำค่า มันยังอุ่นๆ อยู่เลย “แม่ น้องเล็ก กินไข่นกเผาสิ ยังอุ่นอยู่เลยนะ กินตอนร้อนๆ อร่อยมาก พวกเราได้กินกันคนละฟอง”

หลินซีซีรีบวางเข็มในมือลงทันที ช่างเถอะ วันหน้าเธอตั้งใจเรียนหนังสือเหมือนเดิมดีกว่า

พอกินไข่นกเผาเสร็จ หลินซีซีก็ลากหลินหนานอย่างกระตือรือร้น แล้วหันไปบอกหลี่ชุนซิ่ง “แม่ หนูพาพี่รองไปอ่านหนังสือก่อนนะ ใกล้สอบปลายภาคแล้ว พวกเราต้องรีบตั้งใจเรียน”

หลินหนาน “…”

การบ้านเขาก็ทำเสร็จหมดแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมยังต้องอ่านอีก

รู้อย่างนี้เขาไม่แวะเอาไข่นกเผามาให้หรอก แอบกินคนเดียวก็สบายไปแล้ว