บทที่ 62 แจกเงินแล้ว

หลังจากเด็กทั้งสองคนไปอ่านหนังสือแล้ว หลี่ชุนซิ่งก็หยิบเป็ดที่ลูกสาวคนเล็กปักขึ้นมาดู มันดูน่ารักไม่เบา

เพิ่งจะปักครั้งแรกได้ขนาดนี้ก็ถือว่าใช้ได้แล้ว เธอไม่ได้ตั้งความหวังกับลูกสูงอะไร ขอแค่พวกเขาเติบโตขึ้นมาอย่างมีความสุขและแข็งแรงก็พอ

เธอยิ้มพลางเก็บเป็ดที่ลูกสาวตัวน้อยปักเอาไว้ในหีบไม้

วันเวลาต่อมายังคงดำเนินไปตามปกติ

นอกจากอากาศที่หนาวเย็นลงเรื่อยๆ แล้ว ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

หลี่ชุนซิ่งเร่งมือทำเสื้อผ้าของยุวชนปัญญาชนทั้งสองคนจนเสร็จ จึงบอกให้หลินซีซีไปแจ้งพวกเธอที่บ้านพักยุวชนให้มารับเสื้อผ้า

พอเข้าหน้าหนาว ที่บ้านต้องกักตุนฟืนไว้ให้มาก ตั้งแต่ก่อนอากาศจะหนาวก็เริ่มไปเก็บกันมาตลอด พอหนาวขึ้นมา ที่บ้านต้องทำกับข้าวและจุดเตาอุ่นเตียงเตา ต้องใช้ฟืนไม่น้อยเลย ก่อนหิมะตกจึงต้องตุนไว้ให้พอใช้ตลอดฤดูหนาว

ดังนั้นคนบ้านตระกูลหลินที่ไม่ได้ไปทำงานในทุ่ง ต่างก็พากันออกไปช่วย ทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่

หลินตงกับหลินหนานก็ไปด้วย

มีเพียงหลี่ชุนซิ่งกับหลินซีซีที่ไม่ได้ไป

เสื้อผ้าของเธอยังตัดเย็บไม่เสร็จจึงต้องรีบทำ ส่วนหลินซีซีนั้นยังเด็กเกินไป เก็บฟืนได้ไม่เท่าไร แม่เฒ่าหลินจึงไม่ให้ไป

คนอื่นในบ้านไม่มีใครว่าอะไร มีเพียงหลินตงจื้อเท่านั้นที่ไม่พอใจ

เธอรู้สึกว่าย่าลำเอียงอีกแล้ว

เด็กแล้วทำงานไม่ได้หรือไง

ตอนเธออายุเท่าหลินซีซี เธอยังตามพี่สาวไปทำงานเลย

ลำเอียงก็พูดมาตรงๆ เถอะ จะเอาเรื่องอายุยังน้อยมาอ้างทำไม

หลินตงจื้อทนไปเก็บฟืนอยู่สองวัน หลังจากนั้นก็ไม่ยอมไปอีก

เธอตัดสินใจแล้ว ถ้าหลินซีซีไปเธอก็จะไป ถ้าหลินซีซีไม่ไป เธอก็ไม่ไปเหมือนกัน

——

หลินซีซีเดินไปที่บ้านพักยุวชนเพื่อตามคนมาเอาเสื้อผ้าที่บ้าน

คราวก่อนเคยตามอาเล็กไปครั้งหนึ่ง เธอจึงจำทางได้

ระหว่างทางหลินซีซีบังเอิญเจอสวีเสี่ยวฉิงเพื่อนร่วมโต๊ะ สวีเสี่ยวฉิงกำลังเล่นอยู่กับน้องชายหน้าบ้าน พอเห็นหลินซีซีแต่ไกลก็โบกมือทักทาย

เมื่อรู้ว่าหลินซีซีจะไปตามคนที่บ้านพักยุวชน

เธอก็พาน้องชายเดินตามหลินซีซีไปเล่นด้วย

เด็กน้อยสามคนเดินกระโดดโลดเต้นไปตามทาง

ไม่นานก็มาถึงบ้านพักยุวชน

หลินซีซีร้องเรียกอยู่ในลานบ้าน

คนข้างในจึงเดินออกมา

เป็นยุวชนปัญญาชนหญิงที่ถักเปียสองข้างคนที่เคยให้ลูกอมนั่นเอง เธอยิ้มแล้วพูดว่า “เธอนี่เอง แม่ของเธอตัดเสื้อผ้าให้พวกเราเสร็จแล้วเหรอ”

“พี่สาวคนสวยสวัสดีค่ะ ตัดเสร็จแล้ว แม่ให้หนูมาบอกว่าถ้าพี่ว่างก็ไปลองดูได้เลยนะคะ ถ้าไม่พอดีจะได้แก้ให้” หลินซีซีตอบเสียงใส

“เด็กคนนี้ปากหวานจัง ได้จ้ะ เดี๋ยวพี่ไปนะ” ยุวชนหญิงหัวเราะชอบใจ

“ค่ะ พี่สาวคนสวย ลาก่อนนะคะ” หลินซีซีกับสวีเสี่ยวฉิงและน้องชายก็พากันเดินออกมา

จ้าวซินหรงยืนอยู่หน้าประตูห้อง มองตามแผ่นหลังของหลินซีซีด้วยความโมโห ทีเรียกตัวเองเรียกว่าน้า แต่กลับเรียกหวงเสี่ยวอิงว่าพี่สาวคนสวย ถุย ประจบสอพลอเก่งนักนะ

หวงเสี่ยวอิงหันกลับมาเห็นสีหน้าบิดเบี้ยวของจ้าวซินหรง พอเห็นอีกฝ่ายทำหน้าบึ้งตึงเดินกลับเข้าไป เธอก็เลิกคิ้วขึ้น เธอไม่ค่อยชอบจ้าวซินหรงอยู่แล้ว

มักจะรู้สึกว่าคนคนนี้อารมณ์ร้าย ห่วงหน้าตา ขี้อวด ชอบโม้ว่าทางบ้านมีฐานะดี แต่ดูจากข้าวของเครื่องใช้และเสื้อผ้าที่ใส่ก็ไม่เห็นเหมือนคนบ้านรวยสักนิด ที่บ้านจะมีฐานะดีจริงไหมก็ไม่รู้แน่ แต่ปกติแล้วจ้าวซินหรงเป็นคนที่ได้รับพัสดุจากทางบ้านน้อยที่สุด

หวงเสี่ยวอิงชวนเพื่อนยุวชนอีกคนที่ตัดเสื้อผ้าด้วยกันให้ออกไปด้วย

ยุวชนอีกสองคนที่อยากตัดเสื้อเหมือนกันได้ยินเข้าก็อยากตามไปดูด้วย

ถือโอกาสไปดูฝีมือว่าเสื้อตัวใหม่ตัดเย็บออกมาเป็นอย่างไร

ถ้างานดี พวกเธอก็จะรอ ให้หลี่ชุนซิ่งว่างแล้วค่อยตัดให้

ถ้าทำออกมาไม่ดี วันหลังค่อยไปร้านตัดเสื้อในคอมมูน ยอมเสียเงินให้ช่างทำให้

พริบตาเดียวคนในห้องหกคน มีห้าคนจะออกไป เหลือเพียงจ้าวซินหรงที่ยืนหน้าบึ้งอยู่คนเดียว

จ้าวซินหรงรู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนกีดกัน ไม่มีใครเอ่ยปากชวนสักคน เธอจึงตีหน้าขรึมเดินตามไป เธออยากจะเห็นนักว่าฝีมือหญิงชาวบ้านจะดีสักแค่ไหนกันเชียว จะคุ้มค่าไข่ไก่ตั้งห้าฟองหรือเปล่า

หวงเสี่ยวอิงกับคนอื่นๆ ส่งสายตารู้กัน ความหมายคือถ้าหล่อนอยากตามมาก็ตามใจ ไม่ต้องไปสนใจ

…

หลินซีซีชวนสวีเสี่ยวฉิงกับน้องชายไปเล่นที่บ้าน แต่สวีเสี่ยวฉิงปฏิเสธ บอกว่าวันหลังค่อยไป เพราะแม่ใกล้จะเลิกงานแล้ว พวกเธอต้องรอแม่กลับบ้าน

หลินซีซีไม่ได้เซ้าซี้ ทั้งหมดแยกย้ายกันตรงแถวบ้านของสวีเสี่ยวฉิง แล้วเธอก็เดินกลับบ้านคนเดียว

แทบจะไล่เลี่ยกัน พอหลินซีซีถึงบ้านได้ไม่ทันไร บรรดายุวชนปัญญาชนก็ตามมาถึง

หวงเสี่ยวอิงดูเสื้อที่ตัดให้เธอ ฝีเข็มละเอียดประณีตมาก เธอจึงรีบสวมลองดูทันที ใส่แล้วพอดีตัวเป๊ะ ไม่หลวมและไม่คับเกินไป กำลังพอดี

แบบเสื้อก็สวย ช่วยขับให้คนใส่ดูดีขึ้นมาก

หวงเสี่ยวอิงพอใจสุดๆ

ยุวชนอีกคนก็ลองสวมบ้าง ไก่งามเพราะขนคนงามเพราะแต่ง เสื้อผ้าช่วยเสริมให้ใบหน้าที่ดูธรรมดาสะสวยขึ้นมาหลายส่วน

ส่วนอีกสองคนที่คิดอยากจะตัดเสื้ออยู่แต่แรก พอเห็นแบบนี้เข้าก็ถูกใจทันที

รีบถามหลี่ชุนซิ่งทันใดว่าจะช่วยตัดให้พวกเธอคนละตัวได้หรือไม่

อันที่จริงหลังจากนี้หลี่ชุนซิ่งตั้งใจจะตัดเสื้อให้ลูกๆ แต่พอนึกถึงว่าตัดเสื้อหนึ่งตัวได้ไข่ไก่ตั้งห้าฟอง ตัดสองตัวนี้เสร็จก็จะได้ไข่ไก่ถึงสิบฟอง สุดท้ายก็ต้านทานเสน่ห์ของไข่ไก่ไม่ไหว คิดดูแล้วจึงตอบตกลงไป เสื้อของลูกๆ ค่อยแอบเอามาเร่งทำตอนกลางคืนเอาก็ได้

โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ

ยุวชนทั้งสองคนที่จะตัดเสื้อดีใจยกใหญ่ รีบบอกว่าเดี๋ยวตอนค่ำจะเอาผ้ามาส่งให้

ตอนที่หวงเสี่ยวอิงกับเพื่อนยุวชนมาถึงได้เอาไข่ไก่ติดมือมาคนละสามฟองด้วย

เดิมทีตั้งใจว่าถ้าใส่พอดีก็จะให้ไข่ไก่ที่เหลืออีกคนละสามฟองแก่หลี่ชุนซิ่งอยู่แล้ว

พอถูกใจเสื้อตัวนี้มาก จึงมอบไข่ไก่ให้ด้วยความยินดี

จ้าวซินหรงแทบไม่อยากเชื่อว่าฝีมือของหลี่ชุนซิ่งจะทำออกมาได้ดีขนาดนี้จริงๆ

ไม่ใช่แค่ผู้หญิงชนบทที่ไม่เคยเห็นโลกกว้างหรอกหรือ แต่แบบเสื้อที่ทำออกมากลับไม่ด้อยไปกว่าของในห้างสรรพสินค้าตามเมืองใหญ่เลยสักนิด

เดิมทีเธอตั้งใจตามมาจับผิด แต่พอมาถึงกลับหาเรื่องตำหนิไม่ได้สักจุด

จ้าวซินหรงจึงได้แต่นิ่งเงียบไป

หลินซีซียืนอยู่ข้างแม่ด้วยความภาคภูมิใจ แม่ของเธอเก่งไม่เบาเลย

ยุคนี้ค่าแรงคนยังค่อนข้างถูก หลินซีซีรู้ดีว่าหลายวันมานี้แม่นั่งหลังขดหลังแข็งทำเสื้อผ้าสองตัวนี้มาตลอด หยาดเหงื่อแรงงานที่ลงไปมีมูลค่ามากกว่าไข่ไก่ห้าฟองนี้เสียอีก

เสื้อสองตัวรวมกันได้ไข่ไก่สิบฟอง

คนในบ้านห้าคนแบ่งกัน ได้คนละสองฟองพอดี

ถ้าพูดถึงเรื่องกินไข่ คนที่ดีใจที่สุดคงหนีไม่พ้นหลินหนาน เด็กชายดีใจจนกระโดดโลดเต้นไปมาอยู่ในห้อง

หลี่ชุนซิ่งไม่ได้อยู่อย่างว่างเว้นเลยจนกระทั่งหิมะตก

หิมะรอบนี้ตกหนักมาก เปลี่ยนผ่านจากต้นฤดูหนาวเข้าสู่ช่วงที่หนาวจัดทันที

เพราะหิมะตกหนักเกินไป ทางโรงเรียนจึงรีบจัดสอบปลายภาคให้เด็กๆ แล้วสั่งปิดเทอมทันที

หลังจากนั้นทุกคนก็เริ่มจำศีลหลบหนาวอยู่แต่ในบ้าน

นับว่าโชคดีที่ก่อนหิมะจะตก แม่เฒ่าหลินมีสายตายาวไกล สั่งให้หลินเหล่าซื่อเอาของใช้จำเป็นในบ้านกลับมาด้วยตอนที่เขาไปส่งเชือกฟางที่คอมมูน

อากาศหนาวขนาดนี้ งานฟั่นเชือกฟางก็ยิ่งทำยากขึ้นเรื่อยๆ มือของคนที่ทำงานนี้เริ่มมีแผลจากความเย็นกัดกันแล้ว

ฟางข้าวที่นำมาใช้ฟั่นเชือกต้องแช่น้ำให้เปียกก่อนถึงจะเอาเข้าเครื่องได้

ดังนั้นในวันที่หนาวเหน็บ การต้องเอามือไปจับฟางข้าวที่เย็นยะเยือกจึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ทว่าท่ามกลางสภาพการทำงานที่ยากลำบากอย่างยิ่ง คนทำงานกลับไม่มีใครปริปากบ่นสักคำ

หัวหน้ากองผลิตกับเลขาเฒ่าต่างมองเห็นความทุ่มเทนี้อยู่ในสายตา

ทั้งสองจึงไปตามตัวนักบัญชีมาช่วยคิดคำนวณรายได้จากการฟั่นเชือกฟางในช่วงที่ผ่านมา

ไม่คิดก็ไม่รู้

พอคิดออกมาแล้วถึงกับตกใจ

นับดูแล้วทำงานนี้มาได้ราวสามเดือนเต็ม

งานฟั่นเชือกฟางนี้เริ่มทำหลังจากผ่านช่วงรีบเก็บเกี่ยวและรีบหว่านไประยะหนึ่ง

แต่ในช่วงเวลาสั้นๆ แค่นี้ กลับหาเงินได้ถึง 300 หยวน

เฉลี่ยแล้วตกเดือนละ 100 หยวน ในตอนแรกเครื่องยังไม่ค่อยเข้ามือ สินค้าจึงผลิตออกมาได้น้อยกว่าช่วงหลัง

หัวหน้ากองผลิตและเลขาเฒ่าจึงปรึกษากัน

ในเมื่อสมาชิกคอมมูนทำงานกันอย่างเหน็ดเหนื่อย แต้มแรงงานที่ทำได้ในช่วงเวลานี้จึงควรแปลงเป็นเงินสดแล้วแจกจ่ายลงไป