บทที่ 63 โย่วฮู เข้าเมืองแล้ว

หลินเหล่าซื่อได้ส่วนแบ่งมา 16 หยวน คนอื่นๆ ที่ทำงานก็ได้เงินพอๆ กัน ยกเว้นคนที่ลางานระหว่างนั้นถึงจะโดนหักออกไปตามส่วน

นี่เป็นเงินค่าจ้างก้อนแรกในชีวิตของพวกเขา เทียบเท่ากับเงินเดือนหนึ่งเดือนของคนงานทั่วไปที่ได้กินข้าวปันส่วนเลยทีเดียว

แต่ละคนต่างเก็บงำความตื่นเต้นดีใจไว้ไม่อยู่ ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าพึงพอใจกันขนาดไหน

ปกติแต้มแรงงานที่หาได้ในไร่นา ส่วนใหญ่ก็แลกเป็นเสบียงอาหาร สิ้นปีก็ได้แค่พอกินพออิ่มประทังชีวิตไปวันๆ

อย่าว่าแต่เรื่องแบ่งเงินตอนสิ้นปีเลย แค่ไม่ติดหนี้เสบียงของกองผลิตก็ถือว่าดีถมไปแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาก็เพิ่งจะเริ่มทำงานนี้ ช่วงแรกเครื่องจักรใหม่ยังใช้ไม่คล่องมือ ลองผิดลองถูกอยู่ตั้งหลายวันกว่าจะเข้าที่เข้าทาง ประกอบกับตอนแรกยังไม่ชำนาญ ไม่เหมือนตอนนี้ที่ฟั่นเชือกฟางได้คราวละมากๆ

ขนาดเป็นแบบนี้ แต่ละคนยังได้เงินแบ่งกันคนละสิบกว่าหยวน

ถ้าต่อไปมือคล่องขึ้น ทำงานได้มากขึ้นกว่านี้ มิใช่ว่าจะยิ่งได้เงินค่าจ้างเยอะกว่านี้หรอกหรือ

บ้าเอ๊ย มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยหรือนี่

ถ้าเป็นเมื่อก่อนพวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดฝัน

จะไปหาเรื่องดีแบบนี้ได้จากที่ไหน

ได้เงินเยอะขนาดนี้เชียว

ความเหน็ดเหนื่อยตรากตรำที่ผ่านมาล้วนถูกโยนทิ้งไปหมดสิ้น

ได้เงินเยอะขนาดนี้ จะเหนื่อยจะลำบากสักหน่อยมันจะเป็นไรไป

ลมหนาวด้านนอกพัดหวีดหวิว ชายคามีแท่งน้ำแข็งย้อยยาวห้อยระย้า

ลมเย็นยะเยือกพัดใส่ใบหน้าและใบหูที่หนาวจนแดงก่ำ แผลหิมะกัดบนมือทั้งคันทั้งเจ็บ ทว่าในวินาทีนี้ ทุกอย่างล้วนคุ้มค่า

ชีวิตคนเรามีตรงไหนไม่ลำบากบ้าง

อยากหาเงินมีตรงไหนไม่เหนื่อยบ้าง

ถึงวันเวลาจะเหนื่อยจะลำบากไปสักหน่อย แต่ชีวิตแบบนี้มันมีหวัง

ทุกคนกำเงินในมือแน่น รอยยิ้มฉีกกว้างจนแทบถึงรูหู

โจวเยี่ยน แม่ของสวีเสี่ยวฉิงเอ่ยขึ้นว่า “พวกเราได้เงินกันเยอะขนาดนี้ รู้กันเองก็พอแล้วนะ กำชับคนในบ้านไว้ด้วย อย่าไปป่าวประกาศข้างนอกล่ะ

งานนี้พวกเราลำบากแค่ไหนคนอื่นเขาไม่เห็นหรอก แต่เงินที่เราได้มาเนี่ย รับรองไม่ได้เลยว่าจะไม่มีคนอิจฉาตาร้อน พวกเราทำอยู่ดีๆ อย่าให้ต้องโดนคนคิดร้ายเขี่ยกระเด็นตกเก้าอี้ไปนะ เสียงานที่หาเงินได้น้ำได้เนื้อขนาดนี้ไป ถึงตอนนั้นจะไปร้องไห้ก็ไม่มีใครช่วยหรอก”

หญิงอีกสองคนได้ฟังก็พยักหน้าหงึกๆ เห็นพ้องต้องกัน “เธอนี่รอบคอบจริงๆ มันก็ถูกของเธอ ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องไปขัดลาภตัวเอง พวกเราอย่าไปเสนอหน้าอวดใครเลย ทำตัวเหมือนเดิมนั่นแหละ เลิกงานแล้วก็อย่าไปจับกลุ่มคุยเล่นในหมู่บ้านให้มาก

คุยเล่นน่ะได้ แต่อย่าปริปากเรื่องของพวกเรา

ปกติบรรยากาศในหมู่บ้านเราก็นับว่าดีอยู่หรอก แต่ก็รับรองไม่ได้ว่าจะไม่มีใครเห็นเงินแล้วตาโต เพื่อความปลอดภัย ใครถามก็ไม่ต้องพูด

หัวหน้ากองผลิตกับเลขาเฒ่าก็ไม่ใช่คนปากสว่างอยู่แล้ว คงไม่มีใครกล้าเสนอหน้าไปถามต่อหน้าหรอก ปิดได้วันไหนก็ปิดไปวันนั้น”

ข้อเสนอนี้ได้รับความเห็นชอบอย่างเป็นเอกฉันท์

แม้กระทั่งหลินเหล่าซื่อกับหลินกั๋วตงก็ยังพยักหน้าตาม

สวีเฉิงยิ่งไม่มีทางเอาไปป่าวประกาศข้างนอก พ่อของเขาเป็นถึงหัวหน้ากองผลิต ขืนเอาไปบอกคนอื่นก็เท่ากับหาเรื่องเดือดร้อนให้พ่อตัวเองชัดๆ

หลินเหล่าซื่อกลับถึงบ้านตามปกติ

ช่วงนี้โรงเรียนปิดเทอมแล้ว

ข้างนอกอากาศหนาวจัด ทุกคนจึงได้แต่มุดตัวอยู่บนเตียงเตา ซีซีอ่านเนื้อหาชั้นประถมสองด้วยตัวเองจนจบหมดแล้ว ตอนนี้จึงเริ่มหยิบตำราเรียนชั้นประถมสามมาดูต่อ

ตำราประถมสามหาไม่ยาก พี่สามกำลังใช้อยู่พอดี

หิมะแรกของปีนี้โปรยลงมาได้ไม่นานก็เริ่มปิดเทอมฤดูหนาวกันแล้ว

ซีซีกำหนดเป้าหมายให้ตัวเองว่าจะต้องคัดลายมือวันละหน้า พร้อมกับลากหลินตงและหลินหนานมาคัดด้วยวันละหน้า ติดต่อกันมาหลายวัน ลายมือของพี่ชายทั้งสองคนจึงพัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

กระดาษแต่ละแผ่นเขียนทั้งด้านหน้าและด้านหลัง จึงไม่ถือว่าสิ้นเปลืองอะไร

พอหลินเหล่าซื่อกลับมาถึงก็บอกว่า ไว้วันไหนอากาศดีขึ้นหน่อย จะพาสี่แม่ลูกไปสหกรณ์ที่คอมมูน

หลี่ชุนซิ่งหัวเราะแล้วเย้า “ไปเก็บเงินตกมาจากไหนล่ะ ถึงได้ใจป้ำสัญญากับพวกลูกว่าจะพาไปสหกรณ์น่ะ”

ตาของหลินตง หลินหนาน รวมถึงซีซีเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที พากันจ้องมองพ่อตาแป๋ว

“พ่อ ผมไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม พ่อจะพาพวกเราไปสหกรณ์จริงๆ เหรอ” หลินหนานพูดพลางทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ

โตมาจนป่านนี้เขาเคยไปแค่ไม่กี่ครั้งเอง

เวลาที่บ้านขาดเหลืออะไร พวกผู้ใหญ่มักจะไปคนเดียว ทางมันไกล ปกติจึงไม่มีใครอยากพาลูกหลานออกไปลำบาก

พอหลินหนานคิดแบบนี้ก็พูดออกมา หลินซีซีกลอกตาทันที “พี่รอง อย่างน้อยพี่ยังเคยไปสหกรณ์ แต่หนูโตมาจนป่านนี้ยังไม่เคยไปสักครั้งเลยนะ” ในความทรงจำของเธอไม่มีเรื่องนี้ จึงเหมาเอาว่าหลินซีซีไม่เคยไปมาก่อน

แต่ก็จริง หลายปีก่อนหน้านี้หลินซีซียังเด็กมาก แถมข้าวยากหมากแพง มีกินแค่ครึ่งท้องก็ดีถมไปแล้ว ใครจะมีกะจิตกะใจพาลูกไปคอมมูนกัน ขืนพาเดินไป ข้าวที่กินรองท้องไว้ครึ่งเดียวคงย่อยหมดเกลี้ยงระหว่างทาง ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญจริงๆ ทุกคนจึงแทบไม่คิดจะไปเลย

ถึงไปก็เสียเที่ยว ในกระเป๋าว่างเปล่า ไม่มีทั้งเงินทั้งคูปอง

“ไปสิ ไปกันให้หมดนี่แหละ ถึงเวลาพ่อจะเลี้ยงซาลาเปาไส้หมูลูกโตๆ ที่ร้านอาหารของรัฐเอง” หลินเหล่าซื่อมองดูพวกลูกๆ หยอกล้อกันพลางยิ้มขำ

“เย้ พ่อใจดีที่สุดเลย” พอได้ยินคำว่าซาลาเปาไส้หมูลูกโต เจ้าตัวเล็กทั้งสามก็แทบจะน้ำลายสอ

หลินเหล่าซื่อไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป เขารีบบอกเรื่องที่ได้เงินมาให้เมียกับลูกๆ ฟัง

หลี่ชุนซิ่งประหลาดใจจนเกือบคิดว่าตัวเองฟังผิด จ่ายค่าแรงจริงๆ แถมยังให้ไม่น้อยเลยด้วย

พอได้เงินมาแล้ว หลี่ชุนซิ่งจึงไม่เสียดายคูปองอาหารที่จะต้องใช้ซื้อซาลาเปาไส้หมูอีก เธอโบกมืออย่างใจป้ำทันที ไปกันหมดนี่แหละ จะซื้อให้ทุกคนเลย

ที่บ้านมีคูปองอาหารเหลืออยู่แค่สองใบ รีบใช้ให้หมดๆ ไปจะได้สบายใจ

“เย้ๆ พ่อกับแม่เจ๋งที่สุด ไปเที่ยวกันเถอะ”

หลี่ชุนซิ่งกระซิบถามหลินเหล่าซื่อว่า เงินที่หามาได้ต้องแบ่งให้แม่เฒ่าสักหน่อยไหม เพราะถึงอย่างไรก็ยังไม่ได้แยกบ้านกัน

หลินเหล่าซื่อส่ายหน้า “ยังไม่ต้องให้หรอก ให้ไปพวกท่านก็ไม่กล้าใช้อยู่ดี ไว้คราวหน้าพวกเราไปสหกรณ์ค่อยดูว่ามีของอะไรเหมาะๆ ซื้อมาฝากคนแก่สองคนดีกว่า”

ตั้งแต่นั้นมา หลินตง หลินหนาน และหลินซีซีก็เริ่มเฝ้ารอวันที่อากาศแจ่มใส

ทว่าอากาศดีๆ ยังไม่ทันมา หิมะระลอกใหม่กลับตกลงมาอีกจนได้

หิมะรอบก่อนยังไม่ทันละลาย ตื่นมาข้ามคืนก็ตกเพิ่มลงมาอีกเพียบ หิมะบนพื้นยิ่งทับถมหนาขึ้นไปอีก

หิมะเก่าที่กองอยู่ยังไม่ทันละลายหายไปเลยแท้ๆ

พอตื่นเช้ามา คนทั้งบ้านก็ต้องช่วยกันกวาดหิมะในลานบ้านออกไปกองไว้ข้างนอก

หลินซีซีกับหลินหนานตื่นนอน พอลืมตาขึ้นมามองลอดหน้าต่างเห็นข้างนอกขาวโพลนไปหมด ต่างก็ทำหน้ามุ่ย หน้าหนาวนี้การจะออกจากบ้านสักทีมันช่างยากเย็นเหลือเกิน

ผ่านไปเกือบหนึ่งสัปดาห์ จนเข้าสู่ช่วงกลางเดือนสิบสอง ในที่สุดก็มีวันที่สภาพอากาศเป็นใจ ลมสงบ แสงแดดจัดจ้าแยงตา สาดส่องลงมาจนรู้สึกอบอุ่นชวนให้ขี้เกียจ

หลายวันมานี้เด็กๆ พากันชะเง้อรอ หลินเหล่าซื่อเห็นเข้าตลอดจึงตั้งใจว่าจะรีบพาพวกเขาไปสักรอบ จะได้ไม่ต้องคอยพะวงกันอีก

หลินเหล่าซื่อตัดสินใจทันที จะเลือกวันไหนก็ไม่สู้วันนี้ ไปกันวันนี้แหละ

หลี่ชุนซิ่งรีบไปจัดแจงเตรียมข้าวของที่จะต้องนำติดตัวไป

การไปคอมมูนของหลินเหล่าซื่อในวันนี้ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง นั่นก็คือถึงกำหนดส่งเชือกฟางให้สหกรณ์พอดี

ไปพร้อมกันเสียเลย จะได้ไม่เสียเวลา

ช่วงนี้หลินเหล่าซื่อเข้ากับอาแซ่เดียวกันที่เป็นคนขับเกวียนวัวได้ค่อนข้างดี

เขาจึงไปบอกอาว่าเมียกับลูกๆ จะขอเข้าคอมมูนด้วย เดี๋ยวจะขอนั่งเกวียนวัวไปด้วยกัน

อาตอบตกลงอย่างง่ายดาย มีคนเพิ่มมาไม่กี่คนไม่ได้ต่างอะไรสำหรับเขา ยังไงก็ต้องขับเกวียนวัวเหมือนเดิม ถือว่าผูกมิตรน้ำใจกันไว้ก็ดีเหมือนกัน

หลินซีซีสะพายกระเป๋านักเรียนใบเล็ก สวมหมวกไหมพรมเปี่ยมรักที่แม่ถักให้ ห่อตัวเองไว้มิดชิดจนเหลือแค่ดวงตากลมโตสองข้างที่กลอกไปมาอย่างมีชีวิตชีวา

เย้ เข้าเมืองแล้ว!

แม้จะไม่ใช่ตัวอำเภอ เป็นแค่ตำบลเล็กๆ แต่ก็นับว่านานทีปีหนจะได้มา ได้ออกมาเปิดหูเปิดตาเสียที

ตลอดทางหลินซีซีนั่งอยู่บนเกวียนวัวด้วยความตื่นตาตื่นใจเป็นที่สุด

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้นั่งเกวียนวัว เกวียนโคลงเคลงไปมา เดินค่อนข้างช้า เร็วกว่าเดินเท้านิดเดียว แถมยังกระเด้งกระดอนจนไส้แทบคลอน