บทที่ 64 เน้นลำเอียงให้เห็นจะจะ กับการวาดวิมานในอากาศ

พอถึงตัวคอมมูน ก็มุ่งหน้าตรงไปที่สหกรณ์ทันที

แผนกจัดซื้อของสหกรณ์อยู่อีกประตูหนึ่ง เกวียนวัวแล่นมาจอดเทียบหน้าประตูอย่างคุ้นเคย หลินเหล่าซื่อกระโดดลงจากเกวียนแล้วเดินเข้าไปข้างในก่อน

ผ่านไปไม่นาน เขาก็เดินออกมาพร้อมกับหัวหน้าอู๋

หลี่ชุนซิ่งพาลูกๆ ลงจากเกวียนมายืนรออยู่ด้านข้าง

หลินซีซีกวาดตามองรอบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น พอชินตากับความทรุดโทรมเงียบเหงาในทุกที่แล้ว ที่คอมมูนถือว่าดีกว่าในหมู่บ้านมาก ถนนหนทางกว้างขวาง บ้านเรือนก่ออิฐมุงกระเบื้องสองฟากถนนก็เรียงรายเป็นระเบียบเรียบร้อย

หลินเหล่าซื่อแนะนำให้หัวหน้าอู๋รู้จัก “นี่น้องสะใภ้ของพี่ครับ แล้วก็นี่ลูกๆ ทั้งสามคนของผม ใกล้ปีใหม่แล้ว ที่บ้านไม่ค่อยมีงานยุ่ง เลยพาพวกเขาออกมาเปิดหูเปิดตาหน่อย”

“ตงตง หนานหนาน ซีซี เรียกคุณลุงอู๋สิลูก”

“สวัสดีครับ/ค่ะคุณลุงอู๋” หลินตง หลินหนาน และหลินซีซีเอ่ยทักทายอย่างมีมารยาท

หัวหน้าอู๋ทักทายหลี่ชุนซิ่งกับเด็กทั้งสามคนอย่างเป็นกันเองและกระตือรือร้น

พอทักทายกันเสร็จ หลินเหล่าซื่อก็ช่วยคนในตระกูลที่ขับเกวียนวัวยกเชือกฟางเป็นตั้งๆ เข้าไปไว้ในโกดังสินค้า

หัวหน้าอู๋ไม่ได้อยู่เฉย เดินไปที่เคาน์เตอร์ด้านหน้าซื้อบิสกิตครึ่งชั่งจากเพื่อนร่วมงานมาให้เด็กทั้งสามคนกิน

“เกรงใจจังเลยค่ะ ทำให้พี่อู๋ต้องสิ้นเปลืองเงินทองเสียแล้ว” หลี่ชุนซิ่งเคยได้ยินสามีบอกว่าหัวหน้าอู๋เป็นคนซื่อตรงจริงใจ ควรค่าแก่การผูกมิตร

“สิ้นเปลืองอะไรกัน เพิ่งเคยเจอเด็กๆ ครั้งแรก ให้เด็กๆ กินไปเถอะ น้องสะใภ้อย่าปฏิเสธเลย หรือว่ารังเกียจล่ะ”

หลี่ชุนซิ่งเห็นหัวหน้าอู๋ตั้งใจให้อย่างจริงใจ จึงบอกให้ลูกๆ ขอบคุณคุณลุงอู๋

หัวหน้าอู๋พยักหน้าแล้วเดินตามไปที่โกดัง

พอขนเชือกฟางพวกนั้นลงเสร็จ

หัวหน้าอู๋จำได้ว่าหลินเหล่าซื่อบอกจะพาครอบครัวมาซื้อของเตรียมปีใหม่

จึงเอ่ยถามล่วงหน้าว่าหลินเหล่าซื่ออยากซื้ออะไรบ้าง แล้วพาพวกเขาไปซื้อที่เคาน์เตอร์

ช่วงใกล้สิ้นปี สหกรณ์มีคนแน่นขนัดจนแทบเหยียบกันตาย

นี่เป็นครั้งแรกที่หลินซีซีได้เห็นภาพเหตุการณ์แบบนี้ คนเยอะยิ่งกว่าตอนแจกเสบียงในหมู่บ้านคราวก่อนเสียอีก

ผู้คนเบียดเสียด คนข้างนอกอยากเข้าก็เข้าไม่ได้ คนข้างในอยากออกก็ออกไม่พ้น ต่างพากันชูข้าวของที่เพิ่งแย่งชิงมาได้อย่างยากลำบากขึ้นสูง เพราะกลัวว่าจะโดนเบียดจนพังหรือหล่นหาย

ส่วนคนที่อยู่ข้างนอกก็กลัวว่าจะซื้อของไม่ได้ พอมีช่องว่างนิดเดียวก็พากันเบียดดันเข้าไป

สหกรณ์เป็นตึกแถวสามคูหา อัดแน่นไปด้วยผู้คน มากเสียจนแทบจะเปิดหลังคาพังออกมาอยู่รอมร่อ

หลินซีซีก้มมองดูรูปร่างเล็กจ้อยของตัวเอง กะดูแล้วถ้าเบียดเข้าไปข้างในคงโดนเหยียบจมอยู่ใต้ฝ่าเท้าคนอื่นแน่ๆ

ยังดีที่พวกเขาไม่ต้องไปเบียดกับคนอื่น

หัวหน้าอู๋พอรู้ว่าหลินเหล่าซื่ออยากซื้ออะไร ก็พาเขาเดินลัดเลาะผ่านช่องทางพนักงานไปซื้อ ถึงจะไม่ใช่สินค้าราคาพิเศษ ต้องจ่ายเงินเต็มจำนวน แต่ก็ได้ซื้อของหลายอย่างที่เคาน์เตอร์ด้านนอกหาซื้อไม่ได้

ตอนที่หลินเหล่าซื่อเดินออกมาก็หอบหิ้วของพะรุงพะรังเต็มสองมือ

มีผงขัดฟันที่ลูกสาวคนเล็กเรียกร้องอย่างหนัก ตอนแรกบอกว่าจะเอายาสีฟัน แต่สหกรณ์ที่นี่ไม่มียาสีฟัน มีแค่ผงขัดฟันชนิดนี้ เลยเอามาสองตลับ

ยังมีสบู่ สโนว์ครีม ครีมตลับหอยกาบ พอเข้าฤดูหนาว ไม่ว่าผู้ใหญ่หรือเด็กโดนลมหนาวพัดใส่ผิวก็แตกแห้งได้ง่าย เขาและลูกชายสองคนใช้ครีมตลับหอยกาบ

ส่วนเมียกับลูกสาวใช้สโนว์ครีม

เน้นลำเอียงให้เห็นกันจะจะ

หลินเหล่าซื่อยังซื้อมาอีกไม่น้อย ทั้งของกินของใช้

พอเดินออกมาจากสหกรณ์ หลินเหล่าซื่อก็กล่าวขอบคุณหัวหน้าอู๋อีกครั้ง

ถ้าไม่ได้หัวหน้าอู๋ เขาคงซื้อของไม่ได้เยอะขนาดนี้แน่ อยู่หน้าเคาน์เตอร์อย่างมากก็ได้แค่สองอย่าง ถึงจะมีเงินมีคูปอง อยากซื้อเพิ่ม พนักงานขายก็ไม่อยากจะต้อนรับแล้ว

หัวหน้าอู๋โบกมือ บอกปัดว่าจะเกรงใจอะไรกันนักหนา

หลินเหล่าซื่อจึงพาเมียและลูกๆ เดินแยกตัวออกมา

เขาให้เกวียนวัวรออยู่ที่ทางแยกสักครู่

แล้วพาเมียกับลูกมุ่งหน้าไปร้านอาหารของรัฐ

เด็กๆ ยังจำเรื่องที่เขาสัญญาไว้เมื่อวันนั้นได้ขึ้นใจว่าจะซื้อซาลาเปาเนื้อลูกโตให้กิน

จะลืมลงได้ยังไงกัน

ยิ่งมีเจ้าหนูจอมกินอย่างหลินหนานอยู่ด้วย อยู่บ้านก็พูดถึงตั้งแต่ลืมตาตื่นเช้ากระทั่งหัวถึงหมอนตอนเข้านอน ถ้าเขาลืมสิถึงจะแปลก

ถ้าวันนี้ไม่ได้กินซาลาเปาเนื้อลูกโตละก็ ไม่รู้จะงอแงขนาดไหน

แถมยังตรงกับช่วงเที่ยงพอดี

ออกจากบ้านมาตั้งแต่เช้าตรู่ก็จริง แต่บนถนนมีโคลนแฉะจากหิมะละลาย เลยเดินได้ไม่เร็วนัก

มัวแต่เสียเวลาอยู่ที่สหกรณ์ครู่ใหญ่ ก็ถึงเวลาอาหารพอดี

จะให้คนตระกูลเดียวกันที่ขับเกวียนวัวมารอนานก็คงไม่ดี

ซื้อซาลาเปาเนื้อกินรองท้องก็แล้วกัน

ในที่สุดหลินหนานก็ได้กินซาลาเปาเนื้อลูกโตที่เฝ้าฝันถึงเสียที

หลินซีซีประคองซาลาเปาเนื้อลูกใหญ่กว่าหน้าตัวเองขึ้นมากิน

ยุคนี้ของแท้แน่นอน ซาลาเปาลูกโต ไส้แน่น กัดไปคำเดียวก็เห็นไส้ข้างใน

เป็นไส้หมูสับต้นหอม

หลินซีซีคิดว่านี่เป็นมื้อที่ดีที่สุดตั้งแต่เธอทะลุมิติมาอยู่ในโลกนี้เลย

เธอตัวเล็ก กินซาลาเปาแค่ลูกเดียวก็อิ่มตื้อแล้ว

ท้องอิ่มแล้ว แต่ปากยังอยากกินต่อ

หลินซีซีจำต้องหักห้ามใจ กลัวท้องจะแตกเสียก่อน ทั้งหมดนี้ก็เพราะร่างกายขาดน้ำมัน แถมไม่เคยได้กินของดีๆ พลอยทำให้พอได้กินสักครั้งก็อยากจะกินให้คุ้ม

หลินตงกับหลินหนานกินกันไปคนละลูกครึ่ง

ดูท่าทางแล้วคงเหมือนกับหลินซีซี คือท้องอิ่มแต่ปากยังอยากกินต่อ

หลินเหล่าซื่อรินน้ำใส่ชาม ทุกคนในครอบครัวจึงได้ดื่มกันคนละนิดละหน่อย

หลี่ชุนซิ่งกับหลินเหล่าซื่อห่อซาลาเปาเก็บไว้หนึ่งลูก

ตั้งใจเอาไปฝากญาติร่วมตระกูลที่ขับเกวียนวัวให้

พอกลับมาหาเกวียน หลินเหล่าซื่อก็ยื่นซาลาเปาให้ แต่ชายคนนั้นพูดอย่างไรก็ไม่ยอมรับ

ยุคนี้ซาลาเปาเนื้อมีค่ามาก ใครๆ ก็ไม่ได้ร่ำรวย หมั่นโถวแป้งขาวยังแทบไม่มีปัญญาได้กิน นับประสาอะไรกับซาลาเปาเนื้อ

ไม่มีความดีความชอบย่อมไม่ขอรับของตอบแทน แม้จะอยากจนน้ำลายสอ แต่ไม่ว่าหลินเหล่าซื่อกับหลี่ชุนซิ่งจะพูดยังไง เขาก็ไม่ยอมรับเด็ดขาด

ช่วงสองปีนี้สถานการณ์เริ่มดีขึ้นบ้างแล้ว แต่หลายปีก่อนหน้านี้อาหารแค่คำเดียวสามารถช่วยชีวิตคนได้หนึ่งคน คนที่ผ่านวันเวลาอันยากลำบากมาล้วนเห็นว่าเสบียงอาหารมีค่ายิ่งกว่าชีวิต จะไปกินซาลาเปาของคนอื่นฟรีๆ ได้อย่างไร

หลินเหล่าซื่อจึงจำต้องเก็บซาลาเปากลับคืนมา

คนขับเกวียนวัวเป็นคนตระกูลเดียวกัน ย่อมแซ่หลิน ชื่อหลินโหย่วเถี่ย เป็นอาสองของหลินซวนจู้ หลินเหล่าซื่อกับหลินซวนจู้อยู่ในรุ่นเดียวกัน หลินเหล่าซื่อจึงเรียกเขาว่าอาเถี่ย

แน่นอนว่าอาเถี่ยย่อมรู้สันดานเดิมของหลินเหล่าซื่อดี เมื่อก่อนเขาก็ดูถูกหลินเหล่าซื่ออยู่ไม่น้อย มองว่าหลินเหล่าซื่อเทียบกับซวนจู้หลานชายของเขาไม่ได้เลยสักนิด

ซวนจู้หลานชายของเขาทำแต้มแรงงานได้เต็มทุกวัน นั่นสิถึงจะเป็นคนที่รู้จักทำมาหากิน

ช่วงนี้ทั้งสองคนมักจะมาส่งของที่คอมมูนด้วยกันบ่อยๆ เขาจึงเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อหลินเหล่าซื่อไปมาก รู้สึกว่าหลินเหล่าซื่อคนนี้ไม่ได้เหลวไหลไร้ประโยชน์อย่างที่คนในหมู่บ้านพูดกัน

นอกจากไม่ค่อยเอาการเอางานแล้ว เนื้อแท้ก็เป็นคนดีทีเดียว นับเป็นคนหนุ่มที่ใช้ได้ หัวไวพลิกแพลงเก่ง ช่างพูดช่างเจรจาและจัดการเรื่องราวได้คล่องแคล่ว

อาเถี่ยเห็นสองผัวเมียหอบข้าวของพะรุงพะรัง ก็อดคิดไม่ได้ว่าคงเอาเงินที่เพิ่งได้รับแจกเมื่อไม่กี่วันก่อนมาผลาญจนหมดแล้วกระมัง ช่างไม่รู้จักประหยัดมัธยัสถ์เอาเสียเลย มือเติบเกินไป หาเงินมันยากแต่ใช้เงินมันง่าย

เขาจึงอดสั่งสอนไม่ได้ บอกว่ามีเงินติดมือก็ควรเก็บออมไว้บ้าง วันข้างหน้าไม่รู้ว่าจะต้องใช้เงินเมื่อไหร่ การมีเงินเก็บไว้กับตัวจะทำอะไรก็อุ่นใจ

เด็กๆ ก็เริ่มโตกันแล้ว อย่าลืมสิว่ามีลูกชายตั้งสองคน ต้องสร้างบ้านและสู่ขอเมียให้ลูกชาย ส่วนลูกสาวพอแต่งออกไปถ้ามีเงินก็ยังให้สินเดิมติดตัวไปได้บ้าง

ที่ทางให้ต้องใช้เงินยังมีอีกตั้งเยอะ ต้องเริ่มเก็บเงินให้พวกเด็กๆ ตั้งแต่ตอนนี้ ไม่ใช่หวังเอาแต่ความสุขเฉพาะหน้า ถึงเวลาพอลูกๆ โตขึ้นแล้วไม่มีเงินไปสู่ขอเมีย มันจะไม่เป็นการตัดอนาคตเด็กหรืออย่างไร

หลินเหล่าซื่อรู้นิสัยของอาเถี่ยดี รู้ว่าอาเถี่ยพูดเพราะหวังดี จึงไม่ได้โกรธเคือง ได้แต่พยักหน้ารับคำพลางบอกว่าต่อไปจะระวังให้มากขึ้น

ไม่ได้มีแค่อาเถี่ยที่มีความคิดแบบนี้ คนในหมู่บ้านต่างก็คิดเช่นนี้กันทั้งนั้น

ขากลับรู้สึกว่าเร็วกว่าขามา

พอกลับถึงบ้าน หลินซีซีก็กอดคอหลินเหล่าซื่อแล้วเริ่มวาดวิมานในอากาศให้ทันที “พ่อคะ รอให้หนูโตขึ้นหาเงินได้ก่อนนะ พ่ออยากกินอะไรหนูจะซื้อให้หมดเลย จะซื้อรถยนต์คันเล็กๆ ให้พ่อด้วย อยากไปไหนก็ไป ชอบอะไรก็ซื้ออันนั้นเลย”

หัวอกคนเป็นพ่ออย่างหลินเหล่าซื่อพองโตเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข เขารู้ว่าลูกสาวคงได้ยินคำสั่งสอนของอาเถี่ยแล้วสงสารพ่อ เสื้อนวมตัวน้อยนี่ช่างแสนดีจริงๆ

เพียงแต่เขารู้สึกแปลกๆ ชอบกล

คำพูดนี้ฟังดูคุ้นหูเหลือเกิน เหมือนตอนเด็กๆ เขาก็เคยพูดแบบนี้กับพ่อแม่ของตัวเองเหมือนกัน