บทที่ 65 เจ้าเด็กนี่แอบขโมยเงินไปหรือเปล่าเนี่ย

หลินเหล่าซื่อ “…”

แม้จะไม่เหมือนคำพูดของลูกสาวคนเล็กเป๊ะๆ แต่ก็เหล้าเก่าในขวดใหม่ ความหมายที่สื่อออกมาเหมือนกันไม่มีผิด

ตอนเด็กๆ อะไรที่ฟังดูดีเขาก็พูดหมดนั่นแหละ เพราะรู้ว่าพูดแบบนี้แล้วผู้ใหญ่จะดีใจ

ผลลัพธ์น่ะหรือ ดูเหมือนเขาจะไม่เคยทำได้สักอย่างเลยนี่สิ

หลินเหล่าซื่อรีบแยกของที่ซื้อมาให้พ่อกับแม่ในวันนี้ออกจากกองสิ่งของอย่างคล่องแคล่ว มีพวกของกิน ขนมอบทำนองนั้น แล้วยังมีเหล้าขาวตวงขายที่ซื้อมาให้พ่อด้วย

เขาหิ้วของเดินตรงไปยังเรือนหลักทันที

ทุกคนในครอบครัวต่างก็เก็บตัวจำศีลอยู่ในบ้าน

สภาพอากาศแบบนี้ การจะก้าวเท้าออกจากบ้านต้องอาศัยทั้งความกล้าและความฮึดล้วนๆ

เสื้อนวมกางเกงนวมของคนในบ้านใส่กันมาหลายปีแล้ว ไม่ค่อยอุ่นเท่าไร แม้วันนี้จะอุ่นกว่าหลายวันก่อนขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังหนาวอยู่ดี

ความเคลื่อนไหวและเสียงในลานบ้านเมื่อครู่นี้ แต่ละบ้านต่างมองเห็นผ่านหน้าต่างห้องตัวเองกันหมด ตั้งแต่เช้าก็รู้กันแล้วว่าวันนี้บ้านสี่ทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่จะเข้าตัวคอมมูน

แล้วสองผัวเมียบ้านสี่ก็หิ้วของพะรุงพะรังเข้าบ้านมาไม่น้อยเลย

แม้ทุกคนจะรู้ดีว่าไม่มีทางรีดของอะไรออกมาจากมือสองผัวเมียบ้านสี่ได้ แต่ก็อยากรู้อยู่ดีว่าสองคนนั้นซื้ออะไรมาบ้าง ทำไมถึงได้ซื้อมาเยอะขนาดนี้

ต้องใช้เงินตั้งเท่าไรถึงจะซื้อของได้มากขนาดนั้น

เหล่าซื่อเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน

สองผู้เฒ่าแอบให้เงินมาหรือเปล่า

ชั่วขณะนั้นหัวสมองของทุกคนต่างแล่นเร็วปรื๋อ คาดเดาคำถามเหล่านี้ไปต่างๆ นานา

หลินเหล่าซื่อกับหลี่ชุนซิ่งรู้ดีว่าการทำตัวเด่นแบบนี้ย่อมตกเป็นเป้าสายตา

แล้วจะทำยังไงได้ นี่แหละคือข้อเสียของการอยู่รวมกันเป็นครอบครัวใหญ่

บ้านไหนมีความเคลื่อนไหวอะไรนิดหน่อย ทุกคนก็รู้กันหมด

ไม่มีความเป็นส่วนตัวเอาเสียเลย

หลินเหล่าซื่อกับหลี่ชุนซิ่งเคยคิดเรื่องแยกบ้านอยู่เหมือนกัน

ตั้งแต่คราวที่หลินตงจื้อเอ่ยขึ้นมา ทั้งสองคนก็เอามาวิเคราะห์อย่างละเอียดรอบคอบแล้วว่าการแยกบ้านมีทั้งข้อดีและข้อเสีย

อย่างเช่นงานบ้าน ตอนนี้ทุกคนช่วยกันผลัดเปลี่ยนเวร วันละบ้าน นั่นหมายความว่าทุกสี่วันถึงจะได้ทำงานบ้านสักหนึ่งวัน

แต่ถ้าแยกบ้าน งานพวกนี้ก็ต้องทำเองทุกวัน ไม่มีเวลาให้ได้หยุดพักหายใจเลย

ลูกๆ ของบ้านสี่ก็ยังเด็กกว่าบ้านอื่นอีกสามบ้าน

เด็กบ้านอื่นต่างช่วยผู้ใหญ่ทำงานได้แล้ว

คนขี้เกียจสองคนอย่างหลินเหล่าซื่อกับหลี่ชุนซิ่งเลยคิดว่า ปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปก่อนดีกว่า

ขี้เกียจหาเรื่องใส่ตัว

ยิ่งไปกว่านั้น ในสายตาคนอื่น คนที่ไม่อยากแยกบ้านที่สุดก็คือบ้านสี่

เพราะบ้านสี่คือฝ่ายที่ได้เปรียบ มีแต่คนขี้เกียจ ขืนแยกบ้านออกไปคงถึงขั้นไม่มีข้าวกิน

ไม่ใช่แค่คนนอกที่คิดแบบนี้ แม้แต่พ่อเฒ่าแม่เฒ่าก็คิดเช่นเดียวกัน

พ่อแม่รักและเอ็นดูเขาขนาดนั้น เขาจะไปเอ่ยปากเรื่องแยกบ้านให้แทงใจดำพ่อแม่ได้อย่างไร

ไม่มีความเป็นส่วนตัวก็ช่างเถอะ อย่างไรก็ไม่ได้ลำบากแค่บ้านพวกเขาเสียหน่อย

จะแยกบ้านหรือไม่ไม่ใช่สิ่งที่เขาตัดสินใจได้คนเดียว

ไม่ใช่แค่หลินเหล่าซื่อที่คิดแบบนี้

บ้านใหญ่กับบ้านรองก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน

การไม่แยกบ้านก็มีข้อดีของมัน งานพวกนี้ทุกคนช่วยกันทำ ยังพอมีวันให้ได้พักหายใจหายคอ

ตอนนี้แต้มแรงงานในหมู่บ้านคิดรวมกันทั้งครอบครัวเป็นแต้มแรงงานรวม

อย่างเช่นช่วงปีใหม่ที่มีการล้มหมูและแบ่งเนื้อหมู ก็คิดตามแต้มแรงงานรวม ใครได้แต้มแรงงานรวมเยอะก็ได้อยู่คิวหน้าๆ คนอยู่หน้าย่อมได้เลือกก่อน ชิ้นไหนดีก็เลือกไปก่อน

คนที่แต้มแรงงานน้อยก็ต้องไปต่อท้ายแถว คอยเลือกของที่คนอื่นเหลือไว้ ซึ่งก็มักเป็นเนื้อส่วนติดเศษกระดูก ไม่ค่อยมีเนื้อดีๆ สักเท่าไร

แน่นอนว่าการแยกบ้านก็มีข้อดีตรงที่ได้เป็นนายตัวเอง ต่างคนต่างอยู่ ไม่ต้องมาคอยพะวงว่าใครจะทำแต้มแรงงานได้มากหรือได้น้อย ใครเสียเปรียบหรือใครได้เปรียบ

มันน่าลำบากใจตรงนี้

คนเราจะเอาทุกอย่างพร้อมกันไม่ได้

ข้อดีมีสองด้าน จะคว้าไว้หมดคงเป็นไปไม่ได้ อย่างไรก็ต้องเลือกด้านใดด้านหนึ่งก่อน

การแยกบ้านก็เหมือนการเจ็บตัวจนกระดูกหัก

ครอบครัวใหญ่อยู่ด้วยกัน กินข้าวหม้อเดียวกัน พอแยกบ้านต่างคนต่างกิน ไม่ได้กินหม้อเดียวกันแล้ว ปัญหาก็คือจะไปหากระทะมาจากไหน

กระทะหาซื้อไม่ง่ายเลย เรื่องราคาแพงน่ะเรื่องหนึ่ง แต่ต้องใช้คูปองสินค้าอุตสาหกรรมด้วย ชาวไร่ชาวนาจะไปหาคูปองพวกนี้มาจากไหน

การไม่แยกบ้านจึงเป็นผลลัพธ์จากการชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียของทุกคนแล้ว

หลินเหล่าซื่อหิ้วของเดินเข้าเรือนหลักแทบจะอยู่ใต้สายตาของทุกคน

ถึงในลานบ้านจะไม่มีคน

แต่หน้าต่างของแต่ละห้องกลับแง้มเป็นช่องกว้าง

ป้าสะใภ้รองตื่นเต้นจนเผลอทำกระดาษหนังสือพิมพ์ที่แปะหน้าต่างขาดเป็นรูเบ้อเร่อ

ลมหนาวพัดกรูเข้ามาข้างใน เธอหัวเสียเพียงแวบเดียวว่ามันไม่เหนียวเอาเสียเลย ก่อนจะรีบแนบหน้าต่างชะเง้อดูต่อ

แทบจะมุดหัวออกไปทั้งหัว ดีที่สุดคือมุดเข้าไปในห่อกระดาษน้ำมันที่หลินเหล่าซื่อหิ้วอยู่เลย

ลุงรองยกมือปิดหน้า เมียตัวเองโมโหจนหายใจฟืดฟาด โก่งก้นใหญ่ๆ อยู่บนเตียงเตา เหมือนเป็ดตัวโตส่ายก้นดุ๊กดิ๊กตอนเดิน ดูไม่ได้เอาเสียเลย

“พอได้แล้ว อย่ามองเลย ต่อให้แกมองจนดอกไม้บานออกมา เจ้าสี่ก็ไม่แบ่งให้แกหรอก”

ป้าสะใภ้รองรอจนกระทั่งเจ้าสี่เปิดประตูเรือนหลักเดินเข้าไปในห้อง ถึงยอมละสายตากลับมา “พ่อของลูก แกคิดว่าแม่แอบให้เงินเจ้าสี่อีกหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นเจ้าสี่จะเอาเงินมาจากไหนไปซื้อของเยอะแยะขนาดนี้”

ลุงรอง “แกคงลืมผ้าที่เจ้าสี่หิ้วกลับมารอบก่อนแล้วสินะ”

ป้าสะใภ้รองนึกถึงเรื่องนั้นแล้วก็ปวดฟันขึ้นมาทันที สองผัวเมียบ้านสี่นี่ผลาญเงินเก่งจริงๆ ถึงขั้นเอาผ้าดีๆ พวกนั้นไปตัดชุดให้พวกเด็กๆ ใส่จนหมด

เด็กๆ ตัวโตเร็วจะตาย แค่ตัดให้พี่ใหญ่ชุดเดียวก็พอแล้ว เจ้าสองกับคนเล็กยังรอใส่ต่อได้

เสื้อผ้าที่เจ้าสองใส่ไม่ได้แล้ว ยัยหนูก็ยังเอามาใส่ต่อได้

เสื้อผ้าที่เด็กผู้หญิงใส่จนคับแล้วจะไม่เสียของไปเปล่าๆ หรือ ในบ้านไม่มีเด็กเล็กขนาดนั้นอีกแล้ว

เลอะเลือน เลอะเลือนกันไปหมดจริงๆ

ผัวเมียบ้านสี่นี่ช่างล้างผลาญเข้ากันได้ดีแท้ๆ

ขอเพียงสองคนนี้มีใครสักคนที่รู้จักใช้ชีวิต ก็คงไม่เป็นแบบนี้หรอก

“ไม่เหมือนหรอก แม่เรามีขอบเขตอยู่” ลุงรองพูด

ป้าสะใภ้รองในใจไม่เชื่อ “คุณกับเหล่าซื่อเป็นพี่น้องแท้ๆ กันนี่ ก็ย่อมเข้าข้างเขาอยู่แล้ว เสี่ยวเซี่ยกับเสี่ยวโซวบ้านเราคงเก็บมาจากข้างทางสินะ คุณเข้าข้างพี่น้องตัวเองแต่ไม่เข้าข้างสายเลือดตัวเองเลย”

ลุงรองกระแอมเบาๆ “ลูกก็อยู่ตรงนี้ จะมาพูดจาเพ้อเจ้ออะไร”

“ไม่ได้ ฉันต้องไปปรึกษากับพี่สะใภ้ใหญ่หน่อย” ป้าสะใภ้รองพูดพลางทำท่าจะสวมรองเท้าลงจากเตียงเตา

แต่โดนลุงรองเรียกไว้ “ไม่ต้องไปเลย ยัยคนซื่อ เดี๋ยวเถอะ พี่สะใภ้ใหญ่หลอกขายแกไปแล้วแกยังจะช่วยเขานับเงินอยู่อีก”

ป้าสะใภ้รองโมโห “ในสายตาคุณฉันโง่ขนาดนั้นเลยหรือ ถ้าพี่สะใภ้ใหญ่มีเล่ห์เหลี่ยมพวกนั้น ในฐานะสะใภ้คนโตของบ้านใหญ่ คงไม่จำใจทนอึดอัดอยู่ในบ้านนี้มากขนาดนี้หรอก ฉันยอมให้เรื่องดีๆ พวกนี้ไปตกที่พี่สะใภ้ใหญ่เสียยังดีกว่า”

ลุงรอง “…” พี่สะใภ้ใหญ่ไปเป่าหูอะไรยัยคนทึ่มนี่มากันแน่นะ

…

ป้าสะใภ้ใหญ่เม้มปาก “พ่อบ้าน พรุ่งนี้คุณไปคุยกับพ่อแม่เรื่องสร้างบ้านหน่อยเถอะ เงินในมือแม่เราอย่าให้เหล่าซื่อผลาญจนหมดล่ะ

เสี่ยวเฟิงของเราอีกเดี๋ยวก็ถึงวัยต้องทาบทามสู่ขอแล้ว อย่างน้อยต้องสร้างบ้านอิฐกระเบื้องให้เสี่ยวเฟิงสักสองห้องถึงจะพอ”

ทุกปีที่บ้านแบ่งเงินและสิ่งของได้เท่าไร ป้าสะใภ้ใหญ่มีตราชั่งอยู่ในใจ คำนวณทรัพย์สินคร่าวๆ ของบ้านนี้ได้เกือบหมด

เธอไม่เหมือนสะใภ้รองที่ไม่มีหัวคิด เอาแต่เอะอะโวยวาย ใช้ชีวิตไปวันๆ แบบเลอะเลือน

ลุงใหญ่นึกถึงลูกชายคนโตของตนจึงพยักหน้า “ได้ ไว้ฉันหาเวลาไปคุยกับพ่อดู”

หลินเหล่าซื่อหิ้วของเดินเข้าประตูมา ทำเอาพ่อเฒ่าหลินกับแม่เฒ่าหลินตกใจจนสะดุ้ง

คราวก่อนที่เหล่าซื่อขนผ้ากลับมามากมายขนาดนั้น แม่เฒ่าหลินยังนึกว่าลูกชายคนเล็กของตนไปปล้นสหกรณ์มาเสียอีก

นี่ยังไม่ทันพ้นสองเดือน ก็เอาของพวกนี้กลับมาอีกแล้ว

แม่เฒ่าหลินนั่งไม่ติดอยู่บนเตียงเตาทันที ตอนนี้อยากจะไปดูตรงที่ซ่อนเงินไว้เหลือเกินว่าเงินยังอยู่ดีไหม เจ้าเด็กคนนี้แอบขโมยเงินของตนไปหรือเปล่า