บทที่ 66 กตัญญูจนน่าแปลกใจ นี่ถึงกับยกสหกรณ์มาไว้ที่นี่เลยหรือ

“พ่อ นี่เหล้าที่ผมซื้อมากตัญญูพ่อนะ ครั้งนี้กินแบบนี้ไปพลางๆ ก่อน คราวหน้าผมจะซื้อเหล้าดีๆ แบบเป็นขวดมาให้พ่อลองชิมดู

แม่ นี่ขนมพุทราจีน ขนมเฉาจื่อเกา แล้วก็ขนมหลูกั่วที่ผมซื้อมาให้แม่ กินได้เลย กินหมดเดี๋ยวผมซื้อให้อีก” หลินเหล่าซื่อแนะนำของทีละอย่าง

ปกติมีแต่เขาที่เข้าเรือนหลักมาคอยคุ้ยหาของกิน เพราะกลัวว่าของอร่อยในเรือนหลักจะเน่าเสียขึ้นหนอน

นี่นับเป็นครั้งแรกในชีวิตของแม่เฒ่าหลินกับพ่อเฒ่าหลินที่ได้รับความกตัญญูจากลูกคนเล็ก

บ้านตระกูลหลิน พ่อเฒ่าหลินเลี้ยงดูลูกชายสี่คนลูกสาวสองคนจนโต แม้จะลูกดกขนาดนี้ แต่ที่ผ่านมาคนที่เคยซื้อของมากตัญญูก็มีแค่ลูกสาวคนโตเท่านั้น

ลูกคนเล็กโตมาป่านนี้ นอกจากผ้าที่ให้สองเฒ่าเมื่อคราวก่อน ครั้งนี้ก็ถือเป็นครั้งแรกจริงๆ

ผ้าพับนั้นยังเก็บไว้อย่างดีในหีบ เสื้อผ้าเก่ายังพอมีใส่ ผ้าเนื้อดีขนาดนั้นจึงตัดใจเอามาตัดชุดใหม่ไม่ลง

“เหล่าซื่อ แกไปก่อเรื่องอะไรข้างนอกมารึเปล่า อยู่บ้านจะทำงานมากหน่อยน้อยหน่อยไม่เป็นไร แต่แกจะไปทำเรื่องไม่ดีไม่ได้นะ เข้าใจไหม

ตระกูลหลินของเรามือสะอาดมาทุกรุ่น จะมาด่างพร้อยที่รุ่นแกไม่ได้ นี่คือขีดจำกัดของฉันนะ” พ่อเฒ่าหลินเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง

ยังไม่ทันที่หลินเหล่าซื่อจะได้อ้าปากพูด

แม่เฒ่าหลินก็ถามละล่ำละลักขึ้นมาว่า “เหล่าซื่อ แกแอบขโมยเงินฉันไปหรือเปล่า ถ้าฉันรู้เข้าล่ะก็ ระวังตัวแกไว้ให้ดี”

หลินเหล่าซื่อหมดคำจะพูด เขารู้ดีว่าถ้าไม่อธิบายให้กระจ่าง พ่อกับแม่คงกินอะไรไม่ลงสักคำ

“พ่อกับแม่วางใจเถอะ พ่อ ผมไม่ได้ไปทำเรื่องเลวร้าย แล้วก็ไม่ได้แอบขโมยเงินแม่ด้วย เงินที่เอาไปซื้อของเป็นเงินที่ผมทำงานหามาได้ช่วงนี้ พ่อกับแม่ไม่เชื่อก็ไปถามหัวหน้ากองผลิตกับเลขาเฒ่าดูได้ เงินนี่พวกเขาก็เป็นคนอนุมัติจ่ายให้เอง

เพราะงั้นนะ ของพวกนี้พ่อกับแม่กินๆ ดื่มๆ ไปให้สบายใจเถอะ

นี่เป็นน้ำพักน้ำแรงที่ผมตั้งใจกตัญญูพ่อกับแม่ วันหน้าถ้าผมมีเงิน จะซื้อของมาให้เยอะกว่านี้อีก” หลินเหล่าซื่อเอ่ย

พ่อเฒ่าหลินได้ฟังแล้วในใจก็รู้สึกปลาบปลื้ม คนนอกพากันนินทาว่าลูกคนเล็กของเขาเสียนิสัย ทั้งตะกละทั้งขี้เกียจ อย่าคิดเชียวว่าเขาไม่รู้ว่าคนข้างนอกพูดถึงลูกชายคนนี้อย่างไรบ้าง

เขาก็อยากให้ลูกคนเล็กขยันขันแข็งเหมือนพี่ชายอีกสามคน แต่เรื่องแบบนี้ไม่ใช่ว่าอยากให้เป็นแล้วจะเป็นได้ดั่งใจ

ตั้งแต่เล็กเขาก็รู้ว่าเจ้าสี่มีความคิดเป็นของตัวเอง เรื่องที่อยากทำ ต่อให้ห้ามก็ไม่อยู่ เรื่องที่ไม่อยากทำ ใครก็ไปบังคับไม่ได้

พ่อเฒ่าหลินคิดแค่ว่าตอนนี้ตนเองยังพอมีแรงทำงาน ก็ทำเผื่อเพิ่มอีกหน่อย

แต่ตั้งแต่ช่วงครึ่งหลังของปีนี้เป็นต้นมา เขาเห็นความเปลี่ยนแปลงของลูกคนเล็กได้อย่างชัดเจน

จากที่เมื่อก่อนคนในหมู่บ้านต่างพากันเบะปากใส่ ตอนนี้ลูกคนเล็กของเขากลับดูเข้าท่าเข้าทางขึ้นทุกวัน

“ยายเฒ่า ช่วยเก็บเหล้าให้ฉันที เย็นนี้รินให้ฉันสักจอก ฉันจะลองชิมดูหน่อยว่าเหล้าที่ลูกชายไปตักมาให้มันรสชาติยังไง”

“พ่อ ดื่มให้สบายใจได้เลย ลูกคนเล็กเลือกมาแต่อย่างดี รับรองว่าดื่มแล้วต้องอยากดื่มอีกแน่” หลินเหล่าซื่อพูด

แม่เฒ่าหลินหยิบของที่ลูกคนเล็กซื้อมาเอาใจขึ้นมาดูทีละชิ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น ปากก็บ่นพึมพำว่าผลาญเงิน ซื้อของพวกนี้มาทำไม คนแก่กระดูกป่านนี้กินเข้าไปก็สิ้นเปลืองเปล่าๆ แต่ในใจกลับดีใจจนเนื้อเต้น ยิ้มกว้างจนแทบจะถึงใบหู

“ซื้อของมาตั้งเยอะขนาดนี้ ต้องหมดเงินไปเท่าไรเนี่ย แกได้เงินมาเท่าไรกันแน่” หลังจากพลิกดูจนครบ แม่เฒ่าหลินก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้

หลินเหล่าซื่อไม่ได้ปิดบัง บอกยอดเงินที่ได้มาตามตรง

พอบอกจบ หมอนก็ลอยละลิ่วมากระแทกหัวเขาเข้าเต็มแรง ตามด้วยเสียงแผดลั่นบ้าน

“เงิน—ตั้ง—เยอะ—แก—ใช้—หมด—เกลี้ยง—เลย—เหรอ!”

หลินเหล่าซื่อยกนิ้วแคะหู แม่เขานี่สุขภาพดีจริงๆ เสียงดังกังวานจนแก้วหูเขาแทบแตก

“อืม ใช้หมดแล้ว แม่ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้คิดจะซื้อของมันยากขนาดไหน คนเยอะจนเบียดไม่เข้า แทบจะยกเค้าสหกรณ์กันอยู่แล้ว

วันนี้ได้หัวหน้าอู๋พาผมเดินเข้าช่องทางพนักงาน ถึงได้ของพวกนี้มาแบบทุลักทุเล

ไม่อย่างนั้นอย่าว่าแต่ของพวกนี้เลย แค่ซื้อขนมเฉาจื่อเกาให้แม่ได้สักห่อก็ดีถมเถแล้ว จะไปกวาดของมาได้เยอะขนาดนี้ได้ยังไง”

แม่เฒ่าหลินทำหน้าปวดใจ ครู่หนึ่งก็ไม่รู้ว่าการที่ลูกคนเล็กไปคบเพื่อนคนนี้มันเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้ายกันแน่

“เงินตั้งเยอะขนาดนั้น แกใช้หมดได้ยังไงลงคอ

เหล่าซื่อเอ๊ย หัดคิดหน้าคิดหลังบ้างเถอะ” แม่เฒ่าหลินตัดพ้อด้วยความเสียดาย

พ่อเฒ่าหลินเองก็รู้สึกว่าลูกคนเล็กมือเติบไปหน่อย พอเห็นยายเฒ่าโมโหขนาดนั้นจึงถอนหายใจแล้วเอ่ยเกลี้ยกล่อม

“ยายเฒ่า นี่ก็เป็นน้ำใจของลูก กตัญญูต่อพวกเรา ซื้อก็ซื้อมาแล้ว เงินก็ใช้ไปแล้ว แกจะโมโหให้เงินที่ลูกอุตส่าห์จ่ายไปเปล่าประโยชน์ทำไม เดิมทีมันก็แค่อยากให้แกดีใจ”

หลินเหล่าซื่อรีบผสมโรง “ใช่แล้วแม่ พ่อพูดถูกที่สุด”

แม่เฒ่าหลินอารมณ์เย็นลงเล็กน้อย กล้ำกลืนความเสียดายเงินแล้วเอ่ยว่า “คราวหน้าห้ามใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายแบบนี้อีกนะ”

หลินเหล่าซื่อพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย “เข้าใจแล้วแม่ พ่อกับแม่ลำบากกันมาครึ่งค่อนชีวิต ถึงเวลาที่ผมต้องกตัญญูบ้างแล้ว”

หากไม่พูดถึงเรื่องเงิน แม่เฒ่าหลินก็ดีใจมากจริงๆ อย่างน้อยก็พิสูจน์ว่าแม่คนนี้ไม่ได้รักคนผิด ลูกคนเล็กคนนี้ยังพอมีจิตสำนึกอยู่บ้าง

อาเล็กที่อยู่ในห้องด้านในทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหวจนต้องปีนลงมาจากเตียงเตา ห้องไม่ได้เก็บเสียง เธอจึงได้ยินตั้งแต่ต้นจนจบ เพียงแต่ในผ้าห่มมันอุ่น ข้างนอกหนาวเกินไปเลยไม่ได้ขยับตัวแต่แรก

พอโผล่ออกมาเห็นของ อาเล็กก็ส่งเสียงร้อง “โอ้โห พี่สี่มีความกตัญญูจริงๆ เลยนะเนี่ย”

พูดจบก็ยื่นมือจะไปหยิบขนมเฉาจื่อเกาชิ้นหนึ่ง

เพียะ! หลินเหล่าซื่อฟาดลงไปที่มือน้อยๆ นั่นทันที

“พี่สี่ ตีฉันทำไมเนี่ย” อาเล็กโวยอย่างไม่พอใจ

หลินเหล่าซื่อเลิกคิ้ว “นี่ฉันเอามากตัญญูพ่อกับแม่ต่างหาก”

อาเล็กไม่ยอมแพ้ “ทีของที่พี่ใหญ่เอามากตัญญูพ่อแม่ พี่ก็แอบกินไปไม่น้อยเหมือนกันแหละน่า”

พอพูดถึงเรื่องนี้ หลินเหล่าซื่อก็ชักจะเถียงไม่ออก

แม่เฒ่าหลิน: “พวกแกสองคนหยุดได้แล้ว เถียงกันจนแม่ปวดหัวไปหมด” มีแต่ลูกคนเล็กสองคนนี้นี่แหละที่ชอบก่อเรื่องวุ่นวาย

อาเล็กหันไปหาพ่อเฒ่าหลิน: “พ่อ จัดการลูกชายพ่อทีสิ”

“โตจนป่านนี้กันแล้ว ยังจะมาทะเลาะกันเป็นเด็กๆ ไปได้” ปากพ่อเฒ่าหลินพูดไปอย่างนั้น แต่พอมีพวกลูกๆ มาล้อมหน้าล้อมหลัง ในใจก็รู้สึกชื่นใจอยู่ไม่น้อย

อาเล็กส่งเสียงฮึเบาๆ ทำสีหน้าผู้ชนะแล้วเอื้อมมือไปหยิบขนมไข่เฉาจื่อเกามากิน

แม่เฒ่าหลินปรายตามองลูกชายคนเล็ก “เอามาให้ตรงนี้หมดแล้ว ที่ห้องแกยังมีเหลืออยู่อีกไหม วางขนมเฉาจื่อเกาไว้ ส่วนที่เหลือเอาไปให้พวกลูกแกกินเถอะ”

“ฮิๆ ไม่ต้องหรอกแม่ ยังมีอีก นี่ผมตั้งใจเอามากตัญญูแม่กับพ่อโดยเฉพาะเลยนะ เก็บไว้กินกันเถอะ” หลินเหล่าซื่อพูดพลางเตรียมตัวจะกลับห้อง

แม่เฒ่าหลินลองคิดดูแล้วก็เห็นจริง ใช้เงินไปทีเดียวเยอะขนาดนั้น ถ้าเป็นตัวเองคงไม่รู้จะใช้ยังไงด้วยซ้ำ ที่ห้องเขาก็คงมีของพวกนี้อยู่ไม่น้อยหรอก

เธอจึงหันไปพูดกับพ่อเฒ่าหลิน: “ตาเฒ่า ลูกชายคนเล็กของแกคนนี้ใช้เงินมือเติบจริงๆ หาได้หนึ่งหยวนแต่ใช้ไปสองหยวน ฉันชักจะรับความกตัญญูของมันไม่ไหวแล้วนะ”

พ่อเฒ่าหลินเอ่ยปลอบ “เอาเถอะน่า อย่าเสียดายเงินนักเลย ใช้ไปแล้วก็แล้วกันไป เมื่อก่อนแกก็ไม่ได้หวังว่ามันจะหาเงินได้มากมายอะไรไม่ใช่หรือไง ตอนนี้หามาได้แล้วเอาไปใช้ อย่างน้อยก็ได้ของกลับมา ทีเมื่อก่อนวันๆ เอาแต่ลอยชายไปมา ยังหาเงินไม่ได้สักเฟินเหมือนกันนั่นแหละ”

พอคิดดูแบบนี้ก็จริง ลูกชายคนเล็กหาเงินได้ก็นับเป็นเรื่องน่ายินดีเกินคาดแล้ว แม่เฒ่าหลินจึงรู้สึกใจชื้นขึ้นมามาก

อาเล็กเคี้ยวขนมเฉาจื่อเกาพลางเบิกตากว้าง มองพ่อทีแล้วก็มองแม่ที จะว่าไป พ่อแม่เธอนี่ก็ช่างหาเหตุผลมาปลอบใจตัวเองเก่งเหมือนกันแฮะ

หลินเหล่าซื่อก้าวเท้าออกจากห้อง พอเดินผ่านหน้าห้องบ้านใหญ่ ตรงหลังบานประตูที่เปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่งก็มีเท้าคู่หนึ่งขยับถอยร่นเข้าไปด้านใน

หลี่ชุนซิ่งจัดแจงข้าวของเกือบจะเข้าที่หมดแล้ว คราวนี้ซื้อแปรงสีฟันให้ลูกทั้งสามคน ส่วนผงขัดฟันซื้อมาแค่สองตลับ ผู้ใหญ่สองคนใช้ด้วยกันหนึ่งตลับ เด็กสามคนใช้ร่วมกันหนึ่งตลับ

หลินซีซีรู้ดีว่าตอนนี้สภาพความเป็นอยู่ยังมีจำกัด เท่านี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว จะให้มีกันคนละตลับคงเป็นไปไม่ได้ อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่ถึงขั้นนั้น

แต่หลินซีซีเชื่อว่า วันนั้นคงอยู่อีกไม่ไกล

จะว่าไป หลินเหล่าซื่อกับหลี่ชุนซิ่งก็นับเป็นพ่อแม่ที่รักและตามใจลูกติดอันดับต้นๆ ของหมู่บ้านแล้ว