บทที่ 67 ก่อนพายุใหญ่จะมาเยือน

ยิ่งหลินซีซีใช้ชีวิตอยู่ในโลกนี้นานเท่าไร ก็ยิ่งเข้าใจดีว่าในยุคสมัยนี้ แค่ทำให้ลูกๆ กินอิ่มท้องได้ก็นับว่ายอดเยี่ยมแล้ว

มีแต่ครอบครัวที่ประณีตพิถีพิถันเป็นพิเศษเท่านั้นถึงจะยอมซื้อแปรงสีฟันให้ลูก ชาวบ้านทั่วไปส่วนใหญ่ใช้กิ่งต้นหลิวหรือใช้น้ำอุ่นบ้วนปาก แม้แต่น้ำเกลือก็ยังแทบไม่ได้แตะ

หลินซีซีรู้ว่าพ่อยังซื้อครีมทาผิวมาให้อีกด้วย แถมเป็นครีมเสวี่ยฮวาเกาที่ราคาค่อนข้างแพง แบบเดียวกับคราวก่อนที่อาเล็กช่วยซื้อให้จ้าวซินหรงที่เป็นยุวชนปัญญาชน

พ่อบอกว่าหน้าหนาวผิวหน้าจะแตกแห้งได้ง่าย เลยให้เธอกับแม่ใช้ด้วยกัน

ในบ้านมีผู้หญิงแค่สองคน ก็ต้องดูแลตัวเองดีๆ หน่อย

ไม่เพียงแค่นั้น ยังมีสบู่หอมอีกด้วย

ของพวกนี้ราคาไม่ใช่ถูกๆ อย่างน้อยเธอก็ไม่เคยเห็นของพรรค์นี้ที่บ้านใหญ่ บ้านรอง หรือบ้านสามเลยสักชิ้น

คิดดูก็รู้ว่าหลินเหล่าซื่อกับหลี่ชุนซิ่งตามใจลูกขนาดไหน

หลินซีซีรู้สึกว่าตัวเองโชคดีเหลือเกินที่ทั้งคู่รักและทะนุถนอมลูกถึงเพียงนี้

เธอทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ แม้จะไม่ได้กินเนื้อกินปลาเลิศหรู แต่อย่างน้อยก็ไม่อดอยาก มีเสื้อผ้าอบอุ่นให้ใส่

แถมยังได้รับความรักจากพ่อและแม่ที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน พี่ชายทั้งสองคนก็ประคบประหงมเธอสุดๆ

ว่าไปแล้ว เธอยังรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากจริงๆ

หลินซีซีทั้งพึงพอใจและซาบซึ้งใจยิ่งนัก

ของในห้องเก็บเข้าที่เรียบร้อยหมดแล้ว

หลี่ชุนซิ่งบอกให้หลินเหล่าซื่อไปตักน้ำร้อนที่ครัวมาให้ลูกทั้งสามคนแช่เท้า ตลอดทางที่เดินกลับมา เท้าของเธอเองก็แทบจะชาจนไร้ความรู้สึก เด็กทั้งสามก็หนาวไม่แพ้กัน แช่น้ำร้อนให้อุ่นขึ้นสักหน่อยจะได้ไม่เกิดแผลคันเพราะความเย็น ซึ่งทรมานไม่ใช่เล่น

หลินเหล่าซื่อขานรับแล้วก็รีบไปจัดการทันที

คนในบ้านนี้ที่สามารถชี้นิ้วสั่งหลินเหล่าซื่อได้ ก็คงมีแต่หลี่ชุนซิ่งนี่แหละ

เด็กทั้งสามคนผลัดกันแช่เท้าจนเสร็จ แล้วก็พากันขึ้นเตียงเตาไปทำการบ้าน

หลี่ชุนซิ่งแช่เท้าบ้าง แล้วร้องเรียกหลินเหล่าซื่อมาแช่ด้วยกัน “พี่สี่ มาแช่ด้วยกันสิ”

อ่างไม้ไม่ได้เล็ก สองคนแช่พร้อมกันได้พอดี

เมื่อก่อนพวกเขาก็ทำแบบนี้บ่อยๆ

เท้าของหลี่ชุนซิ่งเหยียบลงบนหลังเท้าของหลินเหล่าซื่อ

หลินเหล่าซื่อเหลือบมองเด็กทั้งสามคนที่อยู่บนเตียงเตาแวบหนึ่ง พอเห็นว่าไม่มีใครหันมามองทางนี้ ก็รีบช่วยเช็ดเท้าให้เมียอย่างคล่องแคล่ว

หลี่ชุนซิ่งยิ้มหวานอย่างมีความสุข สมแล้วที่เป็นผู้ชายที่เธอเลือกเอง เธอเลือกคนไม่ผิดจริงๆ ผู้ชายของเธอเป็นสหายสนิทกับพี่ชาย ตอนที่คบหาดูใจกัน เอ่อ ไม่ใช่สิ ตอนถูกตาต้องใจกัน พี่ชายเธอซัดผู้ชายคนนี้ไปยกใหญ่แท้ๆ แต่เขาก็ยังทนตาบวมช้ำวิ่งแจ้นมาหาเธอที่บ้านอยู่ดี

คนอื่นมักคิดว่าผู้ชายของเธอทั้งตะกละทั้งขี้เกียจ ชีวิตความเป็นอยู่ของเธอคงทุกข์ระทมแสนสาหัส

มักมีคนมองเธอด้วยความสงสารที่ได้ผู้ชายแบบนี้มาเป็นผัว แต่ความจริงแล้วพวกคนนอกไม่เข้าใจอะไรเลยสักนิด ผู้ชายของเธอน่ะดีจะตายไป

แม้กระทั่งช่วงหลายปีก่อนที่ชีวิตยากลำบากแสนสาหัส ผู้คนมากมายต้องอดอยากจนถึงขั้นแทะเปลือกไม้ นึกดูก็รู้ว่าใช้ชีวิตยากเย็นแค่ไหน ตอนนั้นลูกยังเล็ก ลูกสาวยังตัวกระจิริด แต่ผู้ชายของเธอก็ยังอุตส่าห์หาของมาให้เธอกินจนพอประทังหิวได้ครึ่งท้อง

ทุกครั้งที่เจอสายตาเห็นอกเห็นใจจากคนอื่น หลี่ชุนซิ่งได้แต่ยิ้มบางๆ ไม่คิดจะอธิบายอะไร แค่เธอรู้ดีแก่ใจว่าสามีตัวเองดีแค่ไหนก็พอแล้ว

ทว่าในสายตาคนนอกกลับมองว่าหลี่ชุนซิ่งจำต้องฝืนยิ้มกล้ำกลืนความช้ำ

หลินหนานขยิบตาให้ซีซี

ความหมายคือ เห็นไหมล่ะ พ่อเช็ดเท้าให้แม่ด้วย

ซีซีแอบขำ เธอไม่ได้ตาบอดเสียหน่อย ย่อมเห็นอยู่แล้ว และที่น่าขันก็คือพ่อกลัวพวกเธอเห็นแล้วจะเขินเอา พี่น้องทั้งสามคนจึงให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี แกล้งก้มหน้าก้มตาเขียนการบ้านกันอย่างรู้ความ

พฤติกรรมเล็กๆ น้อยๆ ของน้องชายและน้องสาวล้วนตกอยู่ในสายตาพี่ใหญ่อย่างหลินตง

หลี่ชุนซิ่งนั่งเย็บพื้นรองเท้าอยู่บนเตียงเตา พลางมองดูลูกๆ ทำการบ้าน

โจทย์บางข้อเธอก็พออ่านเข้าใจ บางข้อก็ไม่เข้าใจ

แต่เธอรู้สึกว่า ลายมือของเด็กๆ ล้วนเป็นระเบียบเรียบร้อย เขียนหนังสือสวยขนาดนี้ การเรียนย่อมไม่มีทางแย่อยู่แล้ว

ซีซีอ่านเนื้อหาของชั้น ป.3 ล่วงหน้าด้วยตัวเอง ทำเอาเพื่อนร่วมชั้น ป.3 อย่างหลินหนานรู้สึกกดดันขึ้นมาทันที

เขาเป็นลูกผู้ชายที่รักศักดิ์ศรี ความอยากเอาชนะอันน่าเวทนานี้ช่างแรงกล้านัก

เขาคอยเรียนตามน้องเล็กมาตลอด ผลลัพธ์จึงค่อนข้างเห็นได้ชัด เมื่อก่อนใจไม่ได้อยู่กับการเรียน ตอนนี้เหมือนได้เริ่มเรียนใหม่ตั้งแต่ต้นพร้อมน้องเล็กไปอีกรอบ ซึ่งจริงๆ แล้วหัวสมองของหลินหนานก็ฉลาดไม่เบาเลย

…

บ้านตระกูลหลินภายนอกยังคงดูสงบราบเรียบเหมือนเช่นเคย

ช่วงจำศีลหน้าหนาวไม่ต้องออกไปทำงานแปลงนา ก็แค่ผลัดเวรกันทำกับข้าว เก็บกวาดในครัว เสื้อผ้าแทบไม่ได้ซัก เพราะอย่างไรเสียแต่ละคนก็มีเสื้อนวมอยู่ตัวเดียว ซักแล้วแห้งไม่แห้งก็เรื่องหนึ่ง แต่จะไม่มีชุดให้เปลี่ยนใส่นี่สิ

ช่วงหน้าหนาวไม่ได้กินอิ่มเหมือนตอนทำงานปกติทั่วไป ส่วนใหญ่ก็กินแค่หกเจ็ดส่วนพอประทัง

กินข้าวเสร็จก็ขึ้นไปนอนพักบนเตียงเตา ขยับตัวให้น้อยหน่อยจะได้ไม่เปลืองพลังงาน ไม่อย่างนั้นจะยิ่งหิวเร็วกว่าเดิม

แต่ในทางลับนั้น ป้าสะใภ้ใหญ่กับป้าสะใภ้รองต่างก็ไม่พอใจคุกรุ่นอยู่ในอก ถึงไม่พูดออกมา แต่พอถึงเวรต้องทำงานทีไรก็ทำแบบขอไปที

คนที่เงียบเชียบที่สุดก็คือบ้านสาม

รู้เพียงแค่ว่าดูเหมือนป้าสะใภ้สามจะต้มยาจีนกินอยู่ ทุกวันช่วงบ่ายจะได้กลิ่นเหม็นเขียวขมๆ ของน้ำต้มยาโชยมา

หลินตงจื้อเองก็จำศีลหน้าหนาวอยู่เช่นกัน กิจการหาเงินครั้งใหญ่ของเธอถูกบีบให้หยุดชะงักลงตั้งแต่หิมะเริ่มตก

หลังจากหิมะตกไม่กี่วัน แม่น้ำก็กลายเป็นน้ำแข็ง ลุงสามเหลือตัวคนเดียวก็จับปลายาก จึงไม่ได้ไปอีก

เงินเก็บสะสมเพิ่มขึ้นมาเป็น 6 หยวน 4 เหมา

ก็เพราะมีเงินนี่แหละ ป้าสะใภ้สามถึงเกิดความคิดที่จะไปเจียดเอายามากิน

ลูกสาวคนที่สองอายุสิบเอ็ดปีแล้ว นับตั้งแต่คลอดลูกสาวคนที่สองมา นี่ก็ผ่านไปกี่ปีแล้ว ท้องก็ไม่เคยมีความเคลื่อนไหวอีกเลย

ในใจของป้าสะใภ้สามย่อมเสียดายเหลือเกิน เธออยากมีลูกชายอีกสักคนจนแทบขาดใจ

ในบรรดาสี่บ้านของตระกูลหลิน บ้านอื่นต่างก็มีลูกชาย มีเพียงบ้านสามเท่านั้นที่ไม่มี

เธอจะไม่ร้อนใจได้อย่างไร ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร เธอก็ขอลองสู้ดูอีกสักตั้ง

หลินตงจื้อจนปัญญา ได้แต่มองแม่ตัวเองยกชามยาขึ้นประคองอย่างศรัทธา สีหน้าไม่เปลี่ยนสักนิด ก่อนจะเงยหน้ากลืนน้ำต้มยาที่แค่ได้กลิ่นก็ขมปี๋ลงคอไปจนหมด

เธอจำไม่ได้แล้วว่าชาติก่อนแม่ได้กินยาจีนแบบนี้ไหม

ในความทรงจำไม่มีเรื่องนี้อยู่เลยสักนิด

อย่างไรเสียจนแม่แก่เฒ่าก็มีแค่เธอกับพี่สาวคนโตเพียงสองคน

หลินตงจื้อรู้อนาคต แต่เรื่องนี้ไม่อาจบอกแม่ได้

เรื่องที่ตัวเองเกิดใหม่ เธอไม่คิดจะบอกใครทั้งนั้น

ทำได้เพียงมองดูแม่ดื่มยาสูตรผีบอกพวกนี้และเดินหลงทางไปเรื่อยๆ

การไม่ให้ดื่มน้ำยาขมๆ พวกนี้ก็เพื่อหวังดีกับตัวแม่แท้ๆ แต่แม่กลับดึงดันไม่ยอมฟังคำพูดของใครเลย

หลินตงจื้อจึงปล่อยวาง ไม่คิดจะสนใจอีกต่อไป

ขอแค่ไม่มีผลเสียอะไรก็พอ

เดิมทีนึกว่าวันเวลาจะดำเนินผ่านไปเรื่อยๆ แบบนี้ ไม่มีเรื่องน่ายินดีและไม่มีเรื่องไม่คาดฝัน ทุกอย่างสงบราบเรียบเหมือนเช่นเคย

แต่นี่คงเป็นความสงบก่อนพายุใหญ่จะมาเยือนเสียมากกว่า

ชนวนเหตุของเรื่องราวทั้งหมดเริ่มต้นขึ้นจากไข่ไก่เพียงฟองเดียว

หลี่ชุนซิ่งตุ๋นไข่เสร็จจากในครัว ยกกลับมาที่ห้องได้ไม่ทันไร ก็ได้ยินเสียงโครมครามดังลั่นอยู่ข้างนอก เธอรีบวางชามไข่ตุ๋นลง “ซีซี รู้สึกยังไงบ้าง ตัวยังร้อนอยู่ไหม

ลูกรออยู่ในห้องนะ เดี๋ยวไข่เย็นแล้วอย่าลืมกินล่ะ”

หลินซีซีพยักหน้ารับ

คราวก่อนไปสหกรณ์ของคอมมูนแล้วโดนลมหนาวเข้า ตกกลางคืนเธอก็เลยจับไข้

ตัวร้อนติดต่อกันถึงสองวัน ซีซีเบื่ออาหารจนกินอะไรไม่ลง แม่จึงคอยตุ๋นไข่ให้กิน แม้แต่หลินหนานที่ปกติเห็นแก่กินที่สุดก็ยังไม่คิดจะแย่งน้องเลยสักคำ

ทว่าหลินตงจื้อบังเอิญได้ยินป้าสะใภ้ใหญ่พูดเปรยๆ ว่าเหมือนย่าจะแอบเอาไข่ไก่ให้หลินซีซีกิน เธอจึงรีบวิ่งแจ้นไปหาปู่กับย่าทันที

ไปคอยจับตาดูไม่ให้ทั้งสองลำเอียง

จะยอมให้หลินซีซีกินอยู่คนเดียวโดยไม่แบ่งให้หลานสาวคนอื่นได้อย่างไร

แม่เฒ่าหลินเองก็เหลืออดกับหลินตงจื้อมานานเต็มที ในบ้านนี้ไม่เคยมีใครทำตัวเป็นตัวป่วนคอยท้าทายอำนาจของแม่เฒ่าครั้งแล้วครั้งเล่าเหมือนเด็กคนนี้มาก่อน

โทสะที่สั่งสมมานานจึงระเบิดออกมาราวกับภูเขาไฟปะทุจนยากจะหยุดยั้ง

ตอนที่หลี่ชุนซิ่งก้าวเท้าพ้นประตูห้องออกไป แม่เฒ่าหลินก็กำลังโมโหจัดจนถึงขั้นเอ่ยปากเรื่องแยกบ้านออกมาแล้ว