บทที่ 68 แยกบ้าน 1

แม่เฒ่าหลินเป็นคนทะนงตนมาตั้งแต่สาวจนแก่ ไม่นึกเลยว่าพอแก่ตัวลงยังต้องมาโดนหลานสาวยืนชี้หน้าสั่งสอน แล้วจะทนต่อไปได้อย่างไร ความคิดเรื่องแยกบ้านผุดขึ้นมาในหัวตั้งนานแล้ว ไม่ใช่แค่พูดขู่ แต่เธออยากแยกบ้านจริงๆ

บ้านใหญ่กับบ้านรองเธอไม่ห่วง ทั้งสองบ้านต่างขยันขันแข็ง ขอแค่ตั้งใจทำมาหากินก็มีชีวิตที่ดีได้

ตอนนี้บ้านสี่ก็ค่อยๆ ดีขึ้นแล้ว ลูกชายคนเล็กของเธอถึงขั้นเคยได้เงินเดือนมาแล้วด้วยซ้ำ

จะมีก็แต่บ้านสามที่มีแค่ลูกสาวสองคน ไม่มีลูกชาย ในหมู่บ้านนอกจากจะโดนคนอื่นดูแคลนแล้ว ยังโดนรังแกได้ง่าย ยิ่งไปกว่านั้นทั้งลูกสามและสะใภ้สามต่างก็เป็นคนหัวอ่อน ไม่มีความเด็ดขาดพอจะค้ำจุนครอบครัวได้เลย

แม้คนในหมู่บ้านตระกูลหลินจะจิตใจค่อนข้างซื่อ แต่ความคิดกลับล้าหลังมาก คนไม่มีลูกชายมักจะโดนดูถูก

เดิมทีเธอคิดว่าการอยู่รวมกันในบ้านหลังเดียว ถึงไม่มีลูกชายก็ยังพึ่งพาพวกหลานชายได้ แม้หลานชายจะไม่ได้กตัญญูกับบ้านสามเหมือนพ่อแม่แท้ๆ แต่อย่างน้อยในสายตาคนนอกพวกเขาก็คือครอบครัวเดียวกัน คนข้างนอกจะได้ไม่กล้ารังแกบ้านสาม

ไม่นึกเลยว่าจะเกิดตัวป่วนบ้านพรรค์นี้ขึ้นมา

หวังดีด้วยไม่รู้คุณ เอาบุญคุณไปโยนให้หมากินแท้ๆ

โผล่มาก็ทวงไข่ไก่กับเธอ ทั้งยังบอกว่าในเมื่อซีซีได้กินไข่ไก่ เธอก็ต้องได้กินเหมือนกัน บอกว่าคนเป็นย่าจะลำเอียงไม่ได้

ไข่ไก่ที่ยัยหนูซีซีกินนั่น แม่เขาเย็บเสื้อผ้าแลกมาหรอก ใครอยากกินก็ให้แม่ตัวเองไปหามาสิ ดูซิว่ามีความสามารถแบบนั้นไหม ขอแค่มีปัญญา จะหามาได้เท่าไรแล้วกินให้หมด เธอก็ไม่คิดจะปรายตามองด้วยซ้ำ

ไม่ใช่ว่าตัวเองไม่มีปัญญา แล้วคอยแต่จะจ้องของในชามคนอื่น

คำว่า ‘แยกบ้าน’ ตกกระทบใส่หูทุกคนอย่างสะเทือนเลื่อนลั่น คนฟังต่างพากันสะดุ้งสุดตัว

แววตาของป้าสะใภ้ใหญ่ไหววูบ ก่อนจะรีบเก็บอาการอย่างรวดเร็ว

ลูกสาวคนรองของน้องสามมีนิสัยเหมือนประทัด แถมยังคอยจับจ้องบ้านสี่ตาเป็นมัน ไม่รู้ว่าบ้านสี่ไปทำอะไรให้โกรธแค้นนักหนา ถึงได้ทำตัวเหมือนหมาป่า ได้กลิ่นนิดเดียวก็พร้อมจะพุ่งเข้าไปขย้ำ

เธอแค่แกล้งเปรยเรื่องยัยหนูซีซีกินไข่ไก่ไปนิดหน่อย แล้วก็เป็นไปตามคาด เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมาจริงๆ

เมื่อก่อนเธอคิดว่าพวกลูกๆ โตแล้ว ลูกชายต้องสร้างบ้านแต่งเมีย ลูกสาวคนโตแต่งออกไปก็ต้องมีสินเดิมติดตัว ทั้งหมดต้องใช้เงินไม่น้อย

หากไม่แยกบ้านแล้วเบิกจากกองกลาง ยังไงบ้านใหญ่ก็ได้เปรียบเห็นๆ

ทว่าคราวก่อนเหล่าซื่อซื้อของหอบพะรุงพะรังกลับมาเป็นกอง แม่สามียังยิ้มจนหน้าบาน เจ้าตัวผลาญเงินนั่นไม่รู้ว่าใช้เงินไปเท่าไร พอเธอแกล้งถามลอยๆ ว่าหมดเงินไปเท่าไร แม่สามีกลับออกโรงปกป้อง แถมยังบอกว่าเหล่าซื่อซื้อของโดยไม่ได้ใช้เงินของที่บ้านสักเฟิน

หลอกใครกัน ไม่ใช้เงินที่บ้านแล้วเงินมันจะหล่นมาจากฟ้าให้เหล่าซื่อเก็บได้หรือไง

ไหนจะครั้งก่อนหน้านู้นอีก ที่เหล่าซื่อซื้อผ้ามา บ้านเธอกลับไม่ได้อานิสงส์อะไรเลยสักนิด

แม่เฒ่าทำเรื่องลำเอียงสิ้นดี เธอไม่พอใจเป็นที่สุด

บ้านสี่เอาเงินส่วนรวมไปซื้อของกินของใช้เข้าห้องตัวเอง แต่บ้านอื่นกลับไม่ได้อะไรติดมือเลยสักอย่าง

ขืนปล่อยไว้แบบนี้ มีหวังเงินคงโดนผลาญจนหมดเกลี้ยงก่อนลูกชายเธอจะได้แต่งเมียกันพอดี

ใครอยากเป็นไอ้หน้าโง่ก็เป็นไปเถอะ

เพียงแต่เธอจะออกหน้ารับบทคนเลวเองไม่ได้ ต่อหน้าพ่อแม่สามี เธอเป็นสะใภ้ใหญ่ที่รู้กาลเทศะและอยู่ในกรอบมาตลอด ความคิดเล็กคิดน้อยพวกนั้นถูกเก็บซ่อนเอาไว้อย่างมิดชิด เธอเสแสร้งมาตั้งยี่สิบปีแล้ว จะมาให้พ่อแม่สามีเกลียดเอาตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด

เพราะฉะนั้นบทคนเลวต้องให้คนอื่นเล่น

ตงจื้อ ลูกสาวคนรองของบ้านสามนี่แหละเหมาะที่สุด

ยังไงก่อนหน้านี้ตงจื้อก็ก่อเรื่องมาตั้งไม่รู้เท่าไร แม่เฒ่าไม่ชอบขี้หน้าอยู่แล้ว ยัยเด็กนั่นเองก็ไม่แคร์ โดนด่าอีกสักรอบจะเป็นไรไป

จะว่าไปเธอก็ถือว่าหวังดีนะ ยัยเด็กตงจื้อเคยเอ่ยปากเรื่องแยกบ้านมาก่อน คงอยากแยกบ้านอยู่เหมือนกันไม่ใช่หรือไง

ครั้งนี้เธอไม่ได้ลงมือทำอะไรเลยสักนิด แค่พูดเปรยๆ ไปไม่กี่คำ ใครใช้ให้คนพูดไม่ได้คิดแต่คนฟังเก็บไปคิดเองเล่า ต่อให้แม่เฒ่ามารู้ทีหลัง เธอก็แกล้งทำเป็นไม่ได้ตั้งใจได้

พอยัยเด็กตงจื้อคิดได้ ตอนนั้นก็คงแยกบ้านกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ดีไม่ดีอาจจะต้องมาขอบคุณเธอด้วยซ้ำ

ป้าสะใภ้ใหญ่แสร้งเกลี้ยกล่อมแม่เฒ่าไม่ให้ถือสากับเด็ก แต่คำพูดคำจาแอบเติมเชื้อไฟลงไปอย่างแนบเนียน

ป้าสะใภ้รองเล่นละครตบตาไม่ค่อยเก่ง รอยยิ้มบนหน้าแทบจะหุบไม่อยู่

ลุงใหญ่กับลุงรองในฐานะลูกชาย ย่อมต้องบอกแม่ว่าไม่แยกบ้าน

หลินเหล่าซื่อปรายตามองหลานสาวคนนี้ที่ดูแปลกไป เรื่องวุ่นวายสองสามครั้งหลังมานี้เขามองทะลุปรุโปร่งหมด ทุกครั้งล้วนพุ่งเป้ามาที่บ้านสี่ ลูกสาวเขากินไข่แค่ฟองเดียวยังก่อเรื่องได้ขนาดนี้ รู้บ้างไหมว่าไข่ฟองนั้นเป็นของตอบแทนที่คนอื่นให้เมียเขาเพราะช่วยตัดเย็บเสื้อผ้า

ลุงสามกับป้าสะใภ้สามตกใจจนคุกเข่าลงต่อหน้าแม่เฒ่าหลิน “แม่ อย่าแยกบ้านเลย ตงจื้อเด็กคนนี้มันเพ้อเจ้อไปเอง อย่าไปถือสามันเลยนะ”

แม่เฒ่าหลินกวาดสายตามองหน้าลูกๆ ทีละคน คราวนี้เธอตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว ครอบครัวนี้ต้องแยก! เธอหายใจหอบเหนื่อยพลางพูดว่า

“ในเมื่อพวกแกคิดว่าคนแก่อย่างฉันดูแลบ้านไม่ยุติธรรม ฉันก็จะไม่ยุ่งอีกต่อไป ฉันกับพ่อของพวกแกเหนื่อยยากมาเกินครึ่งชีวิต ถึงเวลาให้กระดูกแก่ๆ คู่นี้ได้พักผ่อนบ้างแล้ว

พวกแกทุกคนก็โตจนอายุอานามป่านนี้ มีปัญญาตั้งหลักปักฐานดูแลตัวเองได้แล้ว หลังจากนี้ชีวิตความเป็นอยู่จะเป็นยังไง จะกินอิ่มหรืออดอยาก ก็ขึ้นอยู่กับตัวเองทั้งนั้น

ตาเฒ่า แกมีความเห็นว่ายังไง”

ประโยคนี้ค่อนข้างยาว แม่เฒ่าหลินพูดรวดเดียวไม่ไหว จึงต้องเว้นวรรคไปสองช่วง

พ่อเฒ่าหลินพยักหน้าอย่างสุขุมหนักแน่น “แยก หลายปีมานี้ถึงแม่ของพวกแกจะไม่มีผลงานยิ่งใหญ่แต่ก็ตรากตรำเหน็ดเหนื่อย จัดการดูแลบ้านช่องให้ หาเมียให้พวกแก เลี้ยงดูส่งเสียพวกหลานๆ จนโต ถึงเวลาต้องพักผ่อนได้แล้ว”

พอคำนี้หลุดออกมา สีหน้าของคนแต่ละบ้านก็น่าดูชมพิลึก

มีทั้งแอบดีใจ มีทั้งโล่งอก มีทั้งเสียใจปนโกรธแค้น และมีทั้งเสียดาย

บ้านใหญ่กับบ้านสองย่อมยินดีที่จะแยกบ้าน นี่เป็นสิ่งที่พวกเธอตั้งตารอมาเนิ่นนาน

บ้านสามทั้งเสียใจทั้งโกรธแค้น ลุงสามยังคงคุกเข่าอยู่กับพื้นพลางพร่ำบอกว่าไม่แยกบ้าน

บ้านสี่กลับรู้สึกเสียดายนิดๆ และมีความรู้สึกอื่นที่บอกไม่ถูกปนเปกันไป เพราะถ้าแยกบ้านแล้วก็ต้องทำกับข้าว ล้างถ้วยล้างชาม ซักเสื้อผ้าเองทุกเมื่อเชื่อวัน

“พ่อ แม่ จะแยกบ้านกันจริงๆ เหรอจ๊ะ” อาเล็กอ้าปากค้าง ไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องถึงลามปามมาจนถึงขั้นนี้ได้ เธอรู้เรื่องความเปลี่ยนแปลงของหลานสาวคนที่สองบ้านสาม เมื่อก่อนเธอเคยใช้หลานสาวสองคนของบ้านสามซักเสื้อผ้าให้อยู่บ่อยๆ แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่สองคนนั้นเริ่มแข็งข้อขึ้นมา จนเธอเรียกใช้ไม่ได้อีก

ไม่เพียงเท่านั้น ทุกครั้งที่ปิดเทอมกลับมา แม่ของเธอก็มักจะบ่นเสมอว่าบ้านสามมีตัวป่วนโผล่มาคนหนึ่ง พอมีอะไรไม่สบอารมณ์ขึ้นมาก็ไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรหม จะหาเรื่องอาละวาดท่าเดียว

แน่นอนว่าอาเล็กไม่พลาดสายตาที่เห็นพี่สะใภ้ใหญ่ถอนหายใจอย่างโล่งอก ส่วนพี่สะใภ้รองยิ่งเกือบจะเก็บอาการดีใจไว้ไม่อยู่ ถึงขั้นต้องแอบหยิกตัวเองแรงๆ สักทีถึงจะไม่หลุดหัวเราะออกมา

ดูจากสีหน้าแล้วพวกเธอก็ล้วนอยากแยกบ้านกันทั้งนั้น ตัวเธอเองจะอยู่บ้านเยอะหน่อยก็แค่ช่วงปิดเทอมฤดูหนาวกับช่วงงานเกษตรยุ่ง นอกนั้นวันเสาร์ตอนเที่ยงถึงจะกลับมาถึงบ้าน พอเช้าตรู่วันจันทร์หรือเย็นวันอาทิตย์ก็ต้องกลับไปโรงเรียนแล้ว เวลาอยู่บ้านไม่นานนัก จึงไม่รู้ว่าบ้านที่เคยอยู่ดีๆ ทำไมถึงกลายมาเป็นแบบนี้ไปได้

ตอนแม่เฒ่าบอกว่าจะแยกบ้าน เธอยังนึกว่าเป็นแค่คำพูดประชดด้วยความโมโห แค่ยอมรับผิดแล้วพูดจาหวานหูเอาอกเอาใจให้แม่เฒ่าหายโกรธ เรื่องก็คงเงียบหายไปเอง

แต่พอพ่อเฒ่าเป็นคนเอ่ยปาก น้ำหนักคำพูดมันต่างกันลิบลับ ครอบครัวนี้แปดเก้าส่วนคงต้องแยกกันจริงๆ แน่แล้ว

ปกติแล้วพ่อเฒ่าจะไม่เข้ามายุ่งเรื่องในบ้าน ยึดหลักให้ผู้ชายจัดการเรื่องนอกบ้านและผู้หญิงดูแลเรื่องในบ้านมาโดยตลอด

พ่อเฒ่าหลินกับแม่เฒ่าหลินลงมือรวดเร็วฉับไว ในเมื่อคิดจะแยกบ้านแล้ว ก็แยกกันให้เร็วเสียเลยดีกว่า ไม่ต้องไปสนว่าจะปีใหม่หรือไม่ปีใหม่ แยกบ้านแล้วจะได้สงบสุข จึงสั่งการให้เหล่าซื่อไปเชิญหัวหน้ากองผลิตกับเลขาเฒ่ามาทันที