บทที่ 69 แยกบ้าน 2

หลินเหล่าซื่อเดินออกไปพร้อมกับหลินเฟิงผู้เป็นหลานชายคนโต

พอพ้นประตูบ้านมาได้ระยะหนึ่ง ทั้งสองคนก็แยกย้ายกันไป

หลินเหล่าซื่อไปเชิญหัวหน้ากองผลิตกับเลขาเฒ่า

ส่วนหลินเฟิงไปตามปู่เล็กซึ่งเป็นน้องชายของพ่อเฒ่าหลิน

หลานชายคนโตอย่างหลินเฟิงก็เหมือนคนส่วนใหญ่ในบ้านหลิน คือขยันขันแข็ง หนักเอาเบาสู้ ไม่ค่อยพูดจา และดูเป็นเด็กหนุ่มที่สุขุมมาก

คนบ้านหลินนอกจากหลินเหล่าซื่อแล้ว ทุกคนล้วนขยันทำมาหากินกันทั้งนั้น

ไม่อย่างนั้นคงไม่มีใครเอาไปนินทาหรอกว่า หน่อไม้เน่าโผล่มาจากกอไผ่งาม หมายถึงบ้านเฒ่าหลินล้วนดีหมด ทำไมถึงมีหลินเหล่าซื่อที่ทั้งตะกละทั้งขี้เกียจโผล่มาอยู่คนเดียวได้

แต่พักหลังมานี้ คนที่พูดจาค่อนแคะแบบนี้เริ่มลดน้อยลงไปมากแล้ว

ระหว่างที่สองคนออกไปตามคน คนที่อยู่บ้านก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ

ทุกคนต่างยังแทบไม่อยากเชื่อว่าจะเกิดขึ้นเร็วขนาดนี้ นึกว่าจะยังต้องยืดเยื้อทะเลาะกันไปอีกนาน

จากนั้นก็โดนแม่เฒ่าหลินสั่งให้ไปจัดแจงเตรียมข้าวของต่างๆ

พ่อเฒ่าหลินนั่งยองๆ อยู่ตรงธรณีประตูห้องโถงใหญ่ ดูดยาสูบเสียงดังป๊อกแป๊ก

หลี่ชุนซิ่งแวบกลับห้องไปดูว่าลูกสาวกินไข่ตุ๋นหมดหรือยัง

ไข่ตุ๋นถ้วยนี้ไม่ใช่ไข่ตุ๋นธรรมดาเสียแล้ว

ฤทธิ์เดชไม่เบาเลยทีเดียว

วันนี้ที่หลินตงจื้ออาละวาดจนแม่เฒ่าหลินจะแยกบ้านให้เด็ดขาด ก็เริ่มต้นมาจากไข่ฟองนี้นี่แหละ

ถ้าพูดกันตามนี้ ไข่ฟองนี้ก็ไม่ธรรมดาจริงๆ

ซีซีกะพริบตาปริบๆ ถามว่า “แม่ พวกเราจะแยกบ้านกันจริงๆ เหรอ”

หลี่ชุนซิ่งพยักหน้า “ปู่กับย่าของหนูครั้งนี้เอาจริงแล้วล่ะ ให้พ่อแกไปตามหัวหน้ากองผลิตกับเลขาเฒ่ามาเป็นพยานแล้ว”

ซีซีรู้ดีว่าบ้านหลินช้าเร็วก็ต้องแยกบ้าน หากไม่แยก หลินตงจื้อก็ไม่มีโอกาสทำของไปขายที่ตลาดมืด เธอย่อมต้องหาเรื่องจนได้ เพียงแต่ไม่นึกว่าจะระเบิดออกมาเพราะเรื่องแค่นี้

ตัวเธอเองก็แค่ป่วยไข้ธรรมดาๆ

กินอะไรไม่ลง แม่ก็เลยตุ๋นไข่ให้กินอย่างเรียบง่าย

ไม่นึกว่าจะโดนหลินตงจื้อฉวยไปเป็นข้ออ้างหาเรื่องโวยวาย

นี่คงจ้องหาจังหวะมานานแล้วสิไม่ว่า

ความเปลี่ยนแปลงของบ้านสี่ทุกคนต่างเห็นตำตา อยากจะจับผิดบ้านสี่ก็ต้องรอโอกาส

พอหาจุดบกพร่องไม่ได้จริงๆ ซีซีเลยกลายเป็นคนน่าสงสารที่โดนลูกหลงไปโดยปริยาย

แต่จะว่าไปก็ไม่แน่ใจนัก เมื่อก่อนหลินตงจื้อก็ทนเห็นเธอได้กินของดีๆ ไม่ได้อยู่แล้ว

คราวก่อนสอบกลางภาคเธอสอบได้ร้อยคะแนนเต็มทั้งสองวิชา ปู่กับย่าให้รางวัลเป็นไข่หนึ่งฟอง หลินตงจื้อขาดไปสองคะแนนจึงไม่ได้ร้อยเต็ม แต่ย่าก็ยังใจดีให้ไข่ไปฟองหนึ่ง ทว่าตั้งกฎไว้ว่า คราวหน้าต้องสอบได้ร้อยเต็มทั้งสองวิชาถึงจะได้รางวัลอีก

พอสอบปลายภาค หลินตงจื้อก็ยังทำไม่ได้ ขาดไปตั้งสี่คะแนน

ซีซีจึงได้ไข่เป็นรางวัลจากปู่กับย่ามาอีกฟอง

ได้ยินพี่รองเล่าว่า หลินตงจื้อโมโหจนร้องไห้โฮเชียวล่ะ

ด้วยนิสัยใจแคบของหลินตงจื้อ เป็นไปได้สูงทีเดียวที่เธอจะก่อเรื่องจนถึงขั้นแยกบ้านเพราะไข่เพียงฟองเดียว

แต่การแยกบ้านครั้งนี้ดูปุบปับง่ายดายเกินไป จนรู้สึกเหมือนไม่ใช่เรื่องจริง คล้ายเล่นขายของเสียมากกว่า

เธอรู้ดีว่าปู่กับย่าไม่อยากแยกบ้านขนาดไหน คนรุ่นเก่าย่อมไม่มีใครอยากเห็นครอบครัวแตกแยกกันทั้งนั้น

หลินซีซีสงสัยนักว่าหลินตงจื้อทำได้อย่างไร เธอเคยอ่านนิยายแนวย้อนยุคมาไม่น้อย ในหนังสือนั้นการแยกบ้านยากเย็นแสนเข็ญ ทำไมบอกจะแยกก็แยกได้ง่ายๆ แบบนี้ จะไม่มีอุปสรรคอื่นตามมาแน่นะ

หลี่ชุนซิ่งแค่แวะมาดู ทางโน้นยังมีเรื่องต้องทำ พูดคุยไม่กี่ประโยคก็ออกไปช่วยงานต่อ

เธอไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ แต่พี่ใหญ่กับพี่รองอยู่ตรงนั้น หลินซีซีตั้งใจว่าจะรอพี่ใหญ่กลับมาค่อยถามดู

ความจริงแยกบ้านก็ดีเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นหลินตงจื้อก็เหมือนงูพิษในที่มืด จ้องเขม็งมาตลอดเวลา ไม่รู้ว่าจะแว้งกัดเอาเมื่อไร

พอแยกบ้านไป ครอบครัวใหญ่ก็กลายเป็นญาติ ต่างคนต่างใช้ชีวิต ย่อมสงบสุขกว่า

หลินซีซีคำนวณดูว่าพ้นปีใหม่ไปตนเองก็อายุแปดขวบแล้ว ตามพี่ใหญ่พี่รองออกไปขุดผักป่า เก็บฟืน ช่วยทำงานให้มากขึ้น ชีวิตความเป็นอยู่ของบ้านเธอก็คงไม่เลว

ตัดภาพไปอีกทาง

หัวหน้ากองผลิตกับเลขาเฒ่ากำลังปรึกษาเรื่องงานกับสมุห์บัญชีอยู่พอดี หากเชิญแค่หัวหน้ากองผลิตกับเลขาเฒ่าแล้วละเลยสมุห์บัญชีไป เรื่องโง่ๆ ที่เป็นการล่วงเกินคนเช่นนี้หลินเหล่าซื่อไม่ทำแน่ จึงเอ่ยปากชวนสมุห์บัญชีมาด้วยกันเลย อย่างไรเสียก็แค่มาเป็นพยาน มีคนเพิ่มอีกคนหรือขาดไปคนก็ไม่ต่างกัน

สมุห์บัญชีตอบตกลงโดยไม่ต้องคิด

นับรวมปู่เล็กเข้าไปด้วยก็มีพยานทั้งหมดสี่คน

แต่ละคนล้วนเป็นคนเจนโลก ไม่มีใครถามเลยว่าอยู่ดีๆ ทำไมถึงคิดแยกบ้าน

อีกไม่นานก็จะปีใหม่แล้ว อย่างมากก็เหลือแค่ครึ่งเดือน มาแยกบ้านเอาช่วงนี้ย่อมแสดงว่าอยู่ร่วมกันต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ

ขอเพียงครอบครัวยังพอนั่งร่วมโต๊ะกินข้าวด้วยกันอย่างสงบได้ ก็คงไม่ถึงขั้นแยกบ้านก่อนปีใหม่แค่สิบกว่าวัน อย่างไรก็ต้องรอให้พ้นปีใหม่ไปก่อน

ในหมู่บ้านพวกเขาเห็นพี่น้องแตกคอกลายเป็นศัตรูกันมานับไม่ถ้วน ต่อให้แยกบ้านต่างคนต่างอยู่แล้วก็ยังตัดสัมพันธ์ เดินสวนกันก็สะบัดหน้าหนีไม่มองหน้ากัน แบบนั้นอย่าว่าแต่คนในครอบครัวเลย แทบไม่ต่างจากศัตรูคู่อาฆาต

บ้านตระกูลหลินที่ไม่มีการด่าทอทะเลาะวิวาท แยกบ้านกันอย่างเงียบเชียบเช่นนี้ถือว่าหาได้ยาก อย่างน้อยที่สุดก็ไม่เสียหน้า หากเอะอะโวยวาย คนนอกคงได้หัวเราะเยาะกันพอดี

บ้านของปู่เล็กก็แยกบ้านแล้วเช่นกัน จึงเข้าใจหัวอกของพ่อเฒ่าหลินกับแม่เฒ่าหลินดี พอมาถึงก็ไม่ได้ห้ามปราม เพียงเอ่ยว่า “คนโตก็แยกเรือน ไม้ใหญ่ก็แตกกิ่ง เจ้าใหญ่ เจ้าสอง เจ้าสาม เจ้าสี่ พ่อแม่ของพวกแกเลี้ยงดูพวกแกมาตั้งแต่เล็ก นึกถึงตอนเด็กๆ ว่าลำบากแค่ไหน บุญคุณพ่อแม่ห้ามลืมเด็ดขาด

ไม่ว่าจะแยกบ้านหรือไม่ ก็ยังเป็นครอบครัวเดียวกัน เลือดข้นกว่าน้ำ

ไม่ว่าครอบครัวไหนของพวกแกพี่น้องจะมีเรื่องเดือดร้อน อย่างไรก็เป็นพี่น้องคลานตามกันมา ช่วยเหลือกันได้ก็ต้องช่วย”

ลูกชายทั้งสี่คนของบ้านตระกูลหลินรีบขานรับทันที

อาเล็กยกชามชาสี่ใบเข้ามา รินน้ำให้พยานทั้งสี่คน และใส่ใบชาลงไปเล็กน้อย เหมาะเจาะสำหรับการต้อนรับแขกพอดี

ใบชานี้เป็นของที่ป้าใหญ่เคยเอามาฝากเมื่อก่อน คนในบ้านทำใจชงดื่มเองไม่ลง จึงเก็บไว้ใช้รับรองแขกโดยเฉพาะ

ทั้งสี่คนเห็นว่าเป็นน้ำชา พอยกขึ้นจิบดูก็รู้สึกว่าหายากอยู่ไม่น้อย

ชาวบ้านในชนบทไม่มีใครตัดใจซื้อของแบบนี้หรอก ปกติบ้านไหนมีธุระเชิญพวกเขาไป อย่างมากก็ได้แค่น้ำต้มสุก บ้านที่มีฐานะหน่อยถึงจะโรยน้ำตาลทรายขาวลงไปนิด การเอาน้ำชามาต้อนรับแขกถือว่าให้เกียรติกันมากแล้ว

หลังจากพูดคุยทักทายเปิดฉากกันไป เรื่องจริงจังก็เริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

สองสามีภรรยาบ้านใหญ่ สองสามีภรรยาบ้านสอง สองสามีภรรยาบ้านสาม และสองสามีภรรยาบ้านสี่ ต่างเบียดเสียดกันอยู่ในห้องโถงใหญ่

ห้องโถงใหญ่นั้นค่อนข้างกว้างขวาง ปกติมีคนอยู่ไม่กี่คน แต่วันนี้กลับมาอัดแน่นจนเต็มเอี้ยดไปหมด

พวกเด็กๆ ตามหลังมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่ในห้องจุคนไม่ไหว พวกเด็กโตหน่อยจึงเกาะขอบหน้าต่างชะโงกหน้ามองเข้ามาจากด้านนอก

พ่อเฒ่าหลินพูดเปิดก่อนสองสามประโยค ใจความโดยรวมคล้ายกับที่ปู่รองหลินพูด จากนั้นก็ส่งหน้าที่ให้แม่เฒ่าหลินพูดต่อ เขาไม่ได้ดูแลเรื่องในบ้านมาหลายปีแล้ว ในบ้านมีข้าวของอะไรบ้างก็ไม่แน่ใจนัก หากหลงลืมสิ่งใดไป ประเดี๋ยวพวกลูกๆ จะหาว่าเขาลำเอียง ให้คนนั้นมากไปคนนี้ได้น้อยไป

แม่เฒ่าหลินไม่พูดพล่ามทำเพลง เข้าประเด็นทันที

“ในบ้านเรามีอะไรบ้าง พวกแกทุกคนต่างก็รู้แก่ใจ ยายแก่อย่างฉันขอพูดคำไม่รื่นหูไว้ก่อน

พวกฉันสองคนผัวเมียมีความสามารถแค่นี้ จัดหาบ้านให้พวกแกอยู่ สู่ขอเมียให้ แล้วยังช่วยเลี้ยงดูลูกหลานรุ่นต่อไปจนโต ฉันทำเต็มที่ที่สุดเพื่อให้พวกแกได้สิ่งที่ดีที่สุดแล้ว จากนี้ไปถ้าไม่พอใจตรงไหนก็ไปหาซื้อเอาเอง อยากได้แบบไหนก็ไปจัดการหาเอาเอง ต่อไปพวกแกต้องดูแลรับผิดชอบชีวิตตัวเองกันแล้ว

ห้องที่แต่ละบ้านอยู่ก็ยกให้บ้านนั้นไป เรื่องนี้ไม่มีใครคัดค้านใช่ไหม”

คำพูดนี้แม้แต่พยานทั้งสี่คนได้ยินก็ยังเห็นพ้องว่าถูกต้อง พลันรู้สึกขึ้นมาว่าพ่อเฒ่าหลินกับแม่เฒ่าหลินลำบากมาไม่น้อยเลยจริงๆ

“ไม่มีครับ ทุกอย่างแล้วแต่แม่เลย” หลินเหล่าต้า ลูกรอง ลูกสาม และเหล่าซื่อรีบแสดงท่าทีทันที

แม่เฒ่าหลินพยักหน้า “ต่อไปก็เป็นเรื่องเงินในบ้าน”

พอได้ยินหัวข้อนี้ แต่ละบ้านต่างก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที ป้าสะใภ้ใหญ่กับป้าสะใภ้รองสบตากันด้วยความตื่นเต้น นี่สิถึงจะเป็นฉากสำคัญ ต่างฝ่ายต่างก็อยากรู้ว่าหลายปีมานี้ในบ้านเหลือเงินอยู่เท่าไร และจะแบ่งมาถึงมือพวกตนได้สักเท่าไร