บทที่ 70 แยกบ้าน 3

ด้านนอก

หลินตงจูงมือหลินซีซีแอบฟังอยู่ใต้ชายคาห้องโถง พอเห็นว่าหมวกของน้องเล็กเบี้ยวก็ช่วยขยับจัดให้เข้าที่

คนที่ไม่กลัวหนาวคนอื่นยังมีหลินลี่เซี่ยจากบ้านใหญ่ และหลินโซ่วจากบ้านรอง

ส่วนหลินหนานหาช่องเก่ง มุดเข้าไปอยู่ในห้องโถงเรียบร้อยแล้ว

หลินซีซีเหลือบไปเห็นกระหม่อมโผล่พ้นกำแพงลานบ้านขึ้นมา ตรงนั้นติดกับบ้านของพวกเสี่ยวหลานกับเสี่ยวฮวา

คนที่ชอบดูเรื่องสนุกของบ้านตระกูลหลินขนาดนี้ จะเป็นใครไปได้นอกจากยายไช่

ลำบากคนแก่ปูนนี้แท้ๆ ยังต้องทุลักทุเลปีนมาแอบดูเรื่องสนุกอีก

หลินซีซีกระตุกมือที่พี่ใหญ่จับอยู่ หลินตงหันมามอง เธอจึงชี้ไปทางกำแพงลานบ้าน

หลินตงล้วงหนังสติ๊กออกมาจากกระเป๋า หรี่ตาเล็งไปที่ต้นไม้ข้างตัวยายไช่ ดึงสายยางจนตึงแล้วปล่อยมือ เสียง ‘ฟิ้ว’ ดังแหวกอากาศ นกกระจอกบนต้นไม้ตกใจพากันกระพือปีกบินหนีพรึ่บพรั่บ

นอกกำแพงมีเสียงของหนักร่วงกระแทกพื้นดัง ‘ตุ้บ’ ตามด้วยเสียง ‘โครม’ สนั่น

เสียงก่นด่าอย่างเกรี้ยวกราดดังลอยมาทันควัน “โอ๊ยๆ ไอ้เด็กเวรตัวไหนวะ เกือบทำฉันตกลงมาคอหักตายแล้ว แม่เสี่ยวหลาน แกตายไปแล้วหรือไง ยังไม่รีบมาพยุงฉันขึ้นไปอีก โอ๊ยๆ เบาๆ หน่อยสิ ทำไมถึงได้แต่งสะใภ้งุ่มง่ามซุ่มซ่ามแบบแกเข้ามานะ”

หลินตง หลินซีซี หลินโซ่ว และหลินลี่ชุนที่อยู่ในลานบ้านต่างพากันเอามือปิดปากแอบหัวเราะ

พวกเขาจำได้ทันทีว่านั่นคือเสียงของยายไช่ข้างบ้าน

สมน้ำหน้า ใครใช้ให้มาเกาะกำแพงส่องเรื่องสนุกบ้านคนอื่นเขาล่ะ

เรื่องสนุกของบ้านพวกเขามันแอบดูกันได้ง่ายๆ เสียที่ไหน

ยายไช่มีลูกสะใภ้ช่วยพยุงจนลุกขึ้นยืนได้ พลางสูดปากครางซี๊ดคลึงก้นข้างซ้าย ซีกซ้ายของร่างกายเธอร่วงลงมากระแทกพื้นก่อนเพื่อน

“กระดูกแก่ๆ แทบจะหลุดเป็นชิ้นๆ บ้านตาหลินนี่ตั้งแต่หัวจรดท้ายไม่มีคนดีสักคน ไอ้เด็กเวร อย่าให้รู้นะว่าเป็นใคร แม่หลานนี ขยับม้านั่งไปตรงโคนกำแพงหน่อย พยุงฉันไว้ห้ามปล่อยมือเด็ดขาด พยุงให้มั่น ถ้าทำฉันร่วงอีก คืนนี้ไม่ต้องกินข้าว”

นี่หมายความว่าจะแอบฟังต่อ

โอกาสหายาก เรื่องสนุกของบ้านตาหลินไม่ได้มีให้ดูบ่อยๆ

ว่าแล้วก็พ่นคำด่าสวดส่งคนที่ใช้หนังสติ๊กยิงใส่เธอไปอีกยกใหญ่

ยายไช่อยากรู้นักว่าวันนี้บ้านตาหลินทะเลาะกันเรื่องอะไร ใครทะเลาะกับใคร ทำไมถึงทะเลาะกัน เคยบอกให้แม่เฒ่าหลินมาเรียนรู้วิธีจัดการคนจากตัวเองตั้งนานแล้ว

ตอนนั้นตัวเองหวังดีช่วยแนะวิธีให้กลับโดนด่าเปิง แม่เฒ่าหลิน สมน้ำหน้า

คิดมาถึงตรงนี้ ยายไช่ก็รู้สึกกระหยิ่มใจ ดูฝีมือการคุมบ้านของเธอเสียก่อน ทั้งในทั้งนอกไม่มีใครกล้าขึ้นเสียงใส่เธอสักคน แม่เฒ่าหลินน่ะคุมบ้านสู้เธอไม่ได้หรอก

ยายไช่ตวัดสายตาดุใส่ลูกสะใภ้ พอเห็นลูกสะใภ้หดคอทำท่าทางเสงี่ยมเจียมตัวเชื่อฟัง ยายไช่ถึงได้พอใจ ยิ้มอย่างลำพอง แล้วแอบเหยียบม้านั่งปีนขึ้นไปใหม่เงียบๆ

ในใจพลางก่นด่าแม่เฒ่าหลินไปด้วยว่าจะสร้างกำแพงบ้านสูงขนาดนี้ไปทำไม ทั้งหมู่บ้านไม่มีบ้านไหนสร้างกำแพงสูงเท่าบ้านสกุลหลินอีกแล้ว ไม่อย่างนั้นเมื่อกี้เธอคงไม่เหยียบม้านั่งไม่มั่นจนร่วงลงไปหรอก

…

แม่เฒ่าหลินหยิบถุงเงินออกมาจากหีบไม้เหน็บไว้กับตัวตั้งแต่ตอนใช้ให้ลูกชายคนเล็กไปตามหัวหน้ากองผลิตกับเลขาเฒ่าแล้ว

เธอหยิบเงินออกมาต่อหน้าทุกคน พลางนับพลางเอ่ยขึ้น “บ้านเราเพิ่งจะเริ่มมีเงินเหลือเมื่อปีก่อน เป็นเพราะสวรรค์เมตตาถึงพอเก็บหอมรอมริบได้บ้าง

เมื่อก่อนทำไมบ้านเราถึงเก็บเงินไม่ค่อยอยู่ พวกแกก็รู้อยู่แก่ใจ รุ่นลูกรุ่นหลานเกิดติดๆ กัน เด็กเยอะปานนั้น ตอนท้องก็ต้องเจียดไข่ไก่ให้กินบำรุงอยู่เรื่อย

พอเด็กคลอดก็ต้องให้นม วันๆ ทำแต้มแรงงานได้ไม่กี่แต้ม แถมเด็กเล็กก็ยังต้องกินอาหารเสริมอีก

ลูกของแต่ละบ้านก็โตมาเหมือนๆ กัน มีบ้านไหนบ้างไม่ได้ส่งเสียให้เรียนหนังสือ นี่ก็เป็นค่าใช้จ่ายก้อนโตทั้งนั้น เรื่องนี้พวกแกรู้แก่ใจดีใช่ไหม”

“รู้แก่ใจ รู้แก่ใจจ้ะแม่” ป้าสะใภ้รองเบิกตากว้างเท่ากระดิ่งทองเหลือง แววตาวาววับ

ในใจนึกรำคาญที่แม่สามีพูดจาอารัมภบทดักคอยืดยาว ใจจริงแทบอยากโพล่งออกไปว่าแบ่งเงินเถอะ จะมารื้อฟื้นเรื่องเก่าซากอ้อยพวกนี้ทำไม แบ่งเงินสิสำคัญที่สุด ทว่าคำพวกนี้ก็ได้แต่คิดอยู่ในใจ

แม่เฒ่าหลินปรายตามองลูกสะใภ้รองแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ “เมื่อปีก่อนทั้งปี บ้านเราเหลือเงิน 123 หยวน 6 เหมา 4 เฟิน ปีที่แล้วทั้งปีเหลือ 151 หยวน 8 เหมา ส่วนปีนี้เหลือเยอะที่สุด มี 167 หยวนถ้วน รวมทั้งหมดเป็นเงิน 442 หยวน 4 เหมา 4 เฟิน พวกแกลองคิดบัญชีนี้ดูสิว่าฉันคิดถูกไหม”

สมุห์บัญชีของหมู่บ้านนั่งอยู่ตรงนั้นพอดี จึงยิ้มพลางเอ่ยว่า “พี่สะใภ้ บัญชีนี้พี่คิดไม่ผิดหรอก”

แม่เฒ่าหลินยิ้มให้สมุห์บัญชี แล้วพูดต่อ “เงินก้อนนี้แบ่งออกเป็นห้าส่วน พวกแกสี่บ้านได้บ้านละส่วน ฉันกับตาเฒ่าเอาไว้ส่วนหนึ่ง พวกแกไม่มีใครคัดค้านใช่ไหม”

ป้าสะใภ้ใหญ่ดีดลูกคิดในใจปุ๊บก็รู้สึกทันทีว่าบ้านตัวเองเสียเปรียบ ได้แบ่งแค่ 88 หยวนกว่าๆ เธอคิดไว้ว่าอย่างน้อยๆ ก็น่าจะได้สักร้อยกว่าหยวนขึ้นไป

เงินแค่ 88 หยวน ลูกชายคนโตจะสร้างบ้านแล้วยังต้องสู่ขอเมียอีก ค่าใช้จ่ายสารพัดพวกนี้มันจะไปพออะไร

ขาดทุน ขาดทุนแท้ๆ ไม่ใช่แค่ขาดทุนธรรมดา แต่ขาดทุนย่อยยับเลยต่างหาก

ด้านป้าสะใภ้รองตื่นเต้นจนเนื้อเต้น ไม่นึกเลยว่าจะได้ตั้ง 88 หยวน คุณพระช่วย ใช้ชีวิตมาครึ่งค่อนคน เธออุตส่าห์กระเหม็ดกระแหม่แอบเก็บเงินส่วนตัวไว้ได้แค่ 5 หยวน

เงินส่วนแบ่ง 88 หยวนบวกกับอีก 5 หยวน ก็เป็น 93 หยวน แม่เจ้าโว้ย เงินเยอะขนาดนี้เชียว

ส่วนทางบ้านสาม ลุงสามเอาแต่ก้มหน้า มองแม่แจกแจงบัญชีทีละรายการด้วยความรู้สึกผิดเต็มประดา บ้านต้องมาแตกแยกก็เพราะบ้านสาม เขาช่างเป็นคนบาปของตระกูลหลินจริงๆ

ป้าสะใภ้สามบิดนิ้วไปมาด้วยความกระวนกระวายใจ บ้านจะแยกกันจริงๆ หรือ ก่อนแต่งงานเธอเชื่อฟังแม่ พอแต่งงานก็เชื่อฟังแม่สามี ถ้าไม่มีแม่สามีคอยกุมบังเหียน ต่อไปจะตัดสินใจอะไรเองเป็นเล่า

หลินตงจื้อค่อนข้างประหลาดใจ ไม่คิดว่าย่าจะยอมควักเงินออกมาแบ่งเยอะขนาดนี้ ตามนิสัยของย่าแล้ว อย่างไรก็ต้องแอบซุกเงินไว้ส่วนหนึ่งแน่

ย่าคงไม่ได้ยังซ่อนไว้อีกก้อนหรอกนะ

ชาติก่อนไม่ได้แยกบ้าน เธอเลยไม่รู้ว่าย่ามีเงินเก็บอยู่เท่าไรกันแน่

แต่ต้องไม่น้อยไปกว่าตอนนี้แน่ๆ

ชาติก่อนหลินเฟิงลูกพี่ลูกน้องบ้านใหญ่แต่งสะใภ้เข้าบ้านอย่างยิ่งใหญ่ ถึงขั้นสร้างห้องอิฐกระเบื้องขึ้นมาห้องหนึ่ง แถมยังสั่งทำเฟอร์นิเจอร์ใหม่ยกชุด

หลินโซ่วบ้านรองแต่งงานก็เสียเงินไปไม่น้อยเหมือนกัน

อาเล็ก… ตอนอาเล็กแต่งงานกับคนคนนั้นก็ได้สินเดิมไปตั้งเยอะแยะ

พอหลินตงจื้อคิดถึงตรงนี้ ในใจก็ยิ่งผูกใจเจ็บ ทั้งที่ที่บ้านไม่ได้ขัดสนเงินทอง ทำไมถึงต้องหวังสินสอดสูงๆ แล้วจับเธอแต่งให้ไอ้แก่กินเมียคนนั้นด้วย

ถ้าไม่ใช่เพราะสินสอดก้อนนั้น เธอคงไม่ต้องรังเกียจเรื่องไอ้แก่นั่นกินเมียจนต้องหนีออกจากบ้าน และคงไม่ต้องมีบั้นปลายชีวิตที่น่าเวทนาแบบนั้น

ส่วนบ้านสี่ หลินเหล่าซื่อไม่มีท่าทีเดือดเนื้อร้อนใจเลยสักนิด อย่างไรเสียแม่ก็ไม่มีทางยอมให้เขาเสียเปรียบอยู่แล้ว จึงพูดแค่ว่าทุกอย่างแล้วแต่แม่

ป้าสะใภ้ใหญ่อารมณ์บูดบึ้ง รู้สึกว่าบ้านตัวเองเสียเปรียบอย่างหนัก จึงส่งสายตาให้ลุงใหญ่

ลุงใหญ่: “แม่ ต่อไปแม่กับพ่อไปอยู่กับบ้านใหญ่นะ”

ลุงรองกับลุงสามก็รีบเสนอตัวทันควัน ต่างคนต่างแย่งกันขอให้พ่อกับแม่ไปอยู่กับตน

หลินเหล่าซื่อหัวเราะร่าพลางพูดว่า “พ่อ แม่ ไปอยู่กับบ้านสี่เถอะ ผมกับชุนซิ่งยังอายุน้อยไม่ค่อยประสีประสา เจ้าตัวแสบอีกสามคนก็ดื้อเป็นลิงเป็นค่าง พ่อกับแม่ต้องมาคอยคุมพวกเราถึงจะถูก”

เห็นลูกชายทั้งสี่คนแย่งกันออกปาก แม่เฒ่าหลินย่อมดีใจอยู่ในอก จึงพูดว่า “ฉันกับพ่อพวกแกยังไม่ได้แก่จนขยับไม่ไหว รอให้ถึงวันที่ขยับไม่ไหวจริงๆ ค่อยว่ากันเถอะ”