บทที่ 71 แยกบ้าน 4

ป้าสะใภ้ใหญ่เริ่มร้อนใจขึ้นมา เดิมทีเธอไม่อยากแยกบ้านเพราะไม่อยากให้มีพ่อผัวแม่ผัวคอยกดหัวอยู่

แต่ตอนนี้กลับอยากให้พ่อผัวแม่ผัวมาอยู่กับบ้านใหญ่ใจจะขาด ถึงเวลาสร้างบ้านให้ลูกชายแต่งเมียแล้วเงินไม่พอมือ พ่อผัวแม่ผัวมีเงินติดตัว จะทนดูหลานชายคนโตไม่มีปัญญาแต่งเมียโดยไม่ยื่นมือเข้าช่วยเชียวหรือ

มานึกเสียใจตอนนี้ก็สายเกินไปแล้ว

ทำได้แค่ลดความสูญเสียให้เหลือน้อยที่สุด

ป้าสะใภ้ใหญ่ออกปาก “แม่ แม่กับพ่อมาอยู่กับบ้านใหญ่เถอะ ฉันกับพ่อของเสี่ยวเฟิงก็หวังให้พวกแม่มาอยู่ด้วยกันนะ พ่อกับแม่มีลูกชายตั้งสี่คน จะพึ่งไม่ได้สักคนเชียวหรือ วันหน้าพวกเขาสี่พี่น้องเดินออกไปมีหวังโดนคนชี้หน้าด่าลับหลังกันพอดี”

แม่เฒ่าหลินกระตุกมุมปาก “ตัดสินใจตามนี้แหละ ฉันกับพ่อแกจะพาน้องเล็กไปอยู่ด้วยกัน ถ้าพวกแกไม่สบายใจจริงๆ ไว้ภายหน้าน้องเล็กออกเรือน ฉันกับพ่อแกไม่มีปัญญา พวกแกที่เป็นพี่ชายพี่สะใภ้ก็ช่วยสมทบของแต่งงานให้หล่อนเยอะหน่อยก็แล้วกัน”

ป้าสะใภ้ใหญ่คิดในใจ ประโยชน์ไม่ได้สักนิดยังต้องควักเงินออกไปอีกหรือ

เสียทั้งขึ้นทั้งล่องแท้ๆ

นี่เธอโง่ไปได้ยังไงกัน

แม่เฒ่าหลินพูดแบบนี้ คนอื่นก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก

หลินเหล่าซื่อตอนนี้ก็ไม่ได้พูดอะไร ไม่เป็นไร ยังไงพ่อกับแม่ก็รักเขา ถึงเวลาเขาเอาเสบียงไปร่วมวงกินข้าวกับพ่อแม่ก็ได้

ห้องกับเงินแบ่งลงตัวแล้ว ต่อไปก็เป็นพวกข้าวของเครื่องใช้

หลี่ชุนซิ่งไม่คิดจะฟังต่อ ท่ามกลางหิมะหนาวเหน็บแบบนี้จะให้พยานตั้งหลายคนมาเสียเที่ยวไม่ได้ ต้องทำกับข้าวสักสองสามอย่างเลี้ยงข้าวพวกเขาสักมื้อ ตรงนี้มีหลินเหล่าซื่ออยู่แล้ว เธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่งพูดอะไรไม่ได้มาก จึงหันหลังเดินไปช่วยงานในครัว

พอพ้นประตูออกมาก็เห็นลูกชายคนโตจูงลูกสาวคนเล็กที่ห่อตัวจนเหมือนลูกหมี ตัวยังรุมๆ อยู่แท้ๆ ก็ยังไม่ยอมพลาด

หลี่ชุนซิ่งยื่นนิ้วไปจิ้มหน้าผากลูกสาว

หลินซีซี่ยิ้มประจบ

หลี่ชุนซิ่งจนปัญญาจะว่า จึงปล่อยเธอไป ยัยหนูเป็นเด็กรู้ความ รู้จักคิดเองได้

ลี่ชุนบ้านใหญ่กับลี่ชิวบ้านรองกำลังง่วนอยู่ในครัว พอหลี่ชุนซิ่งมา เด็กสาวทั้งสองคนก็พากันถอนหายใจโล่งอก ปกติพวกเธอแค่เป็นลูกมือ วันนี้มีแขกอยู่ อาสะใภ้สี่มาก็มีคนเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงแล้ว

ระหว่างที่หลี่ชุนซิ่งทำกับข้าว ก็เลือกชามที่ไม่มีรอยบิ่นออกมาหลายใบ ของบ้านสี่ห้าคน แล้วก็ของพ่อเฒ่าแม่เฒ่ากับอาเล็ก คนละใบ เลือกเอาใบที่มีตำหนิน้อยที่สุด

ในเมื่อแยกบ้านแล้ว ย่อมต้องแบ่งให้ชัดเจน ถ้วยชามตะเกียบก็ต้องแบ่ง

ติดแค่ว่ากระทะในบ้านไม่รู้จะแบ่งยังไง

ที่บ้านมีกระทะเหล็กสองใบ

ใบที่ใหญ่หน่อย ปกติใช้หุงข้าวผัดกับข้าว

ส่วนกระทะอีกใบ ขอบกระทะมีรูเล็กๆ รูหนึ่ง แต่ปะซ่อมแล้ว ใช้งานได้ตามปกติไม่มีปัญหา

หลี่ชุนซิ่งกำลังคิดเรื่องนี้อยู่ แม่เฒ่าหลินก็เริ่มพูดเรื่องกระทะขึ้นมาพอดี

“กระทะสองใบในบ้านเรา พ่อพวกแกควักเงินก้อนโตซื้อมาตอนโน้น มีแค่สองใบแบ่งไม่พอหรอก ให้ใครก็ไม่เหมาะ พวกแกยังหนุ่มยังแน่น วันหน้ามีเงินค่อยซื้อใหม่ ฉันกับพ่อแกแก่แล้ว ยังพอเก็บแต้มแรงงานได้อีกสองสามปี กระทะใบใหญ่กว่านั้นฉันกับพ่อแกจะเก็บไว้

ส่วนใบที่เหลือนั้นพวกแกแต่ละบ้านผลัดกันใช้ละกัน ยังไงกระทะก็ไม่ใช่ของที่จะซื้อหากันได้ในเร็ววัน คนเรายังไงก็ต้องกินข้าว ของอย่างอื่นจะมีหรือไม่มีก็ได้ แต่ไม่มีกระทะน่ะไม่ได้

ฉันแบ่งแบบนี้ใช้ได้ไหม ใครมีความเห็นอะไรก็พูดมาตอนนี้เลย อย่าให้ถึงเวลาผ่านไปแล้วมาบ่นกระปอดกระแปดทีหลัง

ยังไงกระทะใบนี้ก็เป็นของทุกคน มีสิทธิ์ใช้กันหมด แน่นอนว่าถ้ามีหนทางอื่นจะไม่ใช้ก็ได้”

ป้าสะใภ้ใหญ่กับป้าสะใภ้รองไม่มีความเห็น แบบนี้ดีที่สุดแล้ว ซื้อกระทะต้องใช้ตั๋วสินค้าอุตสาหกรรม ที่บ้านไม่มีคนทำงานโรงงานหาตั๋วยาก อีกอย่างกระทะก็ไม่ใช่ถูกๆ แบบนี้ดีที่สุดแล้ว

“ไม่มีความเห็นก็ดี ถ้วยชามตะเกียบคนละหนึ่งชุด ถึงเวลาแบ่งเสบียงแล้ว เสบียงที่เพิ่งแบ่งมาหลังฤดูใบไม้ร่วงปีนี้อยู่ในห้องพวกฉัน ในห้องใต้ดินมีผักกาดขาว หัวไชเท้า ผักแห้งอะไรพวกนั้น ก็แบ่งออกเป็นห้าส่วนเหมือนกันทั้งหมด” แม่เฒ่าหลินกล่าว

ป้าสะใภ้ใหญ่พูดขึ้น “แม่ แบ่งเสบียงเท่ากันมันไม่ค่อยยุติธรรมไปหน่อยหรือ บ้านใหญ่นอกจากยัยเด็กเสี่ยวเซี่ยแล้วต่างก็ออกไปทำแต้มแรงงานกันหมด พวกเราสี่คนทำแต้มแรงงาน เด็กโตสองคนนั้นกินไม่ใช่น้อยๆ แบ่งได้น้อยจะไม่พอกินเอานะ

แม่ดูบ้านสี่สิ มีแค่น้องสี่กับน้องสะใภ้สี่สองคนที่ทำแต้มแรงงาน ตงตง หนานหนาน ซีซี อายุยังน้อยทำแต้มแรงงานไม่ได้ กินเสบียงไม่ได้เยอะขนาดนั้น

แล้วก็บ้านสาม มีเด็กผู้หญิงสองคน เด็กผู้หญิงกินน้อย ไม่ได้กินจุเท่าเด็กผู้ชาย เสบียงนี้พอจะเจียดให้บ้านใหญ่สักหน่อยได้ไหม”

หลินเหล่าซื่อพูดอย่างสบายอารมณ์ “พี่สะใภ้ใหญ่ ถ้าพวกผมเจียดเสบียงให้พี่ พวกผมก็ไม่พอกินสิ เด็กบ้านผมสองคนอยู่ในวัยกำลังกินกำลังนอน เด็กผู้ชายวัยนี้กินจนพ่อแม่แทบหมดตัว น้องชายอย่างผมมันไร้ความสามารถ นี่มันเสบียงช่วยชีวิตของบ้านสี่นะ ไม่เจียดให้ใครทั้งนั้นแหละ”

พูดจาเสียไพเราะ ฟังดูเหมือนบ้านใหญ่เสียเปรียบนักหนา

หลินเฟิงกับหลินลี่ชุนของบ้านใหญ่ก็เพิ่งเริ่มทำงานเมื่อสองปีนี้เอง ก่อนหน้านี้ทั้งสองคนเรียนหนังสือ ไม่ใช่ว่าบ้านตระกูลหลินส่งเสียเหมือนกันหรือไง

หลินตงจื้อเห็นพ่อกับแม่ของเธอไม่พูดอะไรสักคำ ทำท่าเหมือนยอมให้ย่าเป็นคนตัดสินใจทั้งหมด “เสบียงบ้านหนูก็ไม่พอกิน ไม่เจียดให้หรอก”

แม่เฒ่าหลินโบกมือ ไม่พูดถึงประเด็นนี้อีก

“ฉันกับพ่อแกเลี้ยงดูพวกแกจนโต แต่งเมีย ดูแลหลานชายหลานสาว ถือว่าหมดภาระแล้ว

ต่อไปในแต่ละปีหลังแบ่งเสบียงแล้ว ให้พวกแกเอาแป้งขาวมาให้พวกฉันคนละหนึ่งชั่ง ธัญพืชหยาบคนละห้าชั่ง แถมด้วยเงินกตัญญูสองหยวน พวกแกมีความเห็นอะไรกันไหม”

เรื่องนี้แม้ในใจป้าสะใภ้ใหญ่กับป้าสะใภ้รองจะไม่อยากให้ แต่มีทั้งหัวหน้ากองผลิต เลขาเฒ่า และสมุห์บัญชีอยู่ด้วย จึงได้แต่พยักหน้าตกลง

“สมควรแล้ว พ่อกับแม่เหนื่อยยากมาทั้งชีวิต เป็นหน้าที่ของพวกเราที่ต้องกตัญญู” ป้าสะใภ้ใหญ่กล่าว

“ในเมื่อพวกแกเห็นพ้องต้องกัน ก็แบ่งกันตามนี้ละกัน รอถึงต้นฤดูใบไม้ผลิปีหน้าแต้มแรงงานก็คิดเป็นของพวกแกแต่ละคนไป จากนี้พวกแกพี่น้องจะใช้ชีวิตกันอย่างไรก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของแต่ละคน ใกล้จะปีใหม่แล้ว เสบียงทั้งหมดก็แบ่งให้พวกแกไป พอถึงปีใหม่ทั้งครอบครัวค่อยมากินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันสักมื้อ” แม่เฒ่าหลินทอดถอนใจ

แต่ละบ้านย่อมตกลงอยู่แล้ว

ป้าสะใภ้รองเตือนอย่างกล้าๆ กลัวๆ “แม่ ยังมีหมูปีใหม่ที่ยังไม่ได้แบ่งเลย”

แม่เฒ่าหลินตบหน้าผากฉาด “ฉันลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไงเนี่ย ในเมื่อจะแบ่ง ก็แบ่งให้มันเด็ดขาดเรียบร้อยไปเลย รอเชือดหมูปีใหม่แล้ว ก็แบ่งตามนี้เหมือนกัน

แม่ไก่ในบ้านไม่แบ่งให้พวกแกนะ รอต้นฤดูใบไม้ผลิฟักลูกไก่ออกมาแล้วจะให้พวกแกเอาไปเลี้ยงบ้านละสามตัว”

ข้อดีของการแยกบ้านก็คือทุกบ้านสามารถเลี้ยงไก่เองได้แล้ว

ยังมีของบางอย่างที่แบ่งไม่ได้ เช่น ถังน้ำ กะละมังน้ำ กระบวยตักน้ำอะไรพวกนั้น แต่ของพวกนี้หาได้ทั่วไป ไม่ใช่ของมีค่าอะไร สามารถไปตัดไม้มาแล้วไหว้วานช่างไม้ช่วยทำให้ ให้ธัญพืชหยาบเป็นสินน้ำใจตอบแทนสักหน่อยก็พอ

แบ่งบ้านเสร็จเรียบร้อย ทางด้านหลี่ชุนซิ่งก็ผัดกับข้าวเสร็จพอดี จึงเดินมาดูสถานการณ์ที่ห้องโถงใหญ่

พ่อเฒ่าหลินเอาเหล้าที่หลินเหล่าซื่อซื้อมาให้ยกออกมาเลี้ยงทุกคน

พอป้าสะใภ้ใหญ่กับป้าสะใภ้รองไปเอาถ้วยชามตะเกียบที่ห้องครัว ก็พบว่าชามที่เหลืออยู่ถ้าไม่ร้าวก็บิ่น ฟังจากพวกลูกสาวบอกว่าชามดีๆ โดนอาสะใภ้สี่ของพวกเธอคัดเอาไปหมดแล้ว

ป้าสะใภ้ใหญ่โกรธจนปวดตับ รู้สึกว่าครั้งนี้ตนเองทำพลาดมหันต์ ประโยชน์ไม่ได้สักนิด แถมยังเหนื่อยเปล่าให้คนอื่นมาชุบมือเปิบไปเสียได้

ป้าสะใภ้รองบ่นพึมพำ แอบด่าหลี่ชุนซิ่งในใจว่าเจ้าเล่ห์นัก เธอยังไม่ทันตั้งตัว อีกฝ่ายก็เลือกชามดีๆ ไปหมดแล้ว

ช่วยไม่ได้ จำต้องเลือกๆ เอาจากชามที่เหลืออยู่

ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องรีบลงมือ ไม่อย่างนั้นคงโดนพี่สะใภ้ใหญ่แย่งไปหมดแน่