บทที่ 72 เชือดหมูปีใหม่

หลี่ชุนซิ่งพาหลานสาวสองคนจากบ้านอื่นช่วยกันทำกับข้าวออกมาจนครบสี่อย่าง

ผัดผักป่าแห้ง ผัดมันฝรั่งเส้น ผัดเห็ดแห้ง และผัดหน่อไม้แห้งเส้น

ในฤดูหนาวแบบนี้ รวมกับข้าวได้ถึงสี่อย่างก็นับว่าไม่ง่ายเลย

หัวหน้ากองผลิต เลขาเฒ่า สมุห์บัญชี และปู่รองหลินพอมองกับข้าวแล้วก็รู้ว่านี่คือการต้อนรับระดับสูงสุดในยามนี้แล้ว ในใจจึงพึงพอใจอย่างยิ่ง

ยิ่งบวกกับเหล้าที่พ่อเฒ่าหลินหยิบออกมา ทุกคนได้จิบกันคนละจอก นอกจากพ่อเฒ่าหลินที่อารมณ์ไม่ค่อยดีแล้ว คนอื่นต่างก็อิ่มเอมเบิกบานใจ

บ้านแยกกันเรียบร้อยแล้ว ยังมีของกระจุกกระจิกอีกนิดหน่อย เช่น ไม้ขีดไฟ ฟืน อะไรทำนองนี้ ตอนนี้ก็ใช้ร่วมกันไปก่อน เมื่อใช้หมดแล้วแต่ละบ้านค่อยหามาเตรียมไว้เอง

อาเล็กอยู่เป็นเพื่อนแม่เฒ่าหลิน เธอเพิ่งตระหนักได้ว่าต่อไปเวลาตัวเองกลับมาคงต้องซักผ้าทำกับข้าวเองแล้ว ความแตกต่างหลังแยกบ้านเห็นผลเร็วขนาดนี้เชียว เมื่อก่อนงานพวกนี้พี่สะใภ้ในบ้านจะผลัดกันทำ

แม่เฒ่าหลินอารมณ์ยังถือว่าใช้ได้ นางเตรียมใจเรื่องแยกบ้านไว้ตั้งนานแล้ว จึงรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก ตัวเบาหวิวเสียด้วยซ้ำ

วุ่นวายกันอยู่อย่างนี้จนฟ้าเกือบมืด

เสบียงอาหารแบ่งไปตามบ้านหมดแล้ว มื้อกลางวันกับมื้อเย็นจึงรวบยอดกินพร้อมกันทีเดียว

หลี่ชุนซิ่งไม่ได้รีบร้อนไปทำกับข้าว

เธอจัดแจงเสบียงที่เพิ่งแบ่งได้มาในห้องของตัวเอง

มันฝรั่ง มันเทศ ผักกาดขาวอะไรพวกนั้นแบ่งเสร็จแล้วก็ยังวางอยู่ที่เดิม ใส่ไว้ในเข่ง แต่ละบ้านต่างก็มองเข่งของตัวเองไม่ต่ำกว่าหลายสิบรอบ คุ้นเคยจนถึงขั้นที่ว่าหากใครมาขยับไปแม้แต่หัวเดียวก็ยังดูออก

หลี่ชุนซิ่งง่วนเก็บกวาดอยู่พักหนึ่ง ก้มตัวอยู่นานจนปวดเมื่อยไปทั้งร่าง จึงหยิบม้านั่งข้างๆ มานั่งลง “ไม่นึกเลยว่าจะแยกบ้านกันเร็วขนาดนี้ ต่อไปฉันก็อู้ไม่ได้แล้วน่ะสิ”

พอพูดจบ เธอก็รู้สึกตัวทันทีว่าท่าทีของตัวเองไม่ถูกต้อง จึงเตือนสติตัวเองว่าต้องขยัน ต้องไม่กลัวความลำบาก ต้องทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดีให้ลูก

หลินซีซีแอบหัวเราะอยู่ข้างๆ แม่ของเธอสีหน้าหลากหลายอารมณ์ดีจัง

หลินหนานลูบท้องตัวเองอยู่ด้านข้าง “แม่ ผมหิวจัง วันนี้กินอะไรกัน”

“งั้นแม่ไปทำกับข้าวนะ ตงตงไปเอาหัวมันกับมันฝรั่งที่ห้องใต้ดินมาอย่างละสองหัว ตงตง ลูกรู้ใช่ไหมว่าหัวมันกับมันฝรั่งที่บ้านเราแบ่งมาอยู่ในเข่งไหน” หลี่ชุนซิ่งตักแป้งข้าวโพดกลับมาพลางเอ่ยถาม

เดี๋ยวจะต้มซุปหัวมันใส่แป้งข้าวโพด แล้วก็ผัดมันฝรั่งเส้นสักสองหัว แยกบ้านวันแรก ปรับปรุงอาหารการกินให้ดีขึ้นหน่อย ผัดไข่สักสองฟอง โรยต้นหอมซอยเยอะๆ ด้วย

หลินตง “ผมรู้ครับแม่ ผมจะไปเดี๋ยวนี้”

หลี่ชุนซิ่งพยักหน้า แล้วเดินไปทำกับข้าวในครัว

เธอลืมไปสนิทว่า ตอนนี้กระทะในครัวสี่บ้านต้องใช้ร่วมกัน ชุลมุนวุ่นวายทีเดียว

ป้าสะใภ้ใหญ่ทำกับข้าวเสร็จ ป้าสะใภ้รองกับป้าสะใภ้สามก็ยืนต่อคิวรออยู่

หลี่ชุนซิ่งตั้งใจจะใช้หม้อดินต้มซุป จึงเดินกลับเข้าห้องไปเอาหม้อดิน พอดีหลินเหล่าซื่อเห็นเข้า เธอจึงเล่าให้ฟัง

หลินเหล่าซื่อรับเอาแป้งข้าวโพดกับหัวมันและมันฝรั่งในมือเธอมา แล้วเดินไปตักแป้งข้าวโพดเพิ่มอีกหน่อย หยิบไข่อีกสองฟอง พลางบอกไม่ต้องให้เธอมายุ่ง รอเวลากินข้าวอย่างเดียวก็พอ

หลี่ชุนซิ่งไม่รู้ว่าผู้ชายของเธอจะทำอะไร แต่ก็รู้พิษสงความเอาตัวรอดของเขาดี เลยหันไปทำอย่างอื่นแทน

หลินหนานหิวจนไส้จะกิ่วอยู่แล้ว ด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึงจูงมือหลินซีซีเดินตามพ่อไป ดูว่าพ่อจะทำกับข้าวให้สุกได้อย่างไร

หลินเหล่าซื่อเดินตรงดิ่งไปที่เรือนหลัก เอ่ยปากอย่างไม่เกรงใจว่า “แม่ ปกติแม่เป็นคนกะปริมาณให้ตลอด ชุนซิ่งก็ไม่รู้เรื่องรู้ราว บ้านเราอยู่กันห้าคน ใส่แป้งข้าวโพดเท่านี้จะพอกินไหม”

แม่เฒ่าหลินชะโงกหน้าเข้าไปดู หนังตากระตุกวูบ “แป้งข้าวโพดพวกนี้อย่าว่าแต่พวกแกห้าคนกินพอเลย เมื่อก่อนพวกเราครอบครัวใหญ่กินก็ยังพอ

พวกแกสองคนไหวกันไหมเนี่ย อย่าให้ถึงกับผลาญเสบียงแค่นั้นจนหมดเกลี้ยงล่ะ”

หลินเหล่าซื่อไหวไหล่ “ก็ผมบอกแล้วไงว่าจะให้แม่กับพ่อมาอยู่กับพวกผม คอยคุมบังเหียนให้ แม่ก็ไม่ยอมเองนี่”

แม่เฒ่าหลินถอนหายใจ “เดี๋ยวเอาเสบียงห้องพวกแกมาไว้ที่เรือนหลัก ฉันจะช่วยดูแลให้ กินไม่อดดื่มไม่อดแต่ไม่รู้จักคิดคำนวณก็ต้องจนกรอบ ต้องประหยัดมัธยัสถ์เข้าไว้ จะมือเติบไม่ได้”

หลินเหล่าซื่อรับคำอย่างคล่องแคล่ว “ได้เลยแม่ แม่กับน้องเล็กทำกับข้าวหรือยังล่ะ หรือไม่อย่างนั้นเอาของให้แม่ แล้วฝากทำเผื่อในกระทะแม่ไปเลยดีไหม”

แม่เฒ่าหลินเป็นหญิงชราที่มีกระทะส่วนตัวใบหนึ่ง บารมีล้นเหลือ จะทำกับข้าวตอนไหนก็ได้ทั้งนั้น

บ้านใหญ่กับบ้านสองเห็นหลินเหล่าซื่อแบกเสบียงกลับเข้าไปในเรือนหลักอีก ก็อดด่าในใจไม่ได้ว่าเจ้าสี่มันเจ้าเล่ห์ พวกตนดิ้นรนเรียกร้องจะแยกบ้านกลับกลายเป็นเข้าทางบ้านสี่เสียอย่างนั้น

ลำพังแต้มแรงงานที่บ้านสี่หาได้ แค่เลี้ยงตัวเองยังลำบาก ไม่ต้องพูดถึงว่าจะได้แบ่งทั้งข้าวทั้งเงินเยอะแยะขนาดนี้ ทั้งหมดล้วนมาจากบ้านอื่นที่เหน็ดเหนื่อยแทบตายเพื่อหาแต้มแรงงานทั้งนั้น

ยังดีที่แยกบ้านแล้ว ต่อไปจะไม่ยอมให้บ้านสี่มาเอาเปรียบได้อีก พอนึกแบบนี้ ป้าสะใภ้รองก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมา แต่แล้วก็ต้องเบิกตากว้างมองหลินเหล่าซื่อถือจานไข่ผัดต้นหอมเดินผ่านหน้าไป กลิ่นหอมฟุ้งลอยเตะจมูกจนป้าสะใภ้รองอดกลืนน้ำลายไม่ได้

ถึงอย่างไรก็ต้องยอมรับว่าชีวิตความเป็นอยู่ของบ้านสี่ดีกว่าพวกเธอ ไม่รู้ลืมไปแล้วหรือยังว่าได้กินไข่ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

แต่พอนึกถึงเงินเก็บในบ้าน ไม่กินไข่ก็ไม่เป็นไรหรอก

ข่าวเรื่องบ้านตระกูลหลินแยกบ้านกระจายไปทั่วทุกมุมของหมู่บ้านตระกูลหลินในวันรุ่งขึ้น

หลายคนต่างรอดูเรื่องตลก พลางหัวเราะเยาะว่าถ้าไม่มีบ้านอื่นในตระกูลหลินคอยช่วยเหลือ คนหน้าขาวท่าทางสำอางอย่างหลินเหล่าซื่อจะเลี้ยงครอบครัวไหวหรือ

แม้ว่าช่วงนี้หลินเหล่าซื่อจะตั้งใจทำงานมากขึ้นและได้แต้มแรงงานเยอะขึ้นกว่าแต่ก่อน แต่ถ้าเทียบกับแรงงานชายที่ได้แต้มแรงงานเต็ม เขายังถือว่าห่างชั้นนัก

ยายไช่ตาค้าง นึกไม่ถึงว่าบ้านตระกูลหลินจะแยกบ้านกันเงียบกริบ เมื่อวานเธออุตส่าห์แอบฟังแต่ไม่ได้ยินอะไรเลย ยายเฒ่าหลินถึงกับยอมให้แยกบ้าน พอแยกบ้านแล้วพวกสะใภ้จะยิ่งเหิมเกริม คราวนี้ก็ควบคุมยากแล้ว ช่างโง่เง่าเสียจริง

ช่วงเวลานั้นหัวข้อสนทนาหลังมื้ออาหารของคนในหมู่บ้านล้วนเป็นเรื่องการแยกบ้านของตระกูลหลิน ทุกคนต่างไม่เชื่อน้ำยาว่าหลินเหล่าซื่อจะค้ำจุนครอบครัวด้วยตัวคนเดียวได้

ไม่นานก็ถึงวันยี่สิบสามเดือนสิบสอง ข่าวเรื่องการเชือดหมูปีใหม่ของหมู่บ้านก็กลบกระแสเรื่องบ้านตระกูลหลินไปจนหมด

ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะในยุคนี้ไม่มีความบันเทิงอะไรให้ทำ ก็มีแต่เรื่องหยุมหยิมของเพื่อนบ้านพวกนี้แหละที่เอามานินทากันได้

บ้านตระกูลหลินเลี้ยงหมูไว้สองตัว ตัวหนึ่งส่งมอบเป็นหมูตามโควตา ส่วนอีกตัวมีครึ่งหนึ่งที่บ้านตระกูลหลินสามารถจัดสรรเองได้ จะเก็บไว้กินเองหรือจะขายให้โรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ก็ได้ ซึ่งก็เหมือนกับที่สมาชิกคอมมูนเอาไข่ไก่ที่สะสมไว้ไปแลกเงินซื้อเข็มซื้อด้ายที่สหกรณ์นั่นแหละ เป็นเรื่องที่ได้รับอนุญาต และทำได้เฉพาะช่วงเทศกาลปีใหม่นี้เท่านั้น

หมูครึ่งตัวนี้ต้องแบ่งออกเป็นห้าส่วน

เมื่อก่อนมักจะขายเอาเงิน แล้วรอกินแค่เนื้อที่ได้รับแจกจากการเชือดหมูปีใหม่ของหมู่บ้าน

ปีนี้ไม่ขายแล้ว จะเก็บไว้กิน

เรื่องนี้ทำให้พวกเด็กๆ ในบ้านดีใจกันยกใหญ่

ในที่สุดก็จะได้กินเนื้อเพิ่มขึ้นอีกคำเสียที ที่ผ่านมาก็มีแค่ช่วงปีใหม่ไม่กี่วันเท่านั้นที่ได้ลิ้มรสเนื้อ เนื้อที่แบ่งมาต้องเอาไปเจียวน้ำมันหมู แล้วก็ทำเป็นเนื้อเค็ม ทำเป็นเนื้อเค็มเก็บไว้จะได้ไม่เน่าเสีย แล้วค่อยทยอยเอาออกมาผัดกินทีละนิด

วันเชือดหมูปีใหม่ แม่เฒ่าหลินพาพวกสะใภ้ทั้งสี่คนไปเข้าแถวแต่เช้าตรู่ พอเชือดหมูเสร็จและเริ่มถ่ายเลือด แม่เฒ่าหลินก็ร้องเรียกสะใภ้รองขึ้นมาคำหนึ่ง

เห็นป้าสะใภ้รองถือกะละมังวิ่งถลาเข้าไปรองเลือดหมูทันที แถมยังใช้สะโพกเบียดผู้หญิงอีกคนที่มารองเลือดหมูเหมือนกันจนกระเด็นไปด้านข้าง

เลือดหมูก็เป็นของดีเหมือนกัน เอาไปทำไส้กรอกเลือดได้ อยากได้ก็ต้องแย่งชิงเอา ขืนชักช้าแม้แต่นิดเดียวก็อด

แม่เฒ่าหลินรู้ดีถึงนิสัยใจคอของสะใภ้ทั้งสี่คนในบ้าน สะใภ้ใหญ่สุขุม สะใภ้รองมีเรี่ยวแรงและหน้าหนา สะใภ้สามเป็นคนหัวอ่อน ส่วนสะใภ้สี่หวังพึ่งเรื่องแบบนี้ไม่ได้เลย

การแย่งเลือดหมูต้องพึ่งสะใภ้รองคนเดียวเท่านั้น หน้าหนา แถมเพื่อของกินแล้วยอมทุ่มสุดตัว